نام کتاب: زمستان داغ

نویسنده : اسماء کرمی پور کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

«فصل اول»

- عروس و دوماد اومدن!

صدای پُر از شادی پردیس بود که اومدن پرهام و لعیا رو خبر می داد. تمام کسانی که توی سالن بودند به سمت در خروجی رفتند که این لحظات رو تماشا کنند به جز من که توانایی دیدن مرگ رویاهام رو نداشتم!

اشک توی چشمام حلقه بست. چیزی که اون روزا مهمون همیشگی چشمام بود. من همیشه پرهام رو مرد زندگیم می دونستم و حالا اون داشت با کسی غیر از من ازدواج می کرد. پرهام پسر عمه ی من بود و چهار سال از من بزرگ تر، دقیقا چهار سال و دو ماه و بیست و سه روز!

تا قبل از اون روز که خبردار شدم پرهام از دخترِ همسایشون خواستگاری کرده، هر شب با فکر روزهایی که با پرهام ازدواج کردم خوابم می برد. نمی تونستم باور کنم تمام محبت های پرهام به من فقط به خاطر نسبت خانوادگی بوده و من اونا رو به اشتباه، به حساب علاقه گذاشته بودم! 

چه لحظه هایی که همه با هم به گردش می رفتیم و من جز چشمای مشکی پرهام چیزی یادم نمی موند. پرهام هم بارها مچم رو وقتی بهش زل زده بودم گرفته بود و جوابم رو با لبخند می داد، من هم از خجالت قرمز می شدم و رومو بر می گردوندم، اما چند لحظه بعد دوباره روز از نو روزی از نو!

یادمه واسه عروسی خواهرم وقتی از آرایشگاه برگشتم پرهام منو دید. چند لحظه به صورتم خیره شد و بعد با خنده گفت:

- عروس بشی چی می شی؟ 

اینو گفت و رفت، اما من همون طور خشکم زده بود و رفتنش رو نگاه می کردم. نفسم به شماره افتاده بود و حال غریبی پیدا کرده بودم. همون یه جمله کافی بود که تا یک ماه با هر اتفاق وحشتناکی هم خم به ابروم نیارم و سرمست باشم! هر بار که می خواستم کمی آروم بگیرم و بی خیالش بشم دوباره می دیدمش و حتی با یه سلامِ ساده هم دیوونه می شدم. 

صدای هلهله ی جمعیت بلندتر شد و منو به خودم آورد. تازه متوجه شدم صورتم غرقِ اشکه. سریع به سمت حموم دویدم و در رو پشتِ سرم بستم. نمی دونستم چه طوری باید جلوی اشک هام رو بگیرم که آبروم رو نبرن. چشمام هر لحظه قرمزتر می شد و صورتم هم داشت ورم می کرد. همون لحظه صدای مامانم رو شنیدم که داشت سراغم رو می گرفت. شیر آب رو باز کردم و چند مشت آب به صورتم پاشیدم که ورمِ صورتم بخوابه. به آینه نگاه کردم که نتیجه اش رو ببینم اما خودم از صورتم وحشت کردم. تمام مواد آرایشی که به صورتم زده بودم به هم ریخته و صورتم شبیه نقاشی های سرخ پوستی شده بود. گریه ام شدت گرفت و به التماس افتادم:

- خدایا به دادم برس، نذار آبروم بره که همه چی به هم می ریزه. دیگه چه طوری سرمو تو فامیل بالا بگیرم؟ خدایا! به خودت قسم این امتحان واسه من خیلی زیاده. خدایا غلط کردم، قول می دم دیگه هیچ وقت عاشق نشم. خدایا جلوی این اشک های لعنتی رو بگیر. یه وقت یکی نیاد این جا. وای خدایا! مامان داره صدام می زنه، خدایا یه کاری بکن!

دوباره رفتم سرِ شیر آب و با صابونی که توی حموم بود و نمی دونستم مالِ کیه تند تند صورتم رو شُستم. من که حتی حاضر نمی شدم از شامپوی کس دیگه ای استفاده کنم حالا به چنین روزی افتاده بودم. بالاخره صورتم حالت عادی پیدا کرد و از حموم بیرون رفتم. 

همه توی سالنِ بزرگ خونه ی عمه ام مشغول پایکوبی بودن و وسطشون هم پرهام و لعیا دست تو دستِ هم مشغولِ رقصیدن. لعیا سرش رو بالا گرفت و نگاه عاشقانه ای نثار پرهام کرد، پرهام هم گونه اش رو بوسید و صدای سوت و دستِ جمعیت بلند شد. 

موج اشک به چشمام هجوم آورد و اون قدر حال بدی بهم دست داد که احساس کردم الانه که بالا بیارم! با دست جلوی دهنم رو گرفتم و راهی حموم شدم. چند بار عق زدم اما چیزی توی معده ام نبود که بخواد بیرون بیاد. اون چند روزِ مونده به عروسی اصلا نتونسته بودم غذا بخورم و رژیم چند روزه رو بهونه کرده بودم که مامان بهم غر نزنه و چیزی نپرسه. بابا هم که خوشبختانه کاری به کارم نداشت و جز در مواقع ضروری بهم گیر نمی داد!

با دست چند بار آروم به صورتم زدم و با عصبانیت به خودم گفتم:

- دختره ی احمق! می خوای همه بفهمن چه خاکی تو سرت شده؟ آره؟ همین رو می خوای؟ مگه اون وقتا که تا می دیدیش تو دلت هزار بار قربون صدقه اش می رفتی و هر روز واسش صدقه می دادی و اولِ همه ی دعاهات اسم اونو می بردی، صد بار بهت نگفتم خودت رو واسه ی یه همچین روزی هم آماده کن، اما به گوشت نرفت که نرفت. هی گفتی، «نه، من مطمئنم که پرهام منو می خواد!» نگفتم اگه اشتباه فهمیده باشی چی؟ اون وقت چی کار می کنی؟ تو هم با اطمینان می گفتی، «به فرضِ محال هم که این اتفاق بیفته، واسه خوشبختیش دعا می کنم!» پس چرا حالا این کار رو نمی کنی؟! همین الان می ری و بهشون تبریک می گی، از همه هم بیشتر باید خوشحالی کنی، فهمیدی؟ اگه یه قطره اشک که هیچ، حتی اگه بغض هم بکنی، خونه که رفتیم پدرت رو در میارم! حالیت شد؟ حالا برو بیرون و کاری رو که بهت گفتم به نحو احسن انجام بده. 

از حموم رفتم بیرون. خدا رو شکر دیگه نمی رقصیدن و می تونستم راحت تر بهشون تبریک بگم. رفتم طرفشون، حسابی غرق صحبت بودن و اصلا متوجه ی حضورِ من نشدن. پرهام دستِ لعیا رو تو دستش گرفته بود و برای این که بتونه صدای لعیا رو بین اون همه سر و صدا بشنوه، سرش رو نزدیک صورت لعیا گرفته بود. نمی دونم لعیا چی گفت که پرهام لبخندِ عمیقی زد و دستش رو بوسید. نفسم بند اومد، برای این که جلوی خودم رو بگیرم و کارِ اشتباهی نکنم دستم رو محکم مشت کردم و ناخن هام توی دستم فرو رفت. به خودم نهیب زدم:

- دیوونه شدی؟! پس از اون موقع تا حالا داشتم گِل لگد می کردم یا با تو حرف می زدم؟! به جای این که وایسی این چیزا رو نگاه کنی، زود تبریکت رو بگو و برو. 

آبِ دهنم رو قورت دادم و با لبخندی که از صد تا گریه بدتر بود صداش کردم:

- ببخشید آقا پرهام.

هر دوشون صورتشون رو به طرف من برگردوندن. پرهام منو که دید لبخند زد، از همون لبخندهایی که عاشقشون بودم و برای دیدنشون هر کاری می کردم، اما حالا حتی لبخندش هم متعلق به کس دیگه ای بود. صدای قشنگش توی گوشم پیچید:

- سلام سارا، حالت چه طوره؟ 

همیشه وقتی می خواست سلام کنه اسمم رو هم می گفت. اسمم رو خیلی قشنگ می گفت، اصلا یه جورِ خاصی می گفت. هر بار که صدام می زد قلبم می ریخت. خودم رو جمع و جور کردم و گفتم:

- ممنون، شما خوبین؟ 

از سوال احمقانه ام عصبانی شدم و با حرص پنهانی بهش گفتم:

- البته حال شما که دیگه پرسیدن نداره، معلومه که خیلی خوبین! بهتون تبریک می گم. 

نفس عمیقی کشیدم و تمام توانم رو جمع کردم تا بتونم بگم:

- خوشبخت باشین. 

- ممنون. لعیا جان، ایشون دختر داییم، ساراست و البته همبازی بچگی. 

لعیا دستش رو از دستِ پرهام در آورد و گرفت طرفم:

- از آشنایی باهاتون خوشوقتم. 

دلم می خواست دستش رو رد کنم و برم اما چاره ای نبود. دستش رو خیلی بی احساس گرفتم. دستش خیلی گرم بود، هنوز حرارت دست های پرهام رو داشت. بی اراده به جای دست های پرهام دستاش رو محکم فشردم! از خودم بدم اومد. دستش و رها کردم و به رسم ادب گفتم:

- منم همین طور. 

از کنارشون رد شدم و رفتم طرف شیرین که دورتر از جایگاهِ عروس و داماد نشسته بود و با نگرانی نگاهم می کرد. شیرین دختر عموم بود و تنها کسی که از احساسِ من به پرهام خبر داشت. شیرین همسنِ خودم بود و با هم خیلی صمیمی بودیم. شیرین هم از دوستِ برادرش خوشش می اومد اما قبل از این که احساسش به اندازه ی من عمیق بشه اون پسر با کس دیگه ای ازدواج کرد، به همین خاطر حالِ منو درک می کرد. خبر خواستگاری رفتن و بله گرفتنِ پرهام از لعیا رو هم شیرین برام آورد، وقتی حرفاش تموم شد سیلی محکمی به صورتش زدم و با عصبانیتی که نمی تونستم کنترلش کنم گفتم:

- اینو زدم که تا عمر داری یادت باشه هیچ وقت در این مورد با من شوخی نکنی. 

نمی خواستم حرفش رو باور کنم. شیرین گریه اش گرفت و گفت:

- بزن، هر چه قدر دوست داری منو بزن ولی قول بده هیچی رو تو خودت نریزی. من نمی تونم حالِ تو رو درک کنم چون هیچ وقت به اندازه ی تو عاشق نبودم، اما از احساست خبر دارم، می دونم خیلی وقته پرهام رو دوست داری. از وقتی یادم میاد تو همیشه از پرهام می گفتی، تو با عشقِ اون بزرگ شدی، اما ... سارا حتما قسمت نبوده. مطمئن باش خدا کسی بهتر از پرهام رو برات در نظر گرفته. 

دیگه صداش رو نشنیدم فقط فهمیدم که پاهام سست شد و شیرین دوید طرفم. با صدای شیرین که التماس می کرد بیدار شم بهوش اومدم. وقتی یادم افتاد که چه اتفاقی افتاده انگار دنیا روی سرم خراب شد. اشکم سرازیر شد و به سختی گفتم:

- شیرین، تو رو خدا بگو شوخی کردی، قول می دم دیگه نزنمت. 

صورتش رو بوسیدم و ادامه دادم:

- غلط کردم، اشتباه کردم زدمت، به خدا دستِ خودم نبود، حالا ... حالا بگو که دروغ گفتی، بگو دیگه.

شیرین سرم رو بغل کرده بود و فقط گریه می کرد. به هق هق افتادم، بغضِ گلوم اون قدر سنگین شده بود که نمی تونستم نفس بکشم، انگار هوا رو ازم گرفته بودن، دهنم باز مونده بود و چشمام بی حرکت شده بود، شیرین که این وضع رو دید، شروع کرد به جیغ کشیدن و صدا زدنم:

- سارا چت شد؟ خدایا به دادش برس! سارا، با خودت این طور نکن، به خدا ارزشش رو نداره خودت رو از بین ببری، بالاخره فراموشش می کنی. سارا به من گوش می دی؟ 

شیرین از اتاق دوید بیرون و با یه لیوان آب برگشت. نصفِ لیوان آب رو خالی کرد روی صورتم. نفس عمیقی کشیدم و دوباره اشکام جاری شد. شیرین به دیوار تکیه ام داد و کمی آب به خوردم داد. بغلش کردم و با صدای بلند شروع کردم به گریه کردن. شیرین که فکرش رو می کرد به چنین روزی بیفتم منو دعوت کرده بود خونشون که کسی نباشه، چون اون ساعت از روز همه سرِ کار بودن. 

اون شب هم، شیرین منو خونشون نگه داشت که تنها نباشم و کسی رو برای درد دل کردن داشته باشم. تا صبح سرم رو توی بالش فرو کرده بودم که کسی صدای گریه ام رو نشنوه. حالا هم که پرهام توی لباس دامادی بود کسی جز شیرین پناهم نبود. کنارش نشستم و لبخند تلخی زدم که نگران نباشه. نتونست طاقت بیاره و گفت:

- سارا، خوبی؟

خیلی با احتیاط حرف می زد که یه وقت تلنگری برای گریه ام نشه. نگاهش کردم، فهمید که نمی تونم حرف بزنم و دیگه چیزی نگفت. فقط دستم رو گرفت تو دستش. این رمزی بین ما بود که وقتی می خواستیم احساسمون رو به هم منتقل کنیم، دست همدیگه رو فشار می دادیم. برای همین هم، دستم رو گرفته بود که اگه حالم بد شد با فشردن دستش خودم رو خالی کنم. تا آخرِ مجلس که همه برای بدرقه ی عروس و داماد تا خونه ی بختشون می رفتن از جام تکون نخوردم. دلم می خواست زودتر برم خونمون و تا صبح گریه کنم، اما باید اون لحظات رو هم تحمل می کردم. 

صدای بوق ماشین ها و سوت و دست یک لحظه قطع نمی شد. رسیدیم کنار ماشینِ عروس و داماد. هر دوشون با تمام وجود خوشحال بودن و می خندیدن. چه قدر خودم رو توی چنین لحظه هایی در کنار پرهام تصور کرده بودم و از این فکر قند توی دلم آب می شد اما حالا ... 

سرم رو به پشتی صندلی تکیه دادم و چشمام رو بستم که این لحظه ها رو نبینم. مامانم صدام کرد و گفت:

- چی شده؟ امشب اصلا حالت خوب نبود، تو که عاشق عروس برون بودی و همیشه منتظرِ یه عروسی! حالا چت شده؟ 

- چیزی نیست، امروز خیلی پُر خوری کردم، معده ام درد گرفته. واسه همین حالم زیاد خوب نیست، نگران نباشین. 

- پس بالاخره رژیم شکسته شد. 

نمی دونستم چه طوری اون دروغ ها رو سرِ هم می کردم، ولی هر چی بود اون لحظه از سوالات مامانم نجاتم داد. ساعت سه نیمه شب بالاخره رسیدیم خونمون. سریع رفتم به اتاقم و بعد از تعویض لباس، به تختم پناه بردم. تا صبح به یادِ خاطرات ریز و درشتم با پرهام اشک ریختم و به خدا التماس کردم کمکم کنه. هر کاری می کردم نمی تونستم بهش فکر نکنم، این فکر که الان به جای من لعیا کنار پرهام خوابیده از ذهنم بیرون نمی رفت!

چه قدر به لعیا حسودیم می شد. دلم برای پرهام پر می کشید. رفتم سراغ آلبوم. توی آلبوم به جز عکس های تکی خودم، از عکس های خانوادگی فقط اونایی رو که پرهام هم توشون بود نگه می داشتم. عکس ها رو به ترتیبی که اتفاق افتاده بودن چیده بودم، حتی عکس هایی که توی یه روز گرفته شده بودن رو هم به ترتیب گذاشته بودم. 

توی اولین عکس فقط من و پرهام بودیم که داشتیم می رقصیدیم! توی اون عکس من هشت ساله بودم و پرهام دوازده ساله. عموی کوچیکم تازه عروسی کرده بود و بابام مهمونشون کرده بود، همه ی فامیل رو هم دعوت کرده بود. ضبط روشن بود و همه ی بچه ها داشتند می رقصیدند جز من. پرهام اومد سراغم که بلندم کنه، اما دستش رو رد کردم و با اخم صورتم رو برگردونم. اون هم شروع کرد با آهنگ خوندن و رقصیدن:

قد و بالای تو رعنا رو بنازم 

نو گلِ باغ تمنا رو بنازم

تو که با عشوه گری 

از همه دل می بری

منو شیدا می کنی 

چرا نمی رقصی

زیر چشمی نگاهی به اطراف انداختم، همه داشتن من و پرهام رو نگاه می کردن و پرهام همچنان می خوند:

تو که با موی طلا 

قد و بالای بلا

فتنه برپا می کنی 

چرا نمی رقصی

موهام طلایی نبود اما قهوه ای خیلی روشن بود و به قول خاله ام، تو آفتاب طلایی می شدن. من نگاهی به موهای خودم کردم و لبخند زدم. پرهام هم که خندم رو دید، دستم رو گرفت و بلندم کرد. 

ای سبک رقص بلا 

تو مکن ناز و بیا

تو که در رقص طرب شعبده بازی

ای گل عشق و صفا 

مرو از محفل ما

تو که شاداب تر از هر گل نازی

قد و بالای تو رعنا رو بنازم 

نو گل باغ تمنا رو بنازم

روم نمی شد برقصم، پرهام دستم رو گرفت و با خودش رقصوند. همون طور هم می خوند:

چو برقصی تو فریبا ببری 

از دل من تاب و توانم

چو خرامی ز تمنا بکَنی 

برق هوس بر دل و جانم

ز نگاهم چو گریزی تو پریزاد مگر خواب و خیالی

چو شبت گر، بخرامی تو که شیرین تر از امید وصالی

معنی شعرش رو زیاد نمی فهمیدم، اما همین که اونو واسه من می خوند خوشم می اومد. بعد هم شروع کردم رقصیدن. عمه ام، مامانِ پرهام هم ازمون عکس گرفت. همونی که اولین عکسِ آلبومم بود. شاید اون ماجرا شروع علاقه ام به پرهام بود، البته از نوع کودکانه اش. کم کم با بزرگ شدنم، پرهام برام به جای یه همبازی به شریک زندگی تبدیل شد و تمام لحظه ها رو با فکر کردن به این که الان اون کجاست؟ چی کار می کنه؟ با کی حرف می زنه؟ حالش چه طوره؟ به من فکر می کنه یا نه؟ سپری می کردم. 

آلبوم رو ورق زدم. توی عکس بعدی که مالِ سه ماه بعد بود، من بودم و پرهام، پردیس، پریناز (خواهرهای پرهام)، سیما، سینا، سبحان و سهیل (خواهر و برادرهام). توی اون عکس پرهام چادر سرش کرده بود!

قبل از این که عکس بگیریم داشتیم قایم موشک بازی می کردیم. سینا قرار بود پیدامون کنه. همه قایم شده بودن و من هنوز سردرگم دنبال جایی برای قایم شدن می گشتم. رفتم توی آشپزخونه که مامانم قایمم کنه، اما قبل از این که مامان کاری بکنه پرهام صدام زد:

- سارا، بیا زیر آب گرمکن. 

- تو چه طوری رفتی اون جا؟ 

- از کنار دیوار بیا. 

آب گرمکن روی یه چهار پایه بزرگ قرار داشت و تو کنج آشپزخونه بود. مامانم زیر چهار پایه خرت و پرت های زیادی گذاشته بود و بین اون همه وسیله پرهام پیدا نبود. با ترس گفتم:

- کجایی؟ نمی بینمت. 

چادر رو از روی خودش کنار زد و گفت:

- این جام، بدو بیا. 

از جایی که نشسته بود بلند شد و دستش رو به طرفم دراز کرد. با کمکش رفتم زیرِ آب گرمکن. کنارش نشستم و چادر رو کشید روی سرِ هر دومون. چند لحظه بعد سینا اومد تو آشپزخونه، از مامان سراغِ ما رو می گرفت:

- مامان، هیچ کس نیومد این جا قایم بشه؟ 

- اگه خودت قایم شده بودی، خوشت می اومد جات رو لو بدم؟ خودت بگرد پیداشون کن. 

همون لحظه یه سوسک از زیر وسیله ها اومد بیرون. می خواستم جیغ بکشم که پرهام دستش رو گذاشت روی دهنم، انگشتِ اشاره ی دستِ دیگه اش رو گذاشت روی لباش و سرش رو تکون داد. یعنی که ساکت باشم و چیزی نگم. سوسک داشت می اومد طرفم و من برای فرار از اون جا دست و پا می زدم. سینا هنوز توی آشپزخونه بود و پرهام برای این که

من، خودمون رو لو ندم، بغلم کرد و نشوند روی پای خودش، اما دستش رو از روی دهنم بر نداشت. سوسک از کنار پای پرهام دور زد و رفت. پرهام نگاه محبت آمیزی بهم کرد و موهام رو ناز کرد. سینا رفت بیرون. پرهام در گوشم آروم گفت:

- می خوام دستم رو بردارم، اگه جیغ بکشی پیدامون می کنه ها! اون سوسکه هم دیگه رفت. 

سرم رو به نشونه ی فهمیدن تکون دادم. اون هم دستش رو از روی دهنم برداشت. تا آخرِ بازی کسی نتونست ما رو پیدا کنه و خودمون اومدیم بیرون. دور بعدی که نوبتِ سهیل بود چشم بذاره، پرهام منو توی کمد کتاب های سهیل قایم کرد و بهم سفارش کرد تا خودش نیومده سراغم از جام تکون نخورم. پرهام در کمد رو بست و رفت. کمد تنگ و تاریک بود و حسابی ترسیده بودم. احساس کردم کسی اومد داخل اتاق. برام مهم نبود که سهیل پیدام کنه. زدم به درِ کمد و به گریه افتادم:

- منو بیارین بیرون، در رو باز کنین. 

در کمد باز شد. سهیل با چشمای گشاد شده داشت نگاهم می کرد. عصبانی شد و گفت:

- تو این جا چی کار می کنی؟ نشستی روی کتابام نمی گی پاره می شن؟ بیا بیرون ببینم. 

دستم رو گرفت و آوردم بیرون. یکی زد پشت گردنم و گفت:

- بدو برو ببینم. 

گریه ام گرفت. ته تغاری بودم و لوس، با کوچک ترین حرفی اشک می ریختم، چه برسه به این که کتک هم بخورم! رفتم توی پذیرایی کنار دیوار نشستم و گریه کردم. عمه ام تو پذیرایی داشت نماز می خوند. همه پیدا شده بودن جز پرهام، همیشه آخرین نفر پیدا می شد. خیلی زیرک بود و جایی قایم می شد که کسی تصورش رو نمی کرد. خوشحال بودم که سهیل برای پیدا کردنش حرص می خوره! همه به نوبت می اومدن تو پذیرایی یه سَرَکی می کشیدن ببینن اون جا هست یا نه. سهیل که اومد تا دیدمش دوباره پشت گردنم سوزش گرفت و گریه ام بیشتر شد. سهیل سری تکون داد و گفت:

- ای دیوونه! به جای این که بشینی آبغوره بگیری، پاشو ببین این پسره کجا مونده!

جوابی ندادم و سرم رو برگردوندم که دیگه اشک هام رو نبینه. دیگه همه کلافه شده بودن. حتی مامان و عمه هم دنبالش می گشتن. یه لحظه یه فکری به ذهنم خطور کرد: «اگه عمه داشت دنبالِ پرهام می گشت، پس اون کی بود که داشت با چادرِ عمه نماز می خوند؟» 

کمی که دقیق شدم شلوارِ سفیدش رو از پایین چادر دیدم، نزدیک بود از خنده منفجر بشم اما خودم رو کنترل کردم که کسی شک نکنه. سیما اومد تو پذیرایی و نگاهی انداخت، یه کم پرهام رو نگاه کرد و گفت:

- این کیه که از اون موقع تا حالا نمازش تموم نشده؟!

خواست بره بیرون که شک کرد. برگشت نگاهی بهش کرد. پرهام خندش گرفته بود و شونه هاش از خنده تکون می خورد. سیما یه دفعه چادر رو از سرش کشید و داد زد:

- بچه ها پیداش کردم. 

همه دویدن تو پذیرایی و وقتی فهمیدن پرهام چی کار کرده تعجب کردن. مامان که حسابی از ابتکارِ پرهام خوشش اومده بود. رفت دوربین رو آورد و گفت:

- لازم شد یه عکس ازتون بگیرم. یه الف بچه چه طور ما رو گذاشته سرِ کار!

همه نشستن عکس بگیرن. هیچ کس حواسش به من نبود، جز مامانم. صداش رو شنیدم که

سراغم رو می گرفت:

- پس سارا کجاست؟ 

سهیل با حرص گفت:

- بهش گفتم بالا چشمت ابرو، رفته نشسته تو پذیرایی آبغوره می گیره. 

- برو دنبالش بیارش. 

- کی؟ من؟ عمرا!

- من می رم زن دایی. 

صدای پرهام بود. چند لحظه بعد اومد. کنارم نشست و گفت:

- بیا بریم عکس بندازیم، همه منتظرِ توان. 

- سهیل منو زد، نمیام. 

- اشکال نداره، داداشته دیگه. بهش می گم تقصیرِ من بود که تو رو توی کمدش قایم کردم. 

آخرین قطره های اشکم هم سرازیر شد. اشک هام رو پاک کرد و با مهربونی گفت:

- گریه نکن دیگه. به خاطرِ من، من که دوستت دارم. 

نگاهش کردم. دستم رو گرفت و بلندم کرد. رفتیم توی حال پیشِ بقیه. ما بچه ها کنارِ هم نشستیم. عمه چادرش رو آورد داد دستِ پرهام و گفت :

- اینو بگیر که معلوم شه حکایتِ این عکس چیه. 

پرهام هم چادر رو انداخت سرش و مامان عکس رو گرفت. خواستم عکس بعدی رو نگاه کنم که صدای اذان از مسجدِ محلمون بلند شد. آلبوم رو بستم، گذاشتم تو کمد و رفتم وضو گرفتم. نمازم که تمام شد، سر به سجده گذاشتم و با خدا درد و دل کردم:

- خدایا، بهتر از خودم دردم رو می دونی. کمکم کن تحمل کنم. اون دیگه مالِ من نیست، هیچ وقت هم مالِ من نبود. خدایا، اون حالا زن داره، درست نیست چشمم دنبالِ یه مردِ زن دار باشه. نذار گناه کنم، نذار فکرهای ناجور ذهنم رو پُر کنه. ازت خجالت می کشم که اینو می گم اما حتی به زنِ دومِ پرهام شدن هم فکر کردم. همش به خودم می گم شاید قراره مثل تو فیلم ها و قصه ها بعد از چند وقت بالاخره پرهام مالِ من بشه. چه قدر پست شدم که امیدوارم لعیا نازا باشه و پرهام به خاطرِ داشتن بچه هم که شده بیاد سراغم! خدایا احساس می کنم اگه افکارم رو پیشت اعتراف کنم می بخشیم، اما این یکی دیگه خیلی بی شرمانه و ظالمانه ست. خدا جون از روزی که موضوعِ لعیا رو فهمیدم همش با خودم می گم شاید لعیا عمرش به دنیا نباشه و بعد از اون، من ... من بشم زنِ پرهام! خدایا تنها پناهم تویی، نجاتم بده. نجاتم بده. 

«فصل دوم»

یک هفته از ازدواجشون گذشته بود و قرار بود مهمونشون کنیم. تمام فامیلِ درجه ی یک هم دعوت بودن. مامان و بابا تصمیم گرفته بودن مهمونی رو توی پارک بدن که همه از هوای دلپذیرِ شهریور ماه استفاده کنن! عزا گرفته بودم که حالا چه طور باید با پرهام و زنش رو به رو بشم. شیرین هم مدام نصیحتم می کرد که: «این قدر خودت رو عذاب نده. باهاش خیلی راحت برخورد کن. باور کن خودتم اونو فقط به عنوانِ یه فامیل و همبازی دوستش داری نه بیشتر. یادت باشه هیچ کس و هیچ چیزی ارزشش رو نداره که به خاطرش آیندت رو خراب کنی. ازدواج کن و خوشبخت شو تا به خودت ثابت بشه که اون توی زندگی تو فقط یه پسر عمه ست نه چیز دیگه ای.»

هیچ کدوم از حرف هاش به گوشم نمی رفت. به خصوص این که می گفت، ازدواج کنم. خیانت بزرگی بود که مردی به نام شوهر کنارم باشه و من به کس دیگه ای فکر کنم! ترجیح می دادم یا اصلا ازدواج نکنم یا اون قدر صبر کنم تا یه روزی ... بازم فکر تصاحب کردن جای لعیا تو ذهنم افتاده بود. چه طور می تونستم اون قدر نامرد باشم؟

عصر تا ساعت شش همه خونه ی ما جمع شدند. پرهام و لعیا که اومدند مامان براشون اسفند دود کرد و رو سرشون شکلات ریخت. سه تا عمه هام هم از ته دل براشون کِل کشیدند! سینا و سبحان شربت تعارف می کردند و من تمام این لحظه ها دستِ شیرین رو توی دستام لِه می کردم!

با این که سینا یک سال از پرهام بزرگتر بود ولی خیلی با هم صمیمی بودن. سینا کنارِ پرهام نشسته بود، دستش رو گذاشته بود روی شونه ی پرهام و باهاش می گفت و می خندید. کاش پسر بودم، این طوری حداقل دوستی پرهام برام می موند!

خونه حسابی شلوغ شده بود و بچه ها سر و صدا می کردند. تمام خواهر و برادرهای من ازدواج کرده بودند و فقط من مجرد بودم. همشون هم بچه داشتند، حتی سینا که پسرش، متین، دو ماهه بود. به همین خاطر خانواده ی ما به تنهایی هفده نفر بود که با خانواده های سه تا عمه هام و دو تا عموهام، روی هم رفته پنجاه نفری می شدیم.

همه که پذیرایی شدند توی ماشین ها نشستیم که بریم پارک. توی راه اون قدر ماشین ها زیاد بودند که خودش یه عروس برون شده بود. من و مامان و بابا سوارِ ماشین سینا شدیم. سینا صدای ضبط رو زیاد کرده بود و برای پرهام سوت می زد. جلوی ماشینِ پرهام، ماشین خودش رو می رقصوند و مدام بوق می زد. مامان و بابا و مهناز، زنِ سینا هم، دست می زدند. 

دیگه از خودم حالم به هم می خورد. اون توی خوشی غرق بود و من به خاطر اون زار می زدم. یه لحظه اون قدر ازش بدم اومد که ناخودآگاه شروع کردم به سوت زدن.

بابا که کنارم بود در گوشش رو گرفت و گفت:

- چته دختر؟ می خوای سرِ پیری محتاج سمعکم کنی؟ 

از لحنش خندم گرفت، بوسیدمش و به جای سوت، دیگه دست می زدم. ماشینِ عموم در حالی که بوق می زد از کنارمون رد شد و شیرین از توی ماشین با هیجان دست تکون داد. خوشحال بود که دارم دست می زنم. نوه های عموم، از سر و کولِ شیرین بالا می رفتند. شیوا و شهیاد، خواهر و برادرِ شیرین، ازدواج کرده بودند و بچه هاشون تو ماشینِ عمو بودند. 

همون طور که دست می زدم، یادِ سفرمون به شمال افتادم.

سه سال پیش بود. اون موقع من نوزده ساله بودم و پرهام بیست و سه ساله. سینا هم مجرد بود. سهیل و زنش آمنه و دخترش آرزو که اون موقع دو سالش بود هم، همراهمون بودن. یوسف شوهرِ پردیس، که اون موقع تازه نامزد کرده بودن هم، با ما بود. اول های راه هر کسی تو ماشینِ خودش نشسته بود، اما به جاده چالوس که رسیدیم همه جاها عوض شد. پردیس و یوسف رفتن تو ماشینِ سهیل. عمه و شوهر عمه هم رفتن تو ماشینِ ما و من، سینا، پریناز و پرهام تو ماشینِ شوهر عمه ام. به اصرارِ من، عمو اجازه داد شیرین هم باهامون بیاد، البته برادرِ کوچیکش، شهرام رو هم فرستاد. شهرام اون موقع ده ساله بود و پریناز شونزده سالش بود و ما شش نفر تو یه ماشین بودیم. 

عمه ام کلی به پرهام سفارش کرد که تند نره و فقط پشتِ سر ماشین بابا حرکت کنه. پرهام هم یک ساعتی به میل عمه رفتار کرد، اما به اولین تونل که رسیدیم، پاشو گذاشت روی گاز! شیشه های ماشین رو آوردیم پایین، پرهام هم صدای ضبط رو زیاد کرد و ما هم شروع کردیم به جیغ کشیدن. سینا و پریناز و شهرام می رقصیدن و من و شیرین هم دست می زدیم و از خنده ریسه می رفتیم! پرهام بین ماشین ها زیگزاگ می رفت و ما از ترس فریاد می زدیم. 

ساعت سه صبح شده بود، تو اون دو تا ماشین همه خوابشون برده بود و راننده ها خمیازه می کشیدند، اما ما همچنان بیدار بودیم و مشغولِ دست زدن. رسیدیم به یه قسمت از جاده که خیلی خلوت بود و سرازیری هم بود. پرهام گفت:

- بچه ها آماده باشین که می خوایم پرواز کنیم. یه آهنگِ توپ هم براتون می ذارم کیف کنین. آماده؟ 

ما همه داد زدیم:

- آماده. 

همون لحظه جاده رفت پایین و هممون دلمون ریخت. آهنگ هم اون قدر بلند بود که دیگه چیزی نمونده بود باندها منفجر بشن. خواننده شروع کرد به خوندن و همه باهاش فریاد زدیم:

گفتی می خوام رو ابرا همدم ستاره ها شم 

تو تک سوار عاشق، من پری قصه ها شم

گفتم به جای شعر و قصه های بچگونه 

با هم بیا بسازیم زندگی رو عاشقونه

ما دو بالِ پرواز مرغ عشقیم 

پر می گیریم تا اوج آسمون ها

جای حسرت تو قلبِ ما دو تا نیست 

نمی مونیم با غصه تک و تنها

رسیدیم به تونل. سرهامون رو از پنجره ها بردیم بیرون و داد زدیم:

- لای، لای لا لا لای، لای لا لای ... 

رسیدیم به پارک و افکارم از هم پاشید. مردها جایی برای نشستن انتخاب کردن و بساط رو پهن کردیم. از اون پارک خاطرات زیادی داشتم و بدونِ این که خودم بخوام جلوی چشمم رژه می رفتند. با هر حرف و لبخند و اتفاق ساده ای خاطراتم جون می گرفتن و یادم می اومدن. 

چند تا بچه بین درخت ها بازی می کردند. یادِ روزی افتادم که توی همین پارک، برای کندن چاغاله بادوم از درختی بالا رفته بودم. بقیه دور درخت جمع شده بودند و منتظر بودند بهشون چاغاله بدم، اما من همه رو تو دست های پرهام می نداختم. 

شیرین نشست کنارم و گفت:

- این چه وضعیه؟ زود اشکات رو پاک کن تا کسی ندیده. 

تازه متوجه ی وضعیتم شدم. چشمم روی درختی ثابت مونده بود و چشمام آب افتاده بود، شیرین هم فکر کرده بود دارم گریه می کنم. سرم رو به اطراف چرخوندم و با نگرانی بهش گفتم:

- پرهام کجاست؟ 

اخم هاش رو کشید تو هم و با لحن تهدید آمیزی گفت:

- به تو چه کجاست؟ مگه تو فضولِ مردمی؟ هر جا رفته به من و تو ربطی نداره. به جانِ خودم اگه باز بخوای موش مُرده بازی در بیاری حالت رو بد جوری می گیرم. می دونی که من وقتی حرفی رو جدی بزنم، حتما انجامش می دم، پس مواظب رفتارت باش. بذار از همین الان بهت بگم آینده ی تو با این کارات به کجا ختم می شه، تو می میری در حالی که از زندگیت هیچی جز انتظارِ احمقانه کشیدن نفهمیدی. لیاقتت همینه. تا وقتی این قدر خوار و ذلیل و ضعیف باشی بدتر از این حقته. اون قدر گریه کن و غصه بخور تا دق مرگ بشی. 

می خواست چیز دیگه ای بگه که با دیدن حلقه های اشک توی چشمم، خون جلوی چشمش رو گرفت و با حرص گفت:

- ای احمق! بلند شو بریم تا خودت رو بیشتر از این خوار نکردی. 

از کنار بقیه دور شدیم و روی یکی از نیمکت های پارک، جایی که کسی ما رو نبینه نشستیم. شیرین خسته و بی حوصله گفت:

- من که فقط گریه هات رو تماشا می کنم خسته شدم، خودت خسته نشدی؟ حرف بزن، هر

چی تو دلته بگو، ولی بعدش باید بشی همون سارای همیشگی. 

سرم رو گذاشتم روی شونه اش و گفتم:

- شیرین، برام دعا کن. خودمم از این وضعیت خسته شدم. خیلی گیج و سردرگمم. می دونم که دیگه همه چی تموم شده اما نمی تونم باور کنم. همش منتظرم که بلند شم ببینم همش خواب بوده. کاش از اول همه چی یه خواب بود و من اصلا عاشقِ پرهام نمی شدم، یا این که ازدواجِ پرهام یه خواب بود. هیچ وقت نخواستم این لحظه ها رو بپذیرم. قبل از این که اصلا ماجرای ازدواجش پیش بیاد، هر وقت به این فکر می کردم که اون کسی جز منو انتخاب کنه یه عالمه گریه می کردم، چه برسه به حالا که واقعا اتفاق افتاده. دعا کن زودتر با این وضع کنار بیام. شیرین، دوست ندارم خوار و ذلیل و ضعیف باشم. دوست ندارم بمیرم در حالی که برای پرهام انتظارِ بیهوده می کشم. می خوام فراموشش کنم اما خاطراتش نمی ذاره. مدام گذشته ها میان جلوی چشمم و اذیتم می کنن. شیرین، این چند وقته خیلی فکر کردم. من مطمئنم که به هیچ مرد دیگه ای جز اون نمی تونم فکر کنم. نمی تونم هیچ مرد دیگه ای رو کنارِ خودم بپذیرم. اگر هم بخوام ازدواج کنم تمام فکر و ذکرم پرهامه و این یعنی خیانت. جوابِ خدا رو چی بدم. شیرین، تصمیم گرفتم هیچ وقت ازدواج نکنم. می خوام درس بخونم، تا آخرِ عمرم. می خوام برای همیشه تنها زندگی کنم ولی مشکلم با مامانمه. مامان از همون موقع که هفده، هجده سالم بود می خواست شوهرم بده. می گفت بعد از ازدواج هم می تونم درس بخونم. اون موقع بابا هم پشتم بود و می گفت برای من زوده ولی حالا بابا هم می گه باید ازدواج کنم. تا کی می تونم روی خواستگارهام عیب بذارم یا درس رو بهونه کنم؟! امسال هم که درسم تموم شد. خدا کنه ارشد قبول بشم که تا دو سال دیگه در امان باشم، ولی بعد از اونو چی کار کنم؟! برام دعا کن. همین چند وقت پیش هم یه خواستگار برام اومده بود که مامان و بابا خیلی پسندیده بودن، با التماس و گریه راضیشون کردم که جوابِ رد بدن. نمی دونم تا کی می تونم این طوری ادامه بدم. شیرین، کمکم کن. 

شیرین هم، پا به پای من گریه می کرد. دستش رو دور شونه هام حلقه کرد و گفت:

- از بس که تو تنهایی سر می کنی مدام فکر و خیال میاد تو سرت. تنها نمون، بیکار نباش، خودت رو سرگرم کن. اون قدر دورِ خودت رو شلوغ کن که وقتِ سر خاروندن هم نداشته باشی چه برسه به فکر کردن های بیهوده! بشین درس بخون که امسال حتما توی کنکورِ ارشد یه رتبه ی خوب بیاری و یه رشته ی خوب هم قبول بشی. بعدش یه بهونه ی جدید واسه ی رد کردن خواستگارا پیدا می کنی. به مامانت بگو کمتر از دکترا قبول نمی کنم! البته به نظرِ من بهتره که ازدواج کنی، وقتی پیر شدی و بی همزبون شدی اون وقت می گی کاش شوهر کرده بودم.

شروع کردیم به قدم زدن. چه قدر خوب بود که شیرین رو داشتم تا براش درد و دل کنم. از کنار یه خانواده رد شدیم. همشون دور هم نشسته بودن، اسم و فامیل بازی می کردند. سرم رو تکون دادم که مانع هجوم خاطرات بشم. شیرین فهمید و گفت:

- بگو یاد چه روزی افتادی؟ ما اسم و فامیل زیاد بازی می کنیم، حتی الان هم بعید نیست زن عمو بساطش رو آورده باشه. می دونی که مامانِ پرهام چه قدر این بازی رو دوست داره. حالا بگو ببینم یاد کدوم روز افتادی؟ 

آهی کشیدم و گفتم:

- عیدِ پارسال، روز سیزده بدر، همه داشتیم بازی می کردیم. من همیشه برای پیدا کردنِ اشیا مشکل داشتم، برای همین از حیوونی که نوشته بودم استفاده می کردم، اولین بار که با حرف "ج" شروع کردیم، من به جای اشیا نوشته بودم "جغد اسباب بازی" همه ازم قبول کردن و کسی چیزی نگفت. دور بعد "نهنگ پلاستیکی"، تعدادمون زیاد بود و تا سه دور کسی متوجه ی ترفندم نشد. دور چهارم وقتی گفتم "دارکوب گچی"، پرهام و سبحان چپ چپ نگاهم کردن اما من اصلا به روی خودم نیاوردم، اونا هم چیزی نگفتن، دفعه ی بعد که گفتم "میمونِ آهنی" پرهام و سبحان که هیچ، همه ی سرها به طرف من چرخید. چند لحظه همه ساکت بودن و بعد همه زدند زیر خنده. خودم بیشتر از بقیه خندیدم. اون قدر که اشک از چشمام راه افتاد. سینا گفت:

- کم نیاری یه وقت! ماشاا... چه تنوعی هم دارن، یکی گچی، یکی پلاستیکی، یکی اسباب بازی، حتما بعدی هم می خوای بگی "خشک شده"! آره؟ 

منم با پُر رویی گفتم:

- اِ، راست می گی! چه طور به ذهنِ خودم نرسیده بود؟ مثلا پلنگ خشک شده!

باز همه خندیدن و سینا که کم آورده بود گفت:

- روت رو برم بابا! سنگ پای قزوین پیشت لُنگ می ندازه!

همون لحظه احساس کردم پرهام نگاهم می کنه. نگاهش کردم. درست فهمیده بودم. چند

لحظه به هم خیره شدیم. چه قدر نگاهش رو دوست داشتم. حیف که خیلی کم پیش می اومد مستقیم به چشمام نگاه کنه. تو اون چند لحظه ی کوتاه انگار وجودم زیر و رو شد. هر بار نگاهم می کرد همین حال رو داشتم. قلبم می ریخت و از شدت هیجان و خوشحالی معده ام درد می گرفت. نمی تونستم از چشماش دل بکنم. همون طور به چشماش خیره شده بودم. پرهام زود نگاهش رو دزدید اما من ماتم برده بود و تو، منو به خودم آوردی. یادته؟ بازوم رو نیشگون گرفتی و گفتی:

- چته؟ پسرِ مردم رو قورت ندی. 

شیرین می بینی چه خاطرات کوچیکی هم برام ارزش دارن؟ خاطراتی که شاید برای خیلی ها همون لحظه فراموش بشن، اما من با همون ها زندگی می کنم. هر جایی که پرهام حضور داشته یا حتی فقط اسمی ازش برده شده لحظه لحظه هاش رو به جای ذهنم توی قلبم ثبت کردم، همیشه از خدا می خواستم پرهام با کسی ازدواج کنه که باهاش خوشبخت بشه، اما هیچ وقت تصورش رو هم نمی کردم که اون با کسی جز من خوشبخت می شه. شیرین، هیچ وقت ... هیچ وقت نفهمیدم چرا، چه طوری و چه موقع عاشقش شدم. 

دیگه نتونستم ادامه بدم. بغض گلوم رو گرفته بود، اما دلم نمی خواست گریه کنم. چند تا نفسِ عمیق کشیدم و هوا رو بلعیدم. شیرین هم حرفی نمی زد. همیشه می دونست چه موقع احتیاج دارم که به حالِ خودم باشم. اون قدر قدم زدیم تا بغضم فرو نشست و رفتیم پیشِ بقیه. 

همون موقعی که رسیدیم پیش بقیه، پرهام و لعیا هم دست تو دست هم از راه رسیدن. صورتِ هر دوشون گل انداخته بود. روم رو برگردوندم که این صحنه رو نبینم. 

عمه ی کوچیکم خندید و با موذی گری گفت:

- خوب با هم خلوت می کنین!

دستِ شیرین رو گرفتم تو دستم و محکم فشار دادم. شیرین آروم کنار گوشم گفت:

- آروم باش، به حرف هاشون گوش نده. 

اما صدای پرهام رو که شنیدم تمام وجودم گوش شد. همیشه همین طور بودم، تشنه ی یه کلمه حرف که پرهام بگه، حتی اگه بخواد به من فحش بده! با لحن شوخی که با گله مندیِ ساختگی همراه بود گفت:

- ای بابا خاله جون اذیتمون نکنین دیگه. 

به چشمای شیرین نگاه کردم و خنده ی تلخی تحویلش دادم. اون هم دستم رو فشرد و پلک هاش رو، روی هم گذاشت. کم کم هوا تاریک شد و مشغولِ آماده کردن شام شدیم. چون تعدادمون زیاد بود، بابا برنج رو به آشپز داده بود که بپزه، اما خورش رو که مرغ بود، مامان خودش درست کرد. سفره رو که انداختن، زن عموم، مامانِ شیرین گفت:

- سارا، تو تزیینت خوبه، بیا زرشک و زعفرون برنج رو تو بریز. 

به اجبار رفتم پیششون و برنج ها رو تزیین کردم. همیشه وقتی تازه عروس و دامادی رو مهمون می کردیم روی یکی از دیس ها با زعفرون، اولِ اسم عروس و داماد رو می نوشتیم. دوست نداشتم این کار رو بکنم، اما این ایده ای بود که اولین بار خودم دادم و از اون موقع یه جور عادت شده بود! چه قدر سخت بود که باید اسمِ کس دیگه ای رو کنار پرهام می نوشتم. همیشه به عشقِ این که یه روزی برای خودم و پرهام بنویسم، برای همه ی عروس و دامادها این کار رو می کردم، اما حالا ... 

با هر سختی ای که بود، نوشتم: P . L

دیس رو دادم به پریناز. نگاهی بهش کرد و خوشحال گفت:

- دستت درد نکنه. انشاا... همین روزا واسه ی خودت بنویسم. 

فقط نگاهش کردم، حتی نتونستم لبخند بزنم. پریناز هم دیس رو برد و گذاشت جلوشون و گفت:

- این سفارشی تزیین شده، خوب کیف کنین که همین یه دفعه ست ها! 

هر دوشون روی برنج ها رو نگاه کردند. پرهام لبخند قشنگی زد و چیزی نگفت اما لعیا گفت:

- چه با مزه! کی درست کرده؟ 

- سارا.

هر دوشون به من نگاه کردند. پرهام زودتر گفت:

- دستتون درد نکنه. 

- خواهش می کنم. 

لعیا هم گفت:

- خیلی جالبه ولی چرا فقط همین یه دفعه ست؟ 

پریناز گفت:

- چون این مدل تزیین مختصِ ساراست که اون هم برای هر عروس و دومادی یه بار می نویسه. 

لعیا چشمکی به من زد و گفت:

- ممنون، انشاا... جبران کنم. 

حالم گرفته شد. خبر نداشت به خاطرِ خودش دیگه هیچ وقت نمی تونه برام جبران کنه، ولی دخترِ خون گرمی بود و زود خودش رو تو دلِ همه جا می کرد. مِن جمله پرهام!

سفره کامل شد و همه مشغولِ خوردن شدن. همه ی زوج ها کنارِ هم نشسته بودن. من و شیرین هم که با هم جفت شده بودیم. هر کسی با بغل دستیش حرف می زد اما من به جای حرف زدن، همه ی هوش و حواسم پیش اون دو تا بود که مدام به هم لبخند می زدن. باز رفتم تو خودم که صدای پرهام رو شنیدم:

- می شه نوشابه رو بدین؟ 

نگاهش کردم. روی صحبتش با کس خاصی نبود اما هیچ کس حواسش نبود و همه توجه ها به دیسِ ته دیگ بود که دور سفره می چرخید! پرهام یه بار دیگه هم گفت، اما باز کسی نشنید. من نوشابه رو برداشتم و دادم دستش. تشکر کرد و گفت:

- فقط سارا فهمید. 

با خودم گفتم: «آخه بی انصاف! نمی گی بین این همه آدم، چرا فقط سارا باید بفهمه؟ نمی دونی تمامِ حواسِ من به توئه؟ تا صدات بیاد، دو تا گوش دارم ده تا دیگه هم قرض می کنم که صدات رو واسه همیشه تو گوشم نگه دارم. من لبِ گور هم که باشم، اگه تو صدام بزنی زنده می شم. افسوس که هیچ وقت درکم نکردی و احساسم رو نفهمیدی.»

بعد از شام، ما جوونا رفتیم طرف وسایلِ بازی که کمی تفریح کنیم. اونایی که بچه داشتند رفتند طرف سرسره که بچه هاشون بازی کنن. بقیه هم که یا مجرد بودن یا بدون بچه رفتن تاب بازی. یه چرخ و فلک زمینی هم بود که بیشتر طرف دار داشت و تعداد زیادی رفتن سراغش. 

پرهام و لعیا هم رفتند روی یک تابِ دو نفر رو به روی هم نشستن و خیلی آروم تاب می خوردند. شیرین دلش می خواست بره توی چرخ و فلک پیشِ بقیه، اما من تابِ تک نفره رو ترجیح دادم و این طوری از هم جدا شدیم. روی تاب نشستم و خیلی زود رفتم توی گذشته ها.

درست نمی دونم چند سالم بود، اما مدرسه ی راهنمایی می رفتم. همه خونه ی عمو اسماعیل، عموی کوچیکم، دعوت داشتیم. بعد از ظهر رفتیم پارکِ دمِ خونشون. باز هم من روی تاب تک نفره نشسته بودم و بقیه سرسره بازی می کردن و صدای خندشون منو هم می خندوند. پرهام رسید و وقتی دید تنهام، روی تاب کناری من نشست. با هم از مدرسه و درس هامون می گفتیم و تاب می خوردیم. با هم مسابقه گذاشتیم و پرهام خیلی زود اوج گرفت. اون قدر بالا می رفت که احساس می کردم هر لحظه تاب وارونه می شه و پرهام می افته! مدام بهش می گفتم:

- پرهام، بسه تو رو خدا. بابا قبول دارم تو بردی. این طوری نکن می افتی ها! 

پرهام خندید و گفت:

- نترس، چرا این قدر کم دلی. تازه حالا، اصلِ کاریش هم مونده. 

همون لحظه از بالای تاب پرید پایین و من جیغ کشیدم:

- پرهــــام! 

جفت پا نشست روی زمین. بلند شد ایستاد و پیروزمندانه نگام کرد و گفت:

- دیدی هیچیم نشد. 

- سارا بیا پیشِ ما. 

صدای منان بود که خاطراتم رو از ذهنم پَروند. منان بچه ی آخر عمه مهری بود که پنج سال از من بزرگ تر بود. چرخ و فلک رو نگه داشته بودن و همه داشتن منو نگاه می کردن. باید یه جوری تنها موندنم رو توجیه می کردم که بهم مشکوک نشن. لبخند زورکی زدم و گفتم:

- شما واسه خودتونم جا ندارین، اون وقت مهمون هم دعوت می کنین؟ 

- بیا، یه کم مهربون تر می شینیم، بدون شما صفا نداره.

از تاب پایین اومدم و رفتم پیششون. منان کنارِ خودش جا باز کرد و من نشستم. چند دقیقه بعد منم همراه بقیه داشتم می خندیدم. پسرها همه با هم چرخ و فلک رو می چرخوندن و حسابی تندش می کردن. ما دخترها هم از ذوقمون جیغ می کشیدیم. از بازی که سیر شدیم، همه حالت تهوع گرفته بودیم! من که سرگیجه هم گرفته بودم. داشتیم می رفتیم پیش بزرگ ترها که منان اومد کنارم و همپای من شد. شیرین تا منان رو دید، در گوشم گفت:

- خوش بگذره!

بعد هم رفت پیشِ خواهرش، شیوا. اون که رفت، منان گفت:

- چند وقتیه خیلی گرفته ای! چیزی شده؟ کمکی از من بر میاد؟ 

ماتم برد. یعنی رفتارِ من اون قدر تابلو بود که منان رو کنجکاو کرده بود؟ نمی دونستم چی باید بگم! سکوتم منان رو به حرف واداشت:

- می دونم هیچ کس برای شما به اندازه ی شیرین محرم نیست، ولی بدونید اگر هر وقت کاری داشتین من در خدمتم. 

- ممنونم پسر عمه. 

انگار دلش نمی خواست بره، چون وقتی فهمید تمایلی به حرف زدن در این مورد ندارم، موضوع رو عوض کرد و گفت:

- دانشگاه رو چی کار کردین؟ اگه اشتباه نکنم امسال سال آخر بودین. بله؟ 

- بله درسته. 

- برای ارشد شرکت نکرده بودین؟ 

- نه، ولی این دفعه شرکت می کنم. 

- چه رشته ای دوست دارین؟ 

- فرقی نمی کنه، ولی اگه بیوشیمی بشه بد نیست. 

رسیدیم پیش بقیه. آخرین جمله اش رو هم گفت و رفت سمت مردها:

- امیدوارم موفق باشین. 

- شما هم همین طور. 

بالاخره اون شب که برای من زجر آور و قطعا برای پرهام شادی آور بود، به آخر رسید و همه به رفتن رضایت دادن. 

«فصل سوم»

از اون شبی که فهمیدم پرهام شریک زندگیش رو انتخاب کرده و دیگه نمی تونم آزادانه بهش فکر کنم، هر لحظه برام اندازه ی صد سال طول می کشید. اون وقت ها قبل از خواب محال بود بهش فکر نکنم، اصلا بدون فکرش خوابم نمی برد، اما دیگه اجازه نداشتم فکرِ یه مردِ زن دار رو تو ذهنم نگه دارم. این که چه طور باید این کار رو می کردم خودش شده بود یه معضل. با اون حال و روزم، باید برای کنکور هم می خوندم. هر جور بود اون چند ماه رو گذروندم و کنکور رو دادم. اون موقع که پیش دانشگاهی بودم، پرهام هر وقت منو می دید بهم سفارش می کرد که خوب درس بخونم تا همون سال اول بتونم یه رشته ی خوب قبول بشم. من هم که برای راضی کردنش هر کاری می کردم، با تموم وجود درس می خوندم و زیست شناسی قبول شدم و حالا نوبت کارشناسی ارشد شده بود اما دریغ از ذره ای توصیه و نصیحت از پرهام. 

روزی که کنکورِ ارشد داشتم، سینا منو برد به حوزه ی امتحانی. کنکور تو بهمن ماه بود و برفی که می اومد، باعثِ سرما و افزایش استرسم می شد. تو حوزه، چند دقیقه ای طول کشید تا صندلیم رو پیدا کردم. خیلی ها وسطِ کنکور بلند شدند و رفتند، اما من تا آخرین لحظه نشسته بودم، حتی وقتی برگه ی پاسخ نامه رو از دستم کشیدند، بهشون التماس کردم تا گذاشتند گزینه ی آخرین سوالی که حل کرده بودم رو پُر کنم. 

خسته و کوفته، با گردن دردِ شدیدی از جلسه بیرون اومدم. دنبالِ سینا می گشتم که یه نفر صدام زد:

- سلام سارا خانوم. 

منان بود! با تعجب سلام کردم و گفتم:

- شما این جا چی کار می کنید؟ 

- با شیرین خانوم اومدم، تا همین چند دقیقه ی پیش این جا ایستاده بود، ولی خسته شد و رفت تو ماشین. 

- پس سینا کجاست؟ 

- اون هم این جا بود، ما رو که دید رفت، بفرمایید. 

با دست به سمتی اشاره کرد. از بین جمعیتی که منتظرِ بچه هاشون بودند، رد شدیم و رفتیم طرفِ ماشین. منان گفت:

- چه طور بود؟ 

- نمی دونم، امیدوارم فقط غلط نزده باشم. 

- انشاا... که همه رو درست زده باشین. 

رسیدیم به ماشین. شیرین عقبِ ماشین، سرش رو به صندلی تکیه داده بود. در رو که باز کردم پرید بالا. با استرس گفت:

- چی شد؟ 

- هیچی بابا، حالا که معلوم نیست. جواب نهایی شهریور میاد. 

- چرا این قدر دیر؟ تا اون موقع کی زنده ست کی مُرده؟ 

- تو رو نمی دونم ولی من زنده ام. برو اونورتر می خوام بشینم. 

سرِ جاش صاف نشست و گفت:

- برو جلو بشین. 

منظورش رو فهمیدم و گفتم:

- کارت خیلی زشته ها! خودت برو بشین. 

- نمی رم. 

- خُب دو تایی عقب می شینیم. 

- خجالت بکش، مگه آژانسه که دوتامون عقب بشینیم!

بعد هم دستگیره ی در رو گرفت و کشیدش تا بسته شد. منان که جلوی ماشین ایستاده بود، در جلو رو برام باز کرد و تعارف کرد بشینم. من هم به اجبار نشستم و راه افتادیم. 

بین راه شیرین گفت:

- آقا منان، تو این هوای سرد، یه شیر کاکائوی داغ با پیراشکی خیلی می چسبه ها!

- بله البته. 

برگشتم به شیرین نگاه کردم و گفتم:

- مهمون تو دیگه؟ 

- وا! چرا من؟ وقتی مرد باهات باشه که نباید دست تو جیبت بکنی. 

- تو دیگه چه قدر پر رویی دختر! 

شیرین از رو نرفت و گفت:

- من پر رو نیستم، تو زیادی کم رویی. 

منان کنار یه تریا نگه داشت و پیاده شدیم. در حال خوردن بودیم که منان گفت:

- تو این برف، برف بازی کیف داره. 

برای این که از اون وضعیت خلاص بشم گفتم:

- بله، ولی نه برای آدمی که مثل من خسته و کوفته باشه. اگه برف بازی کنم حتما مریض می شم. 

منانِ بیچاره که حسابی تو ذوقش خورده بود گفت:

- پس انشاا... باشه برای یه فرصتِ دیگه. 

****

یک هفته به عید مونده بود. همه در تب و تاب بودند اما من عین خیالم نبود. هیچی برام مهم نبود. لباسِ عیدم رو هم برای گیر ندادنِ مامان، به زور رفتم و خریدم. مامان اینا دلشون می خواست مسافرت برن، اما من کاملا مخالفت کردم. برای دید و بازدید و عید دیدنی، مدام با مامان بحثم می شد. دلم نمی خواست جایی برم اما به زورِ مامان چند جایی رو رفتم. به هر جون کندنی بود، دوازده روز گذشت و سیزده بدر شد. اولین سیزده بدری بود که پرهام متاهل بود. داشتم دق می کردم. همیشه عاشق سیزده بدر بودم، چون می دونستم کل روز کنار پرهام هستم، اما از حالا به بعد دیگه لعیا کنارش بود. 

طبق معمول، کل فامیل کنار هم بودیم. شیرین مدام منو هل می داد سمت منان که باهاش حرف بزنم، اما من که از عشق و عاشقی خیری ندیده بودم، مدام فرار می کردم و طفره می رفتم، ولی بالاخره موقع اسم و فامیل گیر افتادم. 

قرار شد همه دو به دو یار بشن و مسابقه بدن. تا اومدم بگم که بازی نمی کنم، شیرین خودکار و کاغذی دست منان داد و گفت:

- شما با سارا یار بشین. 

منان با خجالت، کاغذ و خودکار رو از شیرین گرفت و نگاهی به من انداخت. سرم رو پایین انداختم. بلند شد و اومد نزدیکم نشست ولی با فاصله. بازی شروع شد و منان بدونِ این که من کمکی بهش بکنم، تنهایی می نوشت. جالب این بود که برعکسِ من، تو نوشتن اشیا خیلی ماهر بود.

سرِ حرف " هـ " همه رو نوشته بود و روی حیوون گیر کرده بود. با خودکار روی پیشونیش می زد اما یادش نمی اومد. نگاهی به بقیه انداختم. همه سرشون تو هم بود و کنار گوش همدیگه پچ پچ می کردند و می نوشتند. پرهام و لعیا هم حسابی غرق نوشتن بودند. 

نمی دونم چرا صورت خندونشون حرصم رو در آورد. دوباره نگاهی به منان کردم. هنوز داشت فکر می کرد اما از من نمی پرسید. احساس کردم خجالت می کشه بپرسه، دلم براش سوخت. کمی بهش نزدیک شدم و کنار گوشش آروم گفتم:

- هَمـِستـِـر!

چنان با خوشحالی نگاهم کرد که ناخودآگاه سرم رو عقب کشیدم. نفهمیدم خوشحالیش از فهمیدن اسم حیوون بود یا از این که بالاخره به حرف اومده بودم.

تا اسم حیوون رو نوشت با هیجان گفت:

- اِستوپ. خودکارها بالا!

همه برای اسم حیوون یا هدهد نوشته بودند یا هشت پا. منان با غرور گفت:

- اون که ما نوشتیم هیچ کس ننوشته، همستر. 

همه خوششون اومد و ناراحت بودند که چه طور خودشون اینو ننوشتن! 

لعیا گفت:

- اونی که ما نوشتیم هم تکه. 

همه با تعجب به لعیا نگاه کردیم. لعیا که نگاه های منتظرمون رو دید، با خنده گفت:

- ما نوشتیم، هیولا!

همه زدند زیر خنده، حتی من هم خندیدم. بحث شده بود که ازشون قبول بکنیم یا نه. پرهام یه دفعه گفت:

- چه طور اون موقع که سارا ... 

تا اسمم رو گفت بدنم یخ کرد. زل زدم تو دهنش که ببینم چی می خواد بگه. 

- همش جغد پلاستیکی و یابوی گچی می نوشت، ازش قبول می کردین. به ما که رسید سختگیر شدین؟!

به زور لبخند زدم. بقیه که خوب می دونستن پرهام راست می گه، راضی شدن که پنج امتیاز بهش بدن! تازه داشتم از بازی لذت می بردم اما حرفش زد تو پرم. خاطراتِ اون روزها داشت برام زنده می شد. 

نوبت به منان رسیده بود که حرفی رو برای بازی بگه. منان نگاهی به من کرد و گفت:

- چه حرفی رو بگیم؟ 

دل و دماغ نداشتم، شونه ای بالا انداختم و گفتم:

- همش رو که شما می نویسید، هر چی دوست دارین بگین. 

صدای سبحان بلند شد:

- الکی تعارف نکنین، به این بهونه دارین فکر می کنید؟ زود یه حرفی بگین دیگه. 

منان که دید من بی تفاوتم گفت:

- با حرفِ "سین".

و سریع مشغولِ نوشتن شد:

اسم: سارا

فامیل: سهیلی

ماتم برده بود. "سهیلی" فامیلی خودِ منان بود! منان تند و تند می نوشت اما سینا اول اعلامِ توقف بازی رو داد. نگاهی به برگه ی منان انداختم. همه رو نوشته بود. اولین کسی که متوجه ی رمز اسم و فامیلی که منان نوشته بود شد، شیرین بود که البته نتونست دهنش رو ببنده:

- وای چه با حال! سارا سهیلی. سارا که ساراست، سهیلی هم که منانه. 

کم کم بقیه هم دوزاری هاشون افتاد و اظهار نظرهایی کردند. منان لبخند به لب به نظرات گوش می داد و من هم برای شیرین خط و نشون می کشیدم. دیگه کم کم خسته شدیم و بازی رو تموم کردیم. پیشِ شیرین نشستم. بازوش رو نیشگون گرفتم و با عصبانیت گفتم:

- دیگه از این شیرین کاریا نکنی که شیرینیش بد جوری دلم رو زد، شیرین خانوم. 

شیرین بازوش رو مالید و با اخمِ ناشی از درد گفت:

- دستت بشکنه نامرد! نه، اصلا دستِ من بشکنه که نمک نداره، بی لیاقت! حیفِ منان که گلوش پیشِ تو گیر کرده. 

- اگه تو کِـرم زیادی نریزی، گلوی اون جایی گیر نمی کنه. بیخودی واسه ی خودت می بری و می دوزی، اصلا شاید اون بیچاره از من بدش میاد، اون وقت تو اونو تو منگنه می ذاری. 

دهنش رو باز کرد یه چیزی بگه که نذاشتم و گفتم:

- این قدر من و منان رو درگیرِ هم نکن، اون بار با طنابِ خودم افتادم تو چاه، این دفعه تو داری برام طناب می ندازی. 

- یعنی تو هیچ احساسی بهش نداری؟ 

محکم و قاطع گفتم:

- نه. 

- الان نداری، خدا رو چه دیدی؟ شاید چند وقت دیگه به هم علاقه مند شدین. 

- نمی خوام یه اشتباه رو دو بار تکرار کنم. تو هم دیگه این قدر پیله نکن. به فکرِ من نیستی به منان فکر کن که با کارهای تو به اشتباه می افته و فکر می کنه من بهش توجه دارم. 

شیرین با تاسف سری تکون داد و گفت:

- خدا عاقبتت رو به خیر کنه. 

سیزده بدر هم تموم شد و دوباره روزهای بیکاری شروع شد. روزهام بی هدف سپری می شد و هر روز بی حوصله تر می شدم. از طرفی حوصله ی انجام هیچ کاری رو نداشتم، از طرفی هم بیکاری اعصابم رو خُرد می کرد. مامان هم که راست می رفت، چپ می اومد، حرف از ازدواج می زد. داشتم تو اون خونه دیوونه می شدم. خدا خدا می کردم کنکور قبول بشم که حداقل دو سال سرم گرم بشه، بلکه بتونم پرهام رو فراموش کنم. بالاخره پنج ماه سپری شد و شهریور از راه رسید. 

«فصل چهارم»

اون روز قرار بود نتیجه ی کنکور اعلام بشه. با کلی استرس رفتم تو سایتِ سازمان سنجش و کدِ رهگیریم رو وارد کردم، سایت شلوغ بود و نمی شد نتیجه رو دید. چند بار صفحه ی سایت، خود به خود بسته شد و مجبور شدم از اول همه ی مراحلِ ورود رو طی کنم. 

مامان و سیما هم کنارم نشسته و حسابی عصبی شده بودن. سیما چون می دونست اون روز جوابِ کنکورم میاد، اومده بود خونمون که به قولِ خودش احساساتمون رو باهاش تقسیم کنیم! بعد از نیم ساعت صفحه ی کارنامه ام باز شد. 

وسطِ صفحه نوشته بود بیوشیمی، دانشگاهِ شیراز. از خوشحالی جیغ کشیدم. داشتم بال در می آوردم. بعد از مدت ها طعم خوشبختی رو می چشیدم. یه لحظه مامان رو بغل می کردم، یه لحظه سیما رو. 

صدای زنگ تلفن بلند شد. یادِ اون روزی افتادم که نتیجه ی کنکورِ کارشناسیم اعلام شده بود و پرهام اولین نفری بود که بهم زنگ زد. نیشم تا ته باز شده بود. قبل از این که برم سمت گوشی، سیما پرید روی تلفن! تا گوشی رو برداشت و گفت: «بفرمایید.»، دستشو روی دهنه ی گوشی گذاشت و با لبخونی گفت:

- منانه! 

حالم گرفته شد. دنیای قشنگم خراب شد و شادی از وجودم رفت. یادم افتاد که پرهام دیگه متاهله و اون قدر با لعیا جونش خوش و خرمه که یادِ من نمی افته. 

سیما پشتِ گوشی گفت:

- سارا؟ 

تا اسمم رو آورد، با دست اشاره کردم که بگه من رفتم بیرون. سیما هم عمدا گفت:

- همین جا کنارِ من نشسته. گوشی رو می دم بهش. سلام برسونید. 

دستش رو روی دهانه ی گوشی گذاشت و گفت:

- برای چی بگم نیستی؟ بگیر حرف بزن زشته. 

با اکراه گوشی رو از دستش گرفتم و سلام کردم.

- سلام آقا منان. 

خیلی گرم و صمیمی گفت:

- سلام از ماست سارا خانوم، حالتون خوبه؟ 

بعد از تعارفات معمول گفت:

- ببخشید که مزاحم شدم، می خواستم بپرسم، نتیجه چی شد؟ رشته ای که دوست داشتین قبول شدین یا نه؟ 

- بله، همون بیوشیمی قبول شدم. 

- کجا؟ 

- شیراز. 

- به سلامتی. از این جا تا شیراز فکر کنم ده ساعتی راه باشه. 

- درسته، ولی زیاد مهم نیست. برای کارشناسی تهران بودم، بسمه دیگه، یه کم دوری از خانواده رو هم تجربه کنم بد نیست. 

- چه روزی قراره برین شیراز؟ 

- سه شنبه ی هفته ی دیگه روزِ ثبت نامه. 

- سه شنبه که برین دیگه بر نمی گردین؟ 

- نه، یه هفته بعدش شروع کلاس هاست، فرصتِ خوبیه که با شهرش هم آشنا بشم. 

- تنها می رین؟ 

- نه، سبحان و زن و بچه اش باهام میان. 

برای گفتنِ چیزی مردد بود، کمی سکوت کرد و بعد هم خیلی با احتیاط گفت:

- دلمون براتون تنگ می شه. 

خشکم زد. منظورِ منان از این کارها و حرف ها چی می تونست باشه؟ اصلا دوست نداشتم چنین حرف هایی رو از کسی جز پرهام بشنوم. با خودم گفتم حتما این حرف ها هم کاملا عادی هستن، مثل حرف های پرهام، ولی من دارم برای خودم بزرگشون می کنم. به همین خاطر بی خیال گفتم:

- منم همین طور. 

- هیجان زده شد و گفت:

- واقعا؟ 

خیلی سرد و بی احساس گفتم:

- خُب طبیعیه! هر چی باشه فامیلیم. نه فقط برای شما، برای همه دلم تنگ می شه. 

وقتی لحن سردم رو شنید، هیجانش از بین رفت و گفت:

- موفق باشید، ببخشید که مزاحم شدم، سلام برسونید. 

- ممنون که تماس گرفتید، شما هم سلام برسونید. 

- خدانگهدار.

- خداحافظ.

گوشی رو که سرِ جاش گذاشتم، تازه متوجه ی سیما شدم که از اون موقع تا حالا گوشش رو چسبونده بود به گوشی تا حرف های ما رو بشنوه! 

چپ چپ نگاهش کردم و گفتم:

- خجالت نکشی، ها! این کار اصلا کار خوبی نیست! 

- چرا بهت بر می خوره؟ هر کس دیگه ای زنگ زده بود، مطمئن باش حرف هاش ارزش گوش کردن نداشت ولی منان فرق می کنه. 

ناخودآگاه گفتم:

- چه فرقی می کنه؟ چه طور پنج سال پیش که پرهام زنگ زد، نتیجه ی کنکورم رو بپرسه گوش نایستادی؟ 

یه لحظه احساس کردم سوتی دادم. ساکت شدم و به سیما خیره شدم. اما ظاهرا چیز خاصی نگفته بودم چون سیما با همون لحنِ قبلی گفت:

- پرهام با همه همین طوره، یادت رفته واسه کنکورِ منم چه قدر بهم سفارش می کرد درس بخونم، آخرش هم که قبول نشدم، چه قدر دلداریم می داد و از این جور کارها دیگه. پرهام کلا آدمِ با محبتیه و محبتش رو هم بروز می ده، ولی منان این طوری نیست، هر کسی رو تحویل نمی گیره. 

بعد هم با شیطنت زد پشتم و گفت:

- باور کن یه خبراییه! منان پسر فوق العاده ایه! نجیب و با ایمان که هست، تحصیل کرده و خوش تیپ هم که هست، اهل کار و زندگی هم که هست! دیگه چی می خوای؟ از سرتم زیاده دیوونه! 

با دهانِ باز فقط نگاهش می کردم. حرف هاش که تموم شد، گفتم:

- برو بابا! خودت که دیوونه تری. 

خواستم برم تو اتاقم که دوباره صدای زنگ تلفن بلند شد. قطعا پرهام نبود. به یاد شیرین افتادم. گوشی رو برداشتم. حدسم درست بود. با لحنی محتاط که می خواست وانمود کنه کنکور چیز مهمی نیست گفت:

- شنیدم امروز جوابِ کنکور اومده، رفتی تو سایت؟ 

- چرا این قدر با ترس و لرز حرف می زنی؟ می ترسی قبول نشده باشم؟ 

- مگه قبول شدی؟ 

- معلومه که قبول شدم. 

صدای جیغِ شیرین تو گوشم پیچید. گوشی رو از گوشم دور کردم و داد زدم:

- چه خبرته گوشم کر شد. 

آروم گرفت اما همچنان صداش هیجان زده بود:

- وای! سارا نمی دونی چه قدر خوشحال شدم، باور کن اگه خودم کنکور قبول شده بودم این قدر خوشحال نمی شدم. 

بالاخره شیرین هم قطع کرد و رفتم تو اتاقم. به جای این که به منان فکر کنم، به حرف های سیما درباره ی پرهام فکر می کردم. «پرهام با همه همین طوره، آدمِ با محبتیه و محبتش رو هم بروز می ده ... آخرش هم که قبول نشدم، چه قدر دلداریم می داد ...»

یک سال از عروسی پرهام گذشته بود و من هنوز نتونسته بودم این موضوع رو پیشِ خودم هضم کنم که چرا پرهام منو نخواست. نمی فهمیدم اگه دوستم نداشته پس اون همه محبت برای چی بوده؟ و حالا بعد از این همه سال عاشقی، تازه می فهمیدم این از اخلاقِ پرهام بوده نه از علاقه اش، ولی چه فرقی می کرد، من به اون علاقه داشتم و دونستن این موضوع هم به راحتی نمی تونست دلیلی برای فراموش کردنِ پرهام باشه. من دوستش داشتم و دلم نمی خواست این حق رو از خودم بگیرم. عادت کرده بودم با یادش و فکرش زندگی کنم. من یه عاشق بودم که برای معشوقم خطری که نداشتم هیچ، واسه خوشبختی و سلامتیش هم دعا می کردم. 

روزِ رفتن به شیراز فرا رسید. همه ی خواهر و برادرهام برای خداحافظی خونه ی ما جمع شده بودند. ساک ها رو گذاشتیم توی ماشینِ سبحان، با همه روبوسی کردم. به سهیل که رسیدم گفت:

- مواظبِ خودت باش ته تغاری. 

- چشم، سَر تغاری! 

خندید و لپم رو کشید. مامانم بدونِ این که از کسی خجالت بکشه، راحت گریه می کرد. بابا هم بهش می گفت:

- بسه زن! پشتِ سر مسافر که نباید گریه کرد. 

- چی کار کنم؟! دستِ خودم نیست، این اولین باره که یکی از بچه هام ازم دور می شه. 

- مامان، چشم رو هم بذارین دو سال تموم شده، نگران نباشین. 

- برای تو شاید اندازه ی یه چشم رو هم گذاشتن بگذره، ولی واسه من نه. 

سبحان صدام کرد و گفت:

- سارا، بیا بریم. اگه شب به شیراز برسیم اذیت می شیم. 

بغض کرده بودم اما دوست نداشتم جلوی مامان گریه کنم. یه بار دیگه همه رو نگاه کردم، بچه ها رو بوسیدم و رفتم طرفِ ماشین. قبل از این که سوار بشم، مامان اومد نزدیکم و طوری که بقیه نشنون گفت:

- سارا، چند روز پیش یکی اومده بود خواستگاریت. 

قبل از این که چیز دیگه ای بگه، گفتم:

- مامان، من حالا دیگه درس هام خیلی سخت تر می شه. نمی تونم به این چیزا فکر کنم. خواهش می کنم هر کسِ دیگه ای هم که اومد بگین من تا درسم تموم نشه ازدواج نمی کنم. 

- حتی نمی خوای بدونی کیه؟ 

- نه مامان، هر کسی می خواد باشه، جوابِ من همون یه کلمه ست، "نه". 

- پشیمون می شی ها! 

- خداحافظ مامان، خداحافظ.

سری تکون داد و گفت:

- خدا به همراهت. 

سینا برامون قرآن گرفت و از زیرش رد شدیم. سوارِ ماشین شدیم و حرکت کردیم. آمنه هم پشتِ سرمون آب ریخت. 

پنج دقیقه ای بود راه افتاده بودیم که صدای بوق های ممتدی توجهمون رو جلب کرد. سبحان از سرعتِ ماشین کم کرد و چند لحظه بعد ماشینی کنارمون قرار گرفت که باعث شد از تعجب چشمام چهار تا بشه! 

امین و مینا (بچه های عمو اسماعیل)، نیلوفر (دخترِ عمه نازی)، پریناز، شیرین و شهرام تو ماشین بودن، منان هم راننده بود. از سر و کول هم بالا می رفتن و هر کسی می خواست سرش رو از پنجره بیرون بیاره و ما رو ببینه. همشون شلوغ می کردن و داد و بیداد راه انداخته بودن. شیرین هم از زیرِ دست و پا هر از گاهی خودش رو بالا می کشید و صدام می زد. 

ماشین ها نگه داشتن. من زودتر از بقیه پریدم پایین و دویدم طرفِ ماشینشون. شیرین هم پیاده شده بود و پریدیم تو بغلِ هم. بغضم ترکید و اشک هام جاری شد. چه قدر ناراحت بودم که قبل از رفتن ندیده بودمش. 

من و شیرین همدیگه رو بغل کرده بودیم و پریناز و مینا و نیلوفر هم ما رو بغل کرده بودن. از آغوشِ شیرین بیرون اومدم و پریناز رو بغل کردم. انگار بوی پرهام رو با خودش آورده بود! دلم نمی خواست ولش کنم اما خودش رفت کنار که نیلوفر و مینا هم بیان. 

بعد از اونا با شهرام و امین سلام و تعارف کردم. آخرین نفر هم منان بود که لبخندِ ملیحی روی لباش بود. 

امین گفت:

- می خواستی یواشکی در بری؟ خوب گیرت انداختیما! 

شیرین گفت:

- البته اگه آقا منان راننده نبود بهتون نمی رسیدیم. ماشاا... عجب دست فرمونی داری آقا منان. 

منان سرش رو انداخت پایین و گفت:

- شرمنده ام. 

بعد، مثل کسی که به خاطرِ کار خطایی توبیخ شده باشه با مظلومیت گفت:

- قول می دم دیگه تکرار نشه. 

کنجکاو شدم و گفتم:

- مگه چی شده؟ 

- هیچی، فقط چیزی نمونده بود به جای این که به شما برسیم به عزرائیل برسیم! 

ترسیدم و گفتم:

- خدا نکنه، واسه چی؟ 

- این آقا منان اون قدر تند می رفت که هممون یه بار که هیچ، ده بار اشهدمون رو خوندیم. سرِ میدون با صد تا سرعت می پیچه، تو خیابونِ دو طرفه زیگزاگ می ره، به اتوبان هم که می رسه با صد و شصت تا سرعت، از سمتِ راست سبقت می گیره. 

با تعجب به منان که هنوز سرش پایین بود نگاه کردم و گفتم:

- اصلا بهتون نمیادا! راست گفتن: "از آن نترس که های و هوی دارد، از آن بترس که سر به تو دارد."

- چی می تونم بگم جز این که، معذرت می خوام. 

سبحان دستش رو گذاشت روی شونه ی منان، چشمکی زد و گفت:

- ای موذی! 

به شیرین گفتم:

- چی شد که اومدین دنبالِ ما؟ 

شیرین کشیدم کنار و گفت:

- همه ی ما رو منان راهی کرد که بیایم. 

- یعنی چی؟ 

- من و بابا قرار بود بیایم خونتون اما بابا نتونست از سرِ کار زود بیاد و منم عزا گرفته بودم که تو رفتی و من ندیدمت. همون موقع منان اومد خونمون و گفت اگه می خوام تو رو ببینم باهاش برم. من و شهرام هم از خدا خواسته دنبالش راه افتادیم. خونه ی عمو اسماعیل و عمه فخری و عمه نازی هم رفتیم. همه بسیج شدیم و رفتیم خونتون، اما دیدیم جا تره و بچه نیست! 

یکی زدم تو بازوش و گفتم:

- ای بی ادب! 

خندید و ادامه داد:

- زن عمو گفت تازه راه افتادین، منان هم گفت می تونیم بهتون برسیم، این جوری شد که اومدیم بدرقه ات. این بدرقه ی به یاد موندنی رو مدیونِ منانی. 

- برو بابا دلت خوشه! 

- باور کن این منان یه منظوری داره. 

- نخیر، تو کج اندیشی. 

خواست چیزی بگه که پیش دستی کردم و گفتم:

- دیگه ادامه نده، خواهش می کنم. 

رفتیم نزدیکِ بقیه و خداحافظی کردیم. باز تو بغلِ شیرین به گریه افتادم. سرم رو که از روی شونه اش برداشتم، چشمم به منان افتاد. مغموم و گرفته داشت نگاهم می کرد. وقتی دید دارم نگاهش می کنم گفت:

- این دو سال هم می گذره و بر می گردین، مواظبِ خودتون باشین. 

ازش تشکر کردم و با بقیه هم خداحافظی کردم. بالاخره سوارِ ماشین ها شدیم و حرکت کردیم. تا قسمتی از اتوبان که به بریدگی برسن، همراهمون اومدن. بعد هم با کُلی بوق و سوت و دست تکون دادن، دور زدن و رفتن. 

«فصل پنجم»

آسمون گرفته بود و رعد و برق های شدیدی می زد. ابرهای سیاه، تمام آسمون رو پر کرده بودن و انگار به جای عصر، غروب بود. دلم خیلی گرفته بود. تو حیاطِ خوابگاه نشسته بودم و بین ابرها خاطراتم رو جستجو می کردم.

- سارا، فرض کن الان یه پری دریایی از آب ها بیاد بیرون، چی ازش می خوای؟ 

- بذار اول بیاد، بعد فکر می کنم که چی می خوام. 

- گفتم فرض کن، یعنی که دوست دارم بدونم، توی اون لحظه چه آرزویی داری؟ 

- چرا ناراحت می شی شیرین خانوم، خُب چی کار کنم، فرضم نمیاد! 

- بی ذوق. 

صورتش رو به حالتِ قهر برگردوند. حوصله ی منت کشی نداشتم. یه دفعه خیلی با تعجب گفتم:

- شیرین دُمِش رو دیدم. 

زود برگشت و گفت:

- دُمِ چی؟ 

- پری دریایی! 

چپ چپ نگام کرد. بعد هم دو تایی با هم زدیم زیرِ خنده. دستم رو دور شونه اش حلقه کردم و گفتم:

- خُب حالا، تو اول آرزو می کنی یا من؟ 

- اول کوچیک تر! 

- مگه می خوایم آب بخوریم؟! 

- نه، ولی دوست دارم من اول بگم. 

- خُب بگو، دیگه چرا سِنم رو به رخم می کشی؟ 

نفس عمیقی کشید و گفت:

- ازش یه خونه ی خیلی بزرگ می خوام، اون قدر بزرگ که آخرش معلوم نباشه، یه ماشینِ آخرین سیستم هم می خوام. یه حسابِ بانکی که صفرهاش از دفترچه بزنه بیرون. در آخر، اگه یه شوهرِ زن ذلیل هم بهم بده، بد نیست. 

زل زده بود به دریا و جوری توی رویاهاش غرق شده بود که انگار داشت واقعا همه رو روی موج های دریا می دید!

حرف هاش که تموم شد، نگام کرد و با آهِ حسرت باری گفت:

- حالا تو بگو. 

از آرزوهاش حسابی تعجب کرده بودم. گفتم:

- من هیچی نمی خوام. 

- چرا؟ 

- این آرزوهایی که تو کردی، همون اول فراریش دادی. 

تازه متوجه شد که خیلی چرت و پرت گفته! قرمز شد و گفت:

- ببخشید که نوبتِ تو نشد. ان شاا... دفعه ی بعدی که اومد، تو آرزوهات رو بگو. 

- داره سردم می شه. 

- پاشو بریم پیشِ بقیه بشینیم. 

از ساحل دور شدیم و برگشتیم پیشِ بقیه. سینا و پرهام داشتن بدمینتون بازی می کردن. من هنوز سردم بود و شیرین دنبال چیزی می گشت که منو باهاش گرم کنه. کنارِ پریناز یه کاپشنِ چرم بود. شیرین گفت:

- پری، اون کاپشن مالِ کیه؟ 

- مالِ پرهام، چه طور مگه؟ 

- می شه بدیش سارا بپوشه؟ سردش شده. 

- آره، حتما. 

می خواست بره کاپشن رو بگیره که دستش رو گرفتم و گفتم:

- نمی خواد شیرین، دیگه سردم نیست. 

- یعنی چی؟ تو که گفتی سردت شده! 

خجالت می کشیدم به لباسی که مالِ پرهام باشه دست بزنم. چه برسه به این که بخوام بپوشم. 

آروم، طوری که بقیه نشنون گفتم:

- بی خیال شیرین، تو رو خدا! 

شیرین که لجش گرفته بود گفت:

- اصلا خودم می خوام بپوشم، سردم شده. 

بعد هم رفت کاپشن رو از پریناز گرفت و پوشید. نشست کنارم و زیر چشمی نگام کرد که عکس العملِ منو ببینه. بوی ادکلنِ همیشگی پرهام رو حس کردم. ناخودآگاه سرم رو به جای شونه ی پرهام، روی شونه ی شیرین گذاشتم و ریه هام رو از عطرش پُر کردم. 

شیرین برای این که حسِ حسادتِ منو برانگیزه گفت:

- چه قدر توش گرمه، فکر کنم هنوز گرمای تنِ پرهام رو داره. 

با اخم نگاش کردم و گفتم:

- یه کاری نکن از تنت درش بیارما. 

- باشه. تسلیم، تسلیم. 

همون طور که سرم روی شونه ی شیرین بود، مشغول تماشای بازی پرهام و سینا شدم. یه

لحظه سینا توپ بلندی انداخت و پرهام دوید دنبالش و در آخرین لحظات از نزدیک زمین، توپ رو جمع کرد. من هم شروع کردم دست زدن و هورا کشیدن! 

همه با تعجب برگشتن نگام کردن. پرهام هم داشت نگام می کرد. با دستپاچگی گفتم:

- خیلی خوب توپ رو گرفتین، من اگه بودم که حتما توپ رو از دست داده بودم. 

سینا گفت:

- نمی دونستیم بازیمون تماشاچی هم داره وگرنه بهتر بازی می کردیم. 

شهرام با خوشحالی گفت:

- بچه ها چه طوره دو گروه بشیم و مسابقه بدیم. من و شیرین و پرهام یه گروه، سینا و سارا و پریناز هم یه گروه. 

پریناز معترضانه گفت:

- من می خوام با داداشم توی یه گروه باشم. 

شیرین هم گفت:

- خُب تو بیا جای من که من هم با سارا توی یه گروه باشم. 

جای شیرین و پریناز که عوض شد گفتم:

- خُب حالا قوانین بازی چیه جنابِ داور؟ 

شهرام گفت:

- مگه من قراره داور هم باشم؟ 

- آره دیگه، هر کی خربزه می خوره پای لرزش هم می شینه. 

- باشه قبول. 

- نگفتی؟ حالا چه طوری قراره مسابقه بدیم؟ 

- هر کسی که بازی می کنه، تا ده توپ رو می تونه از دست بده. بعد از ده تا، نفرِ بعدیِ گروه جاش رو می گیره. 

سینا گفت:

- ده تا کم نیست؟ تا بیاد دستمون گرم بشه که باید بریم کنار. 

من و پری و شیرین و پرهام، همه با هم گفتیم:

- راست می گه! 

پری حرف رو ادامه داد و گفت:

- بیست تا خوبه. 

پرهام گفت:

- جنابِ داور، قراره چه طوری امتیاز بدین؟ 

- خُب، هر کس که نتونه توپ رو برگردونه، در واقع یه امتیاز به گروهِ مقابلش داده. یعنی که هر کسی باید امتیازش به بیست برسه تا برنده بشه، خوبه؟ 

- تقریبا می شه مثل والیبال دیگه، عالیه. 

دور اول سینا و پرهام بازی کردند. بازی هر دوشون خوب بود و توپ دیر به دیر زمین می افتاد. هر بار که توپ می خواست بیفته، همه جیغ می کشیدیم، تیمِ موافق از ترسِ دادنِ امتیاز، تیم مقابل از شادی گرفتنِ امتیاز! از سر و صدای ما کم کم بزرگ ترها هم به جمعمون اضافه شدن و همپای ما دست می زدن و تشویق می کردن. بالاخره بعد از تقریبا بیست دقیقه، سینا بیست به هجده از پرهام بُرد! بعد از پرهام، پریناز بود که بیست به نُه باخت. بعد هم شهرام با یازده امتیاز باخت و دوباره نوبت به پرهام رسید. سینا شروع کرد به کُری خوندن برای پرهام: 

- روت کم نشد پرهام؟ می خوای دوباره ببازی؟ ضایع می شی ها! همین الان شکست رو قبول کن و بکش کنار. 

پرهام در جوابش فقط لبخند می زد و هیچی نمی گفت. تو دلم شروع کردم براش دعا کردن. با این که اصلا بازی مهمی نبود و یه سرگرمی بود اما دلم نمی خواست پرهام باز هم از سینا شکست بخوره. 

پرتاب اول رو سینا انداخت و اون قدر بلند بود که پرهام نتونست جواب بده. شیرین شروع کرد دست زدن اما من ساکت مونده بودم که پرهام بتونه تمرکز کنه. دوباره توپ رو داد به سینا. این بار پرهام خیلی سریع پرید بالا و با یه ضربه ی آبشاری، توپ رو خوابوند جلوی پای سینا. من با تموم وجودم دست زدم و داد زدم:

- هــــورا! 

سینا که بد جوری غافلگیر شده بود، نگام کرد و گفت:

- تو معلوم هست طرفِ کی هستی؟ مثلا هم تیمیِ منی! 

من که تازه فهمیدم چه گندی زدم، مونده بودم چه جوری جمعش کنم که بابام به دادم رسید:

- چه فرقی می کنه پسرم؟ هر کس گُل بزنه باید تشویقش کرد. 

نفس راحتی کشیدم و تو دلم، صد بار از بابا و هزار بار از خدا تشکر کردم که به خیر گذشت و لو نرفتم. بازی ادامه پیدا کرد. پرهام خیلی سریع تر از دفعه ی قبل بازی می کرد و هر از گاهی هم که سینا غفلت می کرد، یه ضربه ی آبشاری نثارش می کرد. 

من که دیگه به خاطرِ حرف بابا می تونستم راحت تشویقش کنم، حسابی براش سنگِ تموم گذاشتم و با سوت و دست و هورا، تشویقش می کردم. پرهام تونست بیست به شانزده از سینا ببره. وقتی سینا داشت می اومد که بشینه پرهام با لحن شوخی گفت:

- دیگه واسه من کُری نخونی ها! 

همه خندیدن و سینا راکت رو داد دستم و گفت:

- پاشو ببینم باز هم پسر عمه ات رو تشویق می کنی یا نه؟ 

یه لحظه از ترسِ بازی کردن مقابلِ پرهام، چنان استرسی گرفتم که با التماس به شیرین نگاه کردم و گفتم:

- تو اول برو، من بعد از تو بازی می کنم. 

شیرین هم قبول کرد و رفت. حال عجیبی پیدا کرده بودم. از رو به رو شدن با پرهام واهمه داشتم. قبلا هم پرهام ازم خواسته بود باهاش بدمینتون بازی کنم ولی هر بار به بهانه ای قبول نکرده بودم، اما این دفعه دیگه راه فراری نداشتم. 

ضربان قلبم شدیدتر شده بود و نبض گردنم جوری می زد که فکر می کردم، هر آن ممکنه رگ های گردنم پاره بشه. شروع کردم نفسِ عمیق کشیدن که صدای شهرام و پریناز بلند شد:

- هجده، نوزده، بیست. ما بردیم. 

شیرین باخت و نوبتِ من شد. 

دلم مثل سیر و سرکه می جوشید. تو دلم گفتم: «وای خدا به دادم برس. نذار آبروم بره، یه وقت پَس نیفتم.»

شیرین راکت رو گرفت طرفم. ایستادم و راکت رو گرفتم. دستم رو محکم فشار داد اما چیزی نگفت. رفتم مقابلِ پرهام ایستادم. سینا گفت:

- پرهام، مواظبِ خودت باش که حریفِ سرسختی داری. این سارا صد تا مثلِ من و تو رو حریفه. 

بازی من خوب بود و همیشه از سینا می بردم، اما تا اون موقع با پرهام بازی نکرده بودم. 

پرهام توپ رو به من داد و گفت:

- خانوما مقدمن، شما اول بزنین. 

توپ رو گرفتم و تشکر کردم. زیر لب بسم ا... گفتم و شروع کردم. تمرکز نداشتم و چند تا توپ اول رو خیلی راحت از دست دادم. نمی دونم قیافه ام چه شکلی شده بود که هیچ کس حتی پرهام رو تشویق نمی کرد و همه آروم بودن. پرهام هم که فهمیده بود بد جوری هول کردم، خیلی آروم تر بازی می کرد. کم کم ترسم ریخت و به قولِ سینا «موتورم گرم شد.» توپ هایی رو که از دست داده بودم جبران کردم و هر دومون شش امتیازی شدیم. بازی هر لحظه بیشتر اوج می گرفت و تشویق ها بیشتر می شد. هر دومون با سرعتِ یکسانی بازی می کردیم. ضربه های آبشاری هم، چون هر دومون بلد بودیم چندان کارساز نبودن و به سختی از همدیگه امتیاز می گرفتیم. 

یه بار که پرهام توپ بلندی انداخت و از بالای سرم رد شد، قبل از این که برم دنبالِ توپ، یه بچه برام آوردش. تازه متوجه شدم که از سر و صدای ما، تعدادی از مردمی که اطرافمون نشسته بودن، اومدن نزدیک تر و دارن بازی ما رو تماشا می کنن. 

رسیدم به امتیازِ هجده. فریادِ سینا بلند شد:

- دو تا دیگه جا بنداز، حریف رو گریه بندازه. 

خندم گرفت و توپ رو از دست دادم. پرهام هم رسید به هجده. شهرام و پریناز هم همون شعر رو برای پرهام خوندن. پرهام امتیازِ نوزده رو هم گرفت. حالا دیگه بابا و مامان هامون هم صدای تشویقشون بلند شده بود. صداهای غریبه ای هم می شنیدم که متعلق به مردمی بود که دورمون جمع شده بودن. 

من هم رسیدم به نوزده و صدای جیغ و هورا یه لحظه قطع نمی شد. توپ بیستم، تو هوا می چرخید و هر دو با تمام وجود دنبال توپ می دویدیم. پرهام ضربه ای زد که باعث شد توپ، عمودی به سمت بالا بره. دویدم طرف توپ و شنیدم که همه فریاد زدن:

- مواظب باش. 

قبل از این که بفهمم باید مواظب چی باشم، محکم خوردم به سینه ی پرهام و به عقب پرت شدم. بی اراده دستم رو دراز کردم که شاید بتونم خودم رو به جایی نگه دارم. پرهام دستم رو گرفت و کشید طرفِ خودش. چند لحظه طول کشید تا بفهمم چی شده. همه سکوت کرده بودن و با چشمای گشاد شده نگاهمون می کردن. به خودمون که نگاه کردم، قلبم ریخت. تو آغوشِ پرهام بودم و دستِ پرهام دور کمرم حلقه شده بود. پرهام با نگرانی پرسید:

- حالتون خوبه؟ 

هاج و واج بودم و فقط تونستم سرمو تکون بدم. دستش رو از دور کمرم برداشت. خودم رو عقب کشیدم و توپ از بینمون افتاد روی زمین! صدای دست بلند شد و همه داد زدن:

- مساوی، مساوی.

اون لحظه چه حالی داشتم، خدا می دونه. از یه طرف، به خاطرِ این که جلوی مردم و به خصوص خانواده هامون چنین اتفاقی افتاده بود، خیلی خجالت می کشیدم. از طرفِ دیگه، مدام جای دست پرهام رو روی کمرم احساس می کردم و غرقِ رویا می شدم! دلم می خواست اون لحظه به هم محرم بودیم و من می تونستم تا هر وقت که بخوام، توی آغوشش بمونم و عطر تنش رو برای همیشه تو ریه هام حبس کنم! 

پرهام چند بار ازم عذر خواهی کرد. خبر نداشت به خاطرِ اون اتفاق چه قدر ازش ممنونم! بعد از اون روز اون قدر روحیه گرفته بودم که شیرین می گفت:

- تو شرم و حیا نداری؟ هر دختر دیگه ای بود به روی خودش نمی آورد که همه یادشون بره، اما تو هر بار منو می بینی، هِی اون اتفاق رو با جزییاتش تعریف می کنی و غش و ضعف می ری؟ حالا که خبری نیست، یه موضوع رو هزار بار تعریف می کنی، پس فردا اگه باهات ازدواج کرد می خوای سلام کردناتون هم بیای برای من تعریف کنی؟ 

من هم از خنده ریسه می رفتم و می گفتم:

- اون موقع دیگه حتی سلام کردنمون رو هم برات تعریف نمی کنم، چون رازِ زن و شوهر رو فقط باید رختخواب بدونه! 

شیرین هم کم می آورد و می گفت:

- خیلی پُر رویی بابا! اوضاعت قمر در عقربه! 

روزِ بعدش، نمازِ صبح رو که خوندم، دیگه خوابم نبرد. مدام به پرهام و اون اتفاق فکر می کردم. آغوشِ گرم و دست های قدرتمندش! رفتم کنارِ پنجره ایستادم. صدای دریا رو می شنیدم، اما دریا رو به پنجره ی اتاقمون نبود و نمی دیدمش. حیاطِ ویلا پُر از درخت های نارنگی و پرتقال بود. 

هوا که کمی روشن تر شد، تازه متوجه ی پرهام شدم که توی حیاط لبِ ایوون نشسته بود و به جای نامعلومی خیره شده بود. چیزی نمونده بود از شادی، خودم رو از پنجره پرت کنم پایین! 

رفتم سر وقتِ شیرین و بیدارش کردم.

- شیرین بیدار شو، جونِ من بلند شو، ضروریه. 

شیرین غلتی زد و با صدای خش داری گفت:

- چته کله ی سحری؟ هوسِ کله پاچه کردی؟ 

- نه بابا، من که کله پاچه دوست ندارم! 

- پس چیه؟ به سلامتی، قراره بمیری و ما رو راحت کنی؟ 

پتو رو از روی سرش کشیدم و با عصبانیت ساختگی گفتم:

- من تا تو رو خاک نکنم، جون به عزرائیل نمی دم. پاشو می خوایم بریم لب دریا. 

چشماش باز شد و گفت:

- الان؟ زده به سرت؟ برو بگیر بخواب. 

بعد هم کمی هُلم داد و از تختش دورم کرد. فکری کردم و گفتم:

- باشه، بعد نگی چرا بدونِ تو با پرهام رفتم گردش؟ 

از تخت پرید پایین و همون طور که دنبالِ مانتوش می گشت گفت:

- چه غلط ها! ملت رو خواب کردین و می خواین برین قدم بزنین؟ کور خوندی بذارم دو تایی برین. تو ظرفیت نداری، یه وقت کار دستمون می دی! 

- درست صحبت کن! این مزخرفات چیه می گی؟ 

- من درست صحبت کنم یا تو؟ عقل از سرت پریده دختر، حالیت نیست داری چی کار می کنی. تو "بپا" لازم داری. بریم ببینم چه خبر شده؟ 

خوشحال بودم که داره باهام میاد. واسه ی مامان یه یادداشت گذاشتم که اگر دیر برگشتیم نگران نشن. 

رفتیم تو حیاط. قبل از این که به پرهام برسیم به شیرین گفتم:

- شیرین جون فعلا تا وقتی بهت اجازه ندادم حرف نزن. 

- یعنی چی؟ مگه اجازه ی من دستِ توئه؟ 

از دنده ی چپ بلند شده بود و ظاهرا کمبودِ خواب هم اخلاقش رو بدتر کرده بود. با ملایمت گفتم:

- همین چند دقیقه لطفا. بعد هر چه قدر خواستی حرف بزن. 

پشت چشمی نازک کرد و دیگه چیزی نگفت. دستش رو گرفتم. چون قطعا مجبور بودم یه جوری جلوی حرف زدنش رو بگیرم. رسیدیم به پرهام. ما رو که دید جا خورد و گفت:

- کجا می رین این وقتِ صبح؟ 

شیرین که فکر می کرد پرهام از من خواسته باهاش برم لبِ دریا، می خواست چیزی بگه که دستش رو محکم فشار دادم و ساکت شد. 

لبخندی زدم و گفتم:

- اول سلام، بعد هم، داریم می ریم لبِ آب که طلوع خورشید رو ببینیم، شما هم می خواین بیاین؟ 

- سلام، ببخشید که سلام نکردم، اون قدر از دیدنتون تعجب کردم که یادم رفت. از دعوتتون هم ممنون، ولی یه کم بی حوصله ام، شما برین. 

وا رفتم! فکر نمی کردم نیاد، این اولین بار بود که برای نزدیک شدن بهش قدمی بر می داشتم. همون هم آخرین بار شد و دیگه از این کارها نکردم. دوست نداشتم به شیرین نگاه کنم چون قطعا نگاهش پُر از تمسخر بود. 

از ویلا اومدیم بیرون. همین که از سر کوچه پیچیدیم تو خیابون، شیرین زد زیر خنده. اون قدر خندید که اشک از چشماش راه افتاد. هی می خواست چیزی بگه اما خنده امونش نمی داد. من هم که از ناراحتی، کارد می زدن خونم در نمی اومد. با ابروهای گره شده، خنده های بی امونِ شیرین رو نگاه می کردم. کم کم خندش فروکش کرد و بریده بریده گفت:

- آخی ... تا ... تا تو باشی ... واسه ی پسر مردم ... دام پهن نکنی! تیرت به سنگ خورد ... ولی کیف ... کردم! عجب ... عجب حالت رو گرفتا! 

هیچ جوابی نداشتم بهش بدم. حرفِ حق، هم تلخ بود، هم بی جواب. راه افتادم و دیگه ازش نخواستم باهام بیاد. صدام زد و گفت:

- وایسا باهات بیام. 

- لازم نکرده، برو بگیر بخواب. 

- می رم ها! 

جوابش رو ندادم. دوباره گفت:

- سارا، باور کن می رم. تنها بمونی خطرناکه، تو هم برگرد. 

بازم جوابش رو ندادم. این دفعه با دلخوری گفت:

- دختره ی کله شق، اصلا به من چه، هر کاری می خوای بکن. 

صدای قدم هاش رو که دور می شدن شنیدم. برگشتم ببینم واقعا رفته یا نه که پیچید تو کوچه و من، توی خیابون تنها شدم. ترس بَرَم داشت، اما دوست نداشتم دنبالش برم. تصمیم گرفتم کمی تو خیابون قدم بزنم و بعد برگردم. تا دریا راه زیادی نبود، اما از خلوتی خیابون می ترسیدم. 

هنوز برای برگشتن اقدام نکرده بودم که پرهام صدام کرد:

- سارا، صبر کن منم باهات بیام. 

گُل از گُلم شکفت. شیرین کجا بود این لحظه رو ببینه که حالا من بهش بخندم. برگشتم و منتظر شدم تا بهم برسه. وقتی رسید گفتم:

- چی شد؟ یه دفعه هوسِ دریا کردین؟ 

نفسی تازه کرد و گفت:

- راستش وقتی شیرین برگشت فهمیدم شما تنها موندین، نتونستم بی تفاوت باشم. آخه این وقتِ صبح درست نیست یه دخترِ جوون تنها باشه. 

از حرفش خجالت کشیدم و ساکت شدم. پرسید:

- چه طور این وقتِ صبح بیدارین؟ 

خندم رو به زحمت کنترل کردم و گفتم:

- خودتون چرا این وقتِ صبح بیدارین؟ 

هر دو با هم خندیدیم و پرهام گفت:

- بهتره از خیرِ جواب سوالمون بگذریم، چون احتمالا هیچ کدوم دوست نداریم دلیل واقعیمون رو بگیم. 

- حق با شماست، موافقم. 

یعنی پرهام چه دلیلی برای بیدار بودنش داشت که نمی خواست من بدونم؟ شاید اونم داشته به من فکر می کرده! مثلِ من که از فکرِ پرهام خواب به چشمم نمی اومد. این فکر باعث شد تبسم کمرنگی روی لبم بشینه که از دیدِ پرهام، پنهون نموند:

- اولِ صبحی ما رو کشوندی این جا که بهمون بخندی؟ 

دستپاچه شدم و گفتم:

- نه نه، این طور نیست، سوء تفاهم نشه. راستش یادِ یه چیزی افتادم که ... نمی تونم بگم. 

- مثل جوابِ سوالِ مشترکمون؟ 

- دقیقا، امیدوارم منو ببخشین. 

- اختیار دارین. این هم دریا. 

با دستش داشت به، رو به رو اشاره می کرد. هوا روشن شده بود اما هنوز خورشید طلوع نکرده بود. از افق نور کمرنگی پیدا بود. ساحلِ اون قسمت سنگی بود، روی یکی از سنگ ها نشستم و به انوار خورشید خیره شدم. لکه های پراکنده ی ابر تو آسمون خودنمایی می کردن. نسیم ملایمی می اومد و صورتم رو نوازش می کرد. 

به نیمرخ پرهام نگاه کردم. چه قدر صورتش مهربون و مردونه بود. احساس می کردم پرهام تنها کسیه که می تونم بهش تکیه کنم. دوست داشتم حرفی بزنه و من صداش رو گوش کنم، اما سکوت کرده و به دریا خیره شده بود. 

اون قدر به دریا نگاه کردم که خورشید فراموشم شد. از اول هم برای دیدنِ خورشید نیومده بودم. خورشید بهونه ی بودن با پرهام بود! تو افکارِ خودم غرق بودم که پرهام گفت:

- نگاه کن! چه قشنگه. 

به خورشید نگاه کردم. انگار داشت از زیرِ آب بیرون می اومد. یه تیکه ابر گوشه ای از خورشید رو قایم کرده بود و نور خورشید از زیر ابر به بیرون می تابید. واقعا دیدنی بود. 

ربع ساعتی کنار دریا بودیم. اما هیچی نگفتیم! همین که در کنارش بودم برام کافی بود. بلند شدم خودم رو جمع و جور کردم. پرهام هم بلند شد و راهِ برگشت رو در پیش گرفتیم. 

سرِ کوچه که رسیدیم اولین قطره ی بارون روی صورتم افتاد. به صورتم دست کشیدم. خیسِ خیس بود. تمام لباس هام هم خیس شده بود. از جزوه ام آب می چکید! تازه به خودم اومدم. دو سه ساعت بود که تو حیاطِ خوابگاه، زیرِ بارون نشسته بودم و به گذشته ها فکر می کردم. از جام بلند شدم و دویدم سمتِ ساختمان. 

«فصل ششم»

در اتاق رو که باز کردم، همه ی سرها به سمتم چرخید. نفیسه، همکلاسیم، گفت:

- معلوم هست کجایی؟ این چه سر و وضعیه برای خودت درست کردی؟ نمی گی سرما می خوری؟! 

بلند شد و حوله ام رو انداخت روی سرم و گفت:

- نگاش کن! شده موشِ آب کشیده. برو لباس هات رو عوض کن تا سرما نخوردی. یه زنگ هم

به مادرت بزن که اون موقع تا حالا صد بار زنگ زده. حتما حسابی نگران شده. 

از کنارم رد شد و با خنده گفت:

- عاشقی ها؟! 

موضوعِ پرهام رو برای هیچ کس جز شیرین نگفته بودم و نفیسه به رفتارهام مشکوک شده بود. خیلی وقتا در حال فکر کردن منو دیده بود، چند بار هم ازم پرسیده بود که به کسی علاقه دارم یا نه؟ اما حرفی نزده بودم. دوست نداشتم کس دیگه ای بدونه که چنین شکستی رو توی زندگیم تجربه کردم. 

دوشی گرفتم و به مامان زنگ زدم:

- سلام مامان. زنگ زده بودین خوابگاه؟ 

- علیکِ سلام. چه عجب شما برگشتین خوابگاه! ده بار زنگ زدم، نمی گی من نگران می شم؟ 

- من که نمی دونستم شما می خواین زنگ بزنین، البته این هم بگم، من جای خاصی نرفته بودم، تو حیاط بودم. بچه ها هم فکر کردن من خوابگاه نیستم. خُب حالا چی شد که زنگ زدین؟ 

- مگه باید چیزی بشه تا برات زنگ بزنم؟ همین جوری دلم هوات رو کرده بود، گفتم یه زنگی بزنم صدات رو بشنوم. تو که ما رو تحویل نمی گیری و خبری ازمون نمی گیری. 

- این چه حرفیه؟! من همیشه به یادتون هستم، ولی کمبودِ وقت اجازه نمی ده براتون زنگ بزنم. 

بعد هم با خودم گفتم: «اگر هم وقتی باشه فقط به پرهام فکر می کنم!»

- کی میای خونه؟ امتحانات تموم نشدن؟ 

- هفته ی دیگه تموم می شه. 

- چند شنبه؟ 

- سه شنبه، چه طور مگه؟ 

- هیچی، همین طوری. امتحانت که تموم شد همون روز بلیط بگیر بیا. 

- مامان چیزی شده؟ 

- نه، مگه باید چیزی بشه تا ما اجازه ی دیدنِ تو رو پیدا کنیم؟ می ترسم این تعطیلی ها رو هم بمونی تو خوابگاه و سری به ما نزنی. 

- مامان، چرا این قدر دلتون پُره؟ یه ریز دارین گله می کنین و غُر می زنین! حرف اصلیتون رو بزنین. 

یه کم مکث کرد و گفت:

- نمی گی چرا تو امتحانات بهت گفتم؟ 

یه لحظه فکرهای بدی تو سرم افتاد و دلشوره گرفتم. با نگرانی گفتم:

- چی شده مامان؟ همه حالشون خوبه؟ 

- آره، چیزی نشده. چرا هول می کنی؟ 

- آخه شما یه جوری حرف می زنین انگار اتفاق بدی افتاده. 

- با این اخلاقی که تو داری، واسه ی تو خبر ناگواره ولی واسه ی ما خبر خوشحالیه! 

گیج شده بودم. با اصرار گفتم:

- مامان تو رو خدا بگو چی شده؟! دیگه طاقت ندارم، بگو دیگه مامان. 

مامان طوری که سعی می کرد ذوق زدگیش رو از من پنهون کنه و خونسرد حرف بزنه گفت:

- منان ازت خواستگاری کرده! 

- چی؟ 

چنان با تعجب و شگفت زدگی اینو گفتم که مامان هول کرد و گفت:

- اِ! چت شد؟ گناه که نکرده! بعدش هم پسر به این خوبی، خیلی هم دلت بخواد. منان که دیگه از خودمونه و نمی تونی روش عیب بذاری. گفتی سه شنبه امتحانات تموم می شه دیگه؟ پس ما قرارِ خواستگاری رو می ذاریم برای جمعه که تو هم یه کم استراحت کنی. چه طوره؟ 

- ... 

- سارا؟

- ...

- حواست به من هست؟ گوش کردی چی گفتم؟ 

بد جوری گیر افتاده بودم. چیزی که ازش می ترسیدم به سرم اومده بود. منان پسرِ فوق العاده ای بود و لیاقت خیلی بهتر از منو داشت. حقش نبود با ازدواج با من بدبخت بشه! دلم می خواست خودم یه دخترِ خیلی خوب براش پیدا می کردم که دیگه منو یادش بره. 

- سارا، گوشی دستته؟ الو ... الو!

- بله مامان؟ 

- فکر کردم قطع شد. چرا چیزی نمی گی؟ 

- چی بگم؟ شما که خودتون می برین و می دوزین. 

- این حرف ها چیه؟ ما صلاحِ تو رو می خوایم. آخرش که چی؟ بالاخره که باید ازدواج کنی. ببین عزیزم، هر دختری تا یه سنی خواستگار داره و نازش خریدار. از وقتش که بگذره دیگه هیچ کس حتی به روت نگاه هم نمی کنه. چه برسه که بیاد خواستگاریت. تا حالا خیلی موقعیت های خوبی رو از دست دادی. این یکی رو دیگه از دست نده، به خاطرِ من. برای جمعه قرار بذارم؟ 

چاره ای نداشتم. باید باهاش رو به رو می شدم:

- باشه، بذارین. 

- الهی قربونت برم مادر جون. سفیدبخت بشی. خُب دیگه مزاحمِ درس خوندنت نمی شم، 

کاری نداری؟ 

- نه. دیدین فقط به خاطر دلتنگی زنگ نزده بودین! هر وقت یه همچین موضوعی پیش میاد یادِ من می افتین. 

- این جوری نگو! اگه تو سرت به درس گرمه، من هم به خونه داری و مهمون داری گرمه. بابات رو که می شناسی، همش دوست داره دور و برش شلوغ باشه و هر شب یا خودش مهمون دعوت می کنه یا منو می بره مهمونی. 

- باشه تسلیم، به بابا هم سلام برسونین. 

- قربونت برم، مواظب خودت باش. 

- چشم، شما هم همین طور. 

- خداحافظ. 

- خدانگهدار. 

فقط همین رو کم داشتم. با منان خیلی رودربایستی داشتم و نمی دونستم چه طوری باید از ازدواج با خودم منصرفش کنم. دوست نداشتم وقتم رو با فکر کردن به خواستگاری منان از دست بدم. بنابراین این موضوع رو به فراموشی سپردم و رفتم سراغ درس هام که دو تا امتحانِ باقی مونده رو هم به خوبی بگذرونم. 

امتحانات پایانی ترم اول بود. بچه ها همه معتقد بودن خیلی زود گذشت، اما برای من این طور نبود. نه زود گذشته بود، نه دیر. انگار دقیقا به اندازه ی چهار ماه گذشته بود. قبلا تا وقتی پرهام رو داشتم، اون قدر خوش بودم که گذرِ زمان رو احساس نمی کردم، اما بعد از ازدواجش زمان خیلی دیرتر می گذشت. حالا هم بعد از گذشتِ یک سال و نیم از ازدواجش، اوضاع برام کمی عادی شده بود، ولی هنوز نمی تونستم کسی رو به جای اون توی قلبم راه بدم. شاید اگه منان، دو سه سال بعد به خواستگاریم می اومد، جوابِ مثبت می دادم، اما اون موقع هنوز تو فکرِ پرهام بودم. 

نفیسه از اتاق بیرون اومد و وقتی منو تو فکر دید، دستش رو روی شونه ام گذاشت و گفت:

- چی شده؟ بازم خواستگار اومده. 

به زحمت لبخندی زدم و با تکانِ سر، حرفش رو تایید کردم.

- خُب چرا ازدواج نمی کنی؟ فکر می کنم دیگه وقتش هم رسیده باشه! 

- خودت چرا شوهر نمی کنی؟ 

- من؟ من اگه یکی از خواستگارای تو رو داشتم الان به جای درس خوندن داشتم رخت می شُستم! به خدا قدر موقعیتت رو نمی دونی، چند وقت دیگه که موهات رنگِ دندونات شد، می فهمی چه اشتباهی کردی. 

- نفیسه جون، به اندازه ی کافی از خونوادم حرف می شنوم، تو دیگه اذیتم نکن. 

- معذرت می خوام اگه ناراحتت کردم، منظوری نداشتم. 

- مهم نیست دیگه عادت کردم. 

اون چند روز هم گذشت و برگشتم خونه. توی راه مدام به این فکر می کردم که به منان چی بگم؟! اما به هیچ نتیجه ای نرسیدم و ترجیح دادم به جای فکرهای بی سر و ته، یه کم بخوابم! 

به خونه که رسیدم، مامانم بیشتر از همیشه تحویلم گرفت! صبح ساعت نُه رسیدم خونه و تا نُه شب خوابیدم. هر بار که بیدار می شدم، وقتی یادِ منان می افتادم دوباره خودم رو به خواب می سپردم که نخوام بهش فکر کنم. شده بودم مثل معتادها که برای فرار از مشکلات و فکر نکردن بهشون، مواد مصرف می کنن. 

ساعت نُه که شد، مامان اومد بیدارم کرد:

- الهی مامان قربونت بره، می دونم خسته ای و خوابت میاد، پاشو شامت رو بخور. واسه نمازِ ظهر و عصر هم که هر چی صدات زدم بیدار نشدی! بلند شو تا این نمازت هم قضا نکردی. 

نمازم رو خوندم و رفتم سرِ میز. بابا و مامان هر از گاهی، زیر چشمی نگاهم می کردن. انگار می خواستن چیزی بگن ولی نمی تونستن. منم برای راحت کردنشون گفتم:

- چیزی می خواین بگین؟ چرا این قدر رفتارتون مشکوک شده؟ 

مامان دستپاچه شد و گفت:

- اِه! نه بابا چیزی نشده، فقط دلمون برات تنگ شده بود. می خوایم سیر نگاهت کنیم که دو روز دیگه وقتی رفتی، این قدر دلتنگت نشیم! 

چند لحظه نگاهش کردم و بعد گفتم:

- نمی گم شما دروغ می گین، اما تنها علتش اینی که شما گفتین نیست. می خواین در مورد منان حرف بزنین؟ خُب بگین، من ناراحت نمی شم. 

مامان لبخند عمیقی زد و گفت:

- خُب چی کار کنم؟ دلم شور می زنه. حالا بگو ببینم، فکرهات رو کردی؟ چه جوابی بهش می دی؟ 

- من ... من یه سری شرایط دارم که اگر قبول کنه، شاید باهاش ازدواج کنم. 

- چه شرایطی؟ 

- خیلی ببخشید ولی فقط به خودش می گم. 

بابا که تا اون لحظه ساکت مونده بود گفت:

- می خوای بهونه های بنی اسرائیلی بیاری و سنگ جلوی پاش بندازی؟ 

سکوت کردم، نمی دونستم چی بگم. حق با پدرم بود، اما چاره ای نداشتم. بهتر از این بود که یه عمر منان رو اذیت کنم. منان پسرِ صبور و با گذشتی بود. قطعا اگه ازدواج می کردیم، خودِ منان بیشتر از من عذاب می کشید، چون اهلِ گِله و شکایت نبود و سعی می کرد با صبوری یه جوری با من کنار بیاد. بابا که سکوتم رو دید، گفت:

- با کی داری لجبازی می کنی؟ نکنه مشکلی داری که از ازدواج فراری هستی؟ اگه چیزی شده به ما بگو. نکنه ... نکنه بین همکلاسی هات، به کسی علاقه مند شدی؟ 

قلبم ریخت! اوضاع داشت ناجور می شد. به تته پته افتادم و گفتم:

- نه ... نه ... اصـ ... اصلا این طور ... نیست، اشـ ... اشتباه می کنین. 

- اگه اشتباه می کنم، پس چرا این قدر هول کردی؟! 

نفس عمیقی کشیدم تا حالم بهتر بشه و گفتم:

- آخه اصلا انتظار نداشتم چنین فکری بکنین، من فقط آمادگی ازدواج ندارم، همین. 

مامان که دیگه حسابی عصبانی شده بود با غیظ گفت:

- این مسخره بازی ها یعنی چی؟ آمادگی ندارم دیگه چه صیغه ایه؟ زمانِ ما دختر رو ده، دوازده ساله شوهر می دادن، نمی گفت آمادگی ندارم! اون وقت تو بعد از بیست و سه سال هنوز آمادگی پیدا نکردی؟ این دیگه از اون حرف ها بود! 

دیگه توانِ بحث کردن نداشتم، با عجز گفتم:

- مامان تو رو خدا، خواهش می کنم. من که دیگه قبول کردم با منان صحبت کنم، دیگه چرا این طوری می کنین؟ 

- من که می دونم تو آخرش یه جوری منان رو هم فراری می دی. 

زدم به سیم آخر، از روی صندلی بلند شدم و در حالی که برای جلوگیری از ریزش اشک هام هیچ تلاشی نمی کردم گفتم:

- شما که اینو می دونین دیگه چرا این قدر اذیتم می کنین؟ چرا عذابم می دین؟ چرا نمی ذارین زندگیم رو بکنم؟ به خدا من بدونِ شوهر خیلی راحت ترم. من توان به دوش کشیدن مسئولیت یه زندگی رو ندارم. مگه شما خوشبختی منو نمی خواین؟ پس راضی به بدبخت شدنم نشین. من نمی خوام شوهر کنم، دوست ندارم ازدواج کنم، از ازدواج متنفرم. 

صورتم از اشک خیس شده بود. مامان و بابا ماتشون برده بود و با دهانِ باز نگاهم می کردن. 

دیگه نتونستم بمونم. از آشپزخونه بیرون اومدم و به اتاقم پناه بردم. در رو پشتِ سرم قفل کردم که بتونم راحت گریه کنم. اون قدر گریه کردم تا همون جا پشتِ در خوابم برد. 

تا فردا عصر مامان کاری به کارم نداشت و هیچ اشاره ای به اتفاقی که افتاده بود نکرد، اما عصر که شد اومد به اتاقم. کلی مقدمه چینی کرد و سعی داشت بدونِ این که من عصبانی بشم، سرِ صحبت رو باز کنه. بالاخره گفت:

- ببین سارا، ما دیگه کاری به کارت نداریم. هر کاری دوست داری بکن، ولی من نمی تونم به منان جوابِ رد بدم. بذار فردا شب بیان، خودت بهشون بگو نه. من که روم نمی شه. در ضمن، برای این که دیگه کاری بهت نداشته باشم و برای ازدواج بهت اصرار نکنم، یه شرط دارم. 

- چه شرطی؟ 

- خودت باید به خواستگارات جوابِ رد بدی. من دیگه نمی تونم واسه ی مردم بهونه بیارم. 

- من که دارم می رم شیراز، چه طوری شرط شما رو اجرا کنم؟ 

چند لحظه بهم خیره شد و بعد گفت:

- هر کدوم رو که خودمون پسندیدیم، شماره ی خوابگاه رو بهش می دیم که با خودت حرف بزنه! 

عمدا چنین شرطی برام گذاشته بود. می خواست منو لای منگنه بگذاره. فکر می کرد حاضر نمی شم این شرط رو قبول کنم. منم گفتم:

- باشه، قبوله! 

چشمای مامانم از تعجب گشاد شد. اخم کرد و گفت:

- به خدا عقلت رو از دست دادی. 

بعد هم از اتاق رفت بیرون. با وجود شرطی که برام گذاشت، هیچ وقت، هیچ کس به خوابگاه زنگ نزد. غیرتش قبول نمی کرد با هر کس و ناکسی حرف بزنم! 

بالاخره روز خواستگاری رسید. 

عمه تا منو دید با خوشرویی گفت:

- قربونِ عروسِ گلم برم! 

به زور لبخندی زدم و صورتش رو بوسیدم. شوهر عمه ام هم گفت:

- ماشاا...، ماشاا... به این خانوم! 

بعد هم منان اومد داخل. یه دسته گلِ قشنگ هم دستش بود. دسته گل رو گرفت طرفم و گفت:

- ناقابله. 

ازش گرفتم و تشکر کردم. چهار تا شاخه رزِ قرمز، سه دسته نرگس و سه تا ژربرا. دسته گلش قشنگ بود، اما زنبق نداشت، من فقط زنبق دوست داشتم. 

همه توی پذیرایی، روی مبل ها نشستند و من رفتم توی آشپزخونه. قرار بود وقتِ چای بردن که شد، مامان صدام بزنه. از مامان خواسته بودم که اون چای رو ببره اما قبول نکرد. 

مامان صدام زد و گفت:

- سارا جان، چند تا چایی بریز بیار. 

نباید چای می بردم. چای بردن، یه جورایی بله دادن بود! داشتم فکر می کردم چه طوری خودم رو از این کار خلاص کنم که فکر عجیبی به ذهنم رسید. همون موقع یکی از فنجون ها رو ول کردم روی زمین که با صدای بلندی شکست. همه از تو پذیرایی داد زدن:

- چی شد؟ 

چند لحظه بعد هم، همه تو آشپزخونه بودن. مامان اومد پیشم و گفت:

- این دیگه چه کاری بود؟ منظورت چیه؟ 

با صدایی که بقیه نشنَون گفتم:

- ببخشید مامان ولی نمی خوام چای بیارم، حالا اگه می شه یه جوری به منان بگین تو آشپزخونه بمونه تا باهاش حرف بزنم. 

- این جا؟ خونه به این بزرگی، جا قحطه که می خوای این جا باهاش حرف بزنی؟ دیگه داری شورش رو در میاری. 

- مامان، خواهش می کنم کمکم کنین. 

همه هنوز داشتن ما رو نگاه می کردن. مامان نگاهشون کرد و با خنده گفت:

- چیزی نیست، یه کم هول شده. شما بفرمایید تو پذیرایی الان میاد خدمتتون. 

همه داشتن می رفتن بیرون که مامان یواشکی به منان گفت:

- اگه می شه شما بمونین، می خواد باهاتون صحبت کنه. 

منان هم تعجب کرد ولی چیزی نگفت و فقط با تکانِ سر از حرف مامان تبعیت کرد. مامان که رفت بیرون نگاهم کرد و گفت:

- دختر دایی، نگرانم کردین! احساس می کنم قراره چیزی بشنوم که اصلا دلم نمی خواد. 

حالا که خودش به موضوع اشاره کرده بود، بهتر بود که قال قضیه رو بکنم. گفتم:

- درست حدس زدین، من اون فنجون رو عمدا شکستم، چون نمی خواستم رسم خواستگاری کامل اجرا بشه. متاسفم که اینو می گم اما می خوام خیلی صادقانه بهتون بگم. من ... هیچ علاقه ای به شما ندارم. من نمی تونم با شما ازدواج کنم. 

فقط نگاهم می کرد. چند لحظه سکوت کرد و گفت:

- تا حالا نشنیدین، علاقه اگر بعد از ازدواج به وجود بیاد، پایدارتره. 

- چرا شنیدم، قبول دارم که در خیلی از موارد هم صدق می کنه، اما من نمی تونم به امیدِ این که شاید بعدها بهتون علاقه مند بشم، باهاتون ازدواج کنم. من پذیرای چنین ازدواجی نیستم. آقا منان، من برای شما احترام زیادی قائلم. شما لیاقت خیلی بهتر از منو دارین. من نمی تونم شما رو خوشبخت کنم. 

- ولی من قول می دم تمام تلاشم رو برای خوشبخت کردنتون بکنم. 

- پسر عمه، قرار نیست توی یه زندگی فقط یک طرف احساس خوشبختی کنه، شاید من واقعا در کنار شما خوشبخت بشم، اما مطمئن باشین این خوشبختی کامل نیست چون ظاهریه. جسمِ منه که خوشبخت می شه نه روحم. پسر عمه خواهش می کنم از این ازدواج منصرف بشین. جوابِ من به شما ... منفیه. 

- شاید در آینده نظرتون عوض بشه. 

- نه نه، خواهش می کنم با این فکر فرصت های خوب زندگی رو از دست ندین. من خودم اگر شما اجازه بدین، یه دختر مناسب براتون پیدا می کنم. 

لبخند تلخی زد و ساکت موند. برای این که حرف آخر رو زده باشم گفتم:

- امیدوام همین روزا کارت عروسیتون به دستم برسه. 

هیچ عکس العملی نشون نداد. فقط گفت:

- این حرفِ آخرتونه؟ 

- بله. 

- پس چرا قبل از این که ما بیام این جا، جوابِ نه رو نگفتین؟ 

- من گفتم، بارها هم از مامان خواستم که جوابِ منو به شما بگه، اما می گفت روش نمی شه به شما "نه" بگه. در واقع فکر می کرد شما که بیاین خواستگاری، شاید من یه جوری راضی بشم. برای همین گفت که خودم باید به شما جوابِ رد بدم. معذرت می خوام که این طوری شد. باور کنین ما قصد ناراحت کردنِ شما رو نداشتیم. 

دیگه حرفی بینمون رد و بدل نشد. چند لحظه بعد هم منان با چهره ای مغموم از آشپزخونه رفت بیرون. صداش رو شنیدم که گفت:

- دایی ببخشید که مزاحم شدیم، با اجازتون رفع زحمت کنیم. 

بابا گفت:

- این جوری که بد می شه، صبر کنید یه چایی بخورین. 

عمه که انگار فهمیده بود موضوع از چه قراره با دلخوری گفت:

- خیلی ممنون داداش، به اندازه ی کافی پذیرایی شدیم. 

رفتن توی راهرو و دیگه صداشون رو نشنیدم. 

«فصل هفتم»

سال اول ارشد تموم شد و حالا دو سال از ازدواجِ پرهام می گذشت. لعیا هنوز بچه دار نشده بود و من در کمال بی شرمی، بارقه های امید در دلم جوونه می زد! 

وقتی هم که فهمیدم دختر خاله ی لعیا رو به خاطر نازایی طلاق دادن بیشتر امیدوار شدم! 

منان بعد از خواستگاری، یکی دو بار دیگه هم برام پیغام فرستاد که اگر نظرم عوض شده حاضره دوباره بیاد خواستگاری، اما من باز هم جوابِ رد دادم و اون سال تابستون منان هم ازدواج کرد. مامان هم که دیگه امیدش ناامید شده بود، کلی حسرت خورد! اما من خوشحال بودم که مانع بدبختی هر دومون شدم. 

اون سال شیرین هم نامزد کرد. با نوه ی عموی مامانش که من تا حالا ندیده بودمش، اما هر چی بود، اون قدر دل شیرین رو برده بود که می گفت:

- خدایا شکرت که دوستِ شهیاد زود ازدواج کرد و سراغ من نیومد. اصلا اون پسره چی بود. چی توزی بود واسه خودش! ولی حالا بیا آرمان رو ببین. قربونش برم هزار برابر اون پسره می ارزه. اصلا قابلِ مقایسه نیستن. 

آرمان نامزدش بود که جوون برازنده ای هم بود. خوش به حالِ شیرین. چه روزگارِ خوشی داشت. کاش منم مهر پرهام رو به دل نداشتم، اون وقت به قولِ روشنک (هم اتاقیم) الان یه جین بچه داشتم! 

وقتی شیرین از آرمان می گفت و قربون صدقه اش می رفت، خودم رو جای اون می ذاشتم و به جای آرمان، پرهام رو تصور می کردم. اون وقت می فهمیدم که چه قدر داره به شیرین خوش می گذره. 

تابستون بدون اومدن هیچ خواستگاری گذشت! من که حسابی ذوق کرده بودم. خوشحال بودم که دیگه از رد کردن خواستگار و سر و کله زدن با مامان راحت می شم، اما مامان حسابی نگران شده بود و دوباره غر غر کردن هاش شروع شده بود. می ترسید بِترشم! همش می گفت چون دلِ منان رو شکستم، دارم تاوان پس می دم! اما من منتظر بودم، منتظرِ پرهام! 

تابستون که گذشت راهی شیراز شدم. اون سال که می گذشت، ارشدم هم تموم می شد و باز دردسرم شروع می شد. دیگه حالا با کم شدن خواستگارا، به زور هم که بود، شوهرم می دادن. 

هر روز منتظرِ خبری از پرهام و لعیا بودم. در واقع منتظر بودم، خبرِ طلاقشون رو بشنوم. نمی دونستم چه طور به اون درجه از پستی رسیده بودم. 

بالاخره رسید. آذر ماه بود که اون خبر بهم رسید. از وقتی رفته بودم هر هفته دو سه بار زنگ می زدم خونمون و سراغ همه رو می گرفتم. اون وسط مَسَط ها هم یواشکی از پرهام و لعیا سراغ می گرفتم که بفهمم لعیا هم مثل دخترخاله اش هست یا نه؟ 

اون روز خودٍِ مامان زنگ زد. حالم رو هم درست نپرسید و خیلی با هیجان گفت:

- سارا یه خبر داغ برات دارم. بگو چی شده؟ 

- چی شده؟ 

- یکی داره به فامیلمون اضافه می شه! 

منم خوشحال شدم و گفتم:

- کی داره ازدواج می کنه؟ 

- کسی ازدواج نکرده، یه حدس دیگه بزن. 

چند لحظه فکر کردم و با شوق گفتم:

- نکنه منان داره بابا می شه؟ 

مامان یه کم حالش گرفته شد و با بی حالی گفت:

- واسه اونا که زوده، تازه عروسی کردن، بذار یکی دو سال بگذره. 

اینو که گفت، معده ام درد گرفت. به خاطر پرهام دچارِ معده درد عصبی هم شده بودم. وقتی گفت: «بذار یکی دو سال بگذره.» احساس کردم می خواد لعیا رو بگه اما دلم نمی خواست باور کنم. معده ام رو فشار دادم و گفتم:

- نمی دونم، خودتون بگین. 

با هیجان گفت:

- لعیا ... لعیا حامله ست. 

دیگه از شدت معده درد نتونستم سرِپا بمونم. نشستم روی زمین و روی معده ام خم شدم. نفس عمیقی کشیدم و به سختی گفتم:

- مبارکه، پس بالاخره بچه دار شد! 

- منظورت چیه که "پس بالاخره بچه دار شد." مگه قرار بود بچه دار نشه؟ 

- نمی دونم چرا این فکر رو کردم. شاید چون دیر بچه دار شدن. 

- حالت خوبه؟ تو که خودت می گفتی تا پنج سال نباید بچه دار شد. اون وقت به خاطر دو سال و نیم، به مردم برچسبِ نازایی می زنی؟ 

دیگه داشتم گند می زدم. هر جوری بود خداحافظی کردم و رفتم تو دستشویی. تمام محتویات معده ام رو بالا آوردم. روشنک اومد دم دستشویی و گفت:

- سارا! حالت خوبه؟ چی شده؟ 

- چیزی نیست، تموم شد. یه کم به معده ام فشار اومده بود. حالا دیگه حالم خوبه، نگران نباش. 

آه خدای من! چه حالی داشتم. پرهامِ من، داشت بابا می شد و من مادرِ بچه اش نبودم. این دیگه قابل تحمل نبود. یعنی من دیگه هیچ وقت نمی تونستم پرهام رو داشته باشم؟ اون داشت زندگیش رو می کرد در حالی که زندگی من اون بود و زندگی اون لعیا و بچه اش. دلم می خواست سرم رو بکوبم به دیوار. چرا با همه ی این اتفاق ها هنوز دوستش داشتم؟ به جای پرهام از خودم متنفر بودم. پرهام هم که تقصیری نداشت. خودم خواستم دوستش داشته باشم. اون که مجبورم نکرده بود. 

برای تعطیلاتِ بین دو ترم که رفتم خونه، همون روز اول اومدن خونه ی ما. مامانم برای ارشد قبول شدنم، دو سال سفره اباالفضل نذر کرده بود و همه ی فامیل و همسایه ها رو دعوت می کرد. 

لعیا که اومد، مامان براش اسپند دود کرد. همه هواش رو داشتن که یه وقت چیزِ سنگین بلند نکنه، یه وقت بوی غذا بهش نخوره که حالت تهوع بگیره! جاش تنگ نباشه که بچه اش اذیت بشه! هلو بخوره که پوستِ بچه اش شفاف بشه! 

هر کسی یه توصیه ای بهش می کرد و لعیا هم ذوق می کرد. هر وقت پرهام، لعیا رو می دید چنان با عشق نگاهش می کرد که همه حسودیشون شده بود، چه برسه به من! 

یه بار که داشتم چای تعارف می کردم، یکی از خانوم ها نگاه خریدارانه ای بهم کرد و گفت:

- شما دخترِ اقدس خانوم هستین؟ 

- بله، چه طور مگه؟ 

- می خواستم بپرسم شما قصدِ ازدواج نداری؟! 

هم جا خوردم، هم خندم گرفت! خندم رو کنترل کردم که فکر نکنه از خدامه! 

گفتم:

- نه خیر، از توجهتون ممنون. 

با این که آب پاکی رو ریختم روی دستش ولی نگاهش رو همچنان روی خودم احساس می کردم. فردای اون روز هم از مامان اجازه ی خواستگاری خواسته بود که من باز هم جوابِ رد دادم. نمی دونستم چرا باز هم دارم جوابِ رد می دم. اون هم حالا که لعیا حامله بود و دیگه امیدی به پرهام نداشتم! 

سال جدید که رسید، تو تعطیلات نوروز تنها همدمم، شیرین هم عروسی کرد. شب ِعروسیش از خوشحالی روی پاش بند نبود. تمام مدت دستش دور بازوی آرمان بود و لبخند از لبش دور نمی شد. 

با این که جشنِ ازدواج بهترین دوستم بود، اما بهم خوش نگذشت. تنها بودم، تنهاتر هم شدم. حالا دیگه نمی تونستم وقت و بی وقت برم سراغش و با هم درد و دل کنیم. همه خوشحال بودند و می رقصیدند اما رقصیدنِ من و لبخندهای من همش ظاهرسازی بود. 

اولین بار بود که می دیدم شیرین حواسش به من نیست. اون قدر با آرمان سرگرمِ حرف زدن بود که حتی به من نگاه هم نمی کرد، چه برسه به حرف زدن! با این وجود راضی بودم که حداقل شیرین خوشبخت شده، هر چند که خودم احساسِ بدبختی می کردم. فقط موقع عروس برون کمی بهم خوش گذشت. اون هم به خاطرِ دیوونه بازی های سهیل بود. از بس که بین ماشین ها ویراژ می داد و زیگزاگ می رفت که خودش رو به ماشینِ عروس و داماد برسونه. 

به خونه که رسیدیم، بغضم ترکید. مامان و بابا که فکر می کردن از دوری شیرین گریه می کنم (!) دلداریم می دادن و می خواستند آرومم کنن. منم که فرصتِ خوبی گیر آورده بودم، حسابی خودم رو خالی کردم و یه دلِ سیر تو بغلِ مامانم گریه کردم. 

****

بالاخره دو سال ارشد تموم شد. دیگه حوصله ی درس خوندن و دکترا گرفتن نداشتم. البته نه تنها حوصله نداشتم، بلکه توانایی دکترا خوندن رو هم در خودم نمی دیدم! از روزی که وسایلم رو جمع کردم و برگشتم تهران، افتادم دنبالِ کار. تمام آگهی های روزنامه ها رو زیر و رو کردم، اما هر چی بیشتر می گشتم کمتر پیدا می کردم. تا این که توی یه کارخونه ی مواد غذایی، مسئول کنترل کیفی غذاها شدم و توی آزمایشگاهش مشغولِ به کار. 

یه روز که از سرِ کار برگشتم، خونمون شلوغ بود و ده، پونزده تا زن توی خونمون جمع شده بودن. صدای قرآن هم می اومد. ترسِ عجیبی تو دلم افتاد و یه لحظه احساس کردم اتفاقی برای مامانم افتاده. از همون دمِ در داد زدم:

- مامان؟ کجایی؟ این جا چه خبر شده؟

از صدای فریادِ من تمامِ زن ها دویدن طرفِ در و اول از همه هم مامان اومد. 

مامان رو که دیدم نفسِ عمیقی کشیدم و نشستم روی زمین. 

مامان با دستپاچگی گفت:

- چی شده؟ چرا رنگت پریده؟ 

- چی شده مامان؟ نوارِ قرآن برای چی گذاشتین؟ این خانوم ها کی ان؟ فکر کردم شما ... شما ... 

به گریه افتادم و نتونستم ادامه بدم. یکی از خانوم ها برام آب قند آورد. مامان به خوردم داد و گفت:

- عجب! پس فکر کردی من مُردم، آره؟ نه عزیزم، من برای این که تو یه شغلِ خوب پیدا کنی، نذر کرده بودم یه ختمِ انعام تو خونه بگیرم، این خانوم ها هم که می بینی همکلاسی های من تو کلاسِ قرآن هستن. می دونی که من از ماه رمضونِ امسال کلاس قرآن می رفتم. 

حرف هاش که تموم شد، بدون هیچ حرفی بغلش کردم و اشک ریختم. چه احساس بدی داشتم. حتی یه لحظه فکرِ از دست دادنِ مامانم داشت دیوونه ام می کرد، چه برسه به ... آه! نه. دوست نداشتم به روزی که این اتفاق بیفته فکر کنم. دلم می خواست قبل از مامانم بمیرم. 

یکی از خانوم ها گفت:

- وقتی ما به جای گوش کردن هر روزه ی قرآن، فقط تو عزاداری هامون قرآن بذاریم، این طوری هم می شه دیگه. 

کم کم حالم بهتر شد و خانوم ها برگشتن تو سالن پذیرایی. من هم دست و رومو شُستم، یه سینی چای ریختم و رفتم پیششون. چای رو تعارف کردم و همراهشون نشستم قرآن خوندم. 

خوندن سوره که تموم شد، میوه آوردم. بعد هم زن ها یکی یکی رفتن خونه هاشون. آخرین نفری که می خواست بره ظاهرا با مامان خیلی صمیمی تر بود و هر بار که فرصتی گیر می آوردن با هم پچ پچ می کردن. من هم تنهاشون گذاشتم که راحت باشن. ده دقیقه ای که گذشت، مامان صدام زد: 

- سارا جون، بیا سلیمه خانوم می خواد تو رو ببینه. 

پس علت پچ پچ ها این بود که آخرش به دید زدن و احیانا خواستگاری بکشه! با بی میلی رفتم پیششون و کنارِ مامان نشستم. سلیمه خانوم بدون هیچ مقدمه ای گفت:

- دخترم شما چند سالتونه؟ 

با این که دوست نداشتم جواب بدم ولی چاره ای نبود، برای حفظ آبروی مامان باید در کمالِ ادب سوال هاش رو جواب می دادم:

- بیست و پنج سال. 

سری تکون داد و گفت:

- مامانت می گه توی ازدواج خیلی مشکل پسندی، پسرِ من هم همین طوره. تا حالا خیلی ها رو بهش معرفی کردم. خوشگل ترین و خانواده دارترین و تحصیل کرده ترین دخترها رو نشونش دادم، باز هم نپسندید. 

بعد هم با امیدواری گفت:

- ولی مطمئنم تو رو می پسنده. 

- خیلی ممنون شما لطف دارین. 

- اجازه می دی در موردت با پسرم صحبت کنم. 

به مامان نگاه کردم. با چشماش داشت التماس می کرد قبول کنم، چند لحظه فکر کردم و گفتم:

- معذرت می خوام ولی من قصدِ ازدواج ندارم. 

- اگر غیر از این می گفتی تعجب می کردم. با چیزهایی که مامانت از تو گفت، انتظارِ همین رو هم داشتم. 

از حرفش خوشم اومد! 

- حالا شما اجازه بدین ما خدمتتون برسیم، شاید شما دو تا مشکل پسند، همدیگه رو پسندیدین. 

مامان همچنان ساکت بود. دلم براش سوخت. بارها بهم گفته بود، دوست نداره آرزوی دیدنِ عروسی منو به گور ببره. چاره ای نداشتم:

- اگر مامان صلاح بدونن، مساله ای نیست. 

گُل از گُلِ مامان شکفت! اون خانوم که رفت، مامان انگشتش رو به حالت تهدید به طرفم گرفت و با ابروهای گره کرده و لحنی که تا به حال ازش ندیده بودم، گفت:

- سارا، وای به حالت اگر بخوای از این یکی ایراد بنی اسرائیلی بگیری. من این خونواده رو می شناسم و حسابی قبولشون دارم، اگه تونستی یه عیب روش بذاری، خودم جوابشون می کنم، اما اگه بخوای مزخرفات همیشگی رو تحویلم بدی با کتک هم که شده مجبورت می کنم "بله" بدی. 

با ناباوری گفتم:

- مامان!

- مامان بی مامان! همین که گفتم. 

مامان رفت تو آشپزخونه و من بُهت زده مونده بودم که این یکی رو چی کار کنم؟ 

شبِ خواستگاری رسید. دیگه این مراسم برام شده بود یه بازی تکراری و مضحک. بدون هیچ هیجانی لباسِ مناسب پوشیدم و آماده ی اومدنِ مهمون ها شدم. راس ساعتِ نُه شب، زنگ خونمون رو زدن. مامان می گفت برم تو آشپزخونه و هر وقت صدام کرد برم پیششون، اما من برای این که از چشمشون بیفتم و به نظرشون دخترِ پُر رویی بیام، عمدا خودم هم رفتم دم در. 

پدر، مادر، پسر و دختر، همراه با دامادشون، پنج نفری اومده بودن. مادر و خواهرش خیلی صمیمانه صورتم رو بوسیدن. آخرین نفر داماد بود که یه دسته گلِ بزرگ دستش بود. سلام کرد و دسته گل رو گرفت طرفم.

- ببخشید نمی دونستم چه گلی دوست دارین! 

گل ها رو که دیدم، خشکم زد. تمامش زنبق بود! باورم نمی شد. اولین باری بود که کسی گل مورد علاقه ام رو بهم می داد. خودم رو جمع و جور کردم و به داخل دعوتش کردم. اون که رفت تو سالنِ پذیرایی، رفتم به آشپزخونه و دسته گلش رو برخلافِ دسته گل های دیگه، گذاشتم تو آب! برگشتم به سالن و ازشون پذیرایی کردم. 

بحث به جاهای اصلیش رسید و سلیمه خانوم شروع کرد از پسرش تعریف کردن.

- اقدس خانوم، شما که یک سالی می شه ما رو می شناسین و حداقل از نظر اعتقادی روی ما شناخت دارین. پسرم هم مثل خودمونه. خدا شاهده تو فامیل و در و همسایه به نجابت و چشم پاکی معروفه. از نظر مادی هم که، این علی آقای ما مدیرِ پخش تولیدات شرکتشونه. حالا شرکتشون چیه و دقیقا چی کار می کنن، راستش من زیاد سر در نمیارم. خودش براتون توضیح می ده. خونه و ماشین هم داره. خدا رو شکر اون قدر هم داره که بتونه یه مهریه ی معقول رو تقبل کنه. در مورد مِلاک هاشون فکر می کنم بهتره که با اجازه ی شما، این دو تا جوون برن با هم صحبت کنن و سنگ هاشون رو با هم وا بکنن. اجازه می دین آقای رحیمی؟ 

بابا هم گفت:

- اجازه ی ما هم دستِ شماست، شما اختیار دارین. دخترم، راهنماییشون کن. 

پسرشون، که ظاهرا اسمشم علی بود، از جاش بلند شد. من هم بلند شدم و با هم رفتیم به اتاقِ من. همون اول قبل از این که بخوام برای شروعِ حرف هام جمله ای پیدا کنم گفت:

- می دونم که درست نیست من اول صحبت رو شروع کنم و خانوم ها مقدم ترن ولی فکر می کنم اگر من یه موضوعی رو همین اول بگم، دیگه شما لازم نیست شرایط و ملاک هاتون رو عنوان کنید. 

از حرفش تعجب کردم. می خواست چی بگه که دیگه نیازی نبود بعدش من حرفی بزنم؟! 

ادامه داد:

- امیدوارم برداشتِ اشتباه نکنین و فکر نکنین می خوام به شما بی احترامی کنم، اما ... من اصلا قصدِ ازدواج ندارم!

جانم؟! یعنی چی؟! خندم گرفته بود! شنیده بودم دست بالای دست بسیار است ولی نه تا این حد! همیشه من می گفتم قصدِ ازدواج ندارم، حالا این آقا داشت به من می گفت! گفتم:

- مادرتون گفته بودن مشکل پسندین، ولی این طور که شما گفتین اصلا قرار نیست کسی رو بپسندید. خیلی ببخشید، ولی شما که قصد ازدواج ندارین، پس چرا اومدین خواستگاری؟ 

- به اصرارِ مادرم اومدم ولی من تنها زندگی کردن رو ترجیح می دم. اجازه بدین صادقانه باهاتون صحبت کنم، این اولین باری نیست که من می رم خواستگاری و قطعا آخرین بار هم نیست. هیچ کدوم از اون دخترهایی هم که مادرم به من معرفی کردن، به قصدِ پسندیدن و ازدواج کردن به خواستگاریشون نرفتم. من فقط به اجبارِ مادرم خواستگاری می رم. تنها راهِ مخالفت با ازدواج هم این بود که مشکل پسندی رو بهونه کنم. تا یک سال قبل در برابر اصرارهاشون مقاومت کردم و حالا دیگه مثلِ این که من در برابر مادرم یه جورایی کم آوردم. این طور که مادرم می گفتن شما خانوم محترم و با شخصیتی هستین. مادرم گفته نمی تونم از شما ایراد بگیرم و برای رد کردنِ شما، از من یه دلیلِ قانع کننده می خواد. حالا من در

کمال پُر رویی، از شما یه خواهشی دارم. می خواستم اگه می شه شما به مادرم بگید که از من خوشتون نیومده، چون اگر من بگم "نه"، مادرم قبول نمی کنه ولی به شما دیگه نمی تونه اصرار کنه. 

حرفاش خیلی جالب بود. لبخندی زدم و گفتم:

- جالبه! شما دقیقا حرف های دلِ منو زدین. منم هیچ تمایلی به ازدواج ندارم و فقط به اصرارِ مادرم به شما اجازه ی اومدن دادم. اتفاقا مادرِ منم گفته نمی تونم از شما ایرادی بگیرم و تهدیدم کرده که اگر بخوام به شما جوابِ رد بدم منو به اجبار سرِ سفره ی عقد می نشونه! راستش امیدوار بودم از من هم مثل دخترهای دیگه خوشتون نیاد، ولی حالا با حرف های شما و خواهشتون، واقعا نمی دونم باید چی کار کنم. آقای رضایی با عرضِ شرمندگی. من نمی دونم چه طوری باید بگم "نه"! 

رفت تو فکر. من هم داشتم فکر می کردم که باید چی کار کنم که یه دفعه یادِ یه چیزی افتادم و بی اختیار گفتم:

- ببخشید، اجازه می دین یه سوالی ازتون بپرسم؟ 

- خواهش می کنم، بفرمایید. 

چند لحظه مکث کردم. برای پرسیدن مردد بودم ولی اگر نمی پرسیدم آروم نمی گرفتم:

- شما برای چی گلِ زنبق آوردین؟! 

لبخند محوی زد و گفت:

- می دونم معمولا گلِ رُز می برن. گلِ رُز نشونه ی علاقه ست، ولی من که علاقه ای به شما ندارم! 

دوباره پرسیدم:

- حالا چرا زنبق؟ این همه گل. 

- زنبق گلِ موردِ علاقه ی خودمه! برای همه همین گل رو بردم که بیهوده امیدوار نشن! 

لبخندی زدم و گفتم:

- ولی این دفعه اشتباهی آوردین، اگر همون رُز رو می آوردین بهتر بود. 

- چه طور مگه؟ 

- آخه زنبق گلِ موردِ علاقه ی منم هست. 

خندید و گفت:

- جدی می گین؟ پس شانس آوردم شما هم قصدِ ازدواج ندارین وگرنه کار دستِ خودم داده بودم! 

باز هر دومون ساکت شدیم. چند لحظه بعد گفت:

- من که فعلا راهی به ذهنم نمی رسه. چه طوره به بهانه ی تصمیم گیری، یکی دو روزی به راه حل این مشکل فکر کنیم. من دو روز دیگه باهاتون تماس می گیرم که اگر فکری به ذهنتون رسید به من بگین، من هم اگر راهی پیدا کردم بهتون می گم. 

- بسیار خُب، امیدوارم راهی پیدا بشه. 

از اتاق اومدیم بیرون. سلیمه خانوم گفت:

- چی شد؟ بالاخره ما شیرینی می خوریم یا نه؟ 

علی آقا گفت:

- با اجازه ی شما دو روزی هر دومون کمی فکر کنیم، بعد از اون هم، هر چی خدا بخواد. 

«فصل هشتم»

اون دو روز تمام ذهنم درگیرِ این موضوع بود و هیچ راهی هم به ذهنم نمی رسید. امیدوار بودم که اگر هر دومون بگیم که از هم خوشمون نیومده، قبول کنن. من به سلیمه خانوم بگم و علی آقا هم به مامانم بگه که منو نپسندیده! ولی چشمم آب نمی خورد با این راهِ حل های آبکی کاری از پیش ببرم. 

دو روز تموم شد. اون روز قرار بود علی آقا زنگ بزنه و راهِ حلش رو بگه. دلم شور می زد. اگه اون هم فکرِ به درد بخوری نداشت تو دردسر می افتادیم! 

راس ساعتِ نُه شب، همون ساعتی که اومده بودن خواستگاری، تلفن زنگ خورد. تو اتاقم گوش به زنگ بودم و با اولین زنگ از اتاق پریدم بیرون. مامان و بابا با فکرِ این که من از خوشحالیم این کار رو کردم و می خوام جوابِ مثبت بدم، با هم نگاهی رد و بدل کردن و خندیدن! 

سلیمه خانوم بود. حرف های اونو نمی شنیدم اما از حرف های مامان یه چیزی رو فهمیدم:

- خواهش می کنم، منزلِ خودتونه تشریف بیارین! 

این دیگه چه راهِ حلی بود؟ می خواست دوباره بیاد این جا که چی بگه؟ فردا شبش که اومدن، خودش و پدر و مادرش بودن. این دفعه دسته گلش نرگس و اُرکیده بود. نه رُز، نه زنبق! 

دل تو دلم نبود که هر چه زودتر بریم تو اتاق و بفهمم چی می خواد بگه! 

بالاخره سلیمه خانوم گفت:

- مثلِ این که اگه خدا بخواد، این دفعه قراره یه فرجی بشه، علی می خواد با سارا جون یه بار دیگه صحبت کنه، البته با اجازه ی شما. 

این طوری شد که دوباره رفتیم به اتاقم که با هم حرف بزنیم. همین که پاشو گذاشت تو اتاق با عجله گفتم:

- خُب چی شد؟ راهی پیدا کردین؟ چرا خواستین دوباره منو ببینین؟ 

- من خیلی فکر کردم، چند تا راه هم برای این که خودمون رو از این ازدواج خلاص کنیم، به ذهنم رسید ولی همه ی این راه ها موقتی هستن. من و شما با این اصراری که خانواده هامون دارن، بالاخره مجبور می شیم ازدواج کنیم. من مطمئنم که نمی تونم کسی رو خوشبخت کنم، چون به هیچ دختری نمی تونم علاقه مند بشم. حالا من یه سوالی از شما دارم، البته اگر تمایل داشتین جواب بدین. 

- خواهش می کنم، بپرسین. 

- شما فعلا قصدِ ازدواج ندارین یا کلا می خواین تا آخرِ عمرتون مجرد باشین؟ 

- جوابِ این سوال به حلِ مشکلِ ما کمکی می کنه؟ 

- امیدوارم. 

- خُب ... من ... اگر شخص مورد علاقه ام بیاد خواستگاریم، باهاش ازدواج می کنم. 

- پس شما به شخص خاصی علاقه مندین، درسته؟ 

- بله، همین طوره. 

- می تونم چند تا سوال خصوصی تر ازتون بپرسم؟ 

نمی دونستم چی می خواد بپرسه ولی احساس می کردم می تونم بهش اعتماد کنم. یه جورایی مطمئن بودم که حرفام پیشِ خودش می مونه و مامان اینا خبردار نمی شن. 

- بپرسین ولی اگر زیادی خصوصی بودن، جواب نمی دم. 

- خوبه. می خواستم بدونم که ... اون کسی که شما دوستش دارین، به شما علاقه داره؟ یعنی شما احتمال می دین دوستتون داشته باشه که به خاطرش صبر کردین؟ 

آه پنهانی کشیدم و گفتم:

- اون ازدواج کرده، ظاهرا هیچ علاقه ای هم به من نداشته ولی من نمی تونم فکر اونو از سرم بیرون کنم، نمی تونم هیچ مرد دیگه ای رو به جای اون توی زندگیم بپذیرم. این که با کس دیگه ای ازدواج کنم و فکرِ یه مرد دیگه توی ذهنم باشه، خیانتِ بزرگیه. نمی خوام خیانتکار باشم، اون هم خیانت به همسر که گناهِ بزرگیه. 

برای اولین بار سرش رو آورد بالا و نگام کرد. منم نگاش کردم. نگاش رو دزدید و خیلی ناراحت گفت:

- کاملا درکتون می کنم، چون ... دلیلِ ازدواج نکردنِ منم دقیقا همینه. 

با تعجب و صدایی که تقریبا شبیه فریاد بود گفتم:

- چی؟ شما هم؟ یعنی شما هم دختری رو دوست داشتین که الان ازدواج کرده؟ 

- درسته. 

هر دومون ساکت شدیم، شاید چند دقیقه ای شد. من که داشتم به پرهام فکر می کردم. به لعیا که به زودی فارغ می شد و برای پرهام عزیزتر! حتما اون هم داشت به دخترِ مورد علاقه اش فکر می کرد. با سوالی که باعثِ ناراحتی بیشترش شد، سکوت رو شکستم.

- بچه هم داره؟ 

- بله، دو تا هم داره! 

- واقعا؟ چند ساله ازدواج کرده؟ 

- پنج سال. می تونم همین سوال ها رو از خودتون بپرسم؟ 

- سه سالی می شه که ازدواج کرده، همین روزا هم پدر می شه. 

آه کوتاهی کشید و گفت:

- بهتره دیگه با این حرف ها همدیگه رو ناراحت نکنیم، قطعا هر دومون برای کنار اومدن با این موضوع خیلی سختی کشیدیم. 

- راست می گین. حالا راهِ حلِ شما چی بود که برای انجامش، گفتنِ این اسرار لازم بود؟

- اصلا مشکل خودمون یادمون رفت. ببینید خانوم رحیمی، هر دوی ما به یک علت تن به ازدواج نمی دیم، اما با مادرهایی که ما داریم، نمی ذارن ما اون طور که می خوایم زندگی کنیم. تا عروسی ما رو نبینن آروم نمی گیرن. البته می دونم که این راه یه کم عجیبه ولی شاید دیگه چنین موقعیتی پیش نیاد. 

با تعجب گفتم:

- چه موقعیتی؟

- ما همدیگه رو خوب درک می کنیم. هر دومون یه مشکل رو داریم و شاید بهتر باشه. ما با هم ازدواج کنیم. 

با وحشت گفتم:

- چی کار کنیم؟ این همه فکر کردین که به این نتیجه برسین؟

برای اولین بار اسمم رو گفت:

- سارا خانوم. 

با تعجب نگاهش کردم، ادامه داد:

- ببخشید خانوم رحیمی، هر کسِ دیگه ای که ما بخوایم باهاش ازدواج کنیم، انتظار داره که ما وظایف همسری خودمون رو کامل و به خوبی انجام بدیم، اما اگه ما با هم ازدواج کنیم، چنین انتظاری از هم نداریم. ببینین من قول می دم هیچ توقعی از شما نداشته باشم، فقط در ظاهر با هم زن و شوهر باشیم، در مورد مسایل زناشویی هم ... 

سرش رو پایین انداخت و گفت:

- خیالتون راحت باشه، مثل خواهر و برادر با هم زندگی می کنیم، هر کاری هم که دوست دارین انجام بدین، در واقع هیچ کاری به هم نداشته باشیم و فقط با هم توی یه خونه زندگی کنیم، همین. هر زمان هم که احساس کردین دیگه نمی تونین ادامه بدین، می تونیم از هم جدا بشیم و به بهونه ی ازدواج ناموفق دیگه ازدواج نکنیم، نظر شما چیه؟

ماتم برده بود! این دیگه چه راهی بود؟ یعنی با دستِ خودمون، گورِ خودمون رو بکنیم؟ تمام مدتی که حرف می زد، آینده ی چنین زندگی رو پیش بینی می کردم. گفتم:

- من گیج شدم، باید فکر کنم. راستش می ترسم، می ترسم خانواده هامون بفهمن. 

- نباید بگذاریم بفهمن. 

- چه جوری؟

- خُب برای این که کسی متوجه نشه بهتره جلوی دیگران کمی صمیمی برخورد کنیم. 

- یعنی چی؟

- یعنی که ... چه طوری بگم؟ مثلا وقتی همدیگه رو می بینیم ... دست بدیم.

با چشمای گشاد شده نگاهش کردم. چه پیشنهادِ عجیبی! باز هاج و واج نگاهش کردم و گفتم:

- بذارین چند روز فکر کنم، خواهش می کنم. 

از اتاق اومدیم بیرون و رفتیم پیشِ بقیه. نمی دونم قیافه ام چه شکلی شده بود که سلیمه خانوم تا ما رو دید، وا رفت و بی حال گفت:

- چی شده علی؟ به دخترِ مردم چی گفتی این قدر ناراحته؟

- چیزی نشده مامان، نگران نباشین، فقط می خوان چند روز دیگه هم فکر کنن، البته من هم خیلی پُر حرفی کردم، خسته شدن، بهتره رفع زحمت کنیم. 

اونا رفتن و من موندم با هزار جور فکر و خیال. از یه طرف فکر پرهام یک لحظه تنهام نمی ذاشت. از طرفِ دیگه، تحمل ادامه دادن این وضعیت رو نداشتم. بیشتر از این توانِ مقابله با مامان و بابا رو نداشتم. حق با علی بود، بالاخره که مجبورم می کردن ازدواج کنم، پس بهتر بود با علی ازدواج کنم که توقعی هم ازم نداشت. شاید این همون شانسی بود که می گن یه بار درِ خونه رو می زنه. 

چهار روز گذشت. روزِ جواب دادن رسیده بود. اون روز سلیمه خانوم زنگ می زد که جوابِ نهایی رو از من بگیره و من هنوز مردد و دلواپس، مثلِ مرغ سر کنده پر پر می زدم. دست به دامنِ شیرین شدم و رفتم سراغش. سیر تا پیاز ماجرا رو براش تعریف کردم. حرف هام که تموم شد، یکی زد تو سرم و گفت: 

- دیگه این هم پرسیدن داره؟ کی از این بهتر! هم دهنِ فامیل که فکر می کنن تو خواستگار نداری، بسته می شه، هم زن عمو دست از سرت بر می داره، هم تو نمی خوای به قولِ خودت به کسی خیانت کنی، هم اون بنده ی خدا نجات پیدا می کنه. به این نوع رابطه هم می گن، هم زیستی مسالمت آمیز. جناب عالی که زیست خوندی باید این چیزا رو بهتر بفهمی! یه ازدواج کاملا مصلحتی. فکر کنم چاره ای نداری، باید دو دستی بچسبیش تا نپریده. 

- پس پرهام چی؟

چشماش گرد شد و گفت:

- دختره ی چشم سفید! نکنه منتظری لعیا بمیره و پرهام بیاد تو رو بگیره؟ بذار آب پاکی رو بریزم رو دستت، این پرهامی که من می بینم، اون قدر لعیا رو دوست داره که اگه لعیا چیزیش هم بشه، دیگه هیچ وقت زن نمی گیره. اگر هم بخواد بگیره سراغ تو نمیاد، اگه می خواست بیاد، همون سه سال پیش می اومد و به جای لعیا تو رو می گرفت. این یکی رو دیگه از دست نده. 

با حرف های شیرین دیگه مطمئن شدم باید این ازدواجِ مصلحتی یا به قولِ اون «همزیستی مسالمت آمیز» رو قبول کنم. برگشتم خونه. هنوز پام رو داخل نذاشته بودم که مامان بالای پله ها ظاهر شد:

- چی شد؟ فکرهات رو کردی؟ مشورت هات تموم شد؟ بالاخره جوابت چیه؟

- اول سلام، دوم این که موافقم. 

مامان از پله ها دوید پایین. بغلم کرد و بوسه بارونم کرد:

- مبارکت باشه دخترم، بیخود نبود از بقیه ایراد می گرفتی، منتظر همچین کسی بودی. وا... حق داشتی، کی از علی بهتر؟! به پای هم پیر شین. 

مامان که از آغوشم بیرون اومد گفتم:

- اما یه شرط دارم!

- باز چیه؟

- فقط به خودش می گم. 

- می خوای یه کار کنی پسره فراری شه. 

خندیدم و گفتم:

- نه مامان، نگران نباش. 

شب که سلیمه خانوم زنگ زد، با هم قرار گذاشتن که برای تعیین مهریه و تاریخ عقد، جمعه شب بیان خونمون. اصلا خوشحال نبودم، بیشتر افسرده بودم تا خوشحال. عوضش مامانم و سلیمه خانوم روی پاشون بند نبودن. مامان که هر روز می رفت بازار و با کلی خرت و پرت بر می گشت. از همون موقع شروع کرده بود به جور کردنِ جهیزیه ی من.

روز جمعه تمام خواهر و برادرهام اومدن خونمون. هر کسی یه تاریخ برای خودش می گفت و مهریه تعیین می کرد. شب که شد، به جای ساعتِ نُه، هشت و نیم اومدن. ظاهرا دیگه کاسه ی صبر سلیمه خانوم لبریز شده بود. سیما همین که علی رو دید، نیشگونی از بازوم گرفت و گفت:

- ای بلا! اینو زیر سر داشتی که منان رو رد کردی!

خندم گرفت. سیما خیلی تیپ و قیافه براش مهم بود، اما من اصلا بهش توجهی نکردم. به من که رسید با لبخند گفت:

- سلام سارا خانوم، حالتون خوبه؟ 

بعد هم دسته گلی گرفت طرفم که همش زنبق بود. با تعجب نگاهش کردم. منظورش چی بود؟ شاید این هم یکی از اون رفتارهای صمیمانه ای بود که باید جلوی دیگران انجام می دادیم. در جوابِ من پلک هاش رو روی هم گذاشت. دسته گل رو گرفتم. همه رفتن سالن پذیرایی، من هم دسته گل رو توی گلدونِ آب گذاشتم و رفتم به سالن. گل رو گذاشتم روی میز و کنار سیما نشستم. 

سیما گفت:

- این یارو چرا برات زنبق آورده؟

- پس می خواستی چی بیاره؟

- رُزی، مریمی، یه چیزی که مناسبِ این طور مجالس باشه. 

احساس کردم داره شک می کنه، فوری گفتم:

- مگه تو نمی دونی من عاشقِ گل زنبقم؟

- باور کنم؟

- هر طور راحتی. 

دیگه چیزی نگفت. بحث رسید به مهریه و چونه زدن سرِ تعداد سکه می خواست شروع بشه که علی گفت:

- هر تعدادی که تعیین کنید از نظرِ ما مساله ای نیست. شما بفرمایید چه تعدادی مدِ نظرتونه؟

همه به هم نگاهی کردن و بعد هم، همه ی نگاه ها رفت سمتِ بابا. بابا هم گفت:

- به نیتِ چهارده معصوم، چهارده تا سکه. 

سلیمه خانوم اول از همه گفت:

- چهارده تا؟ نه آقای رحیمی، کمتر از پونصد تا دیگه نباشه. خدا رو شکر ما که داریم، چرا مهرِ عروسمون نکنیم؟! علی جون هم که خودش ماشاا... دستش به دهنش می رسه، یه کم بیشترش کنین. 

مامان که حسابی خوشحال شده بود گفت:

- برای این که هم حرف شما باشه هم ما، پونصد و چهارده تاش کنیم. چه طوره؟

همه تایید کردن و راضی شدن. من هم که برام مهم نبود و فرقی به حالم نمی کرد. تاریخ عقد هم برای سه هفته ی بعد، روزِ پنج شنبه که پنجم آبان بود تعیین شد. 

سبحان مشغول پذیرایی کردن شد. به من که رسید، آهسته گفتم:

- من باید با این یارو حرف بزنم. 

- یارو چیه؟ علی آقا!

- خب حالا تو هم وقت گیر آوردی. 

- چی کارش داری؟

چپ چپ نگاهش کردم و گفتم:

- خصوصیه. 

با لحن شوخی گفت:

- چه غلط ها! هنوز هیچی نشده، خصوصی کاری دارین؟

سبحان از کنارم رد شد و برای بقیه میوه گرفت. پذیرایی کردنش که کامل شد، کنار علی نشست. دو دقیقه ای که حرف زدن، سبحان به من نگاه کرد و علی هم نیم نگاهی بهـم انداخت. هر دوشون همزمان بلند شدند و رفتند سمتِ اتاقِ من. فهمیدم سبحان موقعیت رو برای حرف زدنمون جور کرده. چند لحظه بعد بلند شدم و رفتم سمتِ اتاقم. سبحان و علی دمِ در اتاقم ایستاده بودن و حرف می زدن، منو که دیدن ساکت شدن. 

سبحان سریع گفت:

- با اجازه. 

و رفت تو پذیرایی. در اتاقم رو باز کردم و به داخل تعارفش کردم. خودش رو عقب کشید و گفت:

- اول شما بفرمایید. 

لبخندی از رضایت زدم و رفتم داخل. وقتی نشستیم خیلی بی مقدمه گفتم:

- من یه شرط دارم. 

نگاهِ پرسشگری بهم انداخت و گفت:

- چه شرطی؟

- می خوام. می خوام حقِ طلاق با من باشه. 

رفت تو فکر. چند بار سرش رو آورد بالا و نگام کرد و دوباره سرش رو پایین انداخت. بالاخره گفت:

- با این شرط می خواین منو از این ازدواج منصرف کنید یا دارین ازم ضمانت می گیرین؟

- دیگه کار از موردِ اول گذشته، علتش همون موردِ دومه. 

مکثی کرد و گفت:

- شاید ... شاید من ... نخواستم ازتون جدا بشم!

چشم هام گشاد شد و با حالتی تدافعی گفتم:

- دقیقا همین احتمال رو می دادم که این شرط رو گذاشتم. 

باز هم فکر کرد و عاقبت قبول کرد.

- بسیار خب، قبول می کنم. 

لبخندی زدم و گفتم:

- ممنون. بریم پیشِ بقیه. 

از فردای اون روز می رفتیم برای خریدِ حلقه و لباس و چیزهای دیگه. فقط مامان ها بودن که در کلِ خرید با ما بودن. بقیه هر روز عوض می شدن، یه روز باباها می اومدن، یه روز خواهرها و یه روز برادرها. شیرین رو هم یه بار بردیم. من و علی هم که مجبور بودیم کنارِ هم راه بریم و هیچ حرفی هم برای گفتن نداشتیم. در سکوت فقط خیابون ها و مغازه ها رو نگاه می کردیم. احساسی جز وقت کُشی نداشتم. حیفِ اون همه مرخصی که مجبور شدم بگیرم. هر چی که می خواستیم بخریم نه من نظر می دادم، نه علی. بیشترِ چیزها رو مامان و سلیمه خانوم انتخاب کردن. موقعِ انتخابِ حلقه، علی بهم گفت:

- خانوم رحیمی، اگه می شه در مورد حلقه یکی دو بار نظر بدین که این قدر بی تفاوتیتون معلوم نباشه. 

تنها نظرم این بود که فقط می گفتم: «این خوب نیست!» یکی از حلقه ها رو علی پسندید و گفت که امتحانشون کنیم. از همون جفتش رو گرفتیم برای هر دومون. 

شبِ قبل از عقد تا صبح گریه کردم. چه قدر دلم می خواست چنین روزهایی رو با پرهام بگذرونم. مطمئن بودم که اون لحظه ها علی هم داره به خاطر دخترِ مورد علاقه اش گریه می کنه. صبح که بیدار شدم چشمام متورم و قرمز بود. کاش می تونستم همه چیز رو به هم بزنم، افسوس!

قرار بود ساعتِ هفت و نیم، علی بیاد دنبالم که بریم آرایشگاه. حتی این لحظه ها رو هم با پرهام، توی رویاهام تصور کرده بودم. چه خوب بود که به خاطرِ فکر کردن به پرهام، احساسِ خیانت نمی کردم چون حتما علی هم به اون دختر فکر می کرد. 

علی که اومد، مامان در رو، به روش باز کرد. چنان احوال پرسی گرمی با مامان کرد، انگار سال هاست ما رو می شناسه و خیلی هم با ما صمیمیه! مامان صدام زد. با بی میلی در حالی که کم کم داشتم بغض می کردم، کیفم رو برداشتم و رفتم. به زحمت جواب سلامش رو دادم. درِ جلو رو برام باز کرد و نشستم. موقعِ خرید، هر قدر سلیمه خانوم اصرار می کرد جلو بشینم من قبول نمی کردم و خودش می نشست، اما از اون موقع به بعد، چاره ای نبود. 

توی راه باز یادِ خاطراتم با پرهام افتادم. اون وقت ها همیشه وقتی تعدادمون زیاد بود «چشمک» بازی می کردیم. اولین باری که می خواستیم بازی کنیم، من ناشی بودم و درست بلد نبودم. هنوز برام جا نیفتاده بود که وقتی چشمک رو دیدم به کسی نگم. اولین دور بازی، همین که سینا برگه های بازی رو ریخت وسط تا همه بردارن، من به جای برداشتن برگه، از فرصت سوء استفاده کردم که تا همه حواسشون به برگه هاشونه، من پرهام رو نگاه کنم.

پرهام خیلی زود یه برگه برداشت، عکسش رو نگاه کرد و برگه رو گذاشت زمین. همون موقع هم سرش رو آورد بالا، تا دید من نگاهش می کنم برام چشمک زد، من که حسابی هول شده بودم فوری گفتم:

- بچه ها، بچه ها، پرهام برام چشمک زد!

پرهام با گِله مندی گفت:

- اِ اِ اِ! نگو دیگه، چرا لو می دی؟

- نباید می گفتم؟

سبحان گفت:

- پس من یک ساعته دارم برای عمه ام قانونِ بازی رو توضیح می دم؟ مگه گوش نمی کردی؟

سیما هم با خنده گفت:

- عاشقی ها!

دورهای بعدی همش منتظر بودم برگه ی نشونه دستِ من بیفته و برای پرهام چشمک بزنم! بالاخره بعد از شش دور نوبتِ من شد. هر بار می خواستم برای پرهام چشمک بزنم خیلی زود، قبل از این که چشمک رو ببینه، کس دیگه ای رو نگاه می کرد و من هم مجبور می شدم به کس دیگه ای چشمک بزنم، آخرش هم به همه چشمک زدم جز اون. 

پرهام اصلا فکرش رو نمی کرد من باشم. با تعجب همه رو نگاه می کرد که یه حدسی بزنه. بعد هم با خنده گفت:

- هر کی هست خودش بگه. 

پرهام هنوز داشت فکر می کرد. من هم برای این که امتیازِ منفی نگیره، خودم گفتم:

- من بودم!

اینو که گفتم، صدای همه در اومد.

شیرین: 

- نگو دیگه. 

پریناز: 

- واسه چی لو دادی؟

سینا: 

- بابا بذار خودش بگه مزش رفت. 

سبحان: 

- تو هنوز بعد از شیش دور بازی، یاد نگرفتی نباید لو بدی؟

سیما: 

- حالا امتیازِ منفیش می مونه واسه خودت. 

پرهام هم گفت:

- این سارا انگار با من لجه! دور اول که هنوز بازی شروع نشده منو لو داد، حالا هم که برگه افتاده دستش اصلا به من چشمک نزد. 

چی می خواستم چی شد!

- سارا ... سارا؟ 

به خودم اومد و حواسم جمع شد. علی داشت صدام می زد. 

- بله؟ چی شده؟

- حالتون خوب نیست؟ چرا گریه می کنین؟

دستی به صورتم کشیدم، دونه های اشک روی صورتم پخش شده بودند. سرم رو تکون دادم و گفتم:

- چیزی نیست، حالم خوبه.

- اگر پشیمون شدین و نمی خواین این کار رو بکنین من حرفی ندارم. 

- نه نه، چاره ای جز این ندارم. 

دستمالی از جعبه ی دستمال کاغذی برداشت و داد دستم و گفت:

- اشک هاتون رو پاک کنین. یه وقت آرایشگرتون فکر نکنه هنوز نه به باره نه به داره، بگو مگو برقراره!

از لحنش خندم گرفت و دستمال رو ازش گرفتم. به آرایشگاه که رسیدم گفت:

 .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::. 

- چه ساعتی بیام دنبالتون؟

- قبلا گفته تا ساعت ده آمادم می کنه، ولی هر وقت آماده شدم براتون زنگ می زنم. 

- پس شمارم رو داشته باشین. 

گوشیم رو از کیفم در آوردم و برای این که شمارش رو بگه نگاهش کردم. داشت نگاهم می کرد و همین که نگاهم به چشماش افتاد سرش رو برگردوند و گفت:

- ... 0912.

- خیلی ممنون. 

رفتم تو آرایشگاه و اون هم راه افتاد و رفت. از همون لحظه ی اول که آرایشگر کارش رو شروع کرد، رفتم تو فکرِ پرهام. یادِ اون وقت ها افتادم که با هم هفت سنگ بازی می کردیم، نقطه بازی، عمو زنجیر باف، دزد و پلیس و تمام بازی های بچگی. 

نفهمیدم کارش کی تموم شد. آرایشگر گفت:

- عروس به این آرومی تا حالا ندیده بودم. ماه بودی، ماه تر هم شدی. آقا دوماد امروز تو رو ببینه دیوونه می شه!

بلند شدم خودم رو تو آینه نگاه کردم. حق با اون بود. خیلی قشنگ شده بودم. ابروهای کشیده ای که انتهاشون رو تیغ زده بود و سایه ی ملایمی که با اون خط چشم مینیاتوری، چشم های درشتم رو کشیده تر کرده بود، بینی متوسط و لب های برجسته ی گلبهی که توی قاب سفید صورتم قرار گرفته بودند و موهای خرمایی رنگ شینیون شده و تاج و توری که به انتخاب خودم خیلی ظریف و ساده بودن. خودم از دیدن خودم ذوق زده شده بودم اما خیلی زود یادم اومد که پرهامی در کار نیست تا منو با این لباس و آرایش ببینه. هیچ وقت دوست نداشتم کسی جز

پرهام منو این طوری ببینه ولی حالا! 

آرایشگر گفت:

- بلند شو لباس عروست رو بپوش و زنگ بزن بیان دنبالت. 

به ساعت که نگاه کردم، ده دقیقه به ده بود. داشتم به مامان زنگ می زدم که صدای چندین نفر از بیرون آرایشگاه بلند شد که با دست و سوت و هلهله کنان اومدن داخل. فامیل های خودم و علی بودن که برای همراهی ما اومده بودن. 

خواهرِ علی اومد جلو و یه عالمه شکلات روی سرم ریخت و گفت:

- ماشاا... داداشم چه انتخابی کرده. 

- علی آقا هم اومده؟

آروم لپم رو کشید و گفت:

- براش زنگ زدم، گفت وقتش که بشه خانومم برام زنگ می زنه. هنوز هیچی نشده خوب اسیرِ خودت کردیش.

بیچاره خبر نداشت اینا همه ظاهر سازیه! برای مامان زنگ زدم که اسپند رو دود کنه. بعد هم برای علی زنگ زدم، اولین بوق رو که خورد جواب داد. هول کردم و گفتم:

- ببخشید اشتباه گرفتم. 

و قطع کردم. نفس عمیقی کشیدم و دوباره زنگ زدم. این بار همین که جواب داد اول گفتم:

- ببخشید، آقای رضایی؟

- سلام، خودم هستم سارا خانوم، بیام دنبالتون؟

- سلام، ببخشید نشناختمتون، بله اگه زحمتی نیست بیاین. 

- زحمتی نیست، وظیفه ست. اون جا چرا این قدر سر و صداست؟

- فامیل ها اومدن این جا دارن شلوغ می کنن. 

- که این طور، من ده دقیقه ی دیگه میام. 

- خیلی ممنون. 

- خداحافظ. 

- خدانگهدار. 

گوشی رو قطع کردم و منتظر نشستم. همه داشتن جلوم می رقصیدن و فیلمبردار هم یه لحظه بیکار نبود. ده دقیقه خیلی زود تموم شد و علی زنگِ آرایشگاه رو زد. همه ی کسایی که داشتن می رقصیدن خودشون رو جمع و جور کردن، اما فاطمه و زهرا (خواهر و خواهرزاده ی علی) همچنان مشغول بودن. آرایشگر هم صدای ضبط رو زیادتر کرد. علی که پاشو گذاشت داخل، صدای هلهله ی جمعیت بلند شد. 

علی کاملا سرش پایین بود و به من نگاه نمی کرد. من هم خودم قبل از این که علی بیاد، شنلم رو سرم کردم. خوشبختانه خانواده ی خودشون هم مذهبی بودن و به این کارِ من ایراد که نگرفتن هیچ، خیلی هم خوششون اومد.

علی دسته گلی از نرگس و زنبق آورده بود. نمی دونستم چرا برام زنبق میاره، با این که می دونست این گل رو دوست دارم و به قولِ خودش شاید برداشتِ اشتباه می کردم، شاید هم اون قدر از بی احساسی من مطمئن بود که گلِ مورد علاقه ی خودش رو می خرید که حداقل خودش از گلی که می خره لذت ببره. همراه علی رفتم طرفِ ماشین. ماشین رو گل زده بود. سوار شدیم و حرکت کردیم. 

برای این که علی صورتم رو نبینه، شنلم رو کشیده بودم تو صورتم و ماشین هایی که همراهیمون می کردن رو نمی دیدم. فقط صدای بوق ماشین های دیگه رو می شنیدم و گاه گاهی هم صدای کل کشیدن و سوت می اومد.

بالاخره رسیدیم خونه ی خودمون. جشن عقد رو خونه ی خودمون گرفته بودیم. اتاقِ عقد طبقه ی بالا بود و باید از پله ها بالا می رفتیم. نمی تونستم پله ها رو درست ببینم. احساس کردم الان می خورم زمین. به ناچار به علی گفتم:

- ببخشید من جلوی پام رو نمی بینم، می شه کمکم کنید؟

- بله چشم. 

صداش با کمی خجالت توام بود! دستش رو دور شونه هام حلقه کرد و با دستِ دیگه اش دامنم رو کمی بالا گرفت که زیرِ پام نره. چه احساسِ بدی داشتم! نمی خواستم فکر کنه از عمد این کار رو کردم که توجهش رو جلب کنم. بالای پله ها که رسیدیم ازش تشکر کردم و اونم دستش رو از دورِ شونه هام برداشت. 

عاقد ربع ساعت بعد اومد. همه با صلواتی ساکت شدند و عاقد شروع به خوندن کرد:

- دوشیزه ی محترمه ی مکرمه، سارا رحیمی، آیا ... 

داشت گریه ام می گرفت، ولی اگر گریه می کردم آبروریزی می شد. نمی دونم علی از کجا فهمید حالم خوب نیست که آروم کنار گوشم گفت:

- سارا خانوم، فکرتون رو به چیز دیگه ای مشغول کنین، الان وقتِ مناسبی نیست. بعد از عقد می تونید گریه کنید. 

خودم رو کنترل کردم و شنیدم که یه نفر گفت:

- عروس رفته گلاب بیاره. 

عاقد هم گفت:

- برای بار سوم می خوانم، وکیلم؟

وقتش بود، باید می گفتم. دهنم باز نمی شد که بگم. شنیدم که خاله ام گفت:

- عروس زیر لفظی می خواد. 

همون موقع سلیمه خانوم انگشتری به دستم کرد و سرم رو از روی شنل بوسید. عاقد دوباره گفت:

- عروس خانوم وکیلم؟

فکر نمی کردم روزی برسه که من به کسی جز پرهام بله بگم، اما چاره ای نبود. پرهام هم به کسی جز من بله گفته بود. تمام توانم رو جمع کردم و با صدایی که خودم هم به زحمت می شنیدم گفتم:

- با اجازه ی پدر و مادرم و بزرگترها بله. 

صدای هلهله ی جمعیت بلند شد و من اشکم سرازیر. چه خوب بود که زیرِ شنل بودم و کسی اشک هام رو نمی دید. 

مردها رفتند بیرون و صدای فاطمه رو شنیدم که با لحن شوخی گفت:

- علی جون، شنلش رو بردار که بنده ی خدا اون زیر از گرما بخار پز شد!

علی کمی به طرفم برگشت و گفت:

- اجازه می دین؟

فین فینی کردم و با ناراحتی و خجالت گفتم:

- ببخشید من نتونستم جلوی گریه ام رو بگیرم و فکر کنم صورتم به هم ریخته، اگه می شه به فاطمه خانوم بگین بیاد کمکم صورتم رو درست کنم. جلوی بقیه درست نیست. 

بدون این که چیزی بگه فاطمه رو صدا زد. بهش چیزی گفت که نشنیدم، ولی فاطمه با خوشرویی اومد کنارم. کمی از شنلم رو زد بالا، نگاهی به صورتم کرد و گفت:

- آرایشت آخ نگفته، بیخودی که پول ندادیم! در ضمن عروس خانوم، الان واسه ی خونه ی بابا گریه می کنی، چند روز دیگه که بگذره واسه ی عروسی ثانیه شماری می کنی.

خجالت کشیدم. علی هم حرفش رو شنیده بود. فاطمه گفت:

- خودت شنلش رو بردار ببین چه ماهِ قشنگی اون زیر قایم شده. 

علی دوباره ازم اجازه گرفت و شنلم رو برداشت. یه لحظه نگاهش روی چشمام ثابت موند. منم زل زده بودم به چشم هاش که ببینم نگاهم می کنه یا نه. نگاهمون که تو هم قفل شد، لبخندی به روم زد و زود نگاهش رو به سفره ی عقد انداخت. خانواده هامون و فامیل یکی یکی اومدن بهمون هدیه دادن و برامون آرزوی خوشبختی کردن. لعیا هم در حالی که دخترِ ده روزه ی پرهام رو بغل گرفته بود، بهم تبریک گفت. با دیدنشون داغِ دلم تازه شد. دلم می خواست همون لحظه زار زار گریه کنم. کاشکی به جای علی، پرهام کنارم ایستاده بود و کنارِ لعیا هم

علی بود، ولی چه فایده؟ کاشکی رو کاشتن، سبز نشد.

همه یکی یکی هدیه هاشون رو دادن و از اتاق رفتن بیرون، بالاخره من موندم و علی. همه که رفتن، فاطمه سرش رو آورد داخل، چشمکی زد و گفت:

- خوش بگذره!

من و علی ناخودآگاه به هم نگاه کردیم. بعد هم هر دو سرمون رو انداختیم پایین. فاطمه رفت و پشتِ سرش در اتاق رو بست. خودمم نمی فهمیدم چه حالی دارم. تو یه اتاقِ در بسته با مردی تنها بودم که هیچ شناختی ازش نداشتم. باز گریه ام گرفته بود. این بار به هق هق افتادم. علی بلند شد و یه لیوان آب برام آورد. گرفت طرفم و گفت:

- اینو بخورین حالتون بهتر می شه. 

لیوان رو گرفتم و کمی آب خودم. علی دستش رو آورد طرف صورتم. با وحشت نگاهش کردم. نمی دونستم می خواد چی کار کنه. دو طرفِ شنلم رو که روی دوشم افتاده بود، گرفت و گذاشت روی سرم و گفت:

- امیدوارم با این وضعیتِ جدید سریع تر کنار بیاین. 

شنلم رو زیادی پایین آورده بود و نمی تونستم دور و برم رو ببینم. لیوان رو روی میز گذاشتم و شنلم رو اون قدری که بتونم ببینمش، عقب دادم. فقط موهام رو پوشونده بودم و صورتم کامل پیدا بود. علی همچنان سرش پایین بود. با ناراحتی گفتم:

- حالا چی می شه؟

بدون این که نگاهم کنه گفت:

- نگران نباشید، لازم نیست بترسید، قرار نیست هیچ اتفاقِ خاصی بیفته!

نه تو رو خدا بذار بیفته! مردتیکه ی بی شعور! چه قدر از حرفش حرصم گرفت. تو دلم اداش رو در آوردم «قرار نیست هیچ اتفاقِ خاصی بیفته.» همچین حرف می زنه انگار من قراره بهش دست درازی کنم و می خواد گربه رو دمِ حجله بکشه. حجله؟ هه، تو خوابتم نمی بینی. 

نیم ساعتی می شد که تنها بودیم. تنها صدایی که می اومد، صدای آهنگِ طبقه ی پایین بود. دلم می خواست برم بین بقیه و از این وضعیت خلاص بشم. آخ که چه قدر جای شیرین خالی بود. با همین فکر گفتم:

- اگه شما ناراحت نمی شین، من می رم قسمت خانوم ها. 

انگار منتظرِ چنین حرفی بود، خیلی خوشحال گفت:

- چرا ناراحت بشم؟ شما بفرمایید، من هم می رم قسمت آقایون. 

نفس راحتی کشیدم. سریع خداحافظی کردم و رفتم طبقه پایین. سیما تا منو دید گفت:

- پس علی کو؟

- رفت تو مردونه. 

- وا! چرا تو رو نیاورد تو مجلس بعد بره؟

برای این که جمع و جورش کنم گفتم:

- روش نشد بیاد. 

- بهش نمیاد خجالتی باشه؟

- من که زنم خجالت می کشم بیام تو مجلس، چه برسه به اون بیچاره که می خواد بیاد بین یه عالمه زن. 

- خیلی خب! بیا برو داخل. 

داخل سالن که شدم همه برام دست زدن. تشکر کردم و روی مبلی که برای عروس و داماد گذاشته بودن، نشستم. داشتم دامنم رو صاف می کردم که فاطمه، علی رو آورد تو زنونه!

شنلم رو از دورم باز کرده بودم و با اون تاپِ دکلته، دست ها و سینه ام پیدا بود. فقط خدا می دونه اون لحظه چه حالی داشتم، دلم می خواست فرار کنم. داشتم از خجالت آب می شدم. نمی خواستم علی منو با این وضعیت ببینه. حالا پیشِ خودش چه فکری می کرد؟ حتما می گفت دختره از همین الان داره چراغ سبز نشون می ده. اَه! لعنت به من که این نمایشِ مسخره رو قبول کردم. 

نگاهم به صورت علی افتاد. انگار اونم دستِ کمی از من نداشت. صورتش قرمز شده بود و دونه های عرق روی پیشونی بلندش نمایان شده بود. کنارم نشست و فاطمه گفت:

- کجا زودی جیم زدی؟ کلی کار داریم. باید طلاها رو بپوشین، عسل دهن هم بذارین، کیک ببرین، از همه مهم تر، باید برقصین!

با دهنِ باز به فاطمه نگاه کردم و زیر چشمی نگاهی هم به علی انداختم. سرش پایین بود و فکش منقبض شده بود.

فاطمه و سیما، طلاها رو آوردن. من فقط باید حلقه و ساعت دستش می کردم اما اون بیچاره علاوه بر حلقه و ساعت، گوشواره و گردنبند و دستبند رو هم باید می بست. اول من حلقه و ساعت رو دستش کردم. سیما هم ازمون عکس می گرفت. موقعی که اون می خواست حلقه رو دستم کنه سیما گفت:

- چند لحظه همین طوری بمونید عکس بگیرم. 

علی با دستِ راستش، دست چپِ منو گرفته بود و با دستِ دیگه اش، حلقه رو تو انگشتم گذاشته بود. این اولین تماسِ مستقیممون بود. از گرمای دستش گُر گرفته بودم. 

موقع عوض کردن گوشواره هام، نفس های عمیقش رو روی گردنم احساس می کردم. نفسش

که به گردنم می خورد، تنم مور مور می شد. از قیافه ی علی معلوم بود که به "غلط کردم" افتاده.

طلا پوشیدن که تموم شد، کاسه ی عسل رو دستمون دادند.

وقتی دستش رو دور گردنم حلقه کرد که عسل دهنم بذاره، یادِ پرهام افتادم. همیشه با خودم فکر می کردم روزی که پرهام عسل دهنم می ذاره خیلی ملایم عسل ها رو از روی انگشتش بخورم که مبادا دندونم انگشتش رو درد بیاره اما تو اون لحظه انگار می خواستم به علی حالی کنم که چه قدر ازش متنفرم. یه گاز حسابی از انگشتش گرفتم و ناخودآگاه یادِ اون ضرب المثلی افتادم که می گه: «اگه دستمون رو تا مچ هم تو عسل کنیم و بذاریم دهنش، دست و عسل رو با هم می خوره!» و این یعنی اوجِ نمک نشناسی.

دندونام رو از دور انگشت کوچیکش برداشتم و اونم انگشتش رو از دهنم در آورد. سرم رو بلند کردم تا تاثیر کاری رو که کردم توی چهرش ببینم اما، نگاهِ عجیب و معنی دارش روی صورتم قفل شده بود. همون جور که نگاهم می کرد، خم شد و دستمالی از جعبه ی دستمالِ روی میز برداشت و انگشتش رو پاک کرد. نگاهم به سمت انگشتش کشیده شد. وای خدای من چی می دیدم؟ انگشتش خون اومده بود؟ واقعا اون مایعِ قرمز رنگ روی انگشتش خون بود؟ سرم رو بلند کردم و با دلهره و نگرانی زل زدم توی چشماش. نگاه عجیبش تبدیل به یه نگاه شیطون و موذی شده بود و پوزخندی هم روی لبش نشسته بود. فاتحه ی خودم رو خوندم. مطمئن بودم که داره برای قطع کردن انگشتم نقشه می کشه! کاش اول خودم عسل دهنش گذاشته بودم که دیگه فرصت تلافی نداشته باشه، اما دیگه واسه ی این حرف ها دیر شده بود. با همون لبخندش که روی اعصابم جفتک پرونی می کرد، کاسه ی عسل رو گرفت جلوم. می ترسیدم دستم رو بیارم بالا و دستم بلرزه! اما خدا رو شکر دستم باهام راه اومد. انگشت کوچیکم و توی عسل زدم و دستم رو دور گردنش حلقه کردم. به خاطرِ اندام درشت و شونه های پهنی که داشت، دستم به دهنش نمی رسید.

آخه این چه رسمِ مسخره ای بود که باید لقمه رو دور دهنمون می تابوندیم؟ مگه راه صاف رو ازمون گرفته بودن؟ شایدم مفهوم این رسم و رسومات این بود که باید سختی بکشی تا به شیرینی برسی؟

علی که فهمید دستم به دهنش نمی رسه. می گن: «طرف دستش به دهنش نمی رسه!» یعنی همینا! سرش رو عقب تر آورد و خیلی ریلکس گذاشت روی سینه ام! بعد هم دستم رو

گرفت و انگشتم رو کرد تو دهنش، ناخودآگاه چشمام رو بستم و لب هام رو روی هم فشار دادم که وقتی گاز زد، جیغ نکشم اما کاری که کرد، چشمام رو به حدی گشاد کرد که احساس کردم، گوشه ی چشمم چاک خورد. 

علی انگشتم رو کامل کرد توی دهنش و زبونش رو روی انگشتم کشید و نوک انگشتم رو مکید! بعد هم سرش رو از روی سینه ام برداشت و صاف نشست، دستمال دیگه ای برداشت، انگشتم رو پاک کرد، سرش رو نزدیکِ گوشم آورد و گفت:

- متاسفم، خودت شروع کردی!

یعنی چی؟ این چی داره می گه؟ یعنی هر کاری من بکنم تلافی می کنه؟ اونم این جوری؟ بفرما سارا خانوم! خودت کردی که لعنت بر خودت باد، تا تو باشی پا روی دمش نذاری!

بعد از عسل، عسل که نه ... زهرِ مار، نوبت به کیک رسید. این قسمتش خیلی راحت تر بود، چون زیاد با هم تماسی نداشتیم. فقط لحظه ی بریدن کیک، دستم رو کامل تو دستش گرفت. کیک خوردن خیلی آسون تر از عسل خوردن بود. بشقابِ کیک رو که دستم گرفتم، هر دومون مشغول برداشتن قسمتی از کیک شدیم و طبق دستورِ سیما، می خواستیم همزمان کیک رو دهنِ همدیگه بذاریم. خودم رو برای یه تنشِ دیگه آماده کرده بودم و سعی می کردم حرکاتم آروم تر باشه تا اگر کاری کرد، بتونم تلافی کنم. نمی دونم چرا فکر می کردم، قراره کیک ها رو بماله تو صورتم! ولی در کمالِ تعجب، بدون هیچ اتفاق خاصی، آروم و با وقار چنگال رو توی دهنم گذاشت و منم همین کار رو کردم. هنوز کیک از گلومون پایین نرفته بود که سلیمه خانوم اومد برای رقصیدن بلندمون کنه. 

علی فورا گفت:

- مامان، شما که می دونی من اهلِ این چیزها نیستم، اون هم جلوی این همه زنِ غریبه. 

علی با این حرفش خودش رو خلاص کرد، اما سلیمه خانوم ول کنِ من نبود. به زور بلندم کرد. خودش و فاطمه و زهرا و مامانم مشغول رقصیدن شدن و منو هم تشویق به رقصیدن می کردن. دلم می خواست زار زار گریه کنم. چه وضعیت وحشتناکی بود. چی فکر می کردم چی شد! 

بدون هیچ حرکتی سرم رو پایین انداخته بودم و میون حلقشون ایستاده بودم. فاطمه بوسیدم و گفت:

- الهی قربونِ زن داداشم برم که این قدر شرم و حیا داره. برقص بابا، شوهرته. 

حرف هاش حالم رو بدتر می کرد. «شوهرته!» وای خدای من چه بدبختی ای بود! صدای آشنایی تو گوشم پیچید:

- می خوای همه بفهمن عروس و دوماد قلابی هستین؟

با تعجب نگاهش کردم، شیرین بود. به بهونه ی شاباش دادن خودش رو بهم رسونده بود. یواشکی نیشگونی ازم گرفت و گفت:

- اگه نرقصی همه می فهمن یه مرضی داری. 

با ظاهری خندون حرف می زد اما لحن صداش پُر از تهدید بود. وقتی دید هنوز بی حرکت موندم، دست هام رو گرفت و تو هوا تکون داد. به اجبار شروع به رقصیدن کردم. صدای دست و سوت بلند شد! شیرین برگشت و سرِ جاش نشست. 

علی اومد نزدیکم و تراولی بهم داد! حتما این هم جزیی از ظاهر سازی هاش بود. بعد از خوردنِ شام و هزار قر و اطواری که فیلمبردار دستورش رو می داد، نوبت به عکس های دو نفره رسید و عکاسِ محترم که حسابی سنگِ تموم گذاشت!

عکاس همش مدل های عجیب و غریبی که واقعا انجام دادنشون مایه ی زجر و عذاب بود پیشنهاد می داد:

- آقا داماد دستتون رو دور گردن عروس خانوم حلقه کنید و پیشونیتون رو بذارید روی پیشونیش. عروس خانوم بشین روی پای آقا داماد و به چشم هاش نگاه کن. آقای داماد سرت رو بذار روی زانوی عروس خانوم و دراز بکش روی مبل. عروس خانوم دامنت رو بزن بالا پاهات بیاد بیرون، آقا داماد شما هم ساق پای عروس خانوم رو ببوسید!

تا اینو گفت، یه دفعه علی به سرفه افتاد و من هم که از پوزیشن مورد نظر شگفت زده شده بودم، نمی دونستم به سرفه ی علی بخندم یا به حالِ زار خودم گریه کنم. این دیگه چه وضعی بود؟ آتلیه نرفتم که از این مصیبت ها در امان باشم ولی حالا بدتر شده بود!

علی یه لیوان آب برای خودش ریخت. قیافه اش داد می زد که می خواد سر به تنِ عکاس نباشه! نمی دونم یه دفعه چه کِـرمی به جونم افتاد که تصمیم گرفتم این عکس رو بگیرم و علی رو حرص بدم!

نگاهی به چهره ی برافروخته ی علی انداختم و در کمالِ بدجنسی، کنار مبل ایستادم و همون جور که دامنم رو بالا می دادم، پای راستم رو روی مبل گذاشتم. پام تا نزدیک رونم پیدا شده بود. خیالم از زیر دامنم راحت بود، چون شلوارک سفیدی که تا بالای رونم بود، پوشیده بودم و چیزی پیدا نبود، ولی علی که اینو نمی دونست. آرنجِ دست راستم رو روی زانوم گذاشتم و چونه ام رو هم روی انگشتام گذاشتم و زل زدم به علی که لیوان به دست، مبهوت کارهای من شده بود. عکاس همون لحظه یه عکس گرفت و با خوشحالی گفت:

- خیلی عالی بود. آفرین، خیلی طبیعی و رمانتیک شد. آقای داماد، حس اشتیاق و خواستن تو چهرتون کاملا مشهود بود. تا حالا عکسی به این قشنگی نگرفته بودم. 

اگه دو کلمه ی دیگه گفته بود، بدون شک صدای غش غش خندم گوشِ علی رو کَر کرده بود. دستم رو جلوی صورتم گرفته بودم و بینیم رو به طور نامحسوسی با انگشتِ شست و اشارم گرفته بودم و با دهن نفس می کشیدم که بتونم خندم رو کنترل کنم. قیافه ی علی واقعا دیدنی بود. بد جوری غافلگیر شده بود. ته مونده ی آب توی لیوان رو سر کشید و خم شد تا لیوان رو روی میز بذاره. وقتی ایستاد، چهرش به حالت عادی برگشته بود و خیلی خونسرد رو به عکاس گفت:

- خب بعدی چیه؟

عکاس:

- فقط یه دونه عکس دیگه مونده و مطمئنم این عکس، همون عکسی می شه که شما قابش می کنید واسه بالای تختِ خوابتون!

یه حسی بهم می گفت: «یه بار جستی ملخک، دو بار جستی ملخک، دفعه ی بعد تو مشتی ملخک!» این چه عکسی بود که قرار بود قاب بشه؟ طولی نکشید که با توضیحاتِ عکاس دوزاریم افتاد.

- آقای داماد دستتون رو بندازید دورِ کمر عروس خانوم. 

ساکت شد و زل زد به ما، منتظر بود انجام بدیم تا بقیه اش رو بگه. علی نگاهی بهم کرد و با همون قیافه ی سردش، اومد طرفم و دستش رو دور کمرم حلقه کرد. اصلا به چشمام نگاه نمی کرد و حواسش همه جا بود الا به من. 

عکاس:

- عروس خانوم شما از کمر یه کم خم شو. 

بازوم رو گرفت و منو کشید سمت عقب تا مجبور بشم به همون حالتی که موردِ نظرشه قرار بگیرم. هر چی عکاس، بیشتر منو به عقب خم می کرد، حلقه ی دست های علی دور کمرم تنگ تر می شد، انگار که منتظر بود بیفتم و منو بگیره!

بالاخره در نقطه ای که احساس کردم الان کمرم دو نصف می شه، عکاس رضایت داد و گفت :

- همین حالت خوبه، عروس خانوم از جات تکون نخور. حالا آقا داماد خم بشید روی عروس خانوم و بالای سینشون رو ببوسید. 

آه از نهادِ من بلند شد و لب های علی عین پسته ی خندون از هم وا شد! ای وای که عجب رو دستی خوردم! هاج و واج یه نگاه به عکاس می کردم و یه نگاه به علی. چهره ی خندون علی، خیلی زود جای خودش رو به چهره ای سرد و بی روح داد و با حرکت لب هاش گفت:

- معذرت می خوام. 

همون جور که به چشمام نگاه می کرد، دستش رو دور کمرم محکم تر کرد و روی بدنم خم شد. بی اراده بیشتر به عقب خم شدم که باعث شد تعادلم رو از دست بدم و برای این که زمین نخورم، یقه علی رو چنگ زدم و همون لحظه، داغی لب های نرمش رو روی پوستم احساس کردم و بعدش هم صدای دوربین. 

به محضِ این که فضا با نورِ فلش دوربین روشن تر شد، علی لب هاش رو از روی گردنم برداشت و بهم کمک کرد که بایستم. علی به جای سینه ام، گردنم رو بوسیده بود. احساس کردم با این کارش حسابی شرمنده ام کرد. من اون قدر نامرد بودم که توی عکسِ قبلی با وجود این که دیدم علی چه قدر معذب شده بود، اما بازم دست بر نداشتم و اگر خود عکاس بی خیال نشده بود، اون قدر تو همون حالت می موندم تا علی مجبور بشه پام رو ببوسه! ولی اون در حالی که می تونست خیلی راحت تلافی کنه این کار رو نکرد. 

عکاس بعد از تبریک گفتن و خداحافظی، از اتاق بیرون رفت و دوباره تنها شدیم. احساس کردم باید عذرخواهی کنم، به ناچار گفتم:

- علی آقا، من ... 

نذاشت حرفم رو کامل کنم و در حالی که کتش رو از روی جا لباسی بر می داشت گفت:

- دیگه بهتره من برم، خدانگهدار. 

همین! به همین سادگی رفت. حتی به صورتم نگاه هم نکرد. با اون سر و وضعی که جلوش ایستاده بودم، اون تاپ دکلته که بالا تنه ام رو کامل به نمایش گذاشته بود و موها و صورتِ آرایش شده ای که همه تعریفش رو می کردن، حتی نیم نگاهی هم بهم ننداخت. انگار می خواست این جوری بهم بفهمونه چیزی عوض نشده. دوباره یاد همون جمله ی کذاییش افتادم: «قرار نیست هیچ اتفاقِ خاصی بیفته.» خاک بر سرم که با کارهام فقط خودم رو ضایع کردم. حال بدی داشتم و فقط دنبالِ یه جای دنج می گشتم که حسابی گریه کنم. چه قدر به وجود شیرین احتیاج داشتم. حدود دو صبح بود که جشن تموم شد و همه رفتند خونه هاشون. من هم به بهونه ی شُستن آرایشم و موهام، رفتم تو حموم و بغضی که از سرِ شب تو گلوم نشسته بود، خالی کردم. 

«فصل نهم»

دو ماه از مراسم عقد می گذشت و تو این مدت هیچ وقت با هم تلفنی صحبت نکردیم. هر وقت هم کسی ازم در این مورد سوالی می کرد می گفتم:

- مگه هر دفعه ما با هم حرف می زنیم شما باید ببینین و بشنوین. 

واقعا خوشحال بودم که به قولش عمل می کرد و کاری به کارم نداشت. فقط وقتی مهمونی دعوت می شدیم عزا می گرفتم. اولین باری که بعد از عقد دیدمش، خونه ی اونا دعوت بودیم. 

از در که رفتیم داخل، با مادرش و خواهرش روبوسی کردم. پدرش سرم رو بوسید. به خودش که رسیدم، اومد جلو و دستش رو به طرفم دراز کرد. یاد اون روزی افتادم که چنین کاری رو از من خواسته بود. از سرِ ناچاری دستش رو گرفتم و زود ول کردم. هر موقع تو جمعی قرار می گرفتیم، همه شرایطی رو فراهم می کردن که ما با هم تنها باشیم. وقتی هم که علتش رو ازشون می پرسیدم همه یه جواب می دادند:

- تو دورانِ عقد، زن و شوهر یه جایی که با هم راحت باشن ندارن، اما بعد از عروسی، دیگه یه چهار دیواری خصوصی دارن. عروسی که کردین، دیگه هیچ کس کاری به کارتون نداره. حرف هاشون باعث شد که به فکرِ جلو انداختن تاریخِ عروسی بیفتم. وقتی هم که نظرم رو گفتم، همه به شدت استقبال کردن، چون معتقد بودن ما دیر ازدواج کردیم و بهتره که زودتر تشکیلِ خانواده بدیم.

خانواده هامون می خواستن برامون جشنِ عروسی بگیرن، ولی من که نمی تونستم تحمل کنم، خواستم که به جای مراسمِ عروسی، بریم مشهد. عاقبت دهم دی ماه، رفتیم مشهد. یک هفته ای مشهد بودیم و تو این مدت فقط از امام رضا خواستم کمکم کنه و از این وضعیت نجاتم بده. 

اتاقی که تو هتل گرفتیم، تختش دو نفره بود. علی هم از همون شبِ اول، پتو و بالشش رو برداشت و روی کاناپه خوابید. هر روز صبح با صدای موبایلِ علی از خواب بیدار می شدم و دوتایی می رفتیم حرم برای نمازِ صبح. بعد از نماز بر می گشتیم هتل، صبحونمون رو می خوردیم و می رفتیم دنبالِ سوغاتی خریدن تا ظهر. ظهر بعد از خوندنِ نماز تو حرم و نهار خوردن، کمی استراحت می کردیم، عصر که می شد یا می رفتیم خرید یا تا اذان مغرب تو حرم می موندیم. دریغ از ذره ای تفریح، شده بودیم عین پیرمرد و پیرزن هایی که فقط به فکر اسباب بازی خریدن برای نوه هاشون هستن!

چه قدر خوب بود که اون جا، هر قدر هم بلند بلند گریه می کردم، کسی کاری به کارم نداشت. اون چند روز حسابی خودم رو خالی کردم و اشک ریختم. چه زندگی مزخرفی بود! مثلا داشتم ماه عسلم رو می گذروندم. حتما همه فکر می کردن، چه قدر داره بهمون خوش می گذره، اما فقط با سوغاتی خریدن روزها رو سپری می کردم. تنها چیزی که برای خودم خریدم یه حلقه ی کمر بود که به یادِ دوران کودکیم خریدم. بچگیامون من و پرهام با هم مسابقه می دادیم و همیشه پرهام برنده می شد. من بیشتر از ده دقیقه نمی تونستم حلقه رو دورِ کمرم نگه دارم ولی پرهام انگار خستگی ناپذیر بود و بی وقفه حلقه رو دورِ کمرش می چرخوند. 

چه قدر آرزوی عروسی گرفتن داشتم، عروس برونی که عروسش من باشم و دامادش پرهام. یادِ پرهام که می افتادم، آه از نهادم بلند می شد. 

مدتی که ما مشهد بودیم، مامان اینا جهیزیه ی منو به خونه ی علی برده بودن و چیده بودن، که وقتی برگشتیم، سورپرایز بشیم، اما یه بار که به مامان زنگ زده بودم از دهنش پرید و به قولِ خودش مزش رفت. روزی که برگشتیم، همه اومده بودن تو فرودگاه استقبالِ ما. از فرودگاه هم رفتیم به خونه ی پدرِ علی. اون جا یه جشنِ کوچولو برامون گرفته بودن و بعد از شام، همه ما رو تا خونه ی علی همراهی کردن. همه برامون بوق و سوت و دست می زدن. هر دو لبخند می زدیم ولی هیچ کدوممون لبخندهامون واقعی نبود. 

خونش رو اولین بار بود که می دیدم. نُه تا پله می خورد تا از در کوچه به در سالن برسه. توالت و روشویی هم تو راه پله بود. چند تا پله هم به سمت پشت بوم می رفت. سالنش چهل متری می شد. سمت چپ در ورودی سالن، اُپن آشپزخونه بود. سمت راست، LCD و میز و سینمای خانواده بود و رو به روشون هم مبل ها چیده شده بودند. رو به روی آشپزخونه، اتاق کار علی بود. کنار اتاق کار، دری بود که به حیاط باز می شد و علی بعد از پارک کردن ماشین توی حیاط، از اون در داخل شد. از سالن دو تا پله بالا می رفت و به یه راهروی نسبتا بزرگ می رسید که اتاق خواب ها قرار داشتند. دو تا اتاق خواب رو به روی هم، بین دو تا اتاق خواب هم، حمام بود. تو خونه، مهمون ها نیم ساعتی موندن و بعد هم یکی یکی رفتن. موندیم من و علی. تو مشهد با این که تو یه اتاق تنها بودیم، چندان ازش نمی ترسیدم، اما اون موقع از تنها بودن با علی دچارِ وحشت شده بودم.

روی همون مبلی که نشسته بودم، مونده بودم و جرات نمی کردم تکون بخورم. علی چمدونِ منو برداشت و برد به اتاق خواب. بعد هم چمدونِ خودش رو برد به اتاقِ دیگه که روبروی اتاق خواب بود. رفت تو آشپزخونه و یه لیوان آب خورد. اومد نزدیکِ من و گفت:

- کلید روی در هست، اگر خیلی نگران هستین می تونین در رو قفل کنین، شب بخیر. 

بعد هم رفت به اتاقِ خودش. نفس راحتی کشیدم و رفتم به اتاق. تختِ دو نفره وسطِ اتاق خودنمایی می کرد. در رو بستم، می خواستم قفلش کنم ولی نمی دونم چرا بی خیالش شدم. دلم می خواست دوش بگیرم اما روم نمی شد جلوی علی برم تو حموم و بعد هم با حوله بیام بیرون. اون موقع که داشتم این خواهر و برادری رو قبول می کردم، به جزییاتِ زندگی فکر نکرده بودم.

با ناراحتی خودم رو انداختم روی تخت که یه مرتبه چشمم به در آلومینیومی افتاد که پشتِ کمدِ لباس ها قایم شده بود. یعنی ممکن بود این حموم باشه؟ با یه پرش دو متری خودم رو به در رسوندم و بازش کردم. 

با دیدنِ وان بزرگی که وسطِ حموم بهم چشمک می زد گُل از گُلم شکفت. سریع لباس هام رو در آوردم و رفتم داخل. عجب حمومِ دلباز و بزرگی بود. همه ی وسایل حمام هم موجود بود. شامپو، صابون، لیف، شامپو بدن، کیسه، سفید آب، موبر، اپی لیدی، ریش تراش ... وا! ریش تراش این جا چی کار می کنه؟ چرا از هر چیزی دو تا هست؟ ای وای وسایل علی هم که این جاست. نکنه لازمشون داشته باشه؟ در اولین فرصت باید وسایلش رو بذارم تو اون یکی حموم که بهونه ای برای ورود به این جا نداشته باشه. 

وان رو پُر کردم و وقتی خوب کف کرد رفتم داخلش. از چیزی که توی وان دیدم غافلگیر شدم! لبه ی وان، جای گذاشتنِ سر داشت که راحت توی وان دراز بکشی و سرت رو هم تو جای مخصوص قرار بدی اما چیزی که عجیب بود این بود که، جای سرش زیادی بزرگ بود، یعنی یه جورایی دو نفره بود! ای دلِ غافل. گفتم چرا این وان این قدر عریض و طویله! آقا چه فکر و خیال ها با معشوقش داشته!

بی خیالِ این چیزها شدم و توی وان دراز کشیدم. آخ که چه کیفی می داد! واقعا بعد از اون سفر این حمامِ دلچسب، خیلی مزه می داد. کف ها رو به بدنم می مالیدم و شاهانه برای خودم دراز کشیده بودم. یادِ شیرین افتادم، اگه الان این جا بود حسابی تو این وان مسخره بازی در می آورد. تا ده دوازده سالگی با هم می رفتیم حموم ولی بعدش دیگه کم کم بی خیال شدیم. زد به کله ام و از وان اومدم بیرون. حوله ام رو به خودم پیچیدم و رفتم داخل اتاق، گوشیم رو برداشتم و برگشتم داخل حموم. همون جور که می رفتم داخل وان، شماره ی شیرین رو گرفتم. ساعت ده و نیم بود و قطعا شیرین بیدار بود. با بوقِ دوم جواب داد:

- ما که همین الان اون جا بودیم چی شده زنگ زدی؟

تحت تاثیر فضای حموم و وان و آب گرم و غیره و ذلک، احساسِ شادابی می کردم و با هیجان به شیرین گفتم :

- سلامت کو خانوم خره؟

- علیک سلام خانوم گاوه، چی شده نصفه شبی ما ما می کنی؟ یونجه بهت نرسیده یا لگد زدی زیر کاسه ی آبت، تشنه موندی؟

سر خوشانه گفتم:

- درد و بلات بخوره تو سرِ آرمان، زبون دراز. واسه آرمان هم از این جفتک پرونیا می کنی؟

- نه، دُم دراز. اون زانو بند زده به پاهام!

و خودش غش غش خندید. صدای خنده ی آرمان رو هم شنیدم و منم ناخودآگاه خندم گرفت و بعد از مدت ها از ته دلم خندیدم. شیرین که از این همه سرحال بودنِ من تعجب کرده بود گفت:

- چه خبر شده سارا؟ تا ما اون جا بودیم که عینِ برجِ زهر مار بودی حالا چی شده این قدر رو فُرمی؟

کاملا صادقانه گفتم:

- از اثر حمام و وان و آب گرمه. بدنم حال اومده خوش اخلاق شدم. 

هیچ صدای از اون طرفِ خط نمی اومد. مجبور شدم خودم دوباره حرف بزنم:

- الو شیرین؟ مُردی؟ نکنه آرمان پوزه بند هم بهت زد؟

و باز یه خنده ی مستانه ی دیگه سر دادم. شیرین به حرف اومد و با صدایی که معلوم بود بُهت زده ست، گفت:

- تو چی بلغور کردی؟! یعنی چی که بدنم حال اومده خوش اخلاق شدم؟!

یه دفعه جیغِ بلندی کشید که پرده ی گوشم زلزله ی هشت ریشتری رو تجربه کرد و پشت بندش داد زد:

- چه خبر شده سارا؟! تو حموم داری چه غلطی می کنی؟! نکنه با علی با هم رفتین حموم؟!

یه جیغ دیگه کشید و گفت:

- پدر سگ نکنه زن شدی؟

بی اراده منم جیغ کشیدم و گفتم:

- خفه خون بگیر شیرین، زن شدی یعنی چی؟ ببین چه جوری عیشمون رو کور می کنی. بابا من تو حموم تنهام. خبرِ مرگم اومدم حموم کنم، دیدم وان داره، یه دفعه یادِ بچگیامون افتادم که با هم می رفتیم حموم، گفتم یه زنگی بهت بزنم. ببین چه جوری پشیمونم کردیا! 

- تو که مثلِ تیربار یه ریز حرف می زنی، خب می مُردی اینو همون اول بگی؟ ببین چه آبروریزی شد، آرمان داره چپ چپ نگام می کنه. الان دیگه منم بهش چیزی نگم خودش فهمیده شما چه کلکی سوار کردین. 

من که تو اون لحظه از حرص خوردنِ شیرین لذت می بردم، بدونِ این که ناراحت بشم گفتم:

- پدر سوخته تو می خوای منو سیاه کنی؟ من خودم زغال اخته فروشم!

غش غش خندیدم و ادامه دادم:

- من تو رو می شناسم، تو همون روز اول همه چی رو گذاشتی کفِ دستِ آرمان و دنبالِ بهونه بودی که یه جوری به من بگی آرمان هم می دونه، نخود که تو دهن تو نمی خیسه. 

با گله مندی گفت:

- دهن لق خودتی. 

خنده ی دیگه ای سر دادم و گفتم:

- پس خودت هم قبول داری دهن لقی؟

صدای قهقهه ی آرمان رو شنیدم اما از شیرین صدایی در نیومد. با تعجب گفتم:

- شیرین! آرمان داره حرف های ما رو می شنوه؟ خاک تو ملاجت، گذاشتی رو اسپیکر؟

- نه بابا منگول! داشتم به جای خِرخِـره ی تو، گوشی رو می جوییدم، آرمان به کارهای من می خنده. آخه چرند و پرندهای تو کجاش خنده داره؟

- زیادی ویز ویز می کنی، می گم آرمان پوزه بند رو بیاره ها! 

- لال مونی بگیر! 

وسط خندیدنم صداش رو شنیدم:

- به فکرِ من نیستی حداقل به فکرِ خودت باش. همه ی در و همسایه ها دارن صدات رو می شنون. مردم که نمی دونن شما تو حموم تنهایی، ممکنه فکرهای نا جور بکنن، از ما گفتن بود دیگه خود دانی. 

همه ی وجودم شده بود گوش و بی حرکت توی وان مونده بود. من چی شنیدم؟ درست شنیدم؟ این الان چی گفت؟ اصلا این کی بود که اینا رو گفت؟ آرمان بود؟ اگه آرمان بود پس چرا صداش از پشتِ در می اومد؟ وای خدای من! جیغِ بلندی کشیدم و داد زدم:

- شیریـن! حیثیتم رو به باد دادی. این قدر زرت و پرت کردی و منو خندوندی تا علی اومد پشتِ در. آبروم رو بردی. 

با عصبانیت گوشی رو قطع کردم و تند تند خودم رو شُستم و از وان اومدم بیرون. حوله ام رو پوشیدم و از حموم پریدم بیرون، اما همون جا، دمِ در خشکم زد. علی دست به سینه لبه ی تخت نشسته بود و زل زده بود به در حموم. از اون لبخندهایی هم که فقط روزِ عقد ازش دیده بودم، روی لبش بود. حوله ام رو بیشتر به خودم پیچیدم. چه خوب بود که حوله ام فرقی با مانتو کلاه دار نداشت، همه ی بدنم رو پوشونده بود و فقط پاهام از زیرِ زانو پیدا بود. اخم کردم و گفتم:

- شما این جا چی کار می کنید؟

دست هاش رو از روی سینه اش باز کرد و پشتِ سرش گذاشت و بهشون تکیه داد. کنار دستش، چشمم به لباس هام افتاد که برای پوشیدن، قبل از رفتن به حموم آمادشون کرده بودم و روی تخت گذاشته بودم. لباس زیرِ سِـت سبز رنگمم داشت بهم چشمک می زد! حالا چی کار کنم که این پسره چشمش به اینا نیفته؟ یعنی وقتی اومده تو اتاق ندیده؟ عجب غلطی کردم به شیرین زنگ زدم. 

نگاه خیره ی من به لباس هام باعث شد کمی به عقب برگرده و بگه:

- به چی خیره شدین؟

قبل از این که کامل برگرده و لباس ها رو ببینه با دستپاچگی گفتم:

- اِ اِ اِ! چیزه ... شما ... شما کاری داشتین؟

سرش رو از نیمه ی راه برگردوند و گفت:

- ماشاا... شما این قدر خوش به حمومی که هر کی اطرافتون باشه هوسِ حموم کردن به سرش می زنه. خواستم دوش بگیرم ولی ظاهرا تمام لوازمِ حمام این جاست. 

چه قدر این بشر پر رو بود! یعنی با خواهرِ خودشم این مدلی حرف می زد؟ منو باش که فکر می کردم عجب مرد مقدسیه که داره چنین لطفی در حقم می کنه ولی ظاهرا آقا وسیله ی تفریح واسه ی خودش جور کرده. با ناراحتی ای که سعی می کردم پنهانش کنم گفتم:

- خب برید خودتون بردارید. 

و خودم رو از جلوی در حموم کنار کشیدم. به محض این که پاشو گذاشت تو حموم، سریع لباس هام رو برداشتم و چپوندم زیرِ روتختی و نشستم روش! صبر کردم تا از حموم بیرون بیاد. تمام وسایلی که لازم داشت، برداشته بود و با یه تشکر از اتاق رفت بیرون. پشتِ سرش در رو بستم و تند تند لباس هام رو پوشیدم و خوابیدم. صبح حدود ساعت پنج، پنج و نیم بود که دستی رو روی بازوم احساس کردم.

با وحشت از خواب پریدم. پتو رو محکم دور خودم پیچیدم و به اطرافم نگاه کردم. اتاق نیمه روشن بود. نور، از سالن داخلِ اتاق می تابید. تونستم علی رو ببینم. پتو رو روی سرم هم کشیدم و با خشونت و عصبانیت گفتم:

- خیلی نامردی! من به تو اعتماد کرده بودم. فکر نمی کردم به این زودی قولت یادت بره. باید در رو قفل می کردم که تویِ نامردِ عوضی نتونی چنین خیانتی به من بکنی.

علی که از رفتارم شوکه شده بود، با ناراحتی گفت:

- من فقط می خواستم شما رو برای نماز بیدار کنم. از پشت در چند بار صداتون کردم ولی بیدار نشدین، مجبور شدم بیام داخل. ظاهرا خیلی خسته بودین چون از این جا هم که صداتون کردم بیدار نشدین. مجبور شدم تکونتون بدم، من هیچ قصدی نداشتم. 

حرف هاش که تموم شد به خاطرِ فکرهای احمقانه و قضاوتِ عجولانه ای که در موردش کرده بودم، احساسِ گناه می کردم. بهش تهمت زده بودم در حالی که هیچ قصدِ بدی نداشت. از شرمندگی سرم رو پایین انداختم و عذر خواهی کردم. از اتاق بیرون رفتم و وضو گرفتم. به اتاق که برگشتم، دیدمش که داشت می رفت به اتاقش. با شرمندگی گفتم:

- علی آقا، به خاطر حرف ها و رفتارم معذرت می خوام. نمی خواستم ... نمی خواستم به شما تهمت بزنم. 

خیلی خشک و رسمی گفت:

- مهم نیست. راستش دیشب فراموش کردم ازتون بپرسم، برای نماز بیدارتون کنم یا نه. وقتی هم که موقع نماز اطرافیانم خواب باشن، نمی تونم بی تفاوت باشم و اگر بیدارشون نکنم عذاب وجدان می گیرم. اگه شما خودتون صبح ها می تونین بیدار بشین، من دیگه مزاحمتی ایجاد نمی کنم. 

- نه نه، چه مزاحمتی! ممنون که بیدارم کردین. ببخشید که پر رویی می کنم، ولی اگه هر روز بیدارم کنین، ممنون می شم. 

- حتما. 

بدون هیچ حرف دیگه ای رفت به اتاقش و در رو بست. 

بعد از اون، هر روز بیدارم می کرد. روزای اول مجبور می شد بیاد بالای سرم تا بیدار بشم، اما کم کم اون قدر خوابم سبک شد که با اولین ضربه ای که به در می زد بیدار می شدم. از فردای اون روز، مهمونی ها شروع شد. همه به خونشون دعوتمون می کردن و بهمون کادوهای مختلف می دادن. نوبت به مهمونی عمه فخری، مادرِ پرهام رسید. قطعا پرهام و لعیا و دخترشون، لیلا هم بودن. نمی دونستم چه طوری خودم رو کنترل کنم که رفتار نادرستی انجام ندم. نمی دونم چرا خجالت می کشیدم پرهام، منو کنارِ مردی ببینه که حکمِ شوهرم رو داره. احساس می کردم، پرهام ناراحت و دلخور می شه. ده دقیقه بعد از این که از سرِ کار اومدم، علی هم اومد. همیشه با اختلافِ ده، پونزده دقیقه از سرِ کار بر می گشتیم. نمی دونستم شغلش چیه، برام هم مهم نبود که بخوام بدونم. هر دومون زود آماده شدیم، سوارِ ماشین علی شدیم و رفتیم خونه ی عمه ام. 

زنگِ خونه ی عمه رو که زدیم، پریسا دخترِ پردیس با عروسکی به بغل در رو باز کرد و با شیرین زبونی داد زد:

- مامان بزرگ، این که دایی پرهام نیست. فکر کنم همون که گفتی می خوای شکلات رو سرش بریزیه. 

حرف پریسا که تموم شد همه دمِ در جمع شدن و احوال پرسی ها شروع شد. عمه هم رو سرِ من و علی شکلات ریخت و برامون اسپند دود کرد. همه اومده بودن جز پرهام و لعیا. خیلی دوست داشتم بدونم کجا هستن؟! هنوز ما داشتیم با هم روبوسی می کردیم که زنگ در رو زدن. قلبم ریخت. برگشتم سمت در نگاه کردم. همه با هم گفتن:

- پرهام اومد. 

در رو باز کردن و پرهام و لعیا، در حالی که لیلا تو بغلِ پرهام خوابیده بود، اومدن داخل. یه لحظه فکر کردم هنوز مجردم و الان شیرین کنارم ایستاده. به جای دست شیرین، دستِ علی رو گرفتم و محکم فشار دادم. علی که از حرکتِ ناگهانی من غافلگیر شده بود، متقابلا دستم رو فشرد و با تعجب نگام کرد و گفت:

- چی شد، سارا؟ حالت خوبه؟

تازه فهمیدم چه سوتی ای دادم. دستم رو از دستش در آوردم و ازش فاصله گرفتم. سرم رو تکون دادم و گفتم:

- چیزی نیست، حالم خوبه. 

پرهام به گرمی با علی احوال پرسی کرد و به من که رسید با لبخندِ عمیقی نگام کرد و خیلی صمیمی و خودمونی گفت:

- سلام سارا، حالت چه طوره؟ زیارت قبول، مبارک باشه. 

خیلی تلاش کردم که صدام نلرزه. نمی دونم موفق بودم یا نه!

- سلام، خیلی ممنون. 

احساس کردم علی نگاهم کرد، ولی به روی خودم نیاوردم و نگاهش نکردم. همه رفتیم به سالن و دور هم نشستیم. لیلا دست به دست می چرخید و همه بغلش می کردن. رسید به علی. علی خیلی آروم گرفتش و گذاشتش روی پاش. چشماش مثل پرهام، درشت و مشکی بود. داشتم بغض می کردم. 

علی گفت:

- می خوای بغلش کنی؟

می ترسیدم حرف بزنم و بغضم بترکه. با سر اشاره کردم که نه. علی هم دادش به یوسف که کنارش نشسته بود. در نهایت وقاحت مدام زیر چشمی پرهام رو می پاییدم و اصلا هم عینِ خیالم نبود که حالا یه زنِ شوهر دارم. وقتی خودِ علی گفته بود که مثل خواهر و برادریم و هیچ انتظاری از من نداره پس دیگه من چرا باید عذاب وجدان داشته باشم؟ اما بازم یه چیزی ته دلم آزارم می داد و از درون وجودم رو می خورد. شاید تاهلِ من ظاهری بود ولی تاهلِ پرهام واقعی بود. 

وقتِ شام که شد، نذاشتن من کمکشون کنم و تمام مدت فقط نظاره گر بودم. همه اومدن سر سفره و می خواستن مشغول خوردن بشن که لعیا گفت:

- صبر کنید، اصل کاری مونده.

یه دیس برنج دستش بود. گذاشت جلوی من و علی و گفت:

- بالاخره نوبتِ خودت هم رسید. 

روی دیسِ برنج با زرشک و زعفرون نوشته بود: A . S

وا رفتم، اصلا یادم نبود. بعد از اون شبی که برای پرهام و لعیا نوشته بودم، دیگه برای هیچ کس این کار رو نکردم. علی که براش تازگی داشت، خندش گرفت و گفت:

- قضیه چیه؟

لعیا براش تعریف کرد، علی هم سری تکون داد و دیگه چیزی نگفت. بشقابِ منو برداشت و برام غذا کشید. از هر غذایی که توی سفره بود کمی توی بشقابم گذاشت. سبزی پلو، برنج ساده با زرشک و زعفرون، مرغ سوخاری، ماهی کبابی، زیتون پرورده، خیار شور، سیب زمینی سرخ شده، لیمو و ته دیگ. یک کاسه سوپ هم برام ریخت و داد دستم. چنان با محبت رفتار می کرد که داشتم به خودمون شک می کردم! در تمام مدت غذا هم یه خط در میون با لبخند نگاهم می کرد. دیگه چیزی نمونده بود با مشت بکوبم پای چشمش، وقت گیر آورده بود واسه چشم چرونی؟

علی حواسش به من بود و من حواسم به پرهام و پرهام حواسش به لعیا! عجب زنجیره ای!

سفره ی شام که جمع شد، زودتر از همه با یه سری ظرف رفتم به آشپزخونه که از نشستن کنارِ علی معاف بشم. همه ی زن ها اومدن تو آشپزخونه. می خواستم ظرف بشورم ولی پریناز و پردیس نذاشتن. نشستم روی صندلی آشپزخونه، عمه اومد و گفت:

- چرا این جا نشستی؟ پاشو برو پیشِ شوهرت غریبی نکنه. 

برای این که نخوام برم پیشش، بدونِ این که هیچ شناختی از شخصیتِ علی داشته باشم گفتم:

- نه بابا، علی آقا زود صمیمی می شه، بهش بد نمی گذره. 

پردیس گفت:

- اینو ببین! چه لفظ قلم حرف می زنه. 

بعد هم ادای منو در آورد و گفت:

- «علی آقا!» چهار روز دیگه آقا که بهش نمی گی هیچ، چهار تا لیچار هم بارش می کنی. من و یوسف رو می بینی، واسه هم می مُردیم، حالا چی؟ از وقتی پریسا به دنیا اومده، وقتِ غذا خوردن هم به زور کنار هم می شینیم، وقت های دیگه که هیچی. 

پریناز هم گفت:

- حالا که اولشه حداقل یه ذره کیف کنین، پس فردا چند تا خاطره ی خوب داشته باشی واسه ی بچه ات تعریف کنی. 

اون قدر عمه و دختراش گفتن و گفتن تا مجبور شدم برم پیشِ علی بشینم. علی با یوسف و پرهام حسابی گرم گرفته بود. لعیا هم داشت لیلا رو می خوابوند. شوهر عمه ام هم که داشت تلویزیون تماشا می کرد. علی تا منو دید کمی خودش رو روی مبل جمع کرد و گفت:

- سارا، بیا این جا بشین. 

توی توجه کردن به من داشت سنگِ تموم می ذاشت. به اجبار بهش لبخندی زدم و کنارش نشستم. یوسف که مثل پردیس طبع شوخی داشت خنده ی بلندی کرد و گفت:

- بابا بی خیال! چه همدیگه رو تحویل می گیرن! چهار روز دیگه هم همین کارها رو می کنین؟

پرهام گفت:

- چی می گی یوسف؟ نکنه خواهرم رو اذیت می کنی و قربون صدقه اش نمی ری؟

- نه که تو این کار رو می کنی؟

پرهام هم از روی مبل بلند شد، رفت پیش لعیا نشست و با خنده گفت:

- بله که می کنم، نگاه کن تا یاد بگیری.

نفس تو سینه ام حبس شده بود و معده ام به سوزش افتاده بود. هراسون بودم که پرهام می خواد چی کار کنه؟ پرهام دستش رو انداخت دور گردن لعیا، سرش رو بوسید و گفت:

- قربون خانوم گلم برم که همه ی زندگی منه!

علی و یوسف و شوهر عمه ام زدن زیر خنده. بقیه هم از صدای خندشون اومدن تو سالن. لعیا خجالت کشید، با دست کمی پرهام رو پس زد و گفت:

- پرهام زشته، این کارها چیه!

معده ام به هم می پیچید و به زحمت خودم رو کنترل می کردم. دستم رو گذاشتم روی معده ام و فشار دادم که شاید بهتر بشه. علی متوجه شد و آروم کنار گوشم گفت:

- حالتون خوب نیست؟

با عجز به صورتش نگاه کردم و با نگاهم ازش کمک خواستم. نمی دونستم چرا با این که از همه بیشتر باهاش غریبگی می کردم، احساس می کردم بیشتر از بقیه می تونه کمکم کنه. 

دستش رو گذاشت روی شونه ام و گفت:

- حالت خوبه؟ چی شد؟

محتویات معده ام به سمتِ دهنم هجوم آورد. دستم رو گرفتم جلوی دهنم، از جام بلند شدم و دویدم طرفِ دستشویی. توی دستشویی هر چی که خورده بودم رو بالا آوردم. صدای علی و عمه و پردیس رو از پشتِ در می شنیدم که حالم رو می پرسیدن. دست و رومو شُستم و اومدم بیرون. همه دم در دستشویی ایستاده بودن و منو نگاه می کردن. عمه با خنده، دستی به پشتم زد و گفت:

- چه زود دست به کار شدین؟

چشمام گرد شد و ناخودآگاه نگاهم به سمتِ علی کشیده شد. علی هم نگام می کرد. با دستپاچگی گفتم:

- نه بابا، خبری نیست. فقط یه کم پُر خوری کردم. 

برگشتم به سالن. پرهام سرش پایین بود و داشت به لیلا که روی پای لعیا خوابش برده بود نگاه می کرد. لعیا با خوشرویی گفت:

- بهتر شدی؟

- آره خوبم، ممنون. 

- کلک، خبریه؟

باز به پرهام نگاه کردم. همچنان سرش پایین بود. گفتم:

- نه، حالا حالاها خبری نمی شه، خیالتون راحت. 

بالاخره لحظه ی خداحافظی رسید و برای اولین بار از این که باهاشون خداحافظی می کردم خوشحال بودم. همیشه موقع خداحافظی با خانواده ی عمه و صد البته خداحافظی با پرهام، بغض می کردم و دلم نمی خواست برم. بچه که بودم گریه رو سر می دادم اما کم کم که بزرگ تر شدم فهمیدم باید حفظِ ظاهر کنم، ولی دیگه هیچ چیزی وجود نداشت که منو به خونه ی عمه فخری علاقه مند کنه. توی راه علی گفت:

- اجازه هست یه سوالی بپرسم؟

- بپرسید. 

کمی مردد بود. گفتم:

- بپرسید، اگر نخواستم، جواب نمی دم. 

- بسیار خب، اون کسی که شما بهش علاقه دارین، پرهام نیست؟!

انگار برق بهم وصل کرده باشن از جا پریدم. یه ترسی تو دلم افتاده بود و با دستپاچگی گفتم:

- شما از کجا فهمیدین؟ نکنه از رفتارم متوجه شدین؟ اگه این طور باشه، یعنی بقیه هم فهمیدن! یعنی پرهام هم می دونه؟

- نگران نباشین، من از اون جا که شما گفته بودین، شخص مورد علاقتون به زودی پدر می شه و سه ساله که ازدواج کرده، احساس کردم می تونه پرهام باشه. 

نفسِ راحتی کشیدم. نمی دونم چرا از این که علی فهمید، ناراحت شدم ولی دلم هم می خواست با یکی درد و دل کنم. کی بهتر از علی که خودش هم این تجربه رو داشت و درکم می کرد.

- شما چی؟ شما نمی خواین بگین به کی علاقه دارین؟

- علاقه داشتم!

- داشتین؟ یعنی دیگه دوستش ندارین؟ چه طور به همین راحتی فراموشش کردین؟

- هیچ وقت نمی تونم فراموشش کنم ولی می تونم بهش فکر نکنم، فکر کردن به همسرِ مرد دیگه ای از مردانگی به دوره. 

عجب! یعنی فکر کردن به شوهرِ یه زنِ دیگه هم از زنانگی به دور بود!

- یعنی من نامردم که به پرهام فکر می کنم؟

- من در موردِ شما نمی تونم نظری بدم، چون نمی تونم خودم رو جای لعیا خانوم بذارم، اما جای شوهرِ میترا که می تونم بذارم. 

- میترا اسمِ اون دختریه که دوستش داشتین؟

- بله، وقتی خودم رو جای شوهرش می ذارم، می بینم که اصلا دوست ندارم هیچ مردی به همسرم فکر کنه. همسری که متعلق به منه و من نمی تونم تحمل کنم کسی حتی یه نگاهِ چپ بهش بکنه چه برسه به این که بهش فکر هم بکنه. یه مساله ی دیگه ای هم که هست اینه که من ایمان دارم که هر کس هر کاری انجام بده تو همین دنیا کم و بیش نتیجه اش رو می بینه. در مورد همین موضوع، وقتی من به یه زنِ شوهردار فکر کنم، چند وقت دیگه، کسی پیدا می شه که چشمش دنبالِ همسرِ خودمه و شاید حتی باعثِ از هم پاشیدن زندگیم بشه. اگر هم در موردِ خودم پیش نیاد، شاید برای عزیزترین کسانم پیش بیاد. 

هیچ حرفی برای گفتن نداشتم. سکوت کرده بودم و به حرف هاش فکر می کردم. تصور کردم با پرهام ازدواج کردم و لعیا چشمش دنبالِ زندگی منه. چه قدر ناراحت کننده بود. وقتی کسی چشمش دنبالِ یکی دیگه باشه، ممکنه ناخواسته دعاهایی بکنه که استجابتشون اول از همه به ضررِ خودش تموم بشه، بعد هم زندگیِ طرفِ مقابلش رو خراب کنه. 

بعد از مدتی سکوت گفتم:

- میترا خانوم فامیلتونه؟

- نه، توی دانشگاه باهاش آشنا شدم، همکلاسی بودیم. 

- چرا با کس دیگه ای ازدواج کرد؟ شما رو دوست نداشت، یا نمی دونست دوستش دارین؟

- می دونست، من در این مورد چند بار باهاش صحبت کردم، اما اون منو نخواست، از من خوشش نمی اومد. 

- آخه چرا؟ شما ... شما که مرد ایده آلی هستین، هر دختری دوست داره همسری مثلِ شما داشته باشه.

نمی دونم اون حرف ها رو از کجام در آوردم و گفتم؟ داشتم ازش تعریف می کردم.

- اون موقع من فقط یه دانشجو بودم که بابای پول داری داره، خودم چیزی نداشتم. اول هم به خاطرِ پول بابام کمی باهام راه اومد و تحویلم گرفت، اما اون دخترِ آزادی بود. در واقع تعریفی که از آزادی داشت خیلی متفاوت با دیدگاه های من بود. نمی تونست با افکارِ به قول خودش پیرمردی من کنار بیاد. بهترین کار رو کرد که به من جوابِ رد داد. وقتی به آینده ی این ازدواج فکر می کنم می بینم شاید مجبور می شدیم با نفرت از هم جدا بشیم. اون موقع ها من خیلی خام بودم و علاقه ی به اون، کورم کرده بود، ولی اون این طور نبود و تن به این ازدواج نداد. با این کارش لطفِ بزرگی به هر دومون کرد و باعث شد برای همیشه در یادِ من بمونه. دخترِ عاقلی بود، حیف که یه کم ... 

دیگه چیزی نگفت. من هم حرفی نزدم و تا خونه ساکت موندم. رسیدیم خونه. مثل همیشه با یه شب بخیرِ خشک و خالی از هم جدا شدیم و هر کس به اتاقِ خودش رفت. زندگیمون یکنواخت و تکراری بود، همیشه یه روالِ عادی رو طی می کرد و هیچ هیجانی هم نداشت. صبح ها علی با اذان بیدار می شد، به در اتاق می زد و منو هم بیدار می کرد. بعد از نماز، من دوباره می خوابیدم ولی علی بیدار می موند و به کارهای شرکتشون رسیدگی می کرد. هفتِ صبح خودم از خواب بیدار می شدم، صبحونه رو آماده می کردم، در سکوت بدونِ هیچ حرفی صبحانه رو می خوردیم و بعد هم هر کس با ماشینِ خودش سرِ کار می رفت. 

ظهر، ناهار رو تو کارخونه می خوردم، خبر نداشتم علی ظهرها خونه میاد یا نه؟ عصر هم ساعتِ چهار می رسیدم خونه. ساعتِ چهار و ربع هم علی می رسید. تا شب خودم رو با کارهای خونه و درست کردن غذا سرگرم می کردم، ساعت نُه و نیم هم شام رو می خوردیم. تنها چیزی هم که سکوت رو بر هم می زد، صدای تلویزیون بود، ساعت یازده هم می خوابیدم، اما علی بعد از من می خوابید. 

علی بهم گفته بود که لازم نیست برای اون هم غذا درست کنم، اما همون طور که علی نمی تونست در موردِ نماز نسبت به من بی تفاوت باشه، من هم در موردِ غذا نمی تونستم نسبت به اون بی تفاوت باشم. آخه مامانم همیشه می گفت: «مردها دو تا چیز براشون خیلی مهمه، یکی مسایل زناشویی و یکی هم شکمشون!» منم می خواستم با سیر نگه داشتنِ شکمش، فکر و خیالِ گزینه ی اول رو از سرش بیرون کنم.

وقتی به خاطر عذر شرعی نمی تونستم نماز بخونم، باز هم صبح ها بیدار می شدم و ادای نماز خوندن رو در می آوردم. دو، ماهی این روند رو ادامه دادم اما دیگه خسته شده بودم و حوصله ی قایم موشک نداشتم.

تصمیم گرفتم بهش بگم که برای نماز بیدارم نکنه. رفتم به اتاق کارش. اتاق خوابش رو قبلا دیده بودم، اما اون جا رو تا به اون روز ندیده بودم. چون همیشه درِ اتاق کارش بسته بود و من هم کنجکاو نبودم، اما اون شب در اتاقش باز بود. برخلافِ تصورم، اتاقِ تمیزی بود. چند تا قفسه کتاب توی اتاق بود، با یه میزِ کامپیوترِ بزرگ که پشتش نشسته بود و به صفحه ی مانیتور خیره شده بود. چند تا ضربه به درِ باز اتاق زدم که باعث شد سرش رو از توی مانیتور بیرون بکشه و نگاهم کنه. بعد از نگاهِ کوتاهش، به پوشه ی روی میزش خیره شد و گفت:

- امری داشتین؟

نمی دونستم چه طوری بگم. این پا و اون پا می کردم و داشتم از گفتن پشیمون می شدم که مثل همیشه خیلی زود متوجه ی احوالاتم شد و گفت:

- اگه از گفتنِ حرفتون منصرف شدین، اجباری برای گفتن وجود نداره. 

- نه، منصرف نشدم. فقط نمی دونم ... چه طوری بگم؟ راستش ... 

کاغذ و قلمی به طرفم گرفت و گفت:

- اگه برای گفتنش رودربایستی می کنین یا خجالت می کشین، خُب بنویسین. 

از پیشنهادش خوشحال شدم. کاغذ و قلم رو گرفتم و خیلی خلاصه نوشتم:

« لازم نیست برای نماز بیدارم کنید.»

کاغذ رو تا کردم و گذاشتم روی میز که قبل از باز شدنش بتونم از اتاق برم بیرون، اما تا موقعی که از اتاق بیرون نرفته بودم، صدای باز شدن کاغذ نیومد. چه قدر فهمیده و مهربون بود. می تونست دوستِ خیلی خوبی برام باشه. صبح برای نماز بیدارم نکرد. حالا مونده بودم وقتی عذرم تموم شد، چه طوری بهش بگم بیدارم کنه؟ از کارم پشیمون شده بودم، با خودم می گفتم کاش مثلِ قبل ادای نماز خوندن رو در می آوردم و این شرم و خجالت رو تحمل نمی کردم. تصمیم گرفتم این دفعه هم تو کاغذ براش بنویسم و از دفعه ی بعد دیگه بهش نگم و همیشه بلند بشم. وقتی عذرم تموم شد، خودم یه کاغذ برداشتم و نوشتم:

«لطفا برای نماز بیدارم کنید.»

کاغذ رو تا نکردم، چون قطعا تا از اتاق نمی رفتم، نمی خوند. به اتاقش رفتم و کاغذ رو دادم. از فرداش مثلِ قبل، با ضربه ای به در بیدارم می کرد. از وقتی زندگی با علی رو شروع کرده بودم، دیگه نمازِ صبحم قضا نشده بود. ماه بعد که دوباره دوره ام شروع شد، همون روز اول وقتی از خواب بیدار شدم که آفتاب در اومده بود و ساعت هفت بود! مُردم از خجالت. تاریخ عادت ماهیانه ام رو یاد گرفته بود. شبی هم که تموم شد، فرداش بیدارم کرد. چه آدمِ دقیقی بود و عجیب تر این که حواسش به همه چیز هم بود. با این که خیلی خجالت کشیدم، اما ازش راضی بودم که از این وضعیت نجاتم داده بود. 

توی خونه همیشه با حجاب بودم و علی هم از هر دری که می اومد، در می زد. واقعا به قولش عمل می کرد. هیچ وقت هم ازم نمی خواست کاری رو براش انجام بدم. دیگه بهش عادت کرده بودم. مثل اعضای خانوادم که دوستشون داشتم و سلامتی و خوشبختیشون برام مهم بود، سلامتی و خوشحالی علی هم برام مهم بود. با این وجود هنوز گاهی اوقات چنان یادِ پرهام و روزهای خوشِ گذشته می افتادم که ساعت ها توی اتاقم می موندم و گریه می کردم. 

وقتی غذا درست می کردم، به این فکر می کردم که ای کاش پرهام این غذا رو می خورد، وقتی لباس هامون رو تو ماشین می ریختم با خودم می گفتم اگه لباس های پرهام بود، همه رو با دست می شُستم که دونه دونه لباس هاش رو لمس کنم. وقتی گردگیری می کردم با خیالِ این که به جای علی، پرهام از سرِ کار بیاد و از تمیزی خونه لذت ببره، این کار رو می کردم. تو خیالاتم با پرهام حرف می زدم و در واقع داشتم با پرهام زندگی می کردم، نه علی.

تنها کاری که بعضی وقت ها واقعا حالم رو جا می آورد، حلقه زدن بود. اکثر مواقع توی حیاط حلقه می زدم. حیاطمون جوری بود که خونه های اطراف بهش دید نداشتند. سمت چپ و ضلع جنوبی حیاط، دو تا آپارتمان بود. آپارتمانِ سمت چپی، پهلوش به حیاط بود و پنجره هاش به کوچه باز می شد. آپارتمان پشتی هم که به کوچه ی پشتی راه داشت. سمت راستِ حیاط هم که ساختمون خونه خودمون بود. فقط می موند ضلع شمالی که رو به روی خونمون، اون طرف کوچه، یه خونه ی ویلایی بود که به خاطرِ ارتفاع کم خونه، پنجره هاش به حیاط، دید نداشت، یعنی اگر لخت هم تو حیاط می چرخیدم احدالناسی نمی دید. آخ که چه کیفی می داد. به خاطر این ویژگی ها عاشق حیاطمون شده بودم و به محض این که وقت می کردم با حلقه می رفتم تو حیاط. 

معمولا برای این که صدای بوقِ ماشین ها و سر و صداهای توی کوچه اذیتم نکنه، موبایلم رو با خودم می بردم و با هندزفری آهنگ گوش می دادم. آهنگ هایی که بیشترِ مواقع گوش می دادم آهنگ های شادمهر بود که انگار همه رو واسه ی دلِ من خونده بود:

چه خوابایی برات دیدم

چه فکرایی برات داشتم

کسی رو حتی یه لحظه

به جای تو نمی ذاشتم

تو این روزها نمی دونی

با عشق تو کجا می رم

چه آسون دل به تو بستم

منی که سخت می گیرم

به همه می خندی 

با همه دست می دی

دستتو می گیرم 

دستمو پس می دی

اما دوست دارم 

اما دوست دارم

پشت من بد می گی 

حرف مردم می شم

دستشو می گیری 

عشق دوم می شم

اما دوست دارم 

اما دوست دارم

چه خوابایی برات دیدم 

چه رنگی زدی دنیامو

تو چشمای تو می دیدم 

تمومِ آرزهامو

به همه می خندی 

با همه دست می دی

دستتو می گیرم 

دستمو پس می دی

اما دوست دارم 

اما دوست دارم

****

درگیر رویای توام 

منو دوباره خواب کن

دنیا اگه تنهام گذاشت

تو منو انتخاب کن

دلت از آرزوی من 

انگار بی خبر نبود

حتی تو تصمیم های من 

چشمات بی اثر نبود

خواستم بهت چیزی نگم 

تا با چشام خواهش کنم

درها رو بستم روت تا 

احساس آرامش کنم

باور نمی کنم ولی 

انگار غرورِ من شکست

اگه دلت می خواد بری 

اصرارِ من بی فایده ست

هر کاری می کنه دلم 

تا بغضمو پنهون کنه

چی می تونه فکرِ تو رو 

از سرِ من بیرون کنه

یا داغ رو دلم بذار 

یا که از عشقت کم نکن

تمام تو سهم منه 

به کم قانعم نکن

«فصل دهم»

دم دم های عید بود و می خواستم دستی به سر و روی خونه بکشم، چون فقط دو ماه از عروسی می گذشت خونه تمیز بود و فقط یه گردگیری ساده می خواست. صبح تا عصر سرِ کار بودم و معمولا عصر به بعد که علی هم خونه بود، گردگیری می کردم، اما دلم نمی خواست از علی کمک بگیرم که فکر کنه، خونه تکونی رو بهونه کردم که بهش نزدیک بشم. 

اولین جایی هم که شروع به تمیز کردنش کردم، اتاقِ خودم بود. می خواستم کمی تغییرِ دکوراسیون بدم، اونم یه نفری. تخت، وسطِ اتاق بود و سمت راست تخت، میز آرایشی بود و سمت چپش، کنار در حموم هم کمدِ لباس. می خواستم تخت رو ببرم کنارِ دیوار و به جای میز آرایشی بذارم و کمد و میز آرایشی رو هم تو یه ردیف سمت چپِ تخت بذارم. 

اولین کاری که باید می کردم، باز کردن تخت بود که بتونم تکونش بدم. حالا پیچ گوشتی چهار سو از کجا باید می آوردم؟ حتما علی داشت ولی ترجیح می دادم با ناخنم باز کنم ولی به علی رو نندازم، ولی قطعا یه چاقو می تونست بهتر از ناخن برام کار کنه. بلند شدم برم از آشپزخونه چاقو بیارم اما نگاهم به لباس هام افتاد. 

برای این که راحت کار کنم و لباسم دست و پا گیر نباشه، یه بلوز آبی که آستینش تا وسط بازوم بود با شلوار برمودای سفید پوشیده بودم. نگاهی به خودم تو آینه انداختم. لباسم چندان باز نبود ولی هیچ وقت جلوی علی تا حالا این جوری لباس نپوشیده بودم. همیشه با دامن و بلوز آستین بلند. این علی هم که خدای اعتماد به نفس بود و فوری به خودش می گرفت، فکر می کرد واسه اون پوشیدم، اَه لعنتی! 

با حرص از تو کشوهای میز آرایش دامن و بلوز در آوردم و روی همونا تنم کردم. یه شال هم روی سرم انداختم و بدون این که نگاهی به علی که جلوی تلویزیون روی کاناپه لم داده بود، بندازم رفتم تو آشپزخونه. فقط تو فکرِ اینم اگه علی رو نگاه نکردم از کجا فهمیدم جلوی تلویزیون روی کاناپه لم داده؟ از تو آشپزخونه یه چاقو برداشتم و دوباره بدون این که نگاهی به علی بندازم که در حال فوتبال دیدن و تخمه خوردن بود. رفتم به اتاق. 

می خواستم تشک تخت رو بردارم ولی خیلی سنگین بود. با هر بدبختی بود بلندش کردم و هلش دادم سمت دیوار. اما تشک خورد به دیوار و داشت بر می گشت که دوباره بیفته روی تخت. منم پریدم سمت تشک که بگیرمش اما دامنم رفت زیر پام و با زانوهام افتادم روی تخته های چوبی که زیر تشک بود و آخم بلند شد، البته برای این که علی صدام رو نشنوه نذاشتم صدام بالا بره. تشک رو هم همون جور بالای سرم با دستام نگه داشته بودم. به زور از جام بلند شدم و تشک رو به دیوار تکیه دادم. 

به محضِ این که دستام آزاد شد، دامنم رو در آوردم و با پا شوتش کردم گوشه ی اتاق. نشستم پای تخت و مشغولِ باز کردن پیچ ها شدم. چه قدر هم که پیچ هاش شل بود! هر چی زور می زدم باز نمی شد. کم کم قِـلقش دستم اومد و راحت تر پیچ ها رو باز می کردم. یه طرف تخت آزاد شد و خواستم از تخت جداش کنم اما به خاطر کشوهایی که دور تا دورِ تخت بود، سنگین بود. کشوها رو هم در آوردم و بالاخره یه سمتش آزاد شد. 

همین جور ادامه دادم تا بالاخره هر چهار طرفش باز شد. اون قدر اتاق به هم ریخته و شلوغ شده بود که دیگه جا نبود بخوام چیزی رو جا به جا کنم. حالا خوبه اتاق به جای دوازده متر، بیست متر بود.

مگه همون رختخواب قدیمی و تشک و لحاف چش بود که این دردسرها رو مد کردن؟ 

چاره ای نداشتم جز این که از فضای راهرو هم استفاده کنم تا بتونم میزِ آرایش رو تکون بدم. تمام کشوهای میز آرایش و تخت رو منتقل کردم تو راهرو. چه بازارِ شامی شده بود! علی هم که محو تماشای فوتبال بود و قطعا با دیدنِ این وضعیت وحشت می کرد. تنها کشویی که توی اتاق نگهش داشتم، کشوی لباس زیرهام بود.

رفتم سراغ میز آرایش و شروع کردم به هل دادنش. اون قدر سنگین بود که قدم مورچه جلو می رفت. معلوم نبود این سرویس خواب سلیقه ی کی بوده؟ هر کی بوده عشقِ سنگین وزن داشته! میز که رسید به جای دلخواه، رفتم کشوی لباس زیرها رو بیارم که بذارم سرِ جاش. همین که بلندش کردم، لبه ی کشو کشیده شد روی ساقِ پام و تمام وجودم مور مور شد. مثل وقتی که گربه پنجول هاش رو بکشه روی آجرهای دیوار و خودش رو بکشه بالا. وای که چه حالی داشتم! همون جا نشستم و پاچه ی شلوارم رو زدم بالا. اندازه ی ده سانت خراشیده شده بود و خون اومده بود. دستمال برداشتم و محکم روش نگه داشتم تا خونش بند بیاد. نفس های عمیق می کشیدم تا بتونم به اعصابم مسلط باشم و عصبانی نشم. همیشه از تنها کار کردن متنفر بودم. به خصوص این جور کارها که زورِ زیادی لازم داشت. همیشه این جور وقت ها، سبحان و سهیل و سینا رو به کار می گرفتم. چند لحظه بعد خونش بند اومد و رفتم سراغِ بقیه ی کشوها ولی این بار با احتیاطِ کامل. هر بار هم که می خواستم برم توی راهرو، یه نگاه به علی می نداختم که مطمئن بشم حواسش به من نیست. آخرین کشوی میزِ آرایش رو که گذاشتم، چشمم افتاد به ساعت، هشتِ شب بود. چه طور این قدر زمان زود گذشت؟

سریع دامن و شال رو پوشیدم، بی خیالِ بلوز آستین بلند شدم و رفتم وضو گرفتم. تلویزیون خاموش بود و خبری از علی نبود. یه جا توی اتاقم گیر آوردم و نمازم رو خوندم. مشغولِ در آوردن لباس ها از کمد بودم تا بتونم جا به جاش کنم که صداش رو شنیدم. 

- سارا ... سارا بیا یه چیزی بخور. 

چند وقتی می شد که دیگه کشمشِ بی دم شده بودم! دیگه لقبِ "خانوم" از پشتِ اسمم برداشته شده بود و خیلی راحت منو "سارا" صدا می زد. صدای پاش رو شنیدم که به اتاق خواب نزدیک می شد. با عجله از جام بلند شدم تا لباسام رو پیدا کنم و بپوشم اما همین که بلند شدم، سرم خورد به لبه ی تیزِ میزِ آرایش و ته دلم خالی شد. تا انگشتِ شستِ پامم تیر کشید و افتادم روی زمین. یه دستم رو گرفتم به سرم و اون یکی رو گرفتم به معده ام. از شدت درد، ضعف کرده بودم و معده ام هم به سوزش افتاده بود. پلک هام رو روی هم فشار می دادم و لب هام رو گاز می گرفتم تا بتونم دردش رو تحمل کنم. تو خودم مچاله شده بودم و نفسم بالا نمی اومد. دوباره صدای علی رو شنیدم و این بار از دمِ درِ اتاق.

- سارا ... سا ... 

چند لحظه سکوت و بعد صدای پُر اضطرابِ علی و همزمان با اون صدای قدم های بلندش که خودش رو به من می رسوند:

- سارا! چی شده؟ حالت خوب نیست؟ چت شده؟ چی کار کردی؟ 

کنارم نشست و دست هام رو گرفت و از روی سر و معده ام برداشت تا صورتم رو که پشتِ دست هام قایم شده بود ببینه و با همون حالتِ مضطربش گفت:

- با توام سارا؟! چرا داری گریه می کنی؟ چه اتفاقی افتاده؟ دِ یه حرفی بزن لامصب! 

دستم رو از تو دستش بیرون کشیدم و گذاشتم روی سرم و با عجز گفتم:

- سرم ... 

روی دو تا زانوهاش بلند شد، دستم رو از روی سرم برداشت و مشغولِ کنار زدنِ موهام با سر انگشتاش شد، تا جایی که آسیب دیده بود رو پیدا کنه. هیچ حرفی نمی زد و فقط صدای نفس هاش رو می شنیدم. با همون وضعیتِ بی جونم گفتم:

- خیلی درد می کنه، چش شده؟ 

- سرت به کجا خورد؟ 

برگشتم میزِ آرایش رو نشون دادم و با حرص گفتم:

- به این کوفتی. 

و با مشت کوبیدم تو میزِ آرایش که فقط باعث شدم دستم درد بگیره و آخم بلند بشه. علی دستم رو تو دستش گرفت و گفت:

- چی کار می کنی؟ خودکُشی راه های دیگه ای هم داره! چرا وسیله ها رو خراب می کنی؟! 

با تعجب نگاش کردم تا یه چیزی بارش کنم که دیگه واسه من مزه پرونی نکنه، اما اون لبای خندون و چشم های موذیش فقط باعث شد با دهنِ باز نگاش کنم. دستم رو که توی دستش بود، گذاشت روی زانوم و خواست بلند بشه که دوباره نشست و با عصبانیت به ساقِ پام اشاره کرد و گفت:

- این چیه؟

برگشتم نگاهی به پام کردم و با دیدنِ ردِ خون روی شلوارِ سفیدم، هینِ بلندی کشیدم. علی دستش رو برد سمتِ شلوارم و خواست پاچه اش رو بزنه بالا، اما دستش رو گرفتم و با داد گفتم:

- نه، دست نزن. 

علی متعجب نگام کرد و گفت:

- چرا داد می زنی؟ گوشم کر شد! می خوام ببینم چه بلایی سرِ خودت آوردی. تو ناسلامتی دستِ من امانتی. 

خندیدم و گفتم:

- من دستِ تو امانتم؟ قبلا بابام همیشه می گفت: «دختر، دستِ پدر و مادرش امانته تا برسوننش دستِ شوهرش.» حالا شما هم که می گی ... 

یه دفعه دوزاریم افتاد که منظور علی چی بود و منم چه مزخرفاتی داشتم می گفتم. شوهر کیلو چنده؟ علی منو به چشمِ خواهرش می دید، پس بازم دستش امانت بودم! از خنگی خودم اعصابم به هم ریخته بود ولی علی اصلا به روی خودش نیاورد که چی گفتم و چی شنیده. خیلی عادی گفت:

- من برم جعبه ی کمک های اولیه رو بیارم. 

رفت و برگشتش زیاد طول نکشید. جعبه رو کنارم گذاشت و از توش پنبه و بتادین در آورد. کمی بتادین به پنبه زد و رفت سراغِ سرم. با ترس گفتم:

- بتادین برای چی؟ مگه سرم چی شده؟ 

همون طور که موهام رو کنار می زد و جای زخم رو پیدا می کرد گفت:

- چیزی نیست، فقط یه کم خراش برداشته و دو تا قطره خون از دست دادی. 

لحن آروم و مطمئنش به منم آرامش می داد. پنبه رو که روی زخمم گذاشت، سوزشش اشک رو تو چشمام نشوند و بی اراده گفتم:

- ووی، خیلی می سوزه. یواش تر، آخ آخ. 

علی با لحنی آمیخته با شوخی و جدی گفت:

- چه خبرته دختر! یکی صدامون رو بشنوه فکر می کنه چه خبره! 

آب شدم از خجالت. پسره ی بی شرم و حیا! خجالت هم نمی کشه پر روی بی تربیت. خاک بر سرم نکنه هوایی شده باشه یه بلایی سرم بیاره. صورتم داغ شده بود و احساسِ گرما می کردم. سرم رو از زیرِ دستِ علی بیرون کشیدم و بدونِ این که نگاهش کنم گفتم:

- خوبه دیگه، ممنون. 

علی هم اصراری برای ادامه ی کارش نکرد و گفت:

- پاچه ات رو بزن بالا ببینم چی شده؟ 

هول شدم و همون جور که دستم رو می گرفتم به پاچه های شلوارم و سعی می کردم پاچه هاش رو، تا روی قوزک پام بکشم (!) گفتم:

- نه نه! لازم نیست. یه خراشِ سطحی بود خودش خوب می شه. 

نگاه عاقل اندر سفیهی بهم انداخت و گفت:

- خجالت می کشی؟ 

مثل خنگ ها فقط زل زدم بهش. چی باید جواب می دادم؟ چرا این بشر این مدلی بود؟ حالا می مُرد اگه به روم نمی آورد؟ ادامه داد:

- چه طور روز عقد که دامنت رو می دادی بالا و پر و پات رو می نداختی بیرون که عکسِ دلخواهت رو بگیری خجالت نمی کشیدی؟! 

عرق سردی از تیره ی پشتم راه افتاد. بُهت زده یه نگاه به پاهام می کردم و یه نگاه به علی. دهنم برای گفتنِ حرفی باز و بسته می شد اما نمی دونستم چی باید بگم، اصلا حرفی برای گفتن نداشتم. احساسِ ماهی ای رو داشتم که از آب بیرون افتاده و با تمامِ توانش دهنش رو باز و بسته می کنه. برای پیدا کردنِ یه قطره آب. 

علی نذاشت زیاد برای حرف زدن جون بکنم و با خنده گفت:

- به هر حال این پاها رو من قبلا دیدم، پس دلیلی نداره خجالت بکشی. 

منتظر اجازه ی من نشد و شلوارم رو زد بالا. خون روی پام پخش شده بود و جای زخمم معلوم نبود. علی پنبه ی دیگه ای برداشت و بتادین زد و قبل از این که روی زخمم بذاره گفت:

- اگه می خوای گریه کنی اشکالی نداره، راحت باش. 

همین حرفش کافی بود تا گلوله گلوله اشک هام بیاد پایین. خودمم نمی دونستم گریه ام گرفته، پس علی چه طور فهمید؟ به هر حال، هر چی که بود منو راحت کرد، این جوری هم درد و سوزشِ پا و سرم رو راحت تر تحمل می کردم هم احساسِ تنهایی و خستگی ناشی از کار و خونه تکونی و هزار تا کوفت و زهرِ مار دیگه رو خالی می کردم. علی سرش رو پایین انداخت و مشغول مداوای زخمم شد و اصلا هم سرش رو بالا نیاورد که من راحت گریه کنم. چه قدر خوب و فهمیده بود، چه قدر صبور و مهربون بود. خون های خشک شده روی پام رو پاک کرد. زخمش بسته شده بود و دیگه خون نمی اومد. انگشتش رو روی یکی از کبودی های پام که نزدیکِ زانوم بود، گذاشت و گفت:

- با خودت چی کار کردی؟! همه ی جونت که زخم و زیلیه؟ 

یه ذره ی دیگه شلوارم رو داد بالا تا به زانوم رسید. اندازه ی درِ نوشابه کبود شده بود. نوچ نوچی کرد و گفت:

- آخرش با این خونه تکونی خودت رو شهید می کنی. 

حرفش باعث شد میون گریه، بخندم. 

- اون یکی پات هم همین طور شده؟ 

فین فینی کردم و گفتم:

- فکر کنم آره. آخه رو دو تا زانوهام افتادم. 

با تعجب گفت:

- کجا افتادی؟ 

قضیه ی تشک و دامن و تخته ی زیر تشک رو براش تعریف کردم و وقتی حرفام تموم شد، خیلی غیر منتظره زد زیر خنده! اون قاه قاه می خندید و من با تعجب نگاش می کردم. خندش که تموم شد گفت:

- تو چه قدر سر به هوایی دختر! مگه تو خونه ی مامانت کار نمی کردی؟ 

همون جور که پاچه ی شلوارم رو می دادم پایین، طلبکارانه گفتم:

- معلومه که کار می کردم، ولی این کارها مردونه ست، نه زنونه! منو چه به بلند کردنِ تخت و کمد؟ 

لبخندِ مهربونی زد و گفت:

- حالا بیا بریم شاممون رو بخوریم، بعد از شام هر چی کار مردونه داشتی در خدمتم. 

با شرمندگی گفتم:

- ولی من وقت نکردم شام درست کنم. 

- اولا، تو هیچ وظیفه ای در قبالِ شکمِ من نداری. دوما، مگه نون و پنیر چشه؟! من می رم تو آشپزخونه تو هم بیا. 

وسایل رو گذاشت تو جعبه ی کمک های اولیه و از اتاق رفت بیرون. شلوارم رو در آوردم و به جاش یه دامنِ ماکسی پوشیدم و با همون بلوزِ آستین کوتاه، شالم رو انداختم روی سرم و رفتم تو آشپزخونه. هر چی به آشپزخونه نزدیک تر می شدم، معده ام بیشتر قار و قور می کرد و بوی خوش کبابی که از توی آشپزخونه می اومد هم، آب از دهنم راه انداخته بود. از این طرفِ اپن، فقط علی پیدا بود که پشتِ میز نشسته بود. آرنج هاش رو روی میز گذاشته بود و چونه اش رو روی دست هاش تکیه داده بود. چشم هاش پایین بود و حواسش به من نبود. وارد آشپزخونه شدم و میز خوشگلی که چیده بود رو دیدم. دیسِ چلو کباب وسط میز بود. دو تا بشقاب سالاد، دو تا کاسه ماست، پارچِ دوغ و دو تا لیوان. مثل همیشه رو به روی علی نشستم. تشکری کردم و برای خودم کمی غذا کشیدم. سنگینی نگاهِ علی رو احساس کردم و سرم رو آوردم بالا. تا نگاهم رو احساس کرد، سرش رو انداخت پایین. حالا این یعنی چی؟ الان تو مخش چی می گذره؟ 

بالاخره به حرف اومد و گفت: 

- آدمِ عاقل از یه سوراخ دو بار گزیده نمی شه!

چی فرمودن؟ کی رو می گه؟ منو یا خودش رو؟ هاج و واج نگاهش کردم تا بقیه ی حرفش رو بزنه. وقتی دید ساکتم ادامه داد:

- بازم که از این دامن های شصت متری پوشیدی؟! تا همین ده دقیقه ی پیش فکر می کردم، فاطمه خیلی ریلکس بوده که جلوی من تاپ و شلوار می پوشید ولی حالا ... 

سرش رو تکون داد و با کلافگی گفت:

- تو به خاطرِ وجود منه که این جوری لباس می پوشی؟ صد بار گفتم بازم می گم، قرار نیست هیچ اتفاقِ خاصی بیفته که تو این قدر نگرانی. مطمئن باش اون قدر سست اراده نیستم که با دیدنِ اندامِ یه دختر دست و پام رو گم کنم. من و تو چه بخوایم، چه نخوایم به همدیگه محرمیم. پس دلیلی نداره این قدر خودت رو اذیت کنی و به خودت سخت بگیری، حتی اگه قرار باشه فقط یه روز با هم زیرِ یه سقف باشیم، اون یه روز باید راحت زندگی کنی، چه برسه به الان که معلوم نیست تا چه مدت با همیم. ببین سارا، من با تو راحت رفتار می کنم، درست همون طور که با فاطمه هستم، چون می خوام تو هم راحت باشی. 

نفس عمیقی کشید و ادامه داد:

- دیگه هر جور خودت صلاح می دونی، من حرفام رو زدم، دیگه بقیه اش با خودته که هر جور راحت تری زندگی کنی. 

هیچ حرفی برای گفتن نداشتم و سکوت کرده بودم. اشتهام کور شده بود. نمی فهمیدم کارِ من غلطه یا این پسره زیادی پر روئه؟! چی کار باید می کردم؟ با هر سختی ای که بود چند تا قاشقِ دیگه خوردم و با یه تشکرِ خشک و خالی از سرِ میز بلند شدم و گفتم:

- میز رو بعدا خودم جمع می کنم، بابت غذا هم ممنون. 

رفتم به اتاق و به در آوردن لباس ها از داخل کمد ادامه دادم. حدود بیست دقیقه بعد، صدای گلو صاف کردنِ علی رو شنیدم و بعدش چند ضربه به درِ بازِ اتاق زد و گفت:

- من برای کمک آمادم، چی رو باید جا به جا کنم؟ 

برگشتم نگاهش کردم. برای اولین بار، علی رو با شلوارک و تی شرت دیدم. لب هام رو غنچه کردم و نزدیک بود سوت بزنم که یه دفعه حواسم جمع شد و خودم رو جمع و جور کردم ولی عجب هیکلی داشت! با اون لباس های ساده ای که همیشه می پوشید فکر نمی کردم همچین هیکلی داشته باشه! از پاهاش و بازوهای برجسته اش معلوم بود یه ورزشی انجام می ده. همیشه تو خونه از این شلوار گرمکن های مشکی که کنارشون خط های رنگی دارن می پوشید با پیراهن، یعنی خودش با اون لباس ها راحت تر بود یا با این ها؟ یکی نبود به خودش بگه تو که این قدر دم از راحتی می زنی چرا خودت راحت نیستی؟ یه دفعه به سرم زد همین رو بهش بگم:

- ببخشید، یه سوال دارم. شما که معتقدین باید راحت زندگی کرد، پس چرا تا حالا خودتون این جوری لباس نپوشیده بودین؟ 

لبخندی زد و گفت:

- به خاطرِ شما. 

با تعجب گفتم:

- به خاطرِ من؟ منظورت چیه؟ 

- خب وقتی می دیدم شما اون جوری لباس می پوشی نمی خواستم به خاطرِ لباس پوشیدنِ من اذیت بشی ولی حالا که دیگه حرفام رو زدم دلیلی نداره مثلِ قبل لباس بپوشم. 

دست هاش رو زد به هم و اومد جلوتر و گفت:

- خب شما بگو چی رو کجا بذارم، تا انجامش بدم. 

با خوشحالی گفتم:

- این کمد رو ببرید کنارِ میزِ آرایش. 

رفت سراغ کمد و یه طرفش رو بلند کرد. رفتم طرفش تا سرِ دیگه ی کمد رو بگیرم، اما خیلی جدی گفت:

- شما با اون دامنت کمک نکنی بهتره، کار دستمون می دی!

از حرفش دلخور شدم و از اتاق رفتم بیرون. چه نازک نارنجی شده بودم؟ حالا از اتاق اومدم بیرون که چی بشه؟ یعنی قهر کردم و اون بیاد نازم رو بکشه؟ به همین خیال باش سارا خانوم. خودت سنگین و رنگین برگرد تو اتاق. یه لباسِ درست و حسابی بپوش و کمکش کن. هر چی باشه اون جا اتاقِ توئه. باید خودت حضور داشته باشی. 

با این فکر از دم در آشپزخونه برگشتم و محکم خوردم توی سینه اش. هینی کشیدم و یه قدم رفتم عقب. با مهربونی گفت:

- ببخشید، نمی خواستم بترسونمت. فکر می کردم داری می ری داخل آشپزخونه. توقع نداشتم یه دفعه برگردی. 

دستش رو آورد بالا و گفت:

- اینو بپوشی راحت تری. 

نگاهی به لباسِ توی دستش انداختم. یه شلوار راسته ی آبی رنگ بود که تا حالا نپوشیده بودمش. بین اون همه شلوار، اینو که با بلوزم ست بود انتخاب کرده بود! خدا می دونه چند تا از کشوها رو باز کرده تا فهمیده شلوارها تو کدوم کشوئه! لباس هام رو تو کشوهای مجزا گذاشته بودم. یه کشو فقط دامن، یکی فقط شلوار و شلوارک، یکی تاپ و بلوز آستین کوتاه، یکی بلوزهای آستین بلند، یکی جوراب، یکی لباس زیر، یکی شال و روسری و مقنعه و یکی هم لباس های زمستونی! چه خبره این همه کشو! تا حالا به تعدادشون فکر نکرده بودم. چهار تا کشو میزِ آرایشم داشت، پنج تا دور تخت بود و دو تا هم پایینِ کمد لباسی. تازه، کشوهای پاتختی ها هم بود! 

لباس رو از دستش گرفتم. علی همون جور یه لنگه پا ایستاده بود و انگار برای گفتن حرفی دل دل می کرد. کمکش کردم و گفتم:

- چیزی شده؟ 

نفس عمیقی کشید و گفت:

- بابت حرف هایی که زدم، معذرت می خوام، نمی خواستم ناراحتتون کنم. 

سرش رو انداخت پایین و رفت تو اتاقم. همون جور سرِ جام مونده بودم و بین پوشیدن و نپوشیدنِ لباس مردد بودم. خیلی مسخره بود اگه بازم به اون طرز لباس پوشیدنم ادامه می دادم. این دیگه یه جورایی نشون می داد من به خودمم شک دارم! 

رفتم داخلِ حمومِ توی راهرو و لباسم رو عوض کردم، شالمم در آوردم و کلیپسم رو باز کردم و دوباره موهام رو بالای سرم بستم. نگاهی به آینه ی قدی توی حموم انداختم که توی دیوار کار گذاشته شده بود. آخه این چی بود توی حموم؟ اونم مستقیم جلوی دوش! آدم از خودش خجالت می کشید! دستی به سر و لباسم کشیدم. خیلی وقت بود که لباسِ رنگ روشن نپوشیده بودم، اونم لباسِ به این راحتی. شلوار و بلوزِ آستین کوتاه و سرِ برهنه. در عین حال که احساسِ خوبی داشتم یه جورایی هم خجالت می کشیدم ولی مهم نبود. باید عادت می کردم. 

علی تنهایی کمد رو جا به جا کرده بود و در حال مماس کردنش با میزِ آرایش بود که توی یه خط قرار بگیرن. 

- صبر می کردین می اومدم کمکتون. 

برگشت نگاهم کرد و خواست چیزی بگه که با دیدنِ من ساکت شد. نگاه گذرایی بهم انداخت و خیره شد تو چشمام. انگار می خواست این جوری بهم بفهمونه که به لباس های تنم و سرِ بدونِ روسریم کاری نداره! 

- حالا هم دیر نشده، می تونی کمک کنی. بیا لباس ها رو بذار سرِ جاشون. 

و به مانتو و شلوارها و لباس های مجلسیم که گوشه ای از اتاق روی هم تلنبار شده بودن اشاره کرد. رفتم سراغِ لباس ها و علی گفت:

- تخت رو می خوای کجا بذاری؟ 

براش توضیح دادم و علی هم مشغولِ جفت کردن بدنه ی تخت به همدیگه شد. موقع بستن اولین پیچ گفت:

- سارا، می شه پیچ گوشتی رو بدی. 

ای وای! حالا پیچ گوشتی از کجا بیارم؟ خودمو زدم به ندونستن و گفتم:

- نمی دونم. یه جا همین دور و برها افتاده. حتما زیر وسیله هاست. 

علی کمی با چشم دورِ اتاق رو گشت، خم شد و از روی زمین چاقو رو پیدا کرد. نگاهی بهش انداخت و گفت:

- سارا! نکنه تمام پیچ ها رو با این باز کردی؟ 

گندش در اومد. نباید جلوش کم می آوردم که بخواد به مچ گیری هاش ادامه بده. شونه ای بالا انداختم و گفتم:

- خب آره، اینم یه جور پیچ گوشتیه دیگه. 

علی همون جور که می خندید از جاش بلند شد و رفت بیرون. چند دقیقه ی بعد، با یه جعبه برگشت. گذاشتش کنار تخت و بازش کرد. با دیدنِ پیچ گوشتی شارژی آه از نهادم بلند شد. آب در کوزه و ما تشنه لبان می گردیم! لامصب عجب چیزی هم بود. سه سوته تمام پیچ ها رو بست و تخت شد مثلِ روز اولش. بعد هم تشکش رو گذاشت روش و دستاش رو زد به کمرش و گفت:

- اینم از این، دیگه چی مونده؟ 

آخرین مانتو رو هم توی کمد آویزون کردم و گفتم:

- دستتون درد نکنه، خیلی ممنون. ببخشید به زحمت افتادین. 

با کلافگی سری تکون داد و گفت:

- با برادرهای خودتم همین جور رسمی حرف می زنی؟ یا بهشون کلی هم غر می زنی و رو کارشون عیب می ذاری؟ فاطمه که همیشه همین جوره. هر قدر هم براش کارِ بی عیب و نقص انجام بدی بازم یه ایرادی ازش می گیره. اصلا اگر دستت رو تا آرنج هم تو عسل بکنی، دست و عسل رو ... 

یه دفعه ساکت شد و بهم خیره شد. من هم با چشمای گرد شده ام نگاهش می کردم. هر دومون داشتیم به روزِ عقد فکر می کردیم. بی اختیار نگاهم رفت سمتِ انگشتش. انگار که مسیر نگاهم رو فهمیده باشه، انگشتش رو بالا آورد، کمی چپ و راستش رو نگاه کرد و گفت:

- یادش بخیر، عجب دندونای تیزی داریا! 

از خجالت لب پایینم رو گاز گرفتم و صورتم داغ شد. سرم رو انداختم پایین و گفتم:

- متاسفم. 

خندید و گفت:

- مهم نیست، هر چه از دوست رسد نیکوست. 

سرم رو آوردم بالا و نگاهش رو غافلگیر کردم. چشماش رو دور اتاق چرخوند و گفت:

- مثلِ این که دیگه کار مردونه ای نمونده، پس من برم بخوابم، اگه کاری داشتین صدام بزنید. شب بخیر. 

جوابِ شب بخیرش رو زیر لب دادم و از اتاق رفت بیرون.

«فصل یازدهم»

سیما، ستاره رو آورده بود خونه ی ما که من مواظبش باشم و خودش بره بیمارستان عیادتِ مادر شوهرش که به تازگی کمرش رو عمل کرده بود. ستاره تقریبا دو سالش بود و تازگی داشت یاد می گرفت که خودش بره دستشویی. به همین خاطر مامی نشده بود و مدام باید می بردمش دستشویی که به محض این که دفعیاتی تشکیل شد تو دستشویی خالی بشه و فرش ها رو به گند نکشه! 

سیما هم که از جمعه بودن و تعطیلی من نهایتِ استفاده رو برده بود و ستاره رو از صبح گذاشته بود پیشِ من! واسه ی یه ملاقاتِ نیم ساعته کُلِ روزِ منو خراب کرد! همش باید دنبالش راه می رفتم که جایی رو به هم نریزه. اون قدر شیطون بود که نفسم رو بریده بود. 

تمام مجسمه ها رو از روی میز LCD برداشته بود و تو سر هم می کوبید. تا اومدم از دستش بگیرم، دو تاش رو شکست. وقتی هم که چیزی رو از دستش می گرفتم، چنان جیغ هایی می کشید که از کرده ام پشیمون می شدم! اسباب بازی هاشم که سیما براش گذاشته بود رو قبول نداشت. دنبالِ من راه افتاده بود و هر جا می رفتم می اومد و همه جا رو به هم می زد. رفتم تو آشپزخونه ناهار درست کنم، دنبالم اومد. تا اومدم زود پز رو از توی کابینت در بیارم، تمام سبدها رو از کابینتِ کناری کشید بیرون و پخش کرد وسطِ آشپزخونه. بی خیالش شدم تا کمی با سبدها سرگرم بشه و منم بتونم یه غذایی درست کنم. می خواستم آبگوشت درست کنم و کارم راحت بود، البته اگه ستاره می ذاشت! داشتم سیب زمینی ها رو می شُستم که صدای جیغش بلند شد. رفته بود سرِ کشوی ملاقه ها و گوشت کوب افتاده بود روی پاش! حالا خوبه گوشت کوبش چوبی و سبک بود و این قدر وِر می زد، اگه آهنی بود دیگه چی کار می کرد؟! بغلش کردم و همون جور که پاشو ماساژ می دادم گفتم:

- خوب شد خاله جون؟ همین رو می خواستی؟ تا تو باشی دیگه به همه چی کار نداشته باشی، حالا این قدر هم ونگ ونگ نکن اعصاب ندارم. این مامانت هم که بی خیاله! حتی یه زنگ نمی زنه سراغی از من بگیره! تو که معلومه جات خوبه و راحتی. این منم که باید یکی حالم رو بپرسه و نگرانم باشه، با این همه حرصی که تو می دی! بدبخت سیما از دستِ تو چی می کشه؟ دو روز پیشِ من باشی که پوست و استخوون می شم از بس حرص می خورم. نمی ذاری یه غذا درست کنم. بسه دیگه چه قدر گریه می کنی سرم رفت! دختره ی لوس و نُنُر! 

- اگه بچه ی خودت هم بود همین جوری باهاش حرف می زدی؟ 

سه متر از جا پریدم و برگشتم سمتِ اپن. علی بود که روی اپن خم شده بود و داشت ما رو نگاه می کرد. وقتی دید از حضورش غافلگیر شدم گفت:

- ببخشید، من زنگ زدم ولی فکر کنم نشنیدی، البته با این همه غُری که سرِ این بچه می زدی نباید هم بشنوی. 

جمعه ها صبح تا حدود دوازده، علی هیچ وقت خونه نبود. نمی دونستم کجا می ره و با کی می ره و چی کار می کنه؟! چه اهمیتی هم داشت! البته نمی تونم انکار کنم که یه کوچولو فضول بودم و دلم می خواست بدونم! 

اپن رو دور زد و اومد داخلِ آشپزخونه. با لبخند پهنی دست هاش رو به سمت ستاره دراز کرد و گفت:

- سلام عمو، بیا بغلم ببینم این خاله چی کارت کرده که چشم های قشنگت قرمز شده؟ وای وای ببین این جا چه خبره! می خواستی سبزی بشوری این همه سبد در آوردی؟ معلومه کدبانوی قابلی می شی. اگه قول بدی دخترِ خوبی باشی، مطمئن باش عروسِ خودمی! 

با جمله ی آخرش، همزمان به همدیگه نگاه کردیم. علی با چشم های خندون و من چشمام کاسه ی خون! کم از دستِ ستاره حرص خورده بودم حالا علی هم اضافه شده بود! باز از دنده ی شوخی بلند شده بود و می خواست سر به سرم بذاره. چپ چپی نگاهش کردم و ستاره رو انداختم تو بغلش و رفتم سراغِ غذا. علی، ستاره رو با خودش برد و من یه نفسِ راحت کشیدم. 

موقعِ غذا خوردن، به خاطرِ این که ستاره قدش به میز نمی رسید، روی زمین توی سالن، غذا خوردیم. علی به محضِ این که سر سفره نشست، خیلی راحت بدونِ هیچ تشریفاتی، پیاز رو برداشت و با مشت کوبید تو سرش! در حالی که کنارِ پیاز، چاقو هم تو بشقاب بود. من که از کارش هم خندم گرفته بود، هم تعجب کرده بودم گفتم:

- جلوی بچه این چه کاریه؟! یاد می گیره! 

خیلی حق به جانب گفت:

- مگه چه ایرادی داره؟! بذار یاد بگیره، نباید این سُنت حَسنه به فراموشی سپرده بشه! نمی دونی چه کیفی می ده وقتی با مشت تو سر یکی بکوبی و پرس بشه! حسِ قدرت و اقتدار به آدم دست می ده! 

دیگه نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و زدم زیرِ خنده. کم پیش می اومد با صدای بلند بخندم و این از همون مواقعِ نادر بود. علی و ستاره هم از خنده ی من به خنده افتادند. خندم که آروم تر شد، نگاهم به چشمای علی افتاد که روی لب هام ثابت مونده بود! خندم رو خوردم و سعی کردم بفهمم چه چیزِ جالبی دیده که زل زده به لب های من! کم کم خندم از بین رفت و لب هام رو روی هم فشار دادم. با این حرکتم، نگاهِ علی اومد بالاتر و متوجه شد که مچش رو گرفتم! سرش رو انداخت پایین و مشغولِ بازی با غذاش شد. 

برای ستاره غذا نکشیدم که کثیف کاری نکنه و خودم بهش غذا بدم. ستاره هم مدام غر می زد و بهونه گیری می کرد و می خواست دستش رو تو ظرفِ غذا کنه. دست هاشم که مدام یا تو دهنش بود یا تو بینیش و منم چندشم می شد دست توی غذا کنه. وقتی هم که می خواستم قاشق رو دهنش بذارم، با دست می زد زیرِ قاشق و یه چیزهایی می گفت که زیاد متوجه نمی شدم، آخه زبونش هنوز کاملا باز نشده بود. به خصوص مواقعی که بد عنق می شد که دیگه اصلا نمی فهمیدم چی می گه و به قولِ سبحان، مترجم لازم داشت. 

از دستش واقعا خسته شده بودم. قاشق رو گذاشتم توی ظرف و با قیافه ی درمونده و شونه های افتاده زل زدم به علی و گفتم:

- ببین چه قدر آدم رو حرص می ده! صبح تا حالا کارش همینه، روانی شدم از دستش! 

علی خیلی دلجویانه گفت:

- بچه ست دیگه، اگه این کارها رو نکنه که اسمش «بچه» نیست. یه چیزی بگم ناراحت نمی شی؟ 

منتظرانه نگاهش کردم و گفتم:

- نه، برای چی ناراحت بشم! بگو. 

چند بار نگاهش بین من و ستاره که قاشق رو تا جایی که جا داشت تو حلقش کرده بود، بالا و پایین شد و بعد گفت:

- تا حالا مطالعه ای درباره ی بچه ها و رفتار باهاشون داشتی؟ 

با لحن طلبکاری گفتم:

- معلومه که نه! چه نیازی داشتم که در این مورد مطالعه کنم؟ 

- مثلا همین الان، اگه در مورد بچه ها اطلاعاتی داشتی این قدر با ستاره کش مکش نداشتی. بالاخره در آینده خودت هم یه روزی مادر می شی. باید یه چیزهایی بدونی.

به محض تموم شدنِ حرفش، بلند شد رفت تو آشپزخونه و منو با قیافه ی مچاله ندید! «بالاخره خودت هم یه روز مادر می شی.» یعنی چی؟ چرا شصت درصدِ حرف های علی رو

نمی فهمیدم؟ همش حرف های دو پهلو و نامفهوم. ما که رابطمون خواهر و برادری بود پس مادر شدن مفهومی نداشت. نکنه تصمیم گرفته بود این زندگیِ به ظاهر مشترک رو تمومش کنه و هر کی بره دنبالِ بخت و اقبالِ خودش؟ 

علی با یه بشقاب و پارچه ی بزرگ برگشت. نشست و پارچه رو کنارِ ستاره پهن کرد و ستاره رو نشوند روش. از غذای خودش کمی داخل بشقاب کشید و گذاشت جلوی ستاره. همون دستِ ستاره رو که قاشق توش بود، گرفت و زد داخل غذا و بعد هم گذاشت تو دهنِ ستاره. مثل وقتی که معلم می خواد به شاگردش نوشتن یاد بده و دستِ بچه رو که مداد توشه، تو دستش می گیره و دو تایی همزمان با هم می نویسن. ستاره ذوق زده شروع کرد به حرف های نامفهوم زدن و قاشقش رو می زد توی غذاها. غذا می پاشید به سر و لباسش. دستم رو بردم سمت ستاره که قاشق رو ازش بگیرم اما میون راه، علی مچِ دستم رو گرفت و گفت:

- چرا این قدر محدودش می کنی؟ این جوری هیچ وقت نمی تونه مستقل بشه. بذار خودش بخوره. دیگه دستش رو توی غذای دیگرون هم نمی کنه. 

- ولی آخه لباسش کثیف می شه. 

- خب بشه! این قدر باید از این کثیف کاریا بکنه تا بزرگ بشه دیگه. 

- اگه قرار بود خودت لباس هاش رو بشوری، بازم این حرف ها رو می زدی؟ 

یه جوری نگام کرد که احساس کردم داره می گه تو چه قدر خنگی! 

- اولا که لباس های این طفلِ معصوم رو مامانش می شوره، پس شما چرا حرص می خوری؟ دوما، این دوره و زمونه که دیگه همه ی لباس ها رو ماشین می شوره، پس واسه چی این قدر خودت و این بیچاره رو اذیت می کنی؟ 

حرفِ حساب جواب نداشت. تو همون یه ساعتی که رفتارِ علی رو با ستاره دیده بودم داشتم به این نتیجه می رسیدم که من واقعا اعصابِ بچه داری ندارم! اگه یه روزگاری من بچه دار می شدم قطعا تو خونه یا جای من بود یا جای بچه! 

ظروف ناهار که شُسته شد از خستگی دلم می خواست تا فردا صبح بخوابم. سیما هم سفارش کرده بود حتما ظهر که شد، ستاره رو بخوابونم وگرنه بد اخلاق می شه. حالا تو این فکرم که یعنی صبح تا حالا این خوش اخلاقی ستاره بوده که من دیدم، بد اخلاقیش رو دیگه خدا به خیر بگذرونه! 

با چشم هایی که پلک هاش رو به زور باز نگه داشته بودم، رفتم سراغِ ستاره که داشت با علی بازی می کرد. علی روی کمرش دراز کشیده بود و پاهاش رو توی شکمش جمع کرده بود، ستاره رو، روی پاش نشونده بود و با خم و راست کردنِ زانوهاش، ستاره رو بالا و پایین می برد و ستاره هم از خنده ریسه می رفت! بالای سرِ علی ایستادم و گفتم:

- بده ببرم بخوابونمش. سیما سفارش کرده باید بخوابه. دستشویی هم باید ببرمش، مامی نشده.

علی، ستاره رو بغل کرد، نشست و گفت:

- ببرش دستشویی ولی بعد بیارش خودم می خوابونمش، تو از صبح تا حالا خسته شدی. از چشم هات معلومه خیلی خسته ای. 

داشتم با دُمم گردو می شکستم! از خدا خواسته با یه لبخندِ پت و پهن، ستاره رو بغل کردم و بردمش دستشویی. ده دقیقه بود که علاف ایستاده بودم و ستاره هم با یه خنده ی مسخره زل زده بود به من و هیچ کاری نمی کرد. هی می پرسیدم:

- خاله جون، چرا پی پی نمی کنی؟ 

ستاره هم فقط نیشش رو شل می کرد و نگام می کرد. آخرش هم بدونِ هیچ نتیجه ای از دستشویی آوردمش بیرون. سپردمش دستِ علی و رفتم تو اتاقم. خودم رو انداختم روی تخت و نفهمیدم کی خوابم برد. 

ساعت حدودِ چهارِ عصر بود که از خواب بیدار شدم. نگاهی به خودم توی آینه انداختم. موهام به هم ریخته شده بود. شونشون کردم و بعد از مرتب کردنِ لباسم که یه دامنِ کوتاه با ساپورت و بلوزِ آستین کوتاه بود، رفتم به سالن. 

خونه توی سکوت عجیبی فرو رفته بود. انگار علی موفق شده بود ستاره رو بخوابونه. آروم آروم قدم بر می داشتم و سرک می کشیدم که بفهمم کجا هستن؟ نگاهی به اتاق خوابِ علی انداختم. روی زمین دو تا بالش بود و دو تا پتو. میون پتوها، علی به سبک جالبی خوابش برده بود. بخشی از پتو رو بغل کرده بود و پاش رو هم روی یه قسمتِ دیگه از پتو انداخته بود، یه ذره از پتو هم زیرِ سرش بود! انگار که پتو رو بغل کرده باشه! یه لحظه فکری از ذهنم گذشت. نکنه ستاره رو بغل کرده که خوابش ببره و حالا زیر پتو مونده باشه؟ خفه نشده باشه زیر پتو! 

با ترس رفتم بالای سرِ علی نشستم و سعی کردم خیلی آروم، جوری که بیدار نشه، پتو رو از زیرِ دست و پاش بکشم بیرون. اول از همه قسمتِ زیر سرش رو آزاد کردم، بعد هم از زیرِ پاش پتو رو بیرون کشیدم. قسمتِ اصلی، بین دست هاش بود که پتو خیلی قلمبه شده بود و معلوم بود یه چیزی زیر پتو هست. بدون شک ستاره بود که معلوم نبود زنده است یا مُرده. 

شروع کردم به کشیدنِ پتو. هر چی من پتو رو بیشتر می کشیدم، علی حلقه ی دست هاش رو تنگ تر می کرد! عاقبت تصمیم گرفتم، یه دفعه ای پتو رو بکشم که فرصت نکنه نگهش داره. به محض این که پتو رو کشیدم علی دست هاش رو از هم باز کرد و منو کشید تو بغلش! سرم رو چسبوند به سینه اش و شروع کرد با دست به پشتِ کمرم زد و همون طور با چشم های بسته و صدای آروم می گفت:

- پیش پیش پیش، بخواب عمو جون، بخواب!

اون قدر همه چیز سریع اتفاق افتاد که نمی تونستم هیچ عکس العملی نشون بدم و بُهت زده زل زده بودم به پلک های بسته ی علی. برای یه لحظه حرکتِ دستِ علی متوقف شد و اخم هاش رفت تو هم. با دو تا دست هاش شروع کرد، روی کمرم بالا و پایین رفتن و بعد هم آروم آروم چشم هاش رو باز کرد. یه مرتبه داد بلندی کشید و از جا پرید و منم پشتِ سرش جیغ کشیدم، اما همون لحظه علی دستش رو گذاشت روی دهنم و گفت:

- هیـــس، ستاره خوابیده بیدار می شه. نمی دونی با چه بدبختی ای خوابوندمش. 

سرم رو به نشونه ی تایید تکون دادم و دستش رو از روی دهنم برداشت. نفس نفس می زدم و به علی نگاه می کردم. دستی توی موهاش کشید و گفت:

- تو این جا چی کار می کنی؟ 

تازه یادِ ستاره افتادم. با عجله پتو رو کنار زدم و با دیدن بالشی که زیر پتو بود، چهار تا شاخ روی سرم سبز شد. پس ستاره کجا بود؟ این دقیقا همون سوالی بود که علی هم پرسید:

- پس ستاره کجاست؟ 

نگاهی به همدیگه کردیم و دو تایی از جا پریدیم. دور خونه دنبالش می گشتیم اما هر چی بیشتر می گشتیم کمتر پیدا می کردیم. نزدیکِ مبل ها یه مرتبه چیز نرمی رو زیرِ پام احساس کردم. خم شدم و زیر پام رو نگاه کردم اما با دیدنِ چیزی که زیرِ پام بود یه دفعه جوش آوردم و با جیغ و داد شروع کردم به فحش دادن!

- دختره ی بی شعورِ بی تربیت. الهی جز جیگر بگیری. ببین چه گندی زده پدر سوخته ی زبون نفهم! آخرش زهرِ خودش رو ریخت. 

علی رسید و با ترس گفت:

- چی شده سارا؟ 

همون جور با داد و فریاد گفتم:

- دیگه می خواستی چی بشه؟ دختره ی بی چشم و رو این همه بردمش دستشویی هیچ کاری نکرد، آخرش ریده رو قالی! 

با جمله ی آخرم علی چنان قهقهه ای زد که از ترس ساکت شدم. با یه دست دلش رو گرفته بود و با دستِ دیگه به پای من اشاره می کرد. نگاهی به پام کردم. وای که چه صحنه ی فجیعی بود! نمی فهمیدم کجای این گند کاری خنده داره؟! با عصبانیت از بین دندونای کلید شده ام گفتم:

- حالا خودش کدوم گوری رفته؟ 

خنده ی علی قطع شد و گفت:

- اِ سارا! این طرز حرف زدن از تو بعیده. 

به زیرِ مبل اشاره کرد و گفت:

- اوناهاش، زیرِ مبل خوابش برده. 

با حیرت به زیرِ مبل نگاه کردم و گفتم:

- وای! تو رو خدا ببین یه الف بچه چه جوری خونِ ما رو تو شیشه کردا! چه جوری با این همه داد و بیدادی که کردم هنوز بیدار نشده؟

در حالی که خم می شد تا زیرِ مبل رو ببینه گفت:

- مگه بده؟ اگه بیدار شده بود که تو این وضعیت می شد قوز بالا قوز. به به ببین چه دستِ گلی هم به آب داده! 

- چی کار کرده؟ 

سری تکون داد و گفت:

- هیچی، جیش کرده بعد هم خوابیده روش! 

- اَی! حالم رو به هم زدی. همه ی زندگی رو که نجس کرده هیچ، خودش رو هم به گند کشیده. این جوری فایده نداره، دیگه نمی تونم تحمل کنم، همین الان می رم به سیما زنگ می زنم بیاد دسته گلش رو ببره. 

خواستم حرکت کنم که علی یه دفعه گفت:

- تکون نخور، پات نجسه. 

باز وضعیتِ پام یادم اومد و با چندش، در حالی که صورتم رو یه طرف دیگه می گرفتم گفتم:

- لعنتی! از هر چی بچه ست متنفرم. 

علی از کنارم رد شد و گفت:

- چند لحظه صبر کن تا بیام. 

با آفتابه و لگن و دستکشِ پلاستیکیِ یه بار مصرف برگشت. آفتابه رو گذاشت تو لگن و گفت:

- بیا این دستکش ها رو دستت کن و پات رو بشور. من روی پات آب می گیرم، تو بشور. 

نگاه دیگه ای به پام کردم و با قیافه ی درهم و نالان گفتم:

- چندشم می شه. 

علی شروع کرد به پوشیدنِ دستکش ها و همون جور که می نشست، با دست به منم اشاره کرد بشینم و گفت:

- تو چه قدر سوسولی دختر! فکر کردی خودت از اول که به دنیا اومدی همین جوری تمیز و مرتب بودی؟ خودت که یادت نمیاد ولی اگه از مامانت بپرسی قطعا موردهای شبیه به این زیاد داشتی، یا شایدم بدتر از این! 

چپ چپ نگاهش کردم و علی با لبخندِ کجی، جوابِ نگاهم رو داد و مشغولِ شُستنِ پام شد. با کارش حسابی شرمندم کرد. قطعا اگه به جای علی، یکی از اعضای خانوادم بود، دو تا هم تو سرم می زدن که «پاشو خودت رو جمع کن، انگار نوبرش رو آورده!» این جمله رو اکثرا سهیل می گفت. 

شُستنِ پام که تموم شد، علی گفت:

- باید بیدارش کنیم و ببریمش حموم. این جوری که نمی شه بمونه، مریض می شه. 

- اصلا حرفِ حموم رو نزن. نمی دونی موقعِ حموم کردن چه غربتی بازی ای در میاره! مامانم و سیما به زور از پسش بر میان! بذار زنگ بزنم مامانش بیاد ببردش. 

با سر موافقتش رو اعلام کرد. پام رو از داخل لگن در آوردم و با نهایت احساسی که می تونستم توی صدام بریزم، گفتم:

- علی.

اون جور که اسمش رو صدا زدم، دلِ خودم ریخت، دیگه چه برسه به علی! اینو از نگاهِ عجیب و جوابی که داد فهمیدم:

- جانِ علی؟ 

با شرمندگی سرم رو پایین انداختم و گفتم:

- امروز خیلی اذیت شدی، بابت همه چی ممنونم. خودم کم برات دردسر دارم، حالا یکی دیگه هم ... 

نذاشت حرفم رو ادامه بدم و گفت:

- هیـــس، دیگه از این حرفا نزن. تو هیچ دردسری برای من نداری، من خودم این زندگی رو انتخاب کردم، همه جوره هم پای خوشی و ناخوشیش هستم. دلم نمی خواد با چنین فکرهایی خودت رو آزار بدی. حالا هم بلند شو یه زنگ به خواهرت بزن. منم زنگ بزنم به قالیشویی بیان قالی رو ببرن. 

لبخندی زد و بلند شد. آفتابه و لگن رو برداشت و رفت تو حموم. 

ساعت پنج بود که سیما اومد دنبالِ ستاره. ستاره نیم ساعتی بود که بیدار شده بود و یه نفس گریه می کرد. اون قدر بوی گند می داد که اصلا جرات نمی کردم برم طرفش. ستاره هم که حسابی با علی جفت و جور شده بود، اون قدر گریه کرد تا بالاخره علی دلش طاقت نیاورد و توی یه پتو پیچیدش و بغلش کرد! از قیافه ی علی معلوم بود نمی تونه توی اون بوی نامطبوعی که از ستاره متصاعد می شد، درست نفس بکشه! پره های بینیش باز شده بودن و لب هاش رو، روی هم فشار می داد، صورتش هم قرمز شده بود! هم خندم گرفته بود، هم دلم برای جفتشون می سوخت. 

سیما که رسید شروع کردم به غر غر کردن که چرا این قدر دیر اومده و این بچه، جونِ منو بالا آورد و از این حرف ها. سیما هم اولش کمی با لبخند گوش کرد و بعد دیگه کم کم خسته شد و گفت:

- خُبه خُبه! هر چی هیچی نمی گم پر روتر می شه! چه خبرته برای من صدات رو می بری بالا؟! بچه ست دیگه! چهار روز دیگه بچه ی خودتم می بینم. همچین بشاشه به هیکلت که فرقی با سنگِ توالت نداشته باشی! 

از تشبیهش شوکه شدم و با چشمای گرد نگاهش کردم. با همون پتو ستاره رو برد و گفت که خودش پتو رو می شوره و بر می گردونه. خواستم بگم: «پس بیا فرش رو هم ببر بشور!» ولی با اون آمپری که سیما چسبونده بود، نمی شد باهاش شوخی کرد! 

تو همون فاصله، از قالیشویی اومدن و فرش رو بردن! بعد از رفتن سیما و ستاره، علی هم که رفته بود توی کوچه تا با مازیار، شوهرِ سیما، احوال پرسی کنه، آیفون رو زد و وقتی جواب دادم گفت که می ره بیرون یه کم خرید کنه. دوباره آرامش به خونه برگشت و همه جا ساکت شد. غروبِ جمعه شده بود و حسابی دلم گرفته بود. گوشی و هندزفری و حلقه رو برداشتم و به حیاط پناه بردم. آخرهای اسفند بود و هوا عجیب بهاری شده بود. حلقه رو دور کمرم چرخی دادم و مشغولِ پیدا کردن آهنگِ دلخواهم از توی گوشی شدم. آهنگ رو پیدا کردم و چون جایی برای نگه داشتنِ گوشی نداشتم، گذاشتمش توی یقه ام و داخلِ لباس زیرم! همون جور که حلقه می زدم، نگاهم دور حیاط چرخید. خیلی بی روح و دلگیر بود. باغچه خالی بود و جز دو تا چوبِ خشک که مربوط به درخت ها بودن، چیزی تو باغچه نبود. شاید بهتر بود کمی گل توی باغچه بکاریم. با این فکر لبخندی زدم و حواسم رو دادم به آهنگی که شروع شده بود. این آهنگِ موردِ علاقه ی شیرین بود و خودش روی گوشیم ریخته بود:

حنا، این جوری به من نگاه نکن

با چشات قلب منو صدا نکن

حنا، بسه منو دیوونه نکن

موهاتو تو دستِ باد شونه نکن 

ریتم تند و شادِ آهنگ روی منم تاثیر گذاشت و حلقه زدنم موزون تر شده بود. چند دور تند تند حلقه می زدم و یه دور رو کند می زدم. کم کم حرکت شونه هام هم به کمرم اضافه شد و دیگه رسما داشتم می رقصیدم. خودمم از این که تونسته بودم همزمان با حلقه زدن برقصم، به وجد اومده بودم و احساس می کردم استعدادِ جدیدی رو در خودم کشف کردم! حسابی حس گرفته بودم و تو اوج بودم که دستی رو روی شونه ام احساس کردم. 

با ترس به عقب برگشتم و حلقه از دورِ کمرم روی زمین افتاد. علی با چهره ی خندون و نگاهِ تحسین برانگیزی بهم خیره شده بود. هندزفری رو از توی گوشم در آوردم و با دهنِ باز نگاهش کردم. علی شروع کرد به دست زدن! کمی بعد دستاش رو روی سینه قلاب کرد و گفت:

- اجرای فوق العاده ای بود، فقط حیف که صدا نداشت! 

نمی دونستم بخندم، گریه کنم، خجالت بکشم یا بزنم به بی خیالی؟ بازم یه سوتی دیگه داده بودم. علی همون جور با چهره ی خونسرد گفت:

- نمی دونستم این قدر خوب حلقه می زنی! حالا می شه آهنگش رو بشنوم؟ 

دستش رو دراز کرد که گوشی رو بگیره. دستپاچه شدم و بدون این که بفهمم دارم چی کار می کنم یقه ام رو کشیدم پایین و گوشی رو در آوردم! علی تا این صحنه رو دید، سریع سرش رو برگردوند و گفت:

- جا قحطه گوشی رو می ذاری کنارِ قلبت؟ می دونی چه قدر ضرر داره؟ 

داشتم از خجالت آب می شدم. پشتِ سرِ هم کارهای احمقانه می کردم. برای این که خودم رو خلاص کنم، خیلی ناشیانه بحث رو عوض کردم. 

- می گم که ... چیزه ... باغچه خیلی لخته ها ... 

هنوز حرفم کامل نشده بود که خودم فهمیدم عجب کلمه ی ضایعی استفاده کردم! به تته پته افتادم و همون جور که با سیمِ هندزفری بازی می کردم گفتم:

- یعنی این که ... منظورم اینه که ... یه چیزی توش بکاریم، گلی، بوته ای، درختی. چند روز دیگه عیده، یه کم حیاط قشنگ بشه. گل بنفشه بکاریم، من بنفشه خیلی دوست دارم، اگه می شد زنبق بکاریم که دیگه عالی می شد. 

همین جور چرت و پرت می گفتم و علی در سکوت گوش می داد، سرش رو هم انداخته بود پایین. چند لحظه ی بعد گفت:

- جمعه ی هفته ی آینده چه طوره؟ یه سبد بنفشه می گیرم و چند تا بوته زنبق، گلِ رز هم می کاریم. باغچمون حسابی بوی عید می گیره. 

- وای عالیه! ممنونم. 

- پس قرارمون شد هفته ی آینده، بزن قدش. 

و کفِ دستش رو آورد جلو. چند لحظه مکث کردم و بعد محکم زدم کف دستش. 

«فصل دوازدهم»

- پس، فردا شب منتظرتونیما، دیگه بهونه نیاری و قالمون بذاری!

- نه مامانِ گلم، حتما میام. 

با همون لحنِ دلخورش باز غر زدن رو از سر گرفت.

- انگار نه انگار یه پدر و مادری هم داره! فکرشم نمی کردم وقتی شوهر کنی این قدر بی معرفت بشی. حتما باید مثل غریبه ها زنگ بزنم دعوتت کنم تا بیای؟ مطمئنم وقتی من بمیرم شما خواهر و برادرها سال تا سال همدیگه رو نمی بینین. 

- اِ! مامان این حرف ها چیه؟ انشاا... که صد و بیست سال سایه ات بالا سرمون باشه. 

- اینا که تعارفه، تا زنده ایم دیدنتون به دردمون می خوره. حیف که بچه هامین وگرنه دیگه دعوتتون نمی کردم تا ببینم خودتون یه جو معرفت دارین یا نه! اگه این، هفته ای یه شب شام رو ما ندیم که شماها این ورا پیداتون نمی شه! 

حق با مامان بود و در نهایتِ شرمندگی جوابی برای گفتن نداشتم. مامان خوب که غر زد و سبک شد، خداحافظی کرد و منم همون لحظه با یه اس ام اس مهمونی فردا شب رو به علی خبر دادم که برنامه ریزی کنه. معمولا هر هفته پنج شنبه شب ها خونه ی بابام بودیم. فردا شب هم پنج شنبه بود. عصر که از سرِ کار اومدم، کفش های علی تو جا کفشی بود! برای اولین بار زودتر از من رسیده بود خونه. رفتم داخل و زیر چشمی دنبالِ علی گشتم. تو آشپزخونه که نبود، تو اتاقِ خودش هم که نبود! از حموم هم صدای آب نمی اومد! فقط مونده بود اتاق کارش. حالا به چه بهونه ای برم تو اتاقش رو چک کنم؟ اصلا من چرا این قدر کنجکاوم که بفهمم علی کجاست؟ به من چه مربوط!

از در اتاقش فاصله گرفتم اما صدایی که از تو حیاط اومد توجهم رو جلب کرد. از تو حیاط صدای پا می اومد. یواش یواش رفتم سمت در حیاط. هنوز کاملا به در نرسیده بودم که در با شتاب باز شد و محکم خورد تو پیشونیم. آخم بلند شدم و از درد چشم هام رو روی هم فشار دادم. صدای علی رو شنیدم:

- چی شد سارا؟ صدای چی بود؟

صداش توام با ترس و نگرانی و مهربونی بود. چشم هام رو باز کردم و نگاهش کردم. همون طور که پیشونیم رو ماساژ می دادم گفتم:

- هیچی بابا، صدای کله ی من بود که عین هندونه ترکید!

چشم هاش گرد شد و لب هاش با خنده ی کمرنگی از هم باز شد. اومد نزدیکم و به فاصله ی دو سانت از من ایستاد. دستم رو از روی پیشونیم برداشت و در حال بررسیِ محلِ برخورد گفت:

- شرمندم، نمی دونستم پشتِ دری. کی اومدی خونه؟ خیلی درد داره؟

- پَ نه پَ! معلومه که درد می کنه. زدی دخترِ مردم رو ناقص کردی حالا می پرسی دردم داره؟

خودمم از طرز حرف زدنم تعجب کردم، چه برسه به علی که داشت قاه قاه می خندید. خندش رو کنترل کرد و در حالی که پیشونیم رو ماساژ می داد گفت:

- واقعا معذرت می خوام، بذار بوسش کنم تا خوب شه. 

کپ کردم! می خواد چی کار کنه؟ بوسش کنه؟ به چه اجازه ای؟ این چرا یه دفعه این قدر خودمونی شد؟ چرا هی داره نزدیک تر می شه؟ چرا سرش داره میاد پایین تر؟ نه، نه! این درست نیست، نباید این اتفاق بیفته، باید جلوش رو بگیرم. چه جوری؟ داره نزدیک تر می شه. سارا یه فکری بکن. خودت رو بکش کنار، یه قدم برو عقب. آره، همین خوبه. یه قدم برو عقب. 

***

چشم های مشکیش هر لحظه بهم نزدیک تر می شدن. همه دورمون جمع شده بودن و دست می زدن. بچه ها یکی یکی می اومدن جلو و بهم کادو می دادن. کادوی تولد هشت سالگیم و حالا پرهام بود که داشت کادوم رو می داد. چشم های مشکیش نزدیک و نزدیک تر شد، اون قدر که دیگه چشمام برای دیدنِ چشم هاش لوچ شد. چشم هام رو بستم و لب های پرهام روی لپم نشست و صداش رو زیرِ گوشم شنیدم:

- تولدت مبارک سارا جون. 

سارا جون! پرهام به من می گفت سارا جون، ولی کم کم که بزرگ تر شدیم "جون" از پشتِ اسمم افتاد، حالا به لعیا می گه لعیا جون، من فقط سارا هستم، ولی هنوز هم پرهام برای من همون پرهامه. اَه، بس کن سارا! کدوم پرهام؟ همون که حتی پشیزی برای احساست ارزش قایل نشد؟ آخه پرهام که نمی دونست دوستش دارم. می دونست یا نمی دونست دیگه چه فرقی داره، وقتی انتخابش تو نبودی یعنی دوستت نداره، یعنی براش بی ارزشی. چرا اون با لعیا جونش خوش باشه و تو با فکر کردن به آدمی که هیچ وقت به تو فکر نکرده زندگیت رو خراب کنی؟ کدوم زندگی؟ من قبلا هم به علی گفته بودم که یکی دیگه رو دوست دارم، خودِ علی هم کسِ دیگه ای رو دوست داره. دِ نشد دیگه، مگه خود علی نگفت دیگه به میترا علاقه ای نداره، مگه نگفت فکر کردن به همسرِ مرد دیگه ای از مردانگی به دوره، فکر پرهام رو از مغزت بیرون کن، مگه علی چی از پرهام کمتر داره. علی؟ علی فقط یه برادره، اینو خودش صد بار تا حالا گفته. برادر؟ خودت هم شک داری که احساسش فقط برادرانه باشه. هر لحظه رفتارش رو با سبحان و سینا و سهیل مقایسه می کنی، خوب می دونی که رفتارش خیلی فراتر از رفتارِ برادر با خواهرشه. می خواد با اسمِ محبتِ برادرانه روی احساسش سرپوش بذاره که به تو فشار نیاره. نه نه نمی تونم! نمی تونم اینا رو قبول کنم. نمی خوام دوباره به خاطرِ چهار تا محبتِ خشک و خالی فکرهای احمقانه بکنم و ذهنِ خودم رو درگیر کنم. نمی خوام خودم رو از چاله، تو چاه بندازم. نمی ذارم علی با رفتارهاش منو داغون کنه. نمی ذارم قلبم دوباره به بازی گرفته بشه، نمی ذارم. 

دو تا دست هام رو گذاشتم روی سینه ی علی و با تمام توانم به عقب هلش دادم و داد کشیدم:

- نــه، برو عقب. 

علی مات و مبهوت یه قدم عقب رفت. خشکش زده بود. دهنش برای گفتنِ حرفی باز شد اما منصرف شد و ساکت موند. اون به من خیره شده بود و من به اون. کم کم رنگِ نگاهش عوض شد، از اون حالتِ متعجب و سردرگم بیرون اومد و به جاش یه نگاهِ آروم و از نظرِ من، شرمنده، توی چشماش نشست. سرش رو انداخت پایین، دوباره آورد بالا، باز انداخت پایین و وقتی برای بار سوم آورد بالا با کلافگی گفتم:

- ای وای! من جای تو گردنم درد گرفت. 

می خواستم یه جوری کارم رو ماست مالی کنم. از رفتارِ غیر منتظره ی خودم و نگاهِ شرمنده ی علی ناراحت شدم. علی که گناهی نداشت، حقش نبود اون جوری دستِ رد به سینه اش بزنم. بازم خیلی ناشیانه بحث رو عوض کردم، علی هم که انگار از خداش بود.

- چی شده امروز زود اومدی؟

نفسش رو با صدا بیرون داد و با یه لبخندِ مصنوعی گفت:

- گفتم زودتر بیام تا هوا تاریک نشده یه کم بیل بزنیم. 

با تعجب گفتم:

- بیل؟ بیل بزنیم؟ کجا رو؟ برای چی؟

- گل خریدم، نمی خوای بکاریشون. 

دوزاریم افتاد. قرارمون برای باغچه! ولی ما که قرارمون برای روز جمعه بود!

- چرا امروز؟ مگه قرار نبود جمعه بریم سراغِ باغچه؟

- درسته، ولی به یکی از دوستام سفارشِ گل ها رو داده بودم که برام بیاره، دیروز گل ها رو آورده و از دیروز تا حالا صد بار زنگ زده که بیا ببرشون وگرنه مشتری ها می برن. منم دیگه یه ساعتِ آخر رو مرخصی گرفتم، رفتم سراغشون. 

- آهان! باشه، پس الان لباس هام رو عوض می کنم و میام. 

قبل از این که برم، نگاهی هم به لباس های علی انداختم که شلوارک و تیشرت آستین حلقه ای پوشیده بود.

یکی از شلوارک هایی که تا وسطِ ساق پام بود و یه تاپِ بلند که تا زیرِ باسن بود و آستین هاش تا وسطِ بازوم بود رو پوشیدم. موهامم که مثل همیشه با کلیپسِ گل دارِ بزرگی بالای سرم جمع کردم. 

علی داشت کود داخل باغچه می ریخت و کنار باغچه هم دو تا صندوق بنفشه بود و دو تا گلدون رز و چهار تا زنبق و چهار تا پامچال. دو تا نهالِ کوچیک توت و انار هم که از قبل توی باغچه بود. علی، منو که دید، دست از کار کشید و گفت:

- خب دخترکِ باغبون، شروع کن ببینم می خوای چه جوری بکاریشون؟

کمی به باغچه ی مستطیلی بزرگ نگاه کردم و نوع چیدن گل ها رو تصور کردم. بنفشه ها رو دور تا دور باغچه بکارم، گل های پامچال رو ضلع رو به رویی باغچه بین بنفشه ها بکارم. بین دو تا نهال هم زنبق ها رو بکارم. گل های رز هم یکیش رو کنارِ یکی از نهال ها و اون یکی هم کنارِ اون یکی نهال. تصوراتم رو برای علی هم توضیح دادم. علی یه فکری کرد و بعد هم خیلی مظلومانه گفت:

- می شه یه صندوق از بنفشه ها رو من بکارم؟ البته بین دو تا نهال می خوام بکارم. اگه می شه زنبق ها رو کنار رزها بکار، دو تا زنبق رو بذار دو طرفِ یه رز. چه طوره؟

چه فرقی می کرد چه جوری باشه؟ من فقط دوست داشتم با بیلچه یه جا رو گود کنم و گل رو بذارم تو چاله و خاک رو بریزم دورش، همین! دیگه مدلش فرقی نمی کرد. بدون هیچ مقاومتی قبول کردم. 

شروع کردم به کاشتن بنفشه ها و علی هم کمکم می کرد؛ کود می آورد و آب می ریخت پای گل ها و بوته های بنفشه رو از صندوق در می آورد و می داد دستِ من. خوب که تمام بنفشه ها رو کاشتم و آبشون دادم، رفتم سراغِ رزها و زنبق ها. چه اشتباهی کرده بودم! باید اول رز و زنبق رو می کاشتم که وسطِ باغچه بودن و بعد می اومدم سراغِ دور باغچه، نه برعکسش! این جوری دسترسی به وسطِ باغچه مشکل شده بود. به خاطر آب دادن به بنفشه ها، خاک باغچه هم کلا گِـل شده بود. دوست نداشتم برم وسطِ باغچه ولی چاره ای نبود. تِـزی بود که خودم داده بودم! دمپایی هام پُر از گل شده بود. وسط باغچه نشسته بودم و زیرِ لب غرغر می کردم. موقعِ کاشتنِ رز، همه ی حواسم رو جمع کرده بودم که خارهاش تو دستم نره. آب رو که پای رز ریختم، علی گفت:

- باغچه یه کم جون گرفتا، خوب شد گفتی گل بگیریم. 

برگشتم تا فیس بدم و به خاطرِ فکری که کرده بودم، کلاس بذارم که چند تا از خارها، همزمان رفت تو دست و بازوم. آخم در اومد و برگشتم دستم رو از خارها نجات بدم که یکی از خارها خورد پشتِ پلکِ چشمم. چشم هام رو بستم و شروع کردم به جیغ و داد کردن.

- آخ آخ چشمم! چشمم کور شد. خار رفت تو چشمم. وای خدا من چشمم رو می خوام. خدایا تو رو خدا کور نشم! وای خدا می سوزه. 

ترسیده بودم و با چشم های بسته می خواستم خودم رو از دستِ بوته ی رز نجات بدم. خواستم بلند شم اما پام روی گِـل ها لیز خورد و با صورت افتادم توی گِل های باغچه. قبل از این که تلاشی برای بلند شدن بکنم، از جا کنده شدم. وسطِ هوا معلق بودم و نمی فهمیدم چه خبر شده. 

دستم رو کشیدم پشتِ چشم هام که بتونم چشم هام رو تمیز کنم و دور و برم رو ببینم اما چشمم به سوزش افتاد و دهنم رو باز کردم تا غر بزنم اما مزه ی گِل اومد توی دهنم. شروع کردم تف تف کردن تا گِل ها رو از دهنم بریزم بیرون، وضعیت بدی بود. چشم هام بسته بود و هیچ جا رو نمی دیدم. تمام صورتم و به احتمال زیاد موها و بدنم، پُر از گل بود و چشمم هم می سوخت. تو هوا معلق بودم و احساس می کردم تو آغوشِ کسی هستم که داره حرکت می کنه. از شدتِ عجز و ناتوانی، با چشم و دهنِ بسته شروع کردم به گریه کردن. صدای علی رو شنیدم:

- آروم باش سارا، چیزی نشده که! الان صورتت رو می شوری درست می شه. 

چند لحظه سکوت کرد و بعد دوباره گفت:

- البته فکر کنم بهتر باشه یه راست بری تو حموم و یه دوش بگیری. 

صدای باز شدن دری رو شنیدم و بعد از اون صدای علی.

- می خوام بذارمت زمین مواظب باش نیفتی. 

حرفش باعث شد از ترسِ افتادن، دست هام رو دور گردنش حلقه کنم. پاهام رو که روی زمین احساس کردم، دست هام رو از دور گردنش برداشتم. چیزی رو کنارِ پام احساس کردم و بعدش هم صدای علی.

- این دمپایی ها رو بپوش، این جا حمومه، برو دوش بگیر. 

پام رو گرفتم بالا و علی، دمپایی ها رو پام کرد، بازوم رو گرفت و آروم آروم برد جلو. صدای آب رو شنیدم. چند لحظه بعد، علی دستش رو گذاشت پشتِ کمرم و گفت:

- صورتت رو بشور. 

دست هام رو دراز کردم و آب رو پیدا کردم. آب گرم بود و آماده برای حموم. بی هوا رفتم زیر دوش و آب روی لباسم سرازیر شد. اول دست هام رو شُستم و بعد هم صورتم. دهنم که شُسته شد گفتم:

- می شه صابون رو بدی؟ احساس می کنم تو مژه هام هنوز گِل هست. 

دستم رو دراز کردم تا صابون رو بگیرم و چند لحظه بعد لیزی صابون رو توی دستم احساس کردم. خواستم بزنم به صورتم که یه دفعه یادِ یه چیزی افتادم. من الان تو کدوم حموم بودم؟ این صابونی که دستم داده بود صابونِ خودش بود؟ از این که صابون کسِ دیگه ای رو استفاده کنم متنفر بودم. یادِ شب عروسی پرهام افتادم. با چه فضاحتی توی حموم، اولین صابونی که دمِ دستم رسید، کشیدم به صورتم!

با ناراحتی صابون رو از خودم دور کردم و طرفِ جایی که حس می کردم علی ایستاده گرفتم و گفتم:

- نمی خوام، این جا کدوم حمومه؟

خواستم چشم هام رو باز کنم اما چشمم به سوزش افتاد. نمی دونم اثرِ گِل بود یا خاری که پشتِ چشمم رو زخمی کرد! چشمم رو بستم و با دست و پاهام دور و اطرافم رو گشتم. با پاهام دنبال وان می گشتم، کمی عقب عقب رفتم و یه دفعه پام به جایی گیر کرد و نزدیک بود از پشت بیفتم که دستِ علی دورِ کمرم حلقه شدم. بالا تنه ام به عقب خم شده بود و آب روی سینه ام می ریخت. دیگه نمی تونستم اون وضعیت بی چشمی رو تحمل کنم. خدایا شکرت که منو نابینا نیافریدی! با هر بدبختی بود چشم هام رو باز کردم. 

علی رو در حالی دیدم که روش رو برگردونده بود، چشم هاش رو بسته بود و لبِ پایینش رو هم به دندون گرفته بود. قفسه ی سینه اش هم با نفس های عمیقش بالا و پایین می رفت. نگاهی به خودم کردم. وای چه صحنه ی فجیعی! لباس های تنم خیسِ خیس شده بود و چسبیده بود به بدنم، لباسِ زیرِ قرمزم از روی تاپِ سفیدم پیدا بود. یقه ی لباسم یه وری شده بود و بالای سینه ام پیدا بود. خاک بر سرت سارا با این گندی که زدی! 

صاف ایستادم و خودم رو از آغوشش بیرون کشیدم. در اثر حرکتِ من، علی صورتش رو برگردوند به طرفم. تمام موهاش خیس شده بود و ریخته بود توی صورتش. اون جور که رشته های مو توی صورتش ریخته بود خیلی خوشگل شده بود. چند لحظه همون طور به همدیگه زل زده بودیم. علی زودتر از من خودش رو جمع و جور کرد:

- حمومِ خودته، فکر کنم منم باید دوش بگیرم. 

اینو گفت و سریع از حموم بیرون رفت. پشتِ سرش در رو بستم و نگاهی به سر تا پام انداختم. لباسم کاملا بدن نما شده بود. نفهمیدم چند دقیقه تو حموم بودم، یه جورایی روم نمی شد بیام بیرون ولی تا ابد که نمی تونستم اون جا بمونم. این دفعه یه لباسِ آستین بلند و یقه بسته ی گرد و یه شلوار پوشیدم. اگه به خاطرِ حرف های علی درباره ی دامنِ شصت متری نبود، حتما دامنِ ماکسی می پوشیدم ولی این جوری که بدتر بود. اگه می خواستم لباس خیلی پوشیده بپوشم می فهمید به خاطر اتفاقی که افتاده این جوری پوشیدم. بلوزم رو در آوردم و به جاش یه تاپ پوشیدم. متاسفانه فقط دو تا بلوزِ آستین کوتاه داشتم و بقیشون همه آستین حلقه ای و دو بندی و دکلته بودن! مامان چه فکری کرده بود که این قدر لباسِ لختی خریده بود؟ شانس آوردم بلوز آستین بلند رو به خاطر پوشیدن جلوی مهمون، زیاد خریده بود. به ناچار یکی از همون آستین حلقه ای ها رو پوشیدم. موهام رو زیر کلاه حموم جمع کردم تا خود به خود خشک بشه. هیچ وقت از سشوار کردنِ مو خوشم نمی اومد. هم حوصله نداشتم اون همه مو رو سشوار کنم، هم احساس می کردم این جوری موهام رو آب پز می کنم!

از اتاق رفتم بیرون و چون علی رو ندیدم بی اختیار صداش زدم.

- علی؟ کجایی؟

صداش رو از تو حیاط شنیدم.

- بیا این جا، من تو حیاطم. 

درِ حیاط رو باز کردم و رفتم تو حیاط. بساطِ گل کاری رو جمع کرده بود و داشت حیاط رو می شُست. چه زرنگ!

نگاهی به باغچه انداختم. کارِ نیمه تمامِ منو تمام کرده بود. از چیزی که وسطِ باغچه و بین دو تا نهال دیدم دهنم از تعجب باز موند. علی با گل های بنفشه، اسمِ منو توی باغچه نوشته بود. باورم نمی شد! روی پله ها ایستاده بودم و زل زده بودم به باغچه. چه قدر هم قشنگ و خوانا نوشته بود! نمی دونستم باید خوشحال بشم یا ناراحت. احساس می کردم باید از علی بترسم، ولی چرا؟ یعنی ممکن بود علی نسبت به من احساسی داشته باشه؟ نه نه! این امکان نداشت. 

****

- سارا؟ دو ساعته دارین چی کار می کنین؟ صد بار صداتون زدم! 

صدای سیما بود که از بیرونِ اتاق صدا می زد و هر لحظه هم نزدیک تر می شد. در اتاق رو باز کرد و وقتی شیرین رو، خم شده روی صورتِ من، با اون بند سفید دور گردنش و پیچیده شده دور انگشتاش دید، مثلِ باروت منفجر شد!

- وای! خسته نشدین شما دو تا؟ از عصر که اومدین، همش آویزونِ همدیگه این! و به هم ور می رین ... 

شیرین وسطِ حرفش پرید و در حالی که با حالت مسخره ای لپش رو می کند و تو صورتِ خودش می زد گفت:

- اِوا خاکِ عالم! به هم وَر می رین یعنی چی؟ تو رو خدا نگاه! همین جوری واسه آدم حرف در میاد دیگه! چه طور اون موقع که خودت رو اصلاح می کردم بد نبود؟ نوبتِ این بیچاره که شد اَخه شد؟

سیما با همون لحن غر غرو گفت:

- آخه، اصلاح یه ساعت، دو ساعت، نه دیگه چهار ساعت! چهار ساعته چپیدین تو این اتاق معلوم نیست چی کار می کنین؟ همه هم سراغتون رو می گیرن. 

شیرین خواست حرفی بزنه که با چشم های ریز شده و ابروهای گره خورده، گفتم:

- سیما، خیلی مشکوک می زنیا! چه قدر منحرفی. این قدر که تو فکرهای ناجور می کنی هیچ کس فکر نمی کنه! 

سیما که حوصله ی کل کل نداشت ایشی گفت و رفت. من و شیرین هم پقی زدیم زیر خنده. سیما سرش رو از لای در آورد داخل و گفت:

- زهرِ مار! رو آب بخندین. 

بعد هم خودش همراهِ ما خندید. کار شیرین که تموم شد، چهرم از این رو به اون رو شده بود. حالت ابروهام رو هشتی با دمِ کوتاه برداشته بود که خیلی بهم می اومد، صورتمم بعد از به قول سیما، چهار ساعت اصلاح، خیلی تمیز و شفاف شده بود. خودم از دیدنِ خودم تو آینه ذوق می کردم. و هی قربون صدقه ی شیرین می رفتم. شیرین دستش رو سمتم دراز کرد و همون جور که انگشت هاش رو باز و بسته می کرد گفت:

- یاا... رد کن بیاد. 

با تعجب گفتم:

- چی رو؟

شیرین دست هاش رو زد به کمرش و گفت:

- حق الزحمه ی منو. 

یکی زدم پسِ کله اش و گفتم:

- مرض! اگه می خواستم پول بدم که می رفتم آرایشگاه، منتِ تو رو هم نمی کشیدم. 

شیرین پشت سرش رو خاروند و گفت:

- الهی دستت بشکنه! این دستِ آدمه یا سُم الاغ؟

همون جور که واسه هم لاو می ترکوندیم، از اتاق رفتیم بیرون. بوی غذا تو خونه پیچیده بود و ناخودآگاه رفتیم سمت آشپزخونه. مامان اینا داشتن غذا رو می کشیدن. من و شیرین هم مشغولِ کمک کردن شدیم. همون موقع زنگِ در رو زدن. با تعجب به مامان نگاه کردم و گفتم:

- مامان! کس دیگه ای قرار بیاد؟

از قیافه ای که مامان به خودش گرفت، فهمیدم که خودش هم تعجب کرده. همه غذا کشیدن رو ول کردن و رفتن دمِ در. هنوز از آشپزخونه بیرون نرفته بودم که شیرین برگشت تو آشپزخونه و خیلی تهدید آمیز گفت:

- وای به حالت اگه بخوای امشب رو کوفتِ علی بکنی! فهمیدی؟

چشم هام چهل تا شد و داشت از حدقه می پرید بیرون. با وحشت گفتم:

- یعنی چی شیرین؟ مگه چی شده؟

دندون هاش رو با حرص روی هم فشار داد و گفت:

- بر خرمگس معرکه لعنت. وقت قحط بود برای صله رحم! خوبه یه هفته ی دیگه عیده و این هلک و هلک پاشده اومده این جا! 

حسابی گیج شده بودم، بازوی شیرین رو گرفتم و گفتم:

- شیرین، کی اومده؟ چی شده؟

چشم هاش عینِ گراز شد و گفت: 

- پرهام اومده.

یخ کردم. نه! چرا؟ چرا امشب که حالم خوبه اومده؟ من نباید یه روزِ خوش داشته باشم؟ چرا حالا که دارم سعی می کنم فراموشش کنم باید ببینمش؟! 

تکون دادن های شیرین نذاشت بیشتر از این تو فکر بمونم.

- بیا برو تا همه دارن سلام و تعارف می کنن تو هم سلام کن که زیاد نخوای باهاش احوال پرسی کنی، زود باش. 

دستم رو گرفت و با خودش کشید. از در آشپزخونه که رفتم بیرون، سینه به سینه اش شدم. فقط یه سانت باهاش فاصله داشتم که یه دفعه خودم رو کشیدم عقب. پرهام که حالا حسابی حواسش متوجه ی من شده بود مثل همیشه با همون لبخندِ گرم و لحنِ مهربونش گفت:

- سلام سارا، حالت چه طوره؟

- سلام، ممنون. شما چه طوری؟

هنوز پرهام جواب نداده بود که دستی به سمت پرهام دراز شد و همون موقع هم دستی دور کمرم حلقه شد. هاج و واج مونده بودم که صاحبِ کدوم دست رو نگاه کنم؟ اونی که برای دست دادن با پرهام دراز شده یا اونی که دور کمرم حلقه شده؟! دستی که دورِ کمرم بود رو دنبال کردم و آخرش به همون دستی رسیدم که تو دست های پرهام قرار گرفته بود. سرم رو بالا گرفتم و به صاحبِ دست ها نگاه کردم. این که علی بود! داشت با پرهام خوش و بش می کرد و حلقه ی دستش دور کمرم تنگ و تنگ تر می شد. جوری که مجبور شدم بچسبم بهش. وقتی مطمئن شد دیگه کاملا تو حلقشم! فشار دستش رو کمتر کرد. دستش رو از دستِ پرهام در آورد و بهم نگاه کرد. یه لبخندِ آرامش بخش روی لبش بود و چشماش ... چشماش انگار یه کم عصبی و کلافه بودن! 

شیرین دستم رو کشید و گفت:

- سارا، بیا غذاها رو زودتر ببریم سر سفره، سرد شد. 

علی دستش رو از دور کمرم برداشت و در همون حال گفت:

- دخترک منو خسته اش نکنی شیرین خانوم. 

اینو گفت و رفت. شیرین یه نیشگون از پشتِ بازوم گرفت و با حرص گفت:

- ای پدر سوخته! منو گذاشتین سرِ کار؟ این که حسابی عشقولانه رفتار می کنه! نکنه نی نی هم تو راهه و به من نمی گی؟

یکی زدم تو سرش و با چندش گفتم:

- خفه بابا! چندش. من چه می دونم چش شده؟ جو گیر شده لابد! 

رفتیم تو آشپزخونه و مشغولِ تزیین برنج با زرشک و زعفرون شدیم. مثل کرکس بالای سر قابلمه ی برنج نشسته بودیم تا مامان ته دیگش رو در بیاره. هر یه دونه سیب زمینی که از زیر برنج ها بیرون می اومد یکی رو هوا می قاپید. دستِ آخر مامان اعصابش خُرد شد و یه تشر بهمون زد:

- چه خبرتونه مثل این ندید بدیدها! بذارین یه چیزیشم سرِ سفره برسه، مگه بقیه آدم نیستن؟! 

با این حرفِ مامان همه عقب نشینی کردن. آخرین دونه ی ته دیگ که از تو قابلمه اومد بیرون، دیسِ ته دیگ رو از تو دستِ مامان بیرون کشیدم و الفرار! سیما، شیرین، مهناز (زنِ سینا)، آمنه (زنِ سهیل) و ژاله (زنِ سبحان) هم دنبالم. سریع خودم رو رسوندم تو سالنِ پذیرایی که سفره پهن شده بود و مردها دورش نشسته بودن. اون جا دیگه به خاطرِ حضور مردها روشون نمی شد وحشی بازی در بیارن و دیسِ ته دیگ رو ازم بگیرن. یه لحظه دم در، استپ کردم که با اون حالت دو، مثل وحشی ها نپرم تو سالن. همین که استپ کردم، پشت سرم شیرین و بقیه دونه دونه خوردن پشتِ کمرم. ضربه ی اول و دوم رو تحمل کردم اما با سومی پخش زمین شدم و بقیه هم افتادن روم. 

از سنگینی وزنشون داشتم خفه می شدم اما همه ی حواسم به ته دیگ ها بود که نماله به صورتم! دیسِ ته دیگ یه میلیمتری صورتم بود و به زور سرم رو بالا نگه داشته بودم که با کله نرَم توشون! چه قدر شانس آوردم که ته دیگ ها نریخت روی زمین! تو اون وضعیت یه تیکه ته دیگ که بد جوری طلایی شده بود، داشت بهم نخ می داد! احساس کردم از فشاری که روم بود داره کم می شه و یکی یکی دارن بلند می شن. یه دفعه هول شدم و تصمیم گرفتم تا اون زیرم و کسی منو نمی بینه بخورمش. ته دیگ رو چپوندم تو دهنم. زیادی بزرگ بود و نصفش موند بیرون. داشتم ته دیگ رو با انگشت هُل می دادم تو دهنم که یه دفعه بازوم کشیده شد و از روی زمین بلند شدم و چهل تا چشم جلوم ظاهر شد. به ثانیه نکشید که از صدای خندشون گوشم کر شد. صدای علی رو شنیدم که با ذوق گفت:

- قربونت برم که این قدر عشقِ ته دیگی!

در جا مغزم هنگ کرد، انگار پوک شد! هیچ فرمانی از مغزم صادر نمی شد. نه انگشت کوفتیم رو از تو حلقم بیرون می کشیدم، نه ته دیگ بیرون زده از دهنم رو می جویدم، نه می تونستم صدای لب هایی که تکون می خوردن رو بشنوم، حتی صدای خنده ی لب هایی که تا بناگوش باز بودن رو هم نمی شنیدم. فقط و فقط مخم قفل کرده بود روی حرف علی: «قربونت برم که این قدر عشقِ ته دیگی!» علی گفت قربونت برم؟ جلوی همه اینو گفت؟ یعنی علی داره نقش بازی می کنه؟ مگه نقش بازی کردنمون فقط در حد دست دادن نبود؟ پس چرا علی این قدر حس بازیگری گرفته؟ یعنی برادرانه اینو گفت؟ پس چرا اون سه تا داداش که دارن هر هر بهم می خندن هیچی نگفتن؟ این برف پاک کن چیه جلوی چشمم؟ چرا داره زلزله میاد؟ من چرا این قدر تکون می خورم؟ 

ـ آخ!

دستم رو گذاشتم روی بازوم و ماساژش دادم. با اخم های هشتاد و هشتی برگشتم سمتش و خواستم بگم: «مگه مریضی نیشگون می گیری!» اما با دیدنِ چهره ی علی که هم خندان بود، هم نگران، به سرفه افتادم و ته دیگ همون جور درسته از دهنم پرت شد بیرون. 

حالا دیگه صدای خنده ها رو به وضوح می شنیدم. چه آبروریزی شد واسه ی یه تیکه ته دیگِ وامونده! علی همون طور که با دست پشت کمرم می زد گفت:

- ببخشید، نمی خواستم نیشگونت بگیرم ولی هر چی صدات زدم متوجه نمی شدی. ترسیدم یه بلایی سرت اومده باشه. با اون همه وزنی که روت افتاده بود و این ته دیگ که دو برابرِ دهنت بود، ترسیدم خفه شده باشی. 

دستش رو از کمرم برداشت و گفت:

- بیا بشین سرِ سفره. 

سرش رو آورد نزدیک گوشم و با صدای خندونی گفت:

- می شه یه تیکه ته دیگ بردارم؟

هاج و واج برگشتم سمتش. دست هاش رو به نشونه ی تسلیم بالا برد و گفت:

- باشه باشه، همش مالِ خودت. 

دستش رو گذاشت پشت کمرم و هلم داد سمت سفره. آرمان گفت:

- بیا سارا خانوم، بیا بشین این جا که علی دو ساعته با چنگ و دندون این جا رو برات نگه داشته! 

با چشم های گشاد شده به جایی که آرمان اشاره می کرد، نگاه کردم. به جایی کنار شیرین اشاره می کرد. یعنی چی؟ چرا کنارِ شیرین؟ مگه نباید تو مهمونی ها کنارِ علی می نشستم؟ با چهره ی پُر سوال بهش نگاه کردم، اما صدای آرمان دوباره بلند شد.

- این علی آقا جونت، کُشتمون بس که گفت: «این جا رو نگه دار تا سارا بشینه، سارا دوست داره کنارِ شیرین بشینه.» این شیرین بانوی منم که از کنارِ من جم نمی خوره. از اولِ مجلس تا حالا هم علی چنان گل و گشاد نشسته که جای تو رو نگه داره. هی می گه خانوم هامون بیان بینمون بشینن که سارا، هم پیشِ من باشه، هم پیشِ شیرین. آخه مرد هم این قدر زن ذلیل؟ یه شب پیشِ زنت نشین تا قَدرت رو بدونه!

با حرف های آرمان هر لحظه علی سر به زیرتر می شد و ابروهای منم سر به هواتر! دیگه واقعا داشتم به علی شک می کردم! این حرف ها و رفتارها چه مفهومی داشت جز ... 

با چشم و ابرو اومدن های شیرین فهمیدم قیافه ام خیلی تابلو شده. خودم رو جمع کردم و با یه لبخندِ مصنوعی گفتم:

- ما اینیم دیگه! سه سوته طرف رو اسیر می کنیم. 

خاک تو سرت سارا که حرف زدن هم بلد نیستی! حالا علی فکر می کنه چه قدر بی جنبه ای. آخ آخ! الان حتما تو دلش داره به ریشت می خنده و می گه اگه عرضه داشتی که پرهام رو اسیر می کردی. نگاهم کشیده شد سمتِ پرهام که داشت با سینا حرف می زد. اَه! لعنت به تو پرهام که گند زدی به زندگیم! چرا لعنت به پرهام؟ مگه پرهام به تو وعده ای داده بود که این قدر طلبکارشی؟ هر چی بوده زاییده ی تخیلات خودت بوده. آخه چی کار کنم دستِ خودم نیست. باید یه مقصر پیدا کنم تا کاسه کوزه ها رو سرش بشکنم یا نه؟ پس خودت چی کاره ای؟ تو سرِ خودت بشکن چون هیچ کس غیر از خودت مقصر نیست. تا نپذیری که مقصر فقط خودت بودی وضعت همینه و نمی تونی این عشقِ مسخره رو به فراموشی بسپری. عشقِ من مسخره نبود، واقعی بود. سارا، عشقِ یه طرفه، عشق نیست حماقته. هنوزم احمقی که فکر می کنی اون حماقتت عشق بوده. 

با صدای علی به خودم اومدم:

- چرا با غذات بازی می کنی؟

یه نگاه به علی انداختم و یه نگاه به بشقابِ غذام. یه ذره بیشتر نخورده بودم. چه قدر بدبختی سارا که این جوری داری خودت رو عذاب می دی. خودت شدی ملکه ی عذابِ خودت؟ 

قاشقم رو زدم زیرِ برنج ها و کردم تو دهنم. پشت سرش ته دیگ رو انداختم بالا و یه تیکه مرغ هم چپوندم تو دهنم. علی که انتظارِ چنین حرکتی نداشت، متعجب گفت:

- نکن دختر! دوباره می پره تو گلوت، می شه مثلِ اون ته دیگه ها! 

خندم گرفت و به زور خودم رو کنترل کردم که دهنم وا نشه. مشغولِ غذا خوردن شدم و هر لحظه اشتهام بازتر می شد. به خصوص که دستپختِ مامانم لنگه نداشت. حسابی حواسم به غذا خوردن جمع شده بود که احساس کردم، انگشت کوچیکه ی پام کشیده شد. برگشتم سمت دستی که پام رو کشیده بود و با اخم نگاهش کردم. شیرین بود. خنده ی پلیدی روی لبش بود! یه دفعه با صدای بلند گفت:

- دخترک، پسرک رو دریاب!

یه دفعه همه ساکت شدن و برگشتن سمتِ شیرین که ببینن چی می گه. منم هاج و واج زل زده بودم تو دهنِ شیرین. سیما با تعجب گفت:

- دخترک کیه؟ پسرک چیه؟

شیرین با ژستِ عاشقونه و لحن ملایمی گفت:

- علی آقا به سارا می گه دخترکِ من. 

برگشت به آرمان نگاه کرد و همون جور که با سیخونک هاش، پهلوی آرمانِ بیچاره رو سوراخ می کرد و براش چشم و ابرو می اومد گفت:

- به سارا می گم، بیا غذاها رو ببریم سرِ سفره. 

دو تا دست هاش رو با حالت خنده داری، دورِ کمر آرمان حلقه کرد و گفت:

- علی آقا دو دستی سارا رو چسبیده و به من می گه. 

صداش رو یه کم کلفت کرد، شونه هاش رو داد عقب و سینه اش رو داد جلو، با لحن عاشقونه ای گفت:

- شیرین خانوم، دخترکِ منو خسته اش نکنی!

دست هاش رو از دورِ کمر آرمان برداشت، طلبکارانه زل زد به آرمان و گفت:

- شد تو یه بار، این جوری هوای منو داشته باشی؟ نمی گی عقده ای می شم؟ 

آرمان لُپ شیرین رو کشید و گفت:

- گوگولیِ من! من و تو که دیگه از این تعارف ها با هم نداریم. این دو تا رو که می بینی، تازه به دوران رسیده ان! سالِ دیگه همین موقع، عمرا اگه علی از این حرف ها بزنه. 

دست های گرمی رو دورِ دستم احساس کردم و بعد از اون صدای علی تو گوشم پیچید:

- این دخترکِ من، همه ی زندگی منه. 

یه چیزی تو وجودم فرو ریخت. مثل وقتی که خواب ببینی داری از یه بلندی می افتی. نفس هام کشدار شده بود. حرف های علی مثلِ انعکاس صدا از دامنه ی کوه، تو مغزم تکرار می شدند. نگاهِ بقیه رو روی خودم احساس می کردم. سرم رو بالا آوردم که ببینم پرهام هم حواسش به منه یا نه، اما در نهایتِ تعجب، سرم بدون اراده ی من، به سمتِ چپ چرخید و چشم هام اتوماتیک وار دنبالِ چشم های علی گشت و به محضِ این که هدف رو پیدا کرد، روش قفل کرد. صداهای گنگی از اطرافم می شنیدم اما نمی فهمیدم چی می گن. مغزم درگیرِ حرف هایی بود که امشب شنیده بود! علی به من گفت: «دخترکِ من!» علی گفت: «قربونت برم!» علی برای من جا گرفته بود که بتونم، هم پیشِ شیرین بشینم، هم پیشِ خودش که نخوام از سرِ ناچاری، نشستن پیشِ علی رو انتخاب کنم. علی می گه من همه ی زندگیشم! یعنی همه ی اینا فیلمه؟ داره ادای عاشق ها رو در میاره که جلوی بقیه لو نریم؟ این چشم ها ... این چشم ها و نگاهِ عسلی می خواستن چه رازی رو برملا کنن؟

با درد شدیدی توی پهلوم، به خودم اومدم. شیرین با آرنجِ سفت تر از سنگش، تو پهلوم کوبیده بود و با صدایی که خنده توش موج می زد گفت:

- بسه بابا، چه خبرتونه این قدر نگاه عاشقونه رد و بدل می کنید؟

یه دفعه سینا با لحنِ لوده و مسخره ای گفت:

- امشب، شبِ جمعه، سر و گوشا می جنبه.

وای که از خجالت آب شدم! چه قدر این سینا بی شرم و حیا بود. همه قاه قاه خندیدن به جز من و علی که سرهامون رو انداختیم پایین و دیدم که علی تا بناگوش قرمز شد. دیگه روم نمی شد تو صورتِ علی نگاه کنم. به محضِ بلند شدنِ اولین نفر از سرِ سفره، منم چهار تا ظرف برداشتم و خودم رو رسوندم به آشپزخونه. سریع دستکش دستم کردم و مشغول ظرف شُستن شدم که نخوام پیشِ علی باشم، دیگه ظرفیتم تکمیل شده بود و توانِ شنیدنِ حرف های تازه ای رو نداشتم. مثل همیشه شیرین کنارم ایستاد و مشغولِ آب کشیدنِ ظروف شد. با دستکش های کفی، نیشگونی از بازوش گرفتم و با حرص گفتم:

- این مسخره بازی ها چی بود راه انداختی؟ دو کلمه حرف تو دهنت نمی مونه؟ باید عالم و آدم بفهمن علی چی گفته؟

جای نیشگون رو مالید و با غیظ گفت:

- خاک تو سرت کنن که لیاقتِ محبت هم نداری. اینو گفتم که اولا جلوی پرهام سرافراز بشی. هر چند پرهام اصلا از چیزهایی که تو مخِ معیوب تو می گذره خبر نداره. دوما، اون علیِ بیچاره همش نگاهت می کرد و حواسش به تو بود ولی تو اصلا انگار نه انگار، عین گاو افتاده بودی تو غذا و دو لُپی می خوردی. منم دلم براش سوخت، گفتم یه کاری براش انجام بدم، دیدی که راهِ حلم جواب داد و باعث شد علی ابراز علاقه کنه و ... 

نذاشتم حرفش رو تموم کنه. صدام رو پایین تر آوردم که بقیه ی کسایی که تو آشپزخونه بودن نشنون و گفتم:

- ابراز علاقه و درد! ابراز علاقه و کوفت! دوستی خاله خرسه ست! دیدی به خاطر چرندیات تو و حرفِ علی، این سینای خنگول چه جوری آبرومون رو برد؟

شیرین که لجش در اومده بود، با حرص گفت:

- کاسه و کوزه ات رو جمع کن بابا! توی اون جمع، کی مجرد بود که حرفِ سینا زشت باشه؟

نگاه تاسف باری به من انداخت. یه دفعه چشم هاش برقی زد و با هیجان گفت:

- فهمیدم! 

از صدای بلندش، سه متر پریدم تو هوا و با عصبانیت گفتم:

- چه مرگته؟ سکته کردم. 

شیرین تُنِ صداش رو آروم تر کرد و گفت:

- حالا فهمیدم چرا علی بهت می گه دخترکِ من!

با چشم هایی پرسشگر نگاهش کردم تا خودش بگه چه کشفی کرده. شیرین سرش رو دم

گوشم آورد و یواش گفت:

- خب معلومه دیگه خره! چون تو هنوز دختری!

و خیلی شیطانی خندید. یه کم طول کشید تا دوزاریم بیفته. ای شیرینِ منحرف. ببین چه قدر مغزش کرمو شده که به چیزی جز اینا فکر نمی کنه! ولی همچین دروغ هم نمی گفتا! یعنی علی هم به همین خاطر منو دخترک صدا می زد؟ یعنی اگه ما هم مثلِ همه ی زن و شوهرهای دیگه بودیم، بهم می گفت: «زَنک!» همون لحظه شیرین که انگار ذهنِ منو خونده بود با لحن چندش آوری گفت:

- اگه تمکین کرده بودی حالا بهت می گفت زنیکه!

کف ها رو مالیدم تو صورتش و گفتم:

- زهرِ مار شیرین، زنیکه خودتی بی تربیت. 

بعد هم بی اراده زدم زیر خنده. تا آخرِ شب که موقعِ خداحافظی برسه، هر جور بود خودم رو از دستِ علی قایم کردم. تو ماشین که نشستیم، دلم می خواست زودتر برسیم خونه. نمی دونم چرا فکر می کردم، جمله ی سینا حالا حالاها تو ذهنِ علی می مونه. یادِ حرف خودم افتادم که گفته بودم بلدم چه جوری طرف رو سه سوته اسیر کنم. وای که چه قدر بده آدم بی فکر دهنش رو وا کنه و یه چیزی بپرونه! یعنی علی هم اون حرف هایی که زده بود رو یه دفعه و بدونِ فکر زده بود؟ پس هیچ منظوری از حرف هاش نداشته! نباید زیاد خودم رو درگیرِ حرف هاش کنم. 

کمی از مسیر رو که رفتیم علی به حرف اومد و گفت:

- به چی فکر نمی کنی؟!

اول فکر کردم اشتباه شنیدم و داره می گه به چی فکر می کنی؟ اما چند لحظه بعد متوجه شدم که درست شنیدم. از نکته ی ظریفِ توی کلامش خوشم اومد. لبخندی زدم و گفتم:

- به چی فکر نمی کنم؟ به این که چه قدر شیرین تخسه. 

پقی زد زیرِ خنده. قشنگ می خندید، صدای خندش جالب بود. نه خیلی بلند، نه خیلی آروم. دستش رو روی دنده گذاشت، عوضش کرد و دوباره روی فرمون گذاشت، اون یه دستش هم به لبه ی شیشه تکیه داده بود. به خاطر نزدیکی به عید، از شدتِ سرما کم شده بود و نسیمِ خنکی تو ماشین می پیچید. 

- خوش به حالت که دوستِ خوبی مثلِ شیرین خانوم داری، خیلی خانومِ عاقلیه. 

چشمام از تعجب زد بیرون! شیرین؟ شیرین عاقله؟ 

- کی رو می گی؟ شیرین؟ اون مغز فندقی کجاش عاقله؟ اگه یه جو عقل داشت که سرِ سفره اون جوری آبرو ریزی ... 

خفه خون گرفتم. بازم دهنِ بی صاحابم رو وا کرده بودم و بدونِ هیچ فکری داشتم، مکنوناتِ (!) قلبیم رو بیرون می ریختم! علی که قطعا یادِ حرف ها و کارهای شیرین افتاده بود، خنده ای کرد و گفت:

- اتفاقا واسه همین می گم خیلی عاقله! 

همون لحظه ماشین متوقف شد و علی پیاده شد، دور و برم رو نگاه کردم، رسیده بودیم دمِ خونه. علی درِ حیاط رو باز کرد و ماشین رو برد تو حیاط. 

منظورش چی بود؟ داشت طعنه می زد یا جدی می گفت؟ یعنی از حرفِ شیرین خوشش اومده بود یا ... 

از ماشین پیاده شدم. علی هم پیاده شد و رفت سراغِ شیرِ آب. شلنگ رو برداشت و شروع کرد به باغچه آب دادن. بوی گل کم کم توی فضا پخش می شد. چشم هام رو بستم و نفسِ عمیقی کشیدم. صداش رو شنیدم.

- سارا، امیدوارم از حرف هایی که امشب زدم دلخور نشده باشی. 

یه غمی تو صداش بود، اینو خوب فهمیدم. چشم هام رو باز کردم و نگاهش کردم. سرش پایین بود و به درخت آب می داد. انگار از نگاهم فرار کرده بود. چرا فکر می کرد از حرف هاش دلخور شدم؟ یعنی دلخور شده بودم؟ این چه حسی بود که من داشتم؟ خودمم نمی فهمیدم چه مرگمه! ناراحت بودم یا خوشحال؟ از این که، این جوری توی نقشش غرق بشه بیزار بودم. دلم نمی خواست با کارهاش توجهم رو جلب کنه و بعد هم بگه این ها همش از حسِ برادرانه ست، لعنتی! چرا به این فکر نمی کرد که من جنبه اش رو ندارم و ممکنه دروغ هاش رو باور کنم؟ 

خیلی مظلومانه گفتم:

- هیچ وقت کسی رو به سمتِ پرتگاه هُل نده. 

عقب گرد کردم. درِ سالن رو باز کردم و رفتم داخل ولی قبل از این کارها، دیدم که علی با چشم های گرد شده و دهنِ باز مونده از شدتِ تعجب، نگاهم کرد. 

«فصل سیزدهم»

- سارا، پس چرا نمیای؟ دیر بشه مسعود پدرمون رو در میاره ها! 

از تو اتاق خوابم در حالی که داشتم شلوارم رو می پوشیدم سرک کشیدم و نگاهش کردم. سوییچ ماشین رو تو دستش می چرخوند و دم دری که به حیاط باز می شد، رژه می رفت. شلوار پارچه ای مشکی با پیراهن آستین کوتاهِ چهار خونه ی آبی و سفید پوشیده بود. با تعجب گفتم:

- مسعود دیگه کیه؟ 

برگشت به سمتِ صدام و به من که مثل دزدها از پشتِ درِ اتاق سرک کشیده بودم نگاه کرد:

- پسر خالمه، همون که این مهمونی رو ترتیب داده. هر سال مسعود همه رو دورِ هم جمع می کنه. 

آهانی گفتم و برگشتم تو اتاق. از کارخونه که رسیده بودم، چون علی قبلا ماجرای مهمونی رو برام گفته بود، سریع دوش گرفته بودم و داشتم آماده می شدم، ولی خب از اون جایی که خانوم ها معمولا یک ساعت تو حموم می مونن و آقایون هم اگر بیشتر از ده دقیقه بمونن، نفس تنگی می گیرن (!) علی زودتر از من دوش گرفته بود و آماده شده بود. شانس آورده بودم که اهلِ آرایش نبودم وگرنه دو ساعت هم باید برای آرایش کردن وقت می گذاشتم! 

قرار بود بریم خونه ی مادربزرگِ علی که تا حدودی هم راهش دور بود. خونه ی مادربزرگش حیاطِ بزرگی داشت و برای مهمونی ای که مسعود می خواست بگیره، مکانِ مناسبی بود، البته من تا به اون روز خونه ی مادربزرگش رو ندیده بودم و فقط چیزهایی که علی در موردش گفته بود رو می دونستم. 

اون شب سه شنبه بود. آخرین سه شنبه ی سال و ما داشتیم می رفتیم چهارشنبه سوری! 

موقعِ پوشیدن مانتو، بی اختیار دستم به سمتِ مانتوی آبی رنگ کشیده شد و پوشیدمش، بعد هم شالِ سفید رو برداشتم. چی کار داشتم می کردم؟ می خواستم لباسم رو با علی سِت کنم؟ شال رو انداختم روی تخت و دستم رو بردم سمت دکمه های مانتو که بازشون کنم اما ... چه ایرادی داشت؟ خب حالا سِت می شه که بشه، فکر می کنه به خاطرِ قولیه که بهش دادم. این که جلوی بقیه عادی رفتار کنیم. این هم می تونست جزیی از رفتارِ عادی باشه دیگه! ولی نه، بدونِ ست کردن هم عادی هستیم!

یه چیزی تو وجودم وول می خورد. یه احساسِ غریبی که درکش نمی کردم! مثلِ شناگری که اکسیژنش تموم شده باشه و به سرعت به سطحِ آب برگرده، احساس توی وجودم هم به سرعت تو مغزم بالا می اومد و پُر رنگ تر می شد. بالاخره به سطحِ آب رسید، با تمام وجودم حسش کردم. این احساس رو قلبم به مغزم فرستاده بود. قلبم بود که داشت التماس می کرد، ازم می خواست آبی و سفید بپوشم! 

دستم از روی دکمه هام شل شد و کنارِ بدنم افتاد. صدای علی رو شنیدم.

- سارا، بیام کمک. 

تو صداش یه شیطنتِ خاصی بود! بالاخره تصمیم رو گرفتم. شالِ سفید رو از روی تخت چنگ زدم و با سرعت از اتاق خارج شدم. می ترسیدم چند لحظه ی دیگه تو اتاق بمونم دوباره نظرم عوض بشه. نمی فهمیدم کدوم کار درسته؟ ولی در حالِ حاضر دلم می خواست لباسم با علی ست باشه. اون قدر عجله داشتم که فراموش کردم، اتاق خواب ها با دو تا پله از سطحِ سالن جدا می شن. فقط یه لحظه متوجه شدم که تو هوا معلقم و بعد هم با فرشِ روی زمین ادغام شدم! صدای فریاد علی تنها چیزی بود که شنیدم.

- سارا! مواظب باش. 

با شکم روی زمین افتاده بودم. شانس آوردم که دست هام رو جلوی صورتم گرفتم. داشتم جون می کندم خودم رو از زمین جمع کنم که علی به دادم رسید. دست هاش رو دور کمرم حلقه کرد و منو از زمین جدا کرد. تا ایستادم، علی دستش رو زیر چونه ام گذاشت و سرم رو بالا گرفت. زل زد تو چشم هام. چشم هاش پُر از نگرانی و ترس بود. با لحنِ گله مندی گفت:

- حواست کجاست دخترک؟ 

حسِ شیرینی تو صداش بود. کم کم داشت از لفظِ دخترک خوشم می اومد. خواستم سرم رو بندازم پایین اما دستِ علی که زیرِ چونه ام بود، مانع شد. 

- طوریت که نشد؟ جاییت درد نمی کنه؟ می خوای بریم دکتر؟ 

اوه چه خبره! کی می ره این همه راه رو؟ برای یه زمین خوردنِ ساده، بریم دکتر؟ هم خندم گرفته بود هم تعجب کردم. نگاهش کردم و گفتم:

- چیزی نشده که، دکتر واسه چی؟ بزن بریم دیرمون شد. 

جمله ی آخرم لبخند به لبش آورد. دستش رو از زیرِ چونه ام برداشت و در عوضش، دستم رو گرفت و با خنده گفت:

- فایده نداره، باید خودم دستت رو بگیرم تا خیالم راحت بشه سالم می رسی توی ماشین. 

احساس کردم لب هام از هم باز شده و دارم لبخند می زنم! من داشتم لبخند می زدم؟ اونم به خاطرِ این که دستم توی دست های علی بود؟ ناخودآگاه دستی به لب هام کشیدم که مطمئن بشم واقعا دارم می خندم! علی ماشین رو از حیاط در آورد و بعد از بستنِ در حیاط، در سمتِ منو باز کرد و گفت:

- افتخار می دین؟

با تعجب نگاهش کردم و گفتم:

- چه افتخاری؟ 

چشمکی زد و گفت:

- که از رانندگیت لذت ببرم؟ 

لپ هام داغ شد. احساس کردم تمام جراتم رو یه مرتبه از دست دادم. دلم نمی خواست جلوی علی پشتِ فرمون بشینم. رانندگیِ علی خیلی خوب بود و می ترسیدم گند بزنم. از طرفی هم خیلی زشت بود که همیشه علی مثل راننده ها منو ببره و بیاره. بالاخره قبول کردم و پیاده شدم. علی جای من نشست و من جای علی. 

روی صندلی که نشستم، هر چی پام رو کِش می آوردم به پدال ها نمی رسیدم. تازه یادم اومد که باید صندلیم رو تنظیم کنم! بعد از تنظیم صندلی دنده رو جا زدم و حرکت کردم. چند لحظه بعد تو آینه وسط نگاه کردم ولی تصویری که دیدم چیزی جز سقف ماشین نبود! دستم رو بردم طرفِ آینه و تنظیمش کردم. آینه رو هم یادم رفته بود تنظیم کنم! قطعا اگه افسر کنارِ دستم بود الان رد شده بودم! چه شانسی آوردم ماشین رو خاموش نکرده بودم وگرنه دیگه حسابی ضایع می شدم! همیشه همین طور بودم، در مواجهه با آدم هایی که برام مهم بودن دست و پام رو گم می کردم. چی؟ چی شد؟ من الان چی گفتم؟ در مواجهه با آدم هایی که برام مهمن دست و پام رو گم می کنم؟ یعنی چی؟ یعنی علی هم ... وای خدا! نه، مگه می شه؟ آخه چه طور ممکنه؟ چرا باید علی برام مهم باشه؟ این چه فکریه که تو مغزم افتاده. خدایا نذار بازم ضربه بخورم، خدایا به دادم برس. خودم رو به تو سپردم. چند تا نفسِ عمیق کشیدم تا به خودم مسلط شدم و برای این که حواسِ خودم رو از افکارم پرت کنم گفتم:

- من آدرسشون رو بلد نیستم. 

 .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::. 

- خودم راهنماییت می کنم. 

با راهنمایی های علی، نزدیکِ غروب بود که رسیدیم خونه ی مادربزرگ. درِ حیاط نیمه باز بود. صدای صحبت و خنده ی بزرگ ترها و جیغ و داد بچه ها از توی حیاط شنیده می شد. علی پیاده شد و زنگ رو برای اعلامِ حضور زد. درِ حیاط رو باز کرد و با دست اشاره کرد که ماشین رو ببرم داخل. سمتِ چپم، ردیف ماشین ها رو دیدم که مثلِ پارکینگ عمومی، کنار همدیگه پارک کرده بودن. همون سمت رفتم و کنارِ آخرین ماشین پارک کردم. از ماشین که پیاده شدم، نگاهم به علی افتاد که منتظرم بود. چند لحظه نگاهش کردم. داشت سر تا پام رو اسکن می کرد! نه، اسکن نه! احساس کردم واژه ی اسکن کردن رو باید برای پسرهای هیز به کار ببرم ولی نگاهِ علی به هیچ عنوان هیز نبود. یه جورِ خاصی بود. زیر نگاهش اذیت نمی شدم. 

نزدیکش که رسیدم، آرنجش رو به سمتم گرفت و گفت:

- دقت کردی لباسمون با هم ست شده! تو خونه خواستم بهت بگم ولی خوردی زمین و دیگه حواسم پرت شد. 

آخ دیدی خودش هم فهمید، آبروت رفت. حالا خوب شد؟ تا تو باشی مثلِ بچه ها نگی: «دلم می خواد با علی ست کنم!» چه خبرته شورش رو در میاری؟ حالا انگار چی شده؟ فهمیده که فهمیده. خیلی هم دلش بخواد با خانومِ با شخصیتی مثل تو ست باشه. مطمئن باش از خداش هم هست. ندیدی نیشش تا بناگوشش بازه! تازه دستش رو هم گرفته سمت تو. این یعنی چی؟ یعنی لیدی محترم افتخار می دین که دستتون توی دستِ من باشه؟ یعنی باید دستم رو بگیرم به بازوش و راه برم؟ زشت نیست؟ این علی چرا همچین کرد؟ نمی شد عین آدم های معمولی بریم پیشِ بقیه؟ این قدر ویز ویز نکن. دستش رو بگیر تا پشیمون نشده. سرم رو تکونِ نامحسوسی دادم تا از شرِ افکارم راحت بشم و بی رودربایستی گفتم:

- این یعنی چی؟ 

و به آرنجش اشاره کردم. علی خندید و خیلی صادقانه گفت:

- کلاس داره، جلوی بعضیا! 

و خودش قاه قاه خندید! تعجب کردم. منظورش چی بود؟ مصرانه دستش رو جلوم نگه داشت و گفت:

- بگیر حالا، ضرر نمی کنی. 

به اجبار دستم رو از زیرِ دستش رد کردم و روی بازوش گذاشتم. علی هم دستش رو کرد توی جیب شلوارش و این جوری دیگه دستم حسابی بین بدنش و بازوش گیر افتاد! عجب بازوهایی داشت! می گن شنیدن کی بود مانند دیدن! حالا می خواستم یه ضرب المثل جدید اختراع کنم. دیدن کی بود مانند لمس کردن؟! هیچ وقت فکر نمی کردم، بازوهاش این قدر سفت و پُر باشه! جون می داد برای این که سرت رو بذاری روش و بخوابی! 

علی حرکت کرد و منم در کنارش راه افتادم. کمی که راه رفتیم متوجه ی فضای باغ شدم. ابتدای باغ شنی بود ولی از یه قسمتی به بعد، راه چمن می شد و سنگ فرشی از بین چمن ها تا نزدیکِ ساختمون ادامه داشت. دو طرفِ باغ، پُر از درخت بود. درخت های لختی که بعضی هاشون شکوفه داشتن و بعضی ها جوونه زده بودن. هر چی جلوتر می رفتیم سر و صداها بیشتر می شد و نورِ آتیشی که روشن شده بود، روی دیوار ساختمون، نمایان می شد. چند تا بچه دوون دوون به سمتمون اومدن و بی توجه به ما رفتن بین درخت ها. بین بچه ها، زهرا، دخترِ فاطمه رو شناختم. پس همه اومده بودن و ما آخرین نفر بودیم!

هر چی جلوتر می رفتیم، تعدادِ درخت ها کمتر می شد و افراد بیشتری تو دیدمون قرار می گرفتن. بالاخره درخت ها تموم شدن و محوطه ی جلوی ساختمون نمایان شد. اون جا هم شنی بود. آتیشِ بزرگی که به سبک سرخ پوستی با چوب های ایستاده درست شده بود، اولین چیزی بود که توجه رو جلب می کرد. بعد از اون هم افرادی که دور تا دورِ آتیش، روی زمین نشسته بودن! چه جوری روی اون شن ها نشسته بودن؟ نشیمنگاهشون که سوراخ سوراخ می شد! اکثر کسایی که دور آتیش بودن، جوون ها بودن و بزرگ ترها توی ایوون روی زیرانداز نشسته و مشغولِ خوردن تخمه و میوه بودن. خانوم مسنی روی صندلی مادربزرگ (همین صندلی ها که پایشون هلالیه و مثلِ گهواره تکون می خوره!) نشسته بود. 

علی سلامِ بلند بالایی کرد که باعث شد برای یه لحظه همه ساکت بشن و توجه ها به ما جلب بشه. بعد از اون سکوتِ یک ثانیه ای، همه از جاهاشون بلند شدن و با سر و صدا به سمتِ ما اومدن. مشغولِ احوال پرسی شدیم. بعضی ها رو می شناختم و بعضی ها رو برای اولین بار بود که می دیدم. مردی با قدِ متوسط و کمی تپل، با چشم های آبی، صورتِ گرد و سفید و موهای طلایی جلومون ظاهر شد و خوش آمد گفت. تو کفِ قیافه اش مونده بودم. بچگی هاش چی بوده؟ همچین بچه هایی جون می دن برای این که بغلشون کنی و بچلونیشون! علی با دست به مرد اشاره کرد و گفت:

- ایشون هم آقا مسعود، میزبانِ اصلی. 

عجب! پس ایشون آقا مسعود بود! به چهرش می اومد از علی بزرگ تر باشه، چهل ساله به نظر می رسید. پس حتما باید بچه هم داشته باشه. بعد از سلام و تعارف با مسعود، به محضِ این که کمی ازش فاصله گرفتیم گفتم:

- این آقا مسعود بچه اش هم مثلِ خودشه؟ همین جوری مو طلایی و چشم آبی؟ 

علی نگاه متعجبی بهم کرد و گفت:

- از آدم های چشم رنگی خوشت میاد؟ 

لب و لوچه ام رو یه وری کردم و گفتم:

- نمی دونم. بیشتر ترجیح می دم هر از گاهی ببینمشون، واسه تنوع. آخه می دونی. 

قری به سر و گردنم دادم و با عشوه گفتم:

- هیچی چشم عسلی نمی شه. 

یه لحظه هنگ کردم. عسلی؟ چشمای من عسلی بود ولی ... یه جایی یه جفت چشمِ عسلی دیگه هم دیده بودم، ولی کجا؟ نگاهم روی شن ها میخکوب شده بود و حسابی تو فکر بودم. با گیجی سرم رو بالا آوردم و نگاهم تو نگاهِ رقصان علی قفل شد. رقصِ شعله های آتیش رو توی چشم هاش می دیدم. نور توی چشم هاش نمی ذاشت بفهمم چشم هاش چه رنگیه. یه مرتبه انگار چیزی توی ذهنم جرقه زد. خونه ی بابام، سرِ سفره، همون موقع که شیرین داشت قضیه ی «دخترک» رو تعریف می کرد. یه جفت چشمِ عسلی اون جا دیدم که یه دنیا حرف توشون بود. ناخودآگاه انگشتِ اشاره ام رو بالا آوردم. گرفتم طرف صورتش و با لکنت گفتم:

- تو ... تو ... چشم های تو ... 

اخمی کردم و طلبکارانه گفتم:

- تو چشم هات چه رنگیه؟ 

با شیطنت، چند بار ابروهاش رو بالا انداخت، سرش رو آورد پایین تر، اون قدر که چشم هاش دقیقا مقابلِ چشم های من قرار گرفت، لبخندِ شیطونی زد و با لحن سرخوشی گفت:

- عسلی. 

وای سارا! از دست تو من چه خاکی تو سرم بریزم، با این عشوه های خرکیت؟ تو می میری اگه نظر ندی؟ ببین داره یه وری بهت می خنده. روی لبش پوزخنده، خدا می دونه توی دلش دیگه چه خبره؟!

علی سرش رو عقب برد. صاف ایستاد و همون طور که منو به سمتِ ایوون می برد گفت:

- به نظرِ منم هیچی چشم عسلی نمی شه. 

تصمیم گرفتم تا جایی که می تونم جلوی دهنم رو بگیرم که این قدر بی موقع باز نشه. هر چند چشم های خودمم عسلی بود ولی از عکس العملِ علی کاملا مشخص بود که به خودش گرفته. 

رفتیم توی ایوون. بعد از سلام و احوال پرسی با بزرگ ترها و روبوسی با مادرِ علی و بوسیدنِ دستِ پدرِ علی، رفتیم سراغِ مادر بزرگش. زنِ ریز نقشی که روی صندلی و پیچیده توی پتو، باز هم جثه ی کوچیکش مشخص بود. عینک بزرگی روی بینیش بود و چروک های صورتش، حکایت از سال ها تجربه داشتن. سیمِ سمعک توی گوشش هم از کنارِ روسریش پیدا بود. چه قدر چهرش مظلوم و خسته بود. دلم گرفت. موقعی که می خواستیم باهاش احوال پرسی کنیم، اول علی جلو رفت و بعد از سلام گفت:

- مادر بزرگ، منو می شناسی که؟ 

مادر بزرگ چند لحظه توی صورتش دقیق شد و بعد گفت:

- رسول، تویی؟ 

علی هم با خنده گفت:

- ای شیطون! تو که حواست جمعه، الکی خودت رو می زنی به مریضی. 

وا! یعنی چی؟ منظورِ علی چی بود؟ علی پیشونی مادر بزرگ رو بوسید و اومد عقب. بازوم رو که داشتم می رفتم سمتِ مادر بزرگ کشید و وادارم کرد، بایستم. سرش رو به گوشم نزدیک کرد و گفت:

- آلزایمر داره، تو رو با هر کی اشتباه گرفت فقط تایید کن. 

دلم ریش شد. چی از این مادر بزرگ مونده بود؟ حتما اون هم یه روزگاری مثل ما جوون بوده و برای خودش برو و بیایی داشته. مادر بزرگ منو با شهرزاد اشتباه گرفت. شهرزاد، زنِ رسول و رسول هم داییِ علی بود! 

از امرِ خطیر احوال پرسی که فارغ شدیم، علی گفت:

- سارا، اگه دوست داری برو پیشِ فاطمه. من برم نمازم رو بخونم و برگردم. 

به نشونه ی تایید سری تکون دادم و علی رفت. نگاهی به فاطمه کردم. مشغول صحبت با خانومی از خودش بزرگ تر بود و از مدل حرف زدن های درِ گوشیشون پیدا بود که بحثشون، یه غیبتِ داغه! بی خیالِ رفتن پیشِ فاطمه شدم. دلم می خواست برم کنارِ آتیش بشینم اما فکرِ نشستن روی شن ها درد رو به جونم می نداخت! کمی اطرافِ باغ رو با چشم گشتم تا چیزی برای گذاشتن زیرِ پام پیدا کنم و بالاخره متوجه ی چند تا آجر کنارِ دیوار شدم. دو تاشون رو برداشتم و جایی کنارِ بقیه نشستم. بغل دستیم یه دخترِ تقریبا بیست ساله بود. طرفِ چپمم خالی بود. اون دختر که خیلی هم خونگرم بود، خودش رو معرفی کرد و متوجه شدم که ته تغاریِ دایی رسوله! اسمش هم راحله بود. مشغولِ تماشای آتیش بودم که دخترِ دیگه ای با یه آجر اومد. آجر رو کنارِ من روی زمین گذاشت و نشست. خیلی بی مقدمه با صدایی پُر از عشوه گفت:

- پس علی جون کجاست؟ 

نفهمیدم؟ چی شد؟ ایشون کی باشن که علی رو این قدر خودمونی صدا می زنن؟ نگاهی به سر و شکلش انداختم. هفت قلم آرایش کرده بود و تقریبا همسنِ خودم به نظر می رسید لباسش چندان بد نبود. یه مانتویی که تنگ نبود و آستین هایی که بالا زده نشده بود. موهایی که خیلی ساده با تل بالا زده شده بودن ولی شالش رو زیادی عقب گذاشته بود. گُلِ کاموایی تلش پیدا بود. چیزی که بد جوری توی ذوقم می زد کفش های پاشنه پونزده سانتی و میخیش بود که به نظرم اصلا مناسبِ چنین مراسمی نبود. اون هم روی این زمینِ شنی! یعنی با این کفش های داغونش می خواست از روی آتیش هم بپره؟ بد جوری رفته بودم تو نخِ کفش هاش، قرمزِ آتیشی بودن، همرنگِ شالش و رژِ لبش و لاک های روی ناخنش. یه خورده جیغ بود، البته فقط یه خورده! 

بی خیالِ بررسی سر و لباسش شدم و گفتم:

- رفته نماز بخونه. 

پُفی کرد و گفت:

- هنوز این امل بازی هاش رو ترک نکرده. 

فکم افتاد! امل بازی؟ به نماز خوندن می گفت امل بازی؟ این دیگه چه موجودی بود. خودش از همه امل تر بود و حالا به بقیه انگ می چسبوند. بی اراده یادِ اون جمله ی دکتر شریعتی افتادم که می گه: «افسوس! روزگاری می رسد که بی دینی نمادِ روشن فکری می شود.» یعنی الان دقیقا همین بودا! قشنگ مشخص بود که خیلی ادعای کلاسش می شه! دختره ی اعجوبه معلوم نبود از کدوم جهنم دره ای پیداش شده بود! حیف که نمی تونستم نماز بخونم، وگرنه از حرصِ این دختره ی فیسو هم که شده، پشتِ سرِ علی می ایستادم و بهش اقتدا می کردم. سعی کردم خونسرد باشم. نمی خواستم فکر کنه که توی کرم ریختن موفق بوده. هر چند که واقعا هم موفق شده بود! 

خیلی بی روح اما محکم نگاهش کردم و گفتم:

- تا حالا شده کسی همین صفت رو به خودت نسبت بده؟ تا حالا کسی بهت گفته امل؟ 

پشتِ چشمی نازک کرد و با یه پوزخندِ مسخره گفت:

- معلومه که نه!

نگاه تاسف باری بهش انداختم و گفتم:

- پس برات متاسفم، چون هیچ کس تو رو حتی لایق مسخره شدن هم ندونسته. همیشه آدم هایی که خوبن، موردِ حسادت بقیه آن و آدم های حسودی که نمی تونن خودشون رو اصلاح کنن می خوان با خُرد کردنِ بقیه خودشون رو بالا ببرن. 

موقعِ گفتن آخرین جمله ام، علی رو دیدم که اومد توی ایوون. بدونِ این که حتی نیم نگاهی به قیافه ی نحسِ دختره بندازم، بلند شدم و رفتم کنارِ علی، لبه ی ایوون نشستم. مغزم هنوز درگیر بود اما نه درگیر حرف های دختره، درگیرِ حرف های خودم. چرا از علی دفاع کردم؟ چرا وقتی دختره علی رو صمیمانه صدا زد، ناراحت شدم. ناراحت؟ نه، در واقع ترسیدم. از چی ترسیدم؟ نمی دونم! چرا وقتی به علی توهین کرد دلم می خواست خرخره اش رو بجوم؟! چرا یه دفعه علی این قدر برام مقدس شد که بخوام پشتِ سرش نماز بخونم؟ چی تو وجودم شکل گرفته بود که احساس می کردم نباید به احدی اجازه بدم به علی توهین کنه؟ 

اون قدر توی فکر بودم که نفهمیدم چه طور دستِ علی دورِ شونه هام حلقه شد! 

پهلوی راستم به پهلوی چپش چسبیده بود. با تعجب برگشتم سمتش و نگاهش کردم. داشت نگام می کرد، انگار منتظر بود نگاهش کنم تا توضیح بده. یه حسِ عجیبی تو چشم هاش بود. انگار داشت با چشم هاش ازم خواهش می کرد ولی چه خواهشی؟ نگاهش گرمای عجیبی داشت. سرش رو به صورتم نزدیک تر کرد و چشم هاش رو توی چشم هام دوخت. صداش موقعِ گفتنِ حرفش لرزید.

- می دونم از من بدت میاد. 

هینِ بلندی گفتم و ناخودآگاه صورتم رو کشیدم عقب. این چه حرفی بود؟! چرا علی چنین فکری می کرد؟ کی گفته بود من از علی بدم میاد؟ اونم حالا! حالا که علی برام مهم شده بود. اگه قبلا این حرف رو می زد فقط شرمنده اش می شدم که با این همه لطفی که در حقم کرده بازم نمک نشناسی می کنم ولی حالا! واقعا بی انصافی بود. من از علی بدم نمی اومد، به وجودش و حضورش عادت کرده بودم. هر موقع تو خونه بود دنبالش می گشتم که بفهمم داره چی کار می کنه، هر موقع غذا درست می کردم دوست داشتم بدونم نظرش چیه، هر موقع لباسِ جدید می پوشیدم روی چشم هاش زوم می کردم که بفهمم عکس العملش چیه، اینا همه یعنی این که علی ... علی برای من مهم بود، من از علی بدم نمی اومد. 

همون طور هاج و واج نگاهش می کردم. توقع داشتم افکارم رو از توی نگاهم بخونه. علی شونه هام رو فشار کوچیکی داد تا منو به خودش نزدیک تر کنه. صداش رو شنیدم، صدایی که به هیچ عنوان خوشحال نبود.

- چرا این قدر تعجب کردی؟! چیزی که عیان است، چه حاجت به بیان است. ولی احساس کردم باید بهت بگم که فکر نکنی متوجه نمی شم. 

از جاش بلند شد و منو هم با خودش بلند کرد. قدم زنون رفت بین درخت ها. چرا داشت می رفت بین درخت ها؟ یکی ما رو می دید چه فکری پیشِ خودش می کرد؟ چه آبرو ریزی ای می شد! سعی کردم برگردم و به عقب نگاه کنم تا ببینم کسی حواسش به ما هست یا نه. علی که متوجه شد چرا این قدر دارم وول می خورم گفت:

- نگران نباش، فقط من و تو نیومدیم توی باغ. زوج های زیادی بین درخت ها واسه ی خودشون خوشن. 

احساس کردم صداش داره هر لحظه غمگین تر می شه. علی چش شده بود؟ بی صبرانه گفتم:

- چیزی شده؟ از چیزی ناراحتی؟ رفتارت خیلی عجیب شده. 

رو به روم ایستاد. رسیده بودیم بین درخت ها. توی چشم هام نگاه کرد و لب هاش برای گفتنِ حرفی از هم باز شد اما یه دفعه سرش رو چرخوند به سمتِ دیگه و منصرف شد. یعنی چه اتفاقی افتاده بود؟! علی چی می خواست بگه که این جوری به هم ریخته بود؟ کم کم داشتم می ترسیدم. 

- علی؟ 

- بله. 

حالا لحنِ کلامش عصبی شده بود. 

- می شه بگی چی شده؟ داری نگرانم می کنی. 

یه مرتبه با دست هاش شونه هام رو گرفت و زل زد توی چشم هام. احساس کردم نگاهش رفت روی لب هام ولی ... ولی علی که داشت به چشم هام نگاه می کرد! یعنی توهم زده بودم؟! صدای مضطربش رو شنیدم.

- ببین سارا، فقط می خوام یه چیزی رو بدونی، تمام اتفاقاتی که برای ما افتاده همش توی گذشته بوده. اون اتفاق ها گذشتن و تموم شدن. دیگه هم قرار نیست تکرار بشن، من در موردِ تو چیزی نمی دونم، اما در موردِ خودم مطمئنم، مطمئنم که هرگز دلم نمی خواد به گذشته برگردم یا این که گذشته برام تکرار بشه. هر اتفاقی توی گذشته افتاده، به نفعم بوده. هر چند اون زمان فکر می کردم که دارم بدترین اتفاقات زندگیم رو تجربه می کنم ولی الان می فهمم که چه قدر احمق بودم. سارا، بازم می گم که من در موردِ تو نظری نمی دم. به هیچ عنوان قصد ندارم بهت توهین کنم، تو دخترِ خیلی خوبی هستی. سارا، می خوام اینو بگم که، من از زندگی ای که الان دارم راضیم. از این که با تو زندگی می کنم راضیم، ولی می دونم که تو از این وضعیت ناراضی هستی، می دونم که از من بدت میاد و دلت می خواد از شرِ من راحت شی، ولی سارا، یه خواهشی ازت دارم، یه کم بیشتر ... 

ساکت شد. نفس هاش کوتاه و پشتِ سرِ هم شده بودن. انگار برای کشیدنِ هوا تو ریه هاش دست و پا می زد. اون قدر از شنیدن حرف هاش هنگ کرده بودم که حتی نمی تونستم بگم: «علی، من از تو بدم نمیاد، من از زندگی با تو ناراضی نیستم. برعکس، خیلی هم راضیم. راضیم که زندگیِ مستقلی دارم. که مجبور نیستم به غر غرهای مامان و بابا و اصرارشون برای ازدواج گوش بدم. راضیم که از شرِ حرفِ مردم راحتم کردی. راضیم که هستی. راضیم چون برام مثلِ یه حامی می مونی، یه دوستِ خوب که می تونم بهش تکیه کنم. می تونم بهش اعتماد کنم. یه دوستی که می تونم سرم رو روی شونه اش بذارم، بدونِ این که ترسِ شونه خالی کردنش رو داشته باشم.» 

هیچ کدوم از این حرف ها رو نتونستم بزنم و علی در سکوت فقط نفس های عمیق می کشید. چند لحظه بعد صد و هشتاد درجه تغییرِ حالت داد و با خنده ی شیطونی گفت:

- اون جا رو نگاه! بیژنه با نامزدش. جانِ من بیا بریم اذیتشون کنیم. 

چشم هام گرد شد و دهنم عینِ غار علیصدر باز موند! یه دفعه چش شد؟ انگار نه انگار همین دو دقیقه ی پیش حالش خراب بود! این دیگه چه جور آدمی بود! فکر می کردم تا آخرِ مهمونی دیگه مثلِ برجِ زهر مار می شه و با یه من عسل هم نمی شه خوردش ولی حالا! چه قدر سریع تغییر وضعیت می داد! 

ردِ نگاهش رو دنبال کردم و به پسر و دختری رسیدم که کنارِ همدیگه نشسته بودن و پهلوشون به ما بود. دختر روی یه چهار پایه ی پلاستیکی نشسته بود و پسر هم زانوهاش رو خم کرده بود و روی پنجه ی پاهاش نشسته بود. یه گازِ چهار پایه هم جلوشون بود و روی گاز هم یه قابلمه ی بزرگ. کنارِ دستش روی زمین یه پلاستیک پُر از ذرت بو داده و یه پلاستیک دیگه هم ذرت هایی که در انتظارِ بو داده شدن، بودن. همون جور که با هم حرف می زدن، پسر هم قابلمه رو تو هوا تکون می داد که ذرت ها نسوزن. هوسِ ذرت کردم و به علی گفتم:

- موافقم، بیا بریم. 

علی لبخندِ قشنگی تحویلم داد و راه افتاد. هنوز چند قدم مونده بود بهشون برسیم که علی بینیش رو گرفت و با قیافه ی مچاله شده و صدای بلندی گفت:

- پیف پیف پیف! چه بوی گندی میاد!

بینیم رو بالا کشیدم ولی هیچ بویی نمی اومد! پسر و دختر که ظاهرا صدای علی رو شنیده بودن با تعجب برگشتن سمتِ ما و پسر وقتی چشمش به علی افتاد گُل از گُلش شکفت و از جاش بلند شد. خواست بیاد سمتِ ما که علی داد زد:

- تکون نخور. 

پسر سرِ جاش خشک شد و با تعجب گفت:

- چی شده علی؟ 

علی بینیش رو جمع کرد و گفت:

- سیفون رو بکش پسر تا پاهات رو نذاشتی توش! چه بویی هم راه انداخته. نکنه ظهر آبگوشت و پیاز خوردی؟ 

همه با گیجی به علی نگاه کردیم. سکوت برقرار شده بود و انگار کسی نمی فهمید علی چی می گه. یه دفعه طرزِ نشستنِ پسره یادم افتاد. مثلِ وقتی که سرِ سنگ دستشویی باشی نشسته بود و حالا علی داشت می گفت سیفون رو بکش تا پات رو نذاشتی توش! به محضِ این که فهمیدم منظورِ علی چیه، محکم زدم روی شونه اش و با چندش گفتم:

- اَی! خدا مرگت نده علی. 

بعد هم غش غش خندیدیم. اون دو تا هم که انگار درگیرِ تحلیل حرف علی بودن و تازه متوجه ی منظورش شده بودن، شروع کردن به خندیدن. کمی که خندیدیم، آروم شدیم اما دختره همچنان در حالِ خندیدن بود. پسره گفت:

- پس چت شده ضُحی؟ چرا این قدر می خندی؟ 

علی هم خیلی راحت و بدون رودروبایستی گفت:

- نخند، شل می شی کار دستمون می دی! 

نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و قاه قاه با صدای بلند خندیدم. بقیه هم به خنده افتادن و ضُحی که پیش زمینه ی خنده رو هم داشت، این بار دیگه اشکش در اومد. علی نگاهی به پسره کرد و گفت:

- حالا چی شده که تو داری ذرت درست می کنی بیژن؟ 

بیژن گفت:

- پس کی درست کنه؟ به هر کی می گی یه بهونه ای میاره و زیر بار نمی ره. 

علی نوچ نوچی کرد و گفت:

- تقصیرِ خودته دیگه! حتما یه کاری کردی که همه به تو می گن چس فیل درست کن. 

وای خدای من! علی چش شده بود. داشتم از خنده منفجر می شدم ولی دیگه واقعا روم نمی شد به این یکی بخندم، ممکن بود آقا بیژن ناراحت بشه. یعنی علی و بیژن چه قدر با هم شوخی داشتن که علی این جوری اذیتش می کرد و جلوی نامزدش ضایعش می کرد؟! 

بیژن گفت:

- سارا خانوم، شما توی اون خونه اکسیژن کم نمیاری؟ 

با تعجب نگاهش کردم و گفتم:

- منظورتون چیه؟ 

با ابروهاش به علی اشاره کرد و گفت:

- خب بالاخره کمالِ همنشین در من اثر کرده، مواظب باشین در شما هم اثر نکنه که سالِ دیگه شما رو به جای من مسئولِ چس فیل می کنن! 

هینی کشیدم و چشمام بین علی و بیژن و ضحی که هر سه در حالِ ریسه رفتن بودن، چرخ می خورد. باورم نمی شد که بیژن به این راحتی به علی تیکه انداخته باشه. همیشه فکر می کردم علی آدمِ جدی ایه که هیچ کس باهاش شوخی نمی کنه ولی حالا چیز دیگه ای می دیدم. ضحی بین خنده هاش بریده بریده گفت:

- وای ... خدا! دل و ... روده ام ... درد گرفت ... نگاه ... کن ... سارا رو ... شاخ ... در آورده ... خبر ... نداره. 

نفس عمیقی کشید تا خندش تموم بشه و بعد گفت:

- مگه نمی دونی این دو تا وقتی با هم جفت می شن، چه مسخره بازاری راه می ندازن؟ 

هنوز از اثرِ خنده های بی امونش نفسش بریده بریده بود. هاج و واج گفتم:

- من از کجا بدونم؟ اصلا من اولین باره که شما رو می بینم. 

ضحی با تعجب گفت:

- جدی؟ یعنی ما رو نمی شناسی؟ 

با شرمندگی سرم رو پایین انداختم و گفتم:

- نه وا.... 

ضحی دستی به پشتم زد و گفت:

- اشکال نداره، ما هم روی ماهت رو فقط توی مراسم عقد زیارت کردیم، البته نمی دونم بیژن تو رو کجا دیده؟ 

یه مرتبه بیژن و علی به سرفه افتادن و بیژن شروع کرد به ابرو بالا انداختن!

اینا چشون بود؟ علی رفت سرِ قابلمه ی ذرت ها که بیژن خودش رو با تکون دادنش سرگرم کرده بود و گفت:

- بذار دو تا برداریم بخوریم، فقط داغش می چسبه. 

در قابلمه رو برداشت و چند تا دونه برداشت و انداخت تو دهنش. نگاهم کرد و گفت:

- بیا بخور سارا، خدایی این بیژن، ذرت درست کردنش حرف نداره. 

وسوسه شدم و رفتم سرِ قابلمه. ذرت ها دونه دونه می ترکیدن و می پریدن بالا. دو تا دونه برداشتم و انداختم تو دهنم، داغ بود و سعی می کردم همون جور که تو دهنم بودن، فوتشون کنم. دستم رو جلو بردم تا چند تا دونه ی دیگه بردارم، همون موقع یکی از ذرت ها پرید تو هوا و ترکید و چسبید پشتِ انگشت اشاره ام. صدای جیلیز پوستم رو که سوخت شنیدم، جیغی کشیدم و شروع کردم به تکون دادنِ دستم تا ذرت از روی دستم بیفته، ولی ذرت به پوستم چسبیده بود و خیالِ کنده شدن نداشت. علی دستم رو توی دستش گرفت، آروم و قرار نداشتم و سرِ جام بالا و پایین می پریدم. علی ذرت رو از روی انگشتم برداشت. پوستم قرمز و ملتهب شده بود. دستم رو از دست علی بیرون کشیدم و شروع کردم به فوت کردن و با بی قراری گفتم:

- خیلی می سوزه، پوستش کنده شد. آقا بیژن چه قدر ناراضی بودی! دو تا ذرت رو به ما ندیدی؟ 

بیژن با شرمندگی گفت:

- وا... این ذرت ها مالِ من نیست، مسعود پولشون رو داده، شاید اون ناراضی بوده. برین یقه ی اینو بگیرین. آخه همش هم غر می زد که کسی بهشون ناخنک نزنه وگرنه تا وقتِ خوردنش چیزی باقی نمی مونه. 

همچنان انگشتم رو فوت می کردم. احساس کردم تو چشم هام داره اشک جمع می شه. اصلا دلم نمی خواست عین بچه های دو ساله بشینم واسه ی یه سوختگی جزیی گریه و زاری کنم ولی دستِ خودم نبود. اشک هام به اختیارِ خودشون داشتن تو چشمم میزگرد می گرفتن! ناخودآگاه نگاهم کشیده شد سمتِ علی! چرا فکر می کردم علی می تونه توی این وضعیت کاری برام انجام بده؟! چاره ای نداشتم جز این که تحمل کنم. علی هم داشت نگاهم می کرد. تو نگاهش نگرانی و درموندگی رو می دیدم. انگار داشت فکر می کرد چی کار کنه ولی چیزی به ذهنش نمی رسید. احساس کردم کم کم تصویرِ علی داره تار می شه. چه آبرو ریزی ای! اگر دو ثانیه ی دیگه این سوزش ادامه پیدا می کرد، اشک هام سرازیر می شد. لب های علی بدونِ صدا حرکت کردن. خیلی راحت تونستم تشخیص بدم که داره می گه: «دخترکِ من.»

با یه قدم خودش رو بهم رسوند و بدون معطلی، دستم رو گرفت و انگشتم رو کرد توی دهنش! چه احساسی داشتم؟ نمی دونم! یه حسِ عجیب، حسِ غافلگیری، حسِ خجالت، حس خوردن عسل های روی انگشتم توی روزِ عقد، حس آروم شدنِ سوزش انگشتم، حسِ نرمی زبونش که به آرومی روی سوختگی انگشتم کشیده می شد، حس داغی لپ هام، و علی ... علی انگار حواسش به من نبود، انگار توی یه دنیای دیگه ای بود. نگاهش به چشم هام بود ولی انگار یه چیزِ دیگه ای غیر از چشم می دید! التهابِ عجیبی توی نگاهش بود. امشب این جا چه خبر بود! چه اتفاقی داشت برای ما می افتاد؟ انگار توی دلِ من و علی هم

چهارشنبه سوری و آتیش بازی بود. 

صدای گلو صاف کردنِ بیژن، باعث شد که علی انگشتم رو از دهنش بیرون بیاره. 

بیژن گفت:

- مادر بزرگ توی یخچالش پمادِ سوختگی داره، براش بزن. 

علی با سر تایید کرد و با یه تشکرِ آروم از کنارشون رد شدیم. علی انگشتم رو جلوی صورتش گرفت و در حالِ بررسیش گفت:

- هنوزم می سوزه. 

چند لحظه فکر کردم. می سوخت یا نمی سوخت؟ سوزشِ خفیفی احساس می کردم ولی بیشتر از انگشتم لپ هام می سوخت. احساس می کردم حسابی قرمز شدم. حرفِ علی باعث تاییدی بر احساسم شد.

- دیدی بچه کوچولوها رو وقتی از حموم میارن پوستشون سفید و شفاف می شه و لپ هاشون قرمز. 

یه نگاه تو چشم هام کرد و منم با سر حرفش رو تایید کردم تا ببینم چی می خواد بگه:

- تو هم وقتی خجالت می کشی همین شکلی می شی!

با لبخندی که دندون های سفیدش رو به نمایش گذاشت، بهم خیره شد و منم لپ هام داغ تر شد! سرم رو انداختم پایین و ترجیح دادم هیچی نگم. چون ممکن بود دوباره یه چیزی بگم و علی به نفعِ خودش تعبیر کنه! 

با علی رفتیم توی آشپزخونه. علی از قفسه ی توی درِ یخچال پماد سوختگی رو پیدا کرد. منو نشوند روی تک صندلی ای که توی آشپزخونه بود و خودش کنارِ پام زانو زد. کمی از پماد رو روی انگشتم مالید و با انگشتِ خودش، روی سوختگی پخشش کرد. خواست حرفی بزنه که یه نفر توی چهارچوبِ درِ آشپزخونه ایستاد. 

من و علی همزمان سرهامون رو بالا گرفتیم و به سمتِ در نگاه کردیم. با دیدنِ همون دختره ی فیس فیسو که نماز خوندنِ علی رو مسخره کرده بود، پُفی کشیدم، روم رو برگردوندم و به علی نگاه کردم. علی هم صورتش رو برگردونده بود و با اخمِ غلیظی مشغولِ چرب کردنِ سوختگی بود. به ثانیه نکشید که دستم رو گرفت و با لحن عاشقانه ای گفت:

- بلند شو عزیزِ دلم، چند دقیقه ی دیگه سوزشش از بین می ره، بریم یه شربتِ خنک بهت بدم که شربت آلبالوهای عمه رضوان حرف ندارن. موافقی خانومی؟ 

برای اولین بار تو عمرم، دوزاریم به موقع افتاد. فهمیدم که علی به خاطرِ حضور این دختره این جوری حرف می زنه. یه حسی قلقلکم می داد که از موقعیتِ پیش اومده نهایتِ استفاده رو ببرم و در واقع، حالش رو ببرم! دوست داشتم دختره رو حرص بدم. نمی فهمیدم این چه حسِ نفرتی بود که با یه بار دیدنش توی وجودم شکل گرفته بود! چشم هام رو پُر از عشق کردم! دستم رو دور بازوی علی حلقه کردم و همون طور که سرم رو به بازوش تکیه می دادم گفتم:

- مگه می شه موافق نباشم، سلیقه ی تو حرف نداره، وقتی از کسی یا چیزی تعریف کنی یعنی معرکه ست. 

همون طور که از کنارِ دختره رد می شدیم، پوزخندی تحویلش دادم اما پشیمون شدم که چرا اصلا نگاهش کردم. قیافه اش آدم رو یادِ سگِ هار می نداخت! احساس کردم الانه که پاچه ام رو بگیره! 

دختره با صدای پُر عشوه و کشداری گفت:

- علی جـــان. 

عـــوق! دختر هم این قدر ذلیل؟ یه عمری عاشقِ پرهام بودم یه بار این جوری صداش نزدم! اَه اَه حالم به هم خورد. می بینه علی زن داره ها چسبیده بهش خجالت هم نمی کشه! 

علی نه نگاهش کرد، نه جوابش رو داد. با این که خیلی از کم محلی علی خوشم اومد اما برام سوال شده بود که این دختر کیه؟ 

با علی رفتیم سمت میزی که توی ایوون قرار داشت و روش شربت و میوه و تخمه و شیرینی بود. یه لیوان شربت برام ریخت و همون طور که به دستم می داد گفت:

- بخور عزیزم. 

نگاهی به دور و برم کردم، یعنی دختره همون نزدیکی بود که علی همچنان به عزیزم گفتن ادامه می داد؟ هر چی نگاه کردم ندیدمش! پرسشگرانه به علی نگاه کردم و گفتم:

- این دختره کی بود؟ 

علی خیلی خونسرد گفت:

- واسه ی چی می پرسی؟ 

بینیم رو چین دادم و گفتم:

- خیلی چندشه! اصلا ازش خوشم نمیاد. 

علی با تعجب گفت:

- مگه قبلا دیدیش؟ 

با اکراه گفتم:

- اون موقع که رفتی نماز بخونی اومد خودش رو چسبوند بهم. 

- چی بهت گفت؟ 

- هیچی، چیزِ خاصی نگفت، فقط حالت رو پرسید. از بس عشوه اومد حالم رو به هم زد. زیاد پیشش نموندم. 

خواستم دوباره بپرسم اون دختره کیه اما حضورِ بیژن و ضحی با چند تا پلاستیکِ بزرگ پُر از ذرتِ بو داده و جیغ و دادِ اطرافیان، مانع شد. همه ی کسایی که دورِ آتیش بودن بلند شدن و به سمتِ ذرت ها حمله ور شدن. بیژن دو تا از پلاستیک ها رو با خودش به ایوون آورد و توی چند تا کاسه پخششون کرد و برای بزرگ ترها گذاشت. چشمش به من که افتاد گفت:

- انگشتتون بهتر شد؟ 

به کلی سوزشش رو فراموش کرده بودم، نگاهی به انگشتم که دیگه اثری از پماد روش نبود انداختم و گفتم:

- بله، خیلی بهتره. 

بیژن دستِ علی رو کشید و گفت:

- بیا بریم کنارِ آتیش، مرحله ی قشنگش داره می رسه. 

علی نگاهی بهم کرد، انگار نمی دونست با من بمونه یا با بیژن بره. پلک هام رو، روی هم گذاشتم و لبخند زدم. علی هم متقابلا لبخند زد و با بیژن رفت. اون دو تا که رفتن، ضحی دستم رو چسبید و با هیجان گفت:

- میترا رو دیدی؟

سرِ جام میخکوب شدم. میترا! معشوقه ی قدیمی علی! این جا؟ نه، نه! این امکان نداشت. با نگرانی گفتم:

- کو؟ کجاست؟ 

ضحی دندون قُروچه ای کرد و گفت:

- ورِ دلِ علی جونش! 

با وحشت برگشتم سمتِ جایی که علی و بیژن رفته بودن. دختری کنارِ علی نشسته بود ولی پشتشون به من بود و نمی تونستم چهره هاشون رو ببینم. حالِ بدی داشتم. دلشوره ی بدی به جونم افتاده بود. میترا این جا چی کار می کرد؟ مگه میترا شوهر و بچه نداره پس چرا پیشِ علی نشسته؟ اصلا این همه آدم، چرا پیشِ علی باید بشینه؟ نکنه فیلش یادِ هندستون کرده؟! ولی علی که دیگه مجرد نیست! هه، تو فکر می کنی مجرد نیست ولی واقعیت اینه که مجرده، فقط یه مزاحم آورده توی خونه اش. حالا تو چته؟! کاسه ی داغ تر از آش شدی؟ مگه نگفتی هر کی آزادانه می تونه به عشقش فکر کنه؟ مگه همش توی خیالاتت با پرهام سیر نمی کنی؟ چه طور نوبتِ علی که شد، اَخه شد؟ 

- برو پیشِ شوهرت، نذار از چنگت درش بیاره. 

با تعجب به ضحی نگاه کردم. منظورش چی بود؟ اون از رابطه ی ما و گذشته ی میترا و علی چی می دونست؟ باید می فهمیدم این جا چه خبره. 

- ضحی؟ 

- بله؟ 

- تو چه قدر علی رو می شناسی؟ 

کمی فکر کرد و بعد گفت:

- من چیزِ زیادی دربارش نمی دونم. 

- مگه تو فامیلِ علی نیستی؟ 

- نه. 

- نه؟ پس چی؟ 

- من، نامزدِ بیژن هستم. بیژن پسر خاله ی علیه و در واقع بهترین دوستِ علی. علی و بیژن هیچ راز نگفته ای ندارن. من و بیژن هم همین طور. بیژن هیچ وقت نمی تونه هیچ چیزی رو از من پنهون کنه، هر چیزی که بیژن می دونه منم می دونم. 

با گیجی گفتم:

- مگه آقا بیژن چی می دونه؟ 

- گذشته ی علی و میترا، فراری بودنِ علی از ازدواج و ازدواجِ صوری شما دو تا. 

هینی کشیدم و با وحشت زل زدم تو چشم هاش. ضحی با آرامش گفت:

- نگران نباش، هیچ کسِ دیگه ای از این ماجرا خبر نداره، الانم که دارم به تو این حرف ها رو می زنم واسه ی اینه که می خوام کمکتون کنم. 

- کمک؟ چه کمکی؟ 

- نباید بذاری به همین راحتی میترا، علی رو از چنگت در بیاره. 

- منظورت چیه؟ میترا که متاهله. 

پُفی کرد و با عصبانیت گفت:

- مگه نمی دونی؟ داره از همسرش جدا می شه! 

- جدی می گی؟ برای چی؟ 

- من چه می دونم؟ این رضای بدبخت هم گیرِ این میترا افتاد. 

- رضا کیه؟ 

- پسر عموی علی. 

- چی؟ پسر عموی علی؟ می شه دقیق تر بگی قضیه چیه؟ علی چیز زیادی درباره ی میترا به من نگفته. 

- رضا و میترا و علی توی یه دانشگاه بودن، چند وقت بعد از این که علی از میترا خوشش میاد، به رضا معرفیش می کنه و از قضا میترا خانوم از رضا بیشتر از علی خوشش میاد و این جوری می شه که علی رو ول می کنه و می ره سراغِ رضا. رضا هم که عاشقِ چشم و ابروی نداشته ی میترا شده بود (این جمله رو با یه وری کردنِ چونه اش گفت!)، می ره خواستگاری و بقیه ی ماجرا. 

- ولی علی گفته بود از نظرِ فرهنگی با هم، همخونی نداشتن که ازدواج نکردن. 

- آره خب، راست گفته، خودت که داری می بینی. 

و اشاره ای به سمتِ علی کرد. دوباره نگاهی بهشون انداختم. همچنان پیشِ هم بودن و پشتشون هم به من بود. میترا پاش رو تکون داد و تونستم کفش هاش رو ببینم. چه قدر کفش هاش آشنا می اومد. برق از سرم پرید. کفش های قرمزِ با پاشنه ی پونزده سانتی!

ای وای! این که همون دختر فیسوئه بود. داشتم آتیش می گرفتم! هم از دستِ میترا، هم از دستِ علی. میترا با اون همه بی چشم و رویی و بی حیایی! علی هم با اون همه دو رنگی! بنازم این همه مردونگی رو! دو ساعته معلوم نیست با زنِ مردم چی تو گوشِ هم ویز ویز می کنن! چه قدر من خرم که حرف هاش رو باور کردم. «فکر کردن به زنِ مردِ دیگه ای از مردانگی به دوره!» بله، نمُردیم و معنای مردانگی رو هم فهمیدیم. 

با عصبانیت گفتم:

- پس رضا کجاست؟ بچه هاش کجان؟

- آمریکا، میترا هم آمریکا بود ولی برگشته و درخواستِ طلاق داده. 

- تو این چیزها رو از کجا می دونی؟

- خب معلومه، بیژن بهم گفت. 

- بیژن از کجا می دونه؟ علی بهش گفته؟ 

علی از کجا خبردار شده؟ یعنی با میترا در تماسه؟ هه! منو باش که فکر می کردم با چه مردِ مقدسی زندگی می کنم! نگو آقا با معشوقه در تماسه! خون خونم رو می خورد و داشتم دیوونه می شدم. دلم می خواست برم یکی یه مشت حواله ی صورت جفتشون کنم. صبر کن ببینم. تو چته سارا؟! واسه چی این قدر حرص می خوری؟ تو این وسط چی کاره ای؟ مثلِ این که یادت رفته روزی که داشتین این ازدواجِ دروغی رو ترتیب می دادین چه شرط و شروطی با هم گذاشتین؟ هیچ کس به زندگی دیگری کاری نداره، هیچ کس از دیگری هیچ انتظاراتی نداره و هر موقع یکی از طرفین از این زندگی مسخره، خسته شد، طلاق! بسه دیگه، این قدر حماقت هام رو یادم نیار. کلِ زندگیم حماقت کردم، حماقت کردم عاشقِ پرهام شدم، حماقت کردم ازدواج کردم و حالا هم حماقت کردم که به علی ... به علی چی؟ چرا حرفت رو خوردی سارا؟ چرا می ترسی حرفِ دلت رو بزنی؟ چون همیشه از دلم ضربه خوردم. ولی تو این بار با عقلت تصمیم گرفتی، هیچ جای تصمیماتت احساسی نبوده، پس مطمئن باش پشیمون نمی شی. پشیمون نمی شم؟ پس این وضعیتی که الان دارم چیه؟ این وضعیتت به خاطرِ اینه که داری احساسی عمل می کنی، داری یه طرفه به قاضی می ری، صرفِ دیدن علی در کنارِ میترا که به معنی توجه علی به میترا نیست! صبور باش سارا، صبور باش، بالاخره می فهمی جریان از چه قراره. 

- معلوم هست کجایی؟ سه ساعته دارم صدات می زنم؟ اصلا شنیدی چی گفتم؟ حواست کجاست دختر؟

با گیجی به ضحی نگاه کردم و گفتم:

- هان؟ چی گفتی؟ ببخشید حواسم نبود، می شه دوباره بگی؟

پشتِ چشمی نازک کرد و با قیافه ی دلخوری گفت:

- می گم این حرف ها رو بیژن از مامانش شنیده، علیِ بیچاره روحش هم از این ماجرا خبر نداره، الانم احتمالا میترا مخش رو کار گرفته و داره با مظلوم نمایی خودش رو بی تقصیر جلوه می ده. 

با سماجت گفتم:

- مامانِ بیژن از کجا فهمیده؟

ضحی که بد جوری لجش در اومده بود گفت:

- مو رو از ماست می کشی بیرونا! ولی خوشم اومد. می خوای مطمئن بشی که منبع موثقه؟ مامانِ بیژن با مامانِ میترا دوست شده. فکرش رو بکن! مامانِ بهترین دوستِ علی رفته با مامانِ کسی که یه زمانی معشوقه ی علی بوده دوست شده، البته اینا همه زیرِ سرِ این بیژنِ آب زیر کاهه! این جوری مامانش رو جاسوسِ خودش کرده که واسش خبرهای دستِ اول بیاره. 

ریز ریز خندید و گفت:

- عاشقِ همین تخس بازیاشم، خیلی زبله، اگه مامانش رو نفرستاده بود تو خونه ی دشمن که الان خبر نداشتیم میترا چرا تنها اومده! میترا به همه گفته چون دلش برای ایران و شب های عیدش تنگ شده بوده، اومده ایران و چون رضا کار داشته نیومده. بی انصاف بچه هاشم سپرده دستِ پرستار. دو تا بچه ی کوچولو رو! یکی نیست بگه آخه تو چه جور مادری هستی؟

تو کفِ این مونده بودم که این زن و شوهر و مادرشوهر عجب شبکه ی خبری گسترده ای رو تشکیل داده بودن و میترا چه قدر بی عاطفه بود که این قدر راحت بچه هاش رو رها کرده بود. 

یادِ حرف های علی درباره ی میترا افتادم. میترا به علی گفته بود افکارش پیر مردیه و حالا با اون نظری که درباره ی نماز خوندن داد تا ته خط رو رفتم، ولی علی که آدمِ مقیدی بود چه طور عاشقِ میترا با این سر و شکل شده بود؟ در نهایتِ ناامیدی همین سوال رو از ضحی هم پرسیدم و ضحی هم جوابم رو داد. ظاهرا علیِ بیچاره دست تو دماغش هم می کرد، بیژن می ذاشت کفِ دستِ ضحی! البته این جاسوسی های بیژن به نفعِ من شده بود.

- آخه دختر خوب، خودت که بهتر می دونی، کدوم دانشگاهی اجازه می ده که دخترها این ریختی بیان دانشگاه؟ البته میترا از وقتی که رفت آمریکا هم بدتر شد! فرهنگِ غرب بد جوری روش اثر گذاشت. 

- اصلا چی شد که میترا، رضا رو به علی ترجیح داد؟

- چون رضا هم پول دارتر بوده، هم بی قید و بندتر. به سر و شکلِ میترا کاری نداشته، براش مهم نبوده میترا چه طوری لباس بپوشه و از همه مهم تر، عازمِ آمریکا بوده، میترا هم که عاشقِ آمریکا. 

لبم رو گاز می گرفتم و به حرف های ضحی گوش می دادم، اصلا فکرش رو نمی کردم توی این مهمونی این قدر اتفاقات جالب بیفته و چیزهای جدید بشنوم و جالب تر این که با میترا رو به رو بشم. 

ضحی با نفرت ادامه داد:

- اصلا همین میترا مادربزرگ رو به این روز انداخت.

با وحشت به ضحی نگاه کردم و گفتم:

- منظورت چیه؟ چرا این حرف رو می زنی؟

- این حرفِ من نیست، حرفِ بیژنه، البته منم باهاش موافقم. 

- می شه بگی جریان چیه؟

ضحی پاش رو، روی زمین کوبید و با حرص گفت:

- وای سارا، اصلا امون نمی دی آدم حرفش رو بزنه! بعد هم هی می گی منظورت چیه؟ جریان چیه؟ واضح تر بگو و هزار تا غر غرِ دیگه. 

با شرمندگی سرم رو پایین انداختم و گفتم:

- ببخشید، حالا می شه بگی؟

پُفی کرد و گفت:

- ظاهرا علی و مادر بزرگ رفیق فابریک بودن. 

از تعبیرش تعجب کردم و پُقی زدم زیرِ خنده. ضحی هم خندش گرفت و گفت:

- باور کن راست می گم، این جور که بیژن تعریف می کنه و خودمم قبلا دیده بودم خیلی همدیگه رو دوست داشتن. نگاه به الانش نکن که علی رو نمی شناسه. در واقع هیچ کس رو نمی تونه بشناسه. طفلک وقتی می فهمه چه اتفاقی برای علی افتاده خیلی غصه می خوره، به خصوص که یکی دیگه از نوه هاشم درگیرِ میترا شده بود. اولین کسی که علی، میترا رو بهش نشون داده بود، همین مادربزرگ بود. به خاطرِ علاقه ی خاصی که مادر بزرگ به علی داشت، پا به پای علی آب شد اما علی جوون بود و تونست دوباره سرِ پا بشه ولی مادر بزرگ به این روز افتاد. به خصوص که علی درد و دل هاش رو واسه ی مادر بزرگ می گفته. به مادر بزرگ گفته بود که دیگه هیچ وقت ازدواج نمی کنه. یکی از دلایلی هم که علی تن به ازدواج داد همین مادر بزرگ بود. اون موقع مادر بزرگ حالش خیلی بد بود و تو بیمارستان بود. تنها چیزی هم که می خواسته ازدواجِ علی بوده. علی هم به خاطرِ مادر بزرگ حاضر شد یه ازدواجِ صوری انجام بده. در واقع علی خیلی شانس آورد که تو برای این ازدواجِ صوری سرِ راهش قرار گرفتی. 

- مگه من چمه؟

- نه نه! منظورم این نبود که تو ایرادی داری، برعکس خیلی هم خوبی، واسه همینه که می گم شانس آورده، چون این ازدواجِ دروغی یه جورایی زندگی علی رو، روبراه کرده. از وقتی با تو ازدواج کرده هر روز سرحال تر از روزِ قبلشه. اینا حرفِ من نیست، حرفِ بیژن که هر روز ورِ دلِ علیه. سارا خانوم با علی چی کار کردی؟ فکر کنم داری احساساتِ علی رو قلقلک می دیا! 

خندیدم و گفتم:

- دست بردار ضحی! من هیچ وقت بلد نبودم احساساتِ پسرها رو قلقلک بدم. 

برای این که دیگه به این بحث ادامه نده و فکرِ منو درگیر چیزهایی که واقعیت نداشتن نکنه، گفتم:

- چرا تو این مدت علی منو نیاورد پیشِ مادر بزرگ تا ببینمش؟

- من فکر می کنم به دو دلیل، اول این که مادر بزرگ آلزایمر گرفت و دیگه چیزی از این ماجراها یادش نبود، علی هم می ترسید که با معرفی کردن تو به عنوانِ همسرش، اتفاقات گذشته به یادش بیاد و حالش بدتر بشه. دلیل دومش هم که خودِ علی به بیژن گفته بود اینه که نگرانِ تو بوده. 

- نگرانِ من؟

ضحی با حرص گفت:

- وای! باز پا برهنه پریدی وسطِ حرفِ من! دارم می گم دیگه، صبر داشته باش. 

عذرخواهی ای کردم و ضحی ادامه داد:

- علی نگرانِ این بوده که تو از گذشته اش با خبر بشی. 

- ولی من که خبر داشتم، علی همون روزِ خواستگاری گفت کسِ دیگه ای رو دوست داره، بعد از عروسی هم در موردِ میترا باهام حرف زده بود. 

ضحی با شک و تردید زل زده بود به دهنِ من. آبِ دهنش رو قورت داد و همون جور با چشم هایی که آروم و قرار نداشتن نگاهم می کرد. شروع کرد به جویدنِ لبش و با ناخن هاش بازی کردن. دور و برش رو نگاه می کرد و انگار دنبالِ حرفی برای گفتن می گشت. آخرش هم شروع کرد به هذیون گفتن:

- می دونی ... خب، آره دیگه ... همین ... خب، پس می دونی دیگه ... واسه ی همین بوده. 

دلم به شور افتاد، حس خوبی نداشتم. یه جای کار می لنگید. دلم گواهی بد می داد. رفتارِ ضحی داد می زد که یه خبرهایی هست که نمی خواد بهم بگه . علی چرا نگران بوده که من از گذشته اش با خبر بشم؟ اگر گذشته اش فقط همین چیزهایی بوده که به من گفته که دیگه نگرانی نداره! یه چیزی مدام توی مغزم داد می زد که یه اتفاقِ بدی تو گذشته افتاده که مادر بزرگ رو به این روز انداخته و علی نگرانِ برملا شدنشه. 

ضحی خیلی تابلو بحث رو عوض کرد. با خنده ای که کاملا مشخص بود طبیعی نیست گفت:

- راستی، از زیرِ زبون بیژن کشیدم. 

با این که فکرم بد جوری درگیر شده بود، برای این که ناراحت نشه گفتم:

- چی رو از زیرِ زبونش کشیدی؟

با هیجان گفت:

- حواست بود اون موقع که ذرت درست می کردیم من گفتم که نمی دونم بیژن تو رو کجا دیده؟

با سر تایید کردم. حالا قضیه داشت برای منم جالب می شد. 

- حواست بود یه دفعه علی و بیژن شروع کردن به سرفه کردن و بعد هم خودشون رو با ذرت ها سرگرم کردن که نخوان جواب بدن؟

همون جور که تایید می کردم گفتم:

- آره، حواسم بود. بیژن هم برای تو ابرو بالا می نداخت و انگار می خواست بهت بفهمونه که سوتی ندی!

ضحی خنده ی کوتاهی کرد و گفت:

- علی تو رو به بیژن نشون داده بوده.

با تعجب گفتم:

- جدی می گی؟ کی؟ کجا؟ واسه ی چی؟

- از سرِ کار که بر می گشتی، با بیژن تعقیبت کردن. 

چشم هام گرد شد. با دهنِ باز، زل زدم به ضحی. 

- ظاهرا چندین بار هم این کار رو کردن، می خواستن بفهمن با کی می ری؟ کجا می ری؟ چه کارها می کنی؟ خلاصه این که حسابی آمارت رو گرفتن. 

- آخه واسه ی چی؟

نگاه عاقل اندر سفیهی بهم کرد و گفت:

- یه پسر، واسه ی چی آمارِ یه دختر رو در میاره؟

هاج و واج نگاهش کردم. چه اتفاقاتی که من ازشون بی خبر بودم! سرم رو خاروندم و گفتم:

- کِی تعقیبم کردن؟ چه طور من متوجه نشدم؟

- اگه قرار بود تو متوجه بشی که دیگه اسمش تعقیب نبود.

جالب بود که ضحی از جیک و پوک ماجرا با خبر بود. پس فقط من نبودم که همه ی زندگیم رو واسه ی شیرین می گفتم و شیرین هم می ذاشت کفِ دستِ آرمان. علی هم به بیژن می گفته و بیژن هم به ضحی. به به! دیگه کسی هم مونده بود که خبر از قول و قرارِ من و علی نداشته باشه؟ یه دفعه فکری به ذهنم رسید و گفتم:

- راستی! اصلا علی از کجا می دونه من کجا کار می کنم؟

ضحی چونه اش رو خاروند و گفت:

- راست می گیا! ولی خب، حتما از خونه تعقیبت کرده و فهمیده کجا کار می کنی. 

سری تکون دادم و چونه ام رو خاروندم. یه دفعه ضحی با حرص کوبید تو بازوم و گفت:

- تا دیر نشده یه فکری بکن و علی رو از دستِ میترا نجات بده. 

- آی! بازوم از جا در اومد، چت شد یه دفعه؟

- یه نگاه بنداز به اون طرف تا بفهمی چِمه؟

جایی که نشون می داد رو نگاه کردم. بازوی میترا به بازوی علی چسبیده بود. عجب صمیمیتی! احساس کردم علی داره خودش رو عقب می کشه. بی اختیار لبخند زدم. ضحی دوباره گفت:

- می خوای عینِ ماست همین جا وایسی تا از چنگت درش بیاره؟

- هیچ کاری از من بر نمیاد. 

- آخه چرا؟

- علی باید خودش تصمیم بگیره. من و تو هیچ کاره ایم. اگه علی هنوزم دلش با میترا باشه هیچ وقت با هیچ کسِ دیگه ای نمی تونه خوشبخت بشه. هر چه قدر هم که میترا دخترِ نالایقی باشه، ما نمی تونیم چیزی رو بهش تحمیل کنیم، این زندگی علیه. 

- پس تو چی سارا؟

- چه خبرته ضحی؟ همچین می گی: «پس تو چی سارا.» انگار من یه بچه هم از علی دارم. خوبه خودت می دونی روابط ما چه طوریه، ما هیچ تعهدی به هم نداریم، از اول هم قرارمون همین بود، هر کی برای خودش زندگی می کنه، فقط خونمون مشترکه، همین. پس این قدر غصه ی منو نخور. 

- یعنی تو هیچ علاقه ای به علی پیدا نکردی؟

با کلافگی گفتم:

- بی خیال ضحی. 

- این یعنی که، ضحی فضولی نکن؟

- نه به جون تو، می گم بی خیال، چون خودمم نمی دونم چه احساسی دارم، باور کن نمی دونم. 

ضحی سری به نشونه ی فهمیدن تکون داد و ساکت شد. دستی به شونه ام زد و گفت:

- برنامه شروع شد.

سرم رو بالا گرفتم و به، رو به رو نگاه کردم. ده دوازده تا از پسرها به ردیف کنار آتیش ایستاده بودن و هر کدوم یه چیزی دستشون بود. یکی قابلمه، یکی دبه ی پلاستیکی، یکیشون دو تا در قندونِ استیل، اون یکی دو تا استکانِ بلور، یکی درِ خودکار دم دهنش گرفته بود و اون یکی یه بطری نوشابه دستش بود. چند تاشون هم فشفشه و ترقه کبریتی دستشون بود. چند لحظه بعد، صدای گروه ارکستر بلند شد. اول اونی که بطری نوشابه دستش بود، با ریتم خاصی شروع کرد به تکون دادن بطری. همه سکوت کرده بودن و صدای تکون خوردنِ نوشابه توی بطری به خوبی شنیده می شد. منتظر بودم که هر لحظه بطری بترکه و نوشابه ها به همه طرف پخش بشه! بعد از اون، پسری که درِ قندون دستش بود، درها رو به هم کوبید و صدای نازکی ایجاد شد. چند لحظه بعد، صدای سوتی که با در خودکار، به طرزِ هنرمندانه ای زده می شد، به صداهای دیگه اضافه شد. صدای تنبک زدن با قابلمه و دبه و صدای جیلینگ جیلینگ خوردن استکان ها به همدیگه هم به این مجموعه اضافه شد. اونایی که دور آتیش نشسته بودن، شروع کردن به دست زدن. دست زدنی که با دو تا انگشت بود. ریتم دست زدنشون این جوری بود که اول دو تا ضربه با فاصله می زدن، ضربه سوم و چهارم پشت سر هم و ضربه پنجم با فاصله ی بیشتر و محکم تر. تقریبا ریتمِ کلی آهنگ هم همین بود و همه ی اونایی که با وسیله های مختلف می زدن یه جورایی همین ریتم رو دنبال می کردن. از ایده ی جالبشون لبخند روی لبم نشست و با ذوق بهشون خیره شدم. برگشتم سمتِ ضحی که چیزی بهش بگم اما دیدم از ضحی خبری نیست. تعجب کردم و با دلخوری گفتم:

- وا! دختره کجا رفت؟ حداقل یه اِهِـن و اوهونی نمی کنه که آدم بفهمه می خواد بره. 

- مگه توالته که اِهِن و اوهون کنه؟

از جا پریدم. برگشتم سمتش و با چهره ی خندونِ علی مواجه شدم. این علی هم امشب یه چیزیش می شدا! گیری داده بود به این WC (دبلیو سی)! اصلا کِـی از کنارِ آتیش بلند شد که من متوجه نشدم؟

- بیا بریم کنار آتیش پیشِ بقیه، این جوری بیشتر مزه می ده. 

لبخندی زدم و همراهِ علی راه افتادم. چشمم به ضحی افتاد که به بازوی بیژن لم داده بود و داشت به آتیش نگاه می کرد. عجب زبلی بود! زود خودش رو رسونده بود به بیژن. خوبه حالا میترا به بیژن کاری نداشت. علی دستش رو برد پشتِ سرم و گفت:

- اجازه هست؟

با گیجی گفتم:

- چه اجازه ای؟

لبخندِ متعجبی زد و گفت:

- یعنی واقعا نمی دونی؟

گیج تر شدم و گفتم:

- مگه می خوای چی کار کنی؟

سرش رو آورد کنارِ گوشم و با صدای آرومی گفت:

- می خوام بغلت کنم. 

با چشم های گرد شده و دهنِ باز، زل زدم بهش. علی خنده ی بلندی سر داد و گفت:

- چرا این جوری نگام می کنی؟ 

با انگشتِ اشاره دو تا ضربه ی آروم به پیشونیم زد و گفت:

- چه فکری تو مخته شیطون که این قدر ترسیدی؟

لبم رو گزیدم و با خجالت گفتم:

- علی! این حرف ها چیه می زنی؟ نکنه به جای شربت یه چیز دیگه خوردی؟

خنده ی بلندتری تحویلم داد. دستِ راستش رو دور کمرم حلقه کرد و پهلوم رو به خودش چسبوند و گفت:

- منظورم این بود دخترک. 

هیچی نگفتم، یعنی اصلا روم نمی شد حرفی بزنم، با اون فکرِ منحرفی که من داشتم و سرخوشیِ عجیبی که امشب علی داشت، هر حرفی می زدم یه چیزی از توش پیدا می کرد. خیلی دوست داشتم بفهمم میترا زیرِ گوشش چی خونده ولی خب، این فقط در حدِ یه آرزو باقی موند. 

کنارِ بقیه نشستیم و این بار روی شن ها! علی خیلی راحت بدونِ این که نگرانِ کثیف شدنِ لباسش باشه، روی زمین نشست. منم مانتوم رو بالا زدم و روی شلوارم نشستم. علی شروع کرد همراهِ بقیه دست زدن و منم همراهیش کردم. با چشم دنبالِ میترا می گشتم. اون طرفِ آتیش روی آجرِ مخصوصش نشسته بود! خیره شده بود به آتیش و اصلا حواسش هم به بقیه نبود. تصمیم گرفتم بی خیالِ میترا بشم و از این اجرای زنده لذت ببرم. 

علی پسری رو صدا زد و وقتی پسر اومد نزدیکش گفت:

- فرهاد، چند تاشون رو بنداز تو آتیش، بمبی ها رو نندازیا! کبریتیا. چند تا هم فشفشه بنداز. 

- چشم علی آقا، رو چشمم. 

همون لحظه یه چیزی پرت کرد تو آتیش و چند لحظه ی بعد. صدای تـَــرق بلند شد. همه از جا پریدن و شروع کردن به غر غر کردن و علی هم از خنده ریسه می رفت. مثل بچه های تخس شیطنتش گُل کرده بود. باورم نمی شد اون علیِ سر به زیر و آروم و مهربون از این مردم آزاری ها هم بلد باشه. فرهاد چند تا ترقه رو با هم انداخت تو آتیش و یکی یکی پشتِ سرِ هم می ترکیدن و دخترها یکی یکی جیغ می زدن. بزرگ ترها از توی ایوون به بچه هاشون می خندیدن و مادر بزرگ با لبخندِ آرومی به ثمره های عمرش نگاه می کرد. بعد از ترقه، چند تا فشفشه انداخت توی آتیش که آتیش رو خیلی قشنگ کرد. جرقه های فشفشه بین آتیش صحنه ی جالبی درست کرده بود. 

علی بلند شد و رفت سراغِ اون پسری که قابلمه دستش بود. چیزی درِ گوشش گفت و قابلمه رو ازش گرفت و برگشت کنارِ من نشست. یکی دیگه از پسرها، چند تا فشفشه زمینی، دور تا دور آتیش چید و دونه دونه روشنشون کرد. همزمان با روشن شدن فشفشه ها، علی با ریتم تندی شروع کرد به تنبک زدن با قابلمه و همه ی پسرها، هر چی دستشون بود ول کردن روی زمین و پریدن وسط. دست و پاهاشون رو هماهنگ با ریتم تندی که علی می زد تکون می دادن و ادای سرخ پوست ها رو در می آوردن. داشتم از خنده ریسه می رفتم. علی هم با صدای بلند می خندید و همچنان تنبک می زد. ریتمش یه جورایی مثلِ آهنگ بندری بود. چشمم به ضحی افتاد که دوباره از شدتِ خنده اشک روی گونه هاش روان شده بود. خبری از بیژن نبود. رد نگاه ضحی رو دنبال کردم و به بیژن رسیدم که به طرز وحشتناکی داشت جفتک می نداخت و مثلا می خواست هلی کوپتری برقصه! کنترلم رو از دست دادم و با صدای بلند خندیدم. علی برگشت و با تعجب به من نگاه کرد و با سر اشاره کرد که چی شد؟ منم همون طور که می خندیدم به بیژن اشاره کردم و علی هم به خنده افتاد. همه توی حال و هوای خندیدن بودیم که صدای وحشتناک انفجاری، خنده ها رو به جیغ تبدیل کرد و بعد از اون آسمون بالای سرمون قرمز شد. همه ی سرها به سمتِ آسمون بلند شد و محو تماشای آتیش بازی قشنگی که به راه افتاده بود، شدیم. نورهای سبز و زرد و سفید و آبی و قرمز تو هوا پخش می شد و صدای مهیبی ایجاد می کردن. با هر انفجار، همه جیغ می کشیدیم. اون قدر از شدتِ هیجان دهنم رو باز کرده بودم و خندیده بودم که، هم گونه هام درد می کرد، هم احساس می کردم گوشه های لبم داره چاک می خوره.

صدای داد فرهاد رو شنیدم که اخطار می داد:

- گوش هاتون رو بگیرین کر نشین. 

همه دست هاشون رو گذاشتن روی گوش هاشون و تا اومدم بفهمم چه خبر شده، ترقه ای

رو به دیوار کوبید که صدای وحشتناکی ایجاد کرد و دیوار به کلی سیاه شد. از ترس جیغ بلندی کشیدم و سرم و توی بازوی علی فرو کردم، آستین علی رو گرفتم و کشیدم روی صورتم. حرکتم دقیقا عین کبک بود که سرش رو توی برف فرو می کنه و چون خودش جایی رو نمی بینه فکر می کنه بقیه هم اینو نمی بینن و تونسته قایم بشه. منم سرم رو توی بازو و لباسِ علی قایم کرده بودم. علی دست از تنبک زدن کشید، دست هاش رو دورم حلقه کرد و گفت:

- ترسیدی؟ تموم شد دیگه! سارا، سرت رو بلند کن ببینمت. 

سرم رو بالا آوردم و با خجالت به علی نگاه کردم که چهرش هم خندان بود، هم نگران. 

- چیزی نیست که! یه ترقه بود. تو اگه می خواستی بری جبهه چی کار می کردی؟

از حرفش خندم گرفت. راست می گفتا! متوجه ی بقیه شدم که همه حواسشون به ما بود. خودم رو جمع و جور کردم و با چشم دنبالِ میترا گشتم. با خشم و نفرت نگاهم می کرد. بدونِ این که هیچ عکس العملی نشون بدم، چشمم رو به سمت دیگه ای چرخوندم. 

علی گفت:

- بچه ها موافقین بریم تو کارِ پریدن؟

همه تایید کردن و یکی از پسرها گفت:

- یه لحظه صبر کنید یه سورپرایزِ جالب براتون دارم. 

دوون دوون رفت توی ساختمون و با دو تا نایلونِ مشکی برگشت. دستش رو کرد توی یکی از نایلون ها و از توش یه قوطی پلاستیکی استوانه ای کوچولو در آورد و گفت:

- بلند شین دورِ آتیش رو خلوت کنین، از آتیش هم فاصله بگیرین، وقتی هم می خواین از رو آتیش بپرین حواستون باشه نفس نکشین. 

همه با تعجب به همدیگه نگاه کردیم و کم کم از جاهامون بلند شدیم. آجرهایی که دور آتیش بود رو کنارِ دیوار گذاشتیم و از آتیش فاصله گرفتیم. 

فرهاد گفت:

- برزو، یه وقت منفجرمون نکنی، شب عیدی کار دستمون بدی؟

اون پسر که اسمش برزو بود، گفت:

- نه بابا! کبریتِ بی خطره. آماده این؟

همه با هم گفتیم:

- آماده ایم. 

برزو در قوطی پلاستیکی رو باز کرد و نگاهمون کرد. گفت:

- بازم دارم می گم، وقتی از روی آتیش می پرین نفس نکشینا! ضرر داره. 

دستش رو که قوطی توش بود گرفت بالای آتیش و گفت:

- یک، دو، سه.

محتویات قوطی رو که یه جور پودر بود، توی آتیش خالی کرد و دود سبزی از آتیش بلند شد و تو هوا پخش شد. همه با هیجان شروع کردیم به جیغ کشیدن و دست زدن. پسرها هم سوت می زدن. بیژن دستِ ضحی رو گرفت و با سرعت به سمت آتیش دوید و قبل از این که به آتیش برسه داد زد:

- ضحی نفس نکشیا. 

بیژن و ضحی با همدیگه از روی آتیش و از بین دودهای سبز پریدن و برگشتن. ضحی گفت:

- من دوست دارم شعرِ مخصوصش رو بخونم. سرخی تو از من، زردی من از تو. اگه قرار باشه نفس نکشیم که نمی شه. 

برزو گفت:

- واسه اونم فکرهایی دارم، صبر داشته باش، یه دور با این دودها حال کنین تا بعد. زود باشین بپرین الان دودش تموم می شه ها! 

با این حرفش همه به تکاپو افتادن و دویدن سمتِ آتیش و تند تند از روی آتیش می پریدن. دودِ سبز تموم شد و من همچنان با نیشِ باز به بقیه نگاه می کردم. علی کنارِ گوشم گفت:

- نمی خوای بپری؟

نگاهش کردم و بدونِ این که حواسم باشه چی دارم می گم گفتم:

- تنهایی که مزه نمی ده. 

علی لبخندِ غمگینی زد و گفت:

- این یعنی که منو قبول نداری؟

ای بابا! چرا من هر چی می گم این یه جور دیگه برداشت می کنه؟ نباید اجازه می دادم دوباره اشتباه برداشت کنه و این بار فکر کنه که واقعا ازش بدم میاد. نفس عمیقی کشیدم و تو دلم گفتم: «خدایا کمک کن باز گند نزنم!»

- منظورم این نبود. 

سرم رو انداختم پایین و همون جور که با ریشه های شالم بازی می کردم با خجالت گفتم:

- خیرِ سرم می خواستم غیر مستقیم ازت درخواست کنم همراهیم کنی، تقصیر من چیه که تو همیشه حرف هام رو اشتباه متوجه می شی؟

بالاخره گفتم. یه جمله ای که هیچ برداشتِ دیگه ای جز همون چیزی که گفته بودم توش نبود. علی ساکت بود و هیچی نمی گفت. منم سرم پایین بود و روم نمی شد نگاهش کنم. صداش رو کنارِ گوشم شنیدم. لحن صداش و حرفش تنم رو مور مور کرد.

- شانس آوردی دور و برمون خیلی شلوغه وگرنه ... 

گوش هام تیز شد. چی شنیدم؟ علی چی گفت؟ آروم آروم سرم رو بالا آوردم. مطمئن نبودم درست شنیده باشم! نگاهم به چشم هاش رسید. از دیدنِ چشم هاش دلم لرزید. تا حالا چنین نگاهی رو توی هیچ چشمی ندیده بودم. خیلی عجیب نگام می کرد. چشم هاش می خندید و شیطنت ازشون می بارید. حاضرم قسم بخورم که این دفعه دیگه توهم نزده بودم، علی داشت مستقیم به لب هام نگاه می کرد، قلبم تند تند می زد، کفِ دست هام عرق کرده بود، نفس هام کوتاه شده بود و قلبم داشت می اومد توی دهنم. علی دستم رو محکم توی دستش گرفت و گفت:

- بریم بپریم، یادت باشه نفست رو حبس کنی. 

با سر تایید کردم و همراهِ علی شروع کردم به دویدن، قبل از رسیدن به دودهای آبی رنگ نفسم رو حبس کردم و پریدم. برزو یه قوطیِ دیگه توی آتیش خالی کرد و دودِ زرد به دودِ آبی اضافه شد. همچنان دستم توی دست های گرمِ علی بود. فشاری به دستم داد و با هیجان گفت:

- بریم؟

ذوق زده گفتم:

- بریم. 

شروع به دویدن کردیم و لحظه ی آخر، علی دستاش رو دور کمرم قلاب کرد. تو هوا معلق شدم و از ترسِ این که دود تو ریه و حلقم نره با دهنِ بسته جیغ کشیدم. علی از روی آتیش پرید و منو هم با خودش از روی آتیش رد کرد و اون طرفِ آتیش ها منو زمین گذاشت. صدای سوت و دستِ بقیه رو شنیدم و چشم های ضحی و میترا گرد شد! نفسِ حبس شده ام رو با صدا بیرون دادم و زل زدم به علی. علی دستم رو گرفت و منو با خودش کشوند پشتِ سرِ بقیه ی بچه ها. وقتی ایستاد، زل زدم تو چشم هاش، منتظر بودم به خاطرِ کارش توضیح بده. این دیگه چه کاری بود که علی کرد، اونم جلوی این همه آدم! نکنه علی می خواست ازم سوء استفاده کنه و باهام خوش بگذرونه؟! از این کارها چه منظوری داشت؟ مگه همین دو دقیقه ی پیش، کنارِ میترا جونش ننشسته بود؟ میترا هم که داره طلاق می گیره و آقا به عشقش می رسه! چرا با کارهاش آتیش به جونم می نداخت؟ چرا حواسش نبود که داره چی به روزم میاره؟ 

علی با شرمندگی نگام کرد و گفت:

- معذرت می خوام سارا، باور کن ... 

- هیچی نگو، نمی خوام کارت رو توجیه کنی. دلیلِ قانع کننده می خوام، عذرِ بدتر از گناه نیار. 

- سارا، آخه الان؟ این جا؟ جلوی بقیه درست نیست، کسی نمی دونه بینِ ما چه قول و قراری بوده؟

همچنان منتظر، نگاهش می کردم ولی حواسمم بود که قیافه و حالتِ بدنم طلبکارانه نباشه. نباید آتو دستِ این میترا می دادم. 

علی با خواهش گفت:

- سارا، میترا این جاست. 

نگاهم کشیده شد سمتِ میترا. داشت آروم آروم می اومد سمتِ ما. دختره ی پر رو! لبخندی زدم و مشغولِ بازی با دکمه ای شدم که روی جیبِ پیراهن علی بود.

- خب؟ منظور؟

علی با چشم های گرد شده نگاهی به دستم که از دکمه اش آویزون شده بود انداخت و با حیرت گفت:

- چی کار می کنی سارا؟

کِـرم تو وجودم لولیدن گرفت! همون جور که دستم رو سمت یقه اش می بردم با لبخندِ موذیانه ای گفتم:

- میترا داره میاد این طرف. 

- مگه تو می دونی میترا کدومه؟

- بله که می دونم، منو دستِ کم گرفتی؟

لبخندی زد و گفت:

- من هیچ وقت تو رو دستِ کم نگرفتم دخترک. 

دیگه کم کم داشتم به دخترک گفتن هاش مشکوک می شدم. یه وقت هایی بهم می گفت سارا و یه وقتایی می گفت دخترک. انگار توی شرایطِ خاصی دخترک می شدم.

همون طور که یقه ی علی رو صاف می کردم، تو چشم هاش نگاه کردم و گفتم:

- فکر کنم میترا می خواد بیاد باهات حرف بزنه. 

علی بی توجه به حرفم درباره ی میترا، با شیطنت گفت:

- الان که تو داری با یقه ی من کُشتی می گیری، منم می تونم شالت رو روی سرت مرتب کنم؟ موقعِ پریدن به هم ریخته. 

دستم از یقه اش شل شد و خواستم شالم رو مرتب کنم که علی با عجله گفت:

- اِ اِ اِ! مگه میترا حواسش به ما نیست؟ دستت رو بر ندار. 

دوباره دستم رو گرفتم به یقه ی علی که هیچ نیازی به صاف کردن نداشت، علی چشمکی برام زد و گفت:

- با اجازه. 

دستش رو برد سمتِ شالم. با دستِ چپش لبه ی شالم رو بالا داد و با دست راستش، موهام رو فرستاد زیرِ شال. دستش رو از روی موهام کشید تا کنارِ گوشم و روی لپم و بعد هم زیرِ چونه ام. نفس عمیقی کشید و شالم رو دورِ گردنم تابوند و روی سینه ام مرتبش کرد. داشت می گفت: «حالا خوب شد.» که صدای میترا مزاحم شد.

- علـی، می شه کمکم کنی از روی آتیش بپرم؟

اوف! آدم تا چه حد باید پر رو باشه؟ حتما منظورشم این بود که کولش کنه و از آتیش ردش کنه! علی نگاهی به میترا انداخت و میترا گفت:

- پاشنه ی کفشم بلنده، سخته باهاشون بپرم. 

علی نگاه بی تفاوتی به صورتش انداخت و گفت:

- برو دمپایی های مادر بزرگ رو بپوش!

پُقی زدم زیر خنده ولی علی لبش رو گاز گرفت که نخنده. میترا ایشی گفت و ازمون دور شد. دلم خنک شد. خیلی خوب حالش رو گرفت. کیف کردم. نتونستم احساساتم رو بروز ندم و گفتم:

- ایول، دمت گرم، خیلی خوب جوابش رو دادی. 

علی با تعجب نگاهم کرد و گفت:

- برای چی؟ از میترا بدت میاد؟

ایشی گفتم و با چندش گفتم:

- معلومه که بدم میاد. 

با چشم های گشاد شده بهم زل زد و گفت:

- برای چی بدت میاد؟

خواستم بگم از بس که پر رو، چشم سفید و بی حیاست ولی یه دفعه یادم اومد که همین پر روی چشم سفیدِ بی حیا، کسیه که علی عاشقشه. فکم رو بستم. چه قدر بده وقتی در اوجِ خوشی هستی ضدِ حال بخوری. یادم رفته بود جایگاهِ میترا کجاست. میترا تو قلبِ علی بود و من فقط تو خونه اش! عجب رقیبِ سرسختی بود. نفهمیدم؟ رقیب؟ چت شده سارا؟ میترا رو رقیبِ خودت می دونی؟ اونم رقیبِ عشقی؟ یعنی تو هم عاشقِ علی شدی؟ نه، نه! کی گفته؟ من کی چنین حرفی زدم؟ چرا حرف تو دهنم می ذاری؟ تا کی می خوای از خودت فرار کنی؟ وقتی میترا می ره پیشِ علی و تو دلت شور می زنه و حرص می خوری، وقتی علی میترا رو ضایع می کنه و تو کیف می کنی، وقتی علی بهت می گه دخترک و دلت قنج می زنه، وقتی دستت رو می گیره و بغلت می کنه و تو هیچ مخالفتی نمی کنی، اینا یعنی چی؟ با خودت رو راست باش سارا. 

نگاهی به علی کردم و گفتم:

- فراموشش کن. 

علی نگاه مشکوکی بهم انداخت و دیگه حرفی نزد. برزو داشت دوباره تو آتیش پودر می ریخت و این بار به جای این که دود تشکیل بشه، آتیش رنگش عوض می شد. سبز و قرمز و آبی و یاسی. همه از روی آتیش می پریدن و با صدای بلند می خوندن:

- سرخی تو از من، زردی من از تو.

بزرگ ترها هم داشتن می اومدن نزدیکِ آتیش که سنت رو به جا بیارن. علی گفت:

- من الان بر می گردم. 

سریع رفت طرفِ ساختمون و با یه ویلچر برگشت تو ایوون، مادر بزرگ رو بغل کرد و گذاشت روی ویلچر. مادر بزرگ برگشت علی رو نگاه کرد و سرش رو بوسید. یعنی ممکن بود علی رو شناخته باشه؟ علی ویلچر رو از روی سطح شیب دارِ گوشه ی ایوون عبور داد. چند تا از پسرها، دوون دوون رفتن سمتش و اطرافِ ویلچر رو گرفتن و بلندش کردن. چون روی شن ها نمی شد حرکتش داد. همون جور که ویلچر تو هوا بود، از روی آتیش هم ردش کردن. ویلچر مادر بزرگ رو گذاشتن کنار یکی از درخت ها که نزدیکِ آتیش نباشه. همه از اطرافِ مادر بزرگ پراکنده شدن به جز علی که نمی دونم چی به مادر بزرگ می گفت و مادر بزرگ هم فقط نگاهش می کرد. علی پشتش به من بود و صورتش رو نمی دیدم اما دیدم که اشک تو چشم های مادر بزرگ جمع شده بود و چشم هاش رو براق کرده بود. پیشونی و دستِ مادر بزرگ رو بوسید و اومد طرفم. زوم کردم روی چشم هاش که بفهمم گریه کرده یا نه ولی هیچ اثری از گریه توی چشم ها و صورتش نبود و لبخندی هم روی لبش بود. به من که رسید پرسیدم:

- مادر بزرگ شناختت؟

فقط سرش رو به نشونه ی "نه" تکون داد و ساکت شد. احساس کردم خیلی تو فکره. دست هاش رو روی سینه قلاب کرده و زل زده بود به آتیش. بدونِ این که بفهمم دارم چی کار می کنم، دستم رو روی کمرش گذاشتم و خیلی مهربون گفتم:

- می خوای از روی آتیش بپری؟ هیجانش آدم رو به وجد میاره، شاید یه کم آروم بشی. 

صورتش رو به سمتم چرخوند و نگام کرد. جوری نگام می کرد انگار می خواست حرفِ مهمی بهم بزنه ولی چه حرفی؟ پلک هاش رو روی هم گذاشت. دستش رو به سمتم دراز کرد. لبخندی زدم و دستم رو توی دستش گذاشتم. شروع کردیم به دویدن و صدامون تو همهمه ی بقیه گم شد.

- سرخی تو از من، زردی من از تو. 

بالاخره همه از روی آتیش پریدن و به خاموش کردنِ آتیش رضایت دادن. روی آتیش اسپند ریختن و بوی اسپند تو کلِ حیاط پیچید. آتیش رو خاموش کردن و مشغولِ تدارکات برای شام شدن. کنارِ علی توی ایوون نشسته بودم و با فاطمه حرف می زدم. فاطمه داشت از پیکِ نوروزی که برای عید به زهرا داده بودن می گفت. زهرا هم وقت رو غنیمت شمرده بود و از بودنِ این همه آدم نهایتِ استفاده رو می برد و سوال هاش رو می پرسید. داشت تند و تند پیکش رو حل می کرد که توی عید راحت باشه. یادش بخیر، چه روزگاری داشتیم با این پیک های عید. ابتدایی که بودم مامانم همیشه می گفت: «سارا، پیکت رو حل کردی که نشستی کارتون می بینی؟» بزرگ تر که شدم می گفت: «سارا، پیکت رو حل کردی که نشستی فیلم می بینی؟» تنها تفاوت جمله در این بود که جای کارتون با فیلم سینمایی عوض شده بود و مامانم همچنان، تعطیلات عید رو با تذکراتش کوفتم می کرد! حالا می فهمیدم که چه قدر نگرانِ درس و مشقم بوده و دوست داشته به یه جایی برسم که این قدر غر می زده. 

نگاهم افتاد به عروسکِ با مزه ای که سرِ مدادِ زهرا بود. یه خرگوشِ صورتی با گوش های سفید. با هیجان خم شدم و مداد رو از توی دستِ زهرا کشیدم و با ذوق گفتم:

- وای خدایـا! چه قدر نازه! من عاشقِ این عروسک سر مدادیام! 

زهرا هاج و واج منو نگاه می کرد. خیلی مظلومانه گفت:

- زن دایی، پیکم رو خط انداختی. 

نگاهی به پیکش انداختم. از بس وحشی بازی در آوردم و مداد رو از دستش کشیدم، یه خطِ بزرگ وسطِ پیک افتاده بود. با شرمندگی گفتم:

- ای وای! ببخشید عزیزم، بده پاکش کنم. 

مدادش رو بهش دادم و پاک کنش رو گرفتم تا پیکش رو پاک کنم. علی که تا اون لحظه ساکت بود گفت:

- برای یه عروسک این قدر ذوق کردی؟

دوباره هیجان زده شدم و گفتم:

- از این عروسک کوچولوها که سرِ مداد می ذارن خیلی خوشم میاد. 

بینیم رو چین انداختم و گفتم:

- نه از اون خرس گنده ها که دو برابرِ من هیکل دارن. 

علی ریز خندید و سرش رو به چپ و راست تکون داد. حالا این یعنی چی؟ مشغولِ پاک کردنِ پیک شدم که آقا مسعود همه رو به داخلِ ساختمون برای صرفِ شام دعوت کرد. داخل سالن سفره ی بزرگی پهن شده بود و اولین چیزی که وسطِ سفره خودش رو نشون می داد، ماهی های کباب شده بین جعفری های تازه بود که دورشون با لیمو و خیار شور و زیتون تزیین شده بود. آب از لب و لوچه ام راه افتاد و نزدیکِ یکی از دیس های ماهی نشستم، علی هم کنارم نشست و در کمالِ ناباوری میترا هم اون طرفِ علی نشست. 

وای که کارد می زدن خونم در نمی اومد. احساس می کردم یکی دستش رو گذاشته بیخِ گلوم و فشار می ده. حالا می فهمیدم هوو داشتن چه حسیه. همیشه به شیرین می گفتم من و تو باید با هم هوو بشیم که پیشِ هم باشیم ولی اگر می دونستم یکی مثلِ میترا هووی من می شه، دهنم رو می دوختم که حرفِ زیادی نزنم. اشتهام به کلی از بین رفته بود. علی برای من غذا کشید. بازم از هر غذایی یه کم برام کشید و حسابی بهم رسید، اما اصلا خوشحال نبودم، آخه برای میترا هم غذا کشید. هر چند که بشقابِ میترا به رنگینیِ بشقابِ من نشد، ولی بازم داشتم حرص می خوردم. بعد از این که بشقابِ میترا رو بهش داد، برای یه خانوم و آقای دیگه هم غذا کشید و آخرین نفر برای خودش. نگاهی به بقیه انداختم که بفهمم کسی از رفتارِ میترا تعجب کرده یا نه، ولی فقط چشمم به ضحی افتاد که با نگرانی یه نگاه به من می کرد و یه نگاه به میترا. یادم اومد که فقط ما چند نفر از قضیه با خبریم و برای بقیه رفتارِ میترا جلبِ توجه نمی کنه، پس شاید علی هم برای این که جلوی بقیه عادی رفتار کرده باشه برای میترا غذا کشیده. بعدش که برای اون دو نفر دیگه هم غذا کشید، شاید این جوری می خواسته نشون بده هر کس دیگه ای هم جای میترا بود همین کار رو براش می کرد. ای بابا اصلا به تو چه که داری رفتارِ علی رو تجزیه و تحلیل می کنی؟ چه مرگت شده امشب! همش با خودت درگیری. غذات رو بخور به بقیه هم کاری نداشته باش. 

وقتِ خداحافظی رسیده بود. با پدر و مادرِ علی و فاطمه و محمود خداحافظی کردیم. علی با مادر بزرگ خداحافظی کرد و مشغولِ تشکر از مسعود و بیژن شد. داشتم مادر بزرگ رو می بوسیدم که صدای تق و تقِ کفش های میترا رفت رو اعصابم. کنارِ علی ایستاد و گفت:

- می شه منو برسونی؟

علی با تعجب گفت:

- کجا؟

میترا هم با عشوه ی مخصوصِ خودش گفت:

- خونه ام دیگه. 

- مگه وسیله نداری؟

- نه، با آژانس اومده بودم، الان هم دیر وقته، خطرناکه بخوام با آژانس برم. 

آره جونِ عمت! از کی تا حالا آژانس خطرناک شده؟ معلوم نبود باز چه نقشه ای داره! 

از مادر بزرگ فاصله گرفتم و به بهونه ی تشکر از مسعود بهشون نزدیک شدم. هنوز بهشون نرسیده بودم که علی دستش رو سمتم دراز کرد و دور کمرم حلقه کرد. 

با تمامِ وجودم از کارش لذت بردم، نمی دونم این چه حسی بود که با دیدنِ میترا پیدا کرده بودم! دلم می خواست همه ی توجه علی به من باشه و به میترا کم محلی کنه، دلم می خواست به میترا نشون بدم که برای علی عزیزم و علی دیگه دوستش نداره، ولی فقط خدا می دونست واقعا توی قلبِ علی چی می گذره. 

داشتم از بیژن و مسعود تشکر می کردم که ضحی رسید و گفت:

- علی آقا، یه لحظه اجازه می دین عزیز دردونتون رو قرض بگیرم؟

چشمام گرد شد و خندم گرفت. کاملا مشخص بود به خاطرِ حضورِ میترا این حرف رو زده. عجیب تو اون لحظه یادِ شیرین افتادم. ضحی خیلی شبیه شیرین بود. خیلی دوست داشتم بدونم علی چه جوری جواب می ده. گوش هام رو تیز کردم که صدای علی رو بهتر بشنوم.

- ضحی خانوم، خودت داری می گی عزیز دردونه، پس مواظب باش یه مو از سرش کم نشه. زود هم برش گردون می خوایم بریم خونه کار داریم. 

تمامِ تنم گُر گرفت. داشتم از خجالت آب می شدم. آخه علی از زدنِ این حرف چه منظوری داشت؟ یعنی چی که می خوایم بریم خونه کار داریم؟ خجالت بکش سارا! علی هیچ منظوری نداره، تویی که فکرت منحرفه و همش فکرهای بی شرمانه می کنی!

ضحی دستم رو گرفت و کمی از علی و میترا و مسعود دور شدیم. مسعود و بیژن هم رفتن و علی و میترا با هم تنها شدن. تمامِ حواسم پیشِ اونا بود. ضحی زد به پهلوم و گفت:

- این قدر تابلو نگاه نکن. 

صداش شیطون شد و گفت:

- چشمِ ما روشن! حالا دیگه می خواد زود ببردت خونه چون باهات کار داره؟

تازه از شرِ افکارِ پلیدِ خودم خلاص شده بودم و نمی خواستم دوباره همون فکرها بیاد تو سرم.

- فکرهای منحرف نکن. یه طرحی رو علی ازم خواسته شب با هم روش کار کنیم می خواد تا دو روز دیگه تحویل بده. 

عجب دروغی سرِ هم کرده بودم، هر کی نمی دونست فکر می کرد طراحِ هواپیماییم! با سماجت گفت:

- چه طرحی؟

کلافه گفتم:

- حالا به فرض هم که بگم چه طرحی، شما متوجه می شی چی می گم؟ من خودمم به زور می فهمم چی به چیه!

سری تکون داد و دیگه چیزی نگفت. همون جور که زیر چشمی به علی و میترا نگاه می کردم گفتم:

- چی می خواستی بگی که منو کشوندی این جا؟

- آهان! می خواستم بگم میترا می خواد خودش رو بندازه به شما که برسونیدش خونه، حواست باشه بهش رو ندی. 

پُفی کردم و گفتم:

- واقعا خسته نباشی! می ذاشتی ده سال دیگه خبر می دادی! خانوم آدرسش رو هم داد، تو تازه داری هشدار می دی. 

ضحی وا رفت و با گفتنِ "ای بابا" ساکت شد. باهاش روبوسی کردم و بعد از خداحافظی، رفتیم سمتِ ماشین. به محضِ این که به محوطه ی شنی رسیدیم میترا از بازوی علی آویزون شد و گفت:

- ای وای! آخه این شن ها چیه ریختن این جا؟ نمی شه درست راه رفت. 

علی نگاه متعجبی به میترا انداخت و با لحن محکمی گفت:

- حواست هست داری چی کار می کنی؟

بازوش رو از توی دستِ میترا بیرون کشید و گفت:

- موقعی که می اومدی هم راننده ی آژانس کمکت کرد روی شن ها راه بری؟

لبخندِ عمیقی روی لبم نشست. میترا پشتِ چشمی نازک کرد و از علی فاصله گرفت و علی دستش رو دور شونه ی من حلقه کرد. به ماشین که رسیدیم علی دزدگیرِ ماشین رو زد و میترای چشم سفید درِ جلو رو باز کرد و نشست! 

علی نگاه خونسردی به میترا که با نیشخندِ مسخره ای به من نگاه می کرد، انداخت. سوییچ رو گرفت سمتم و گفت:

- ممنون می شم اگه تو زحمتش رو بکشی. 

آخ که چه قدر کیف کردم از این همه حواس جمعیش! این جوری من جایگاهم توی ماشین بالاتر از میترا می شد و البته میترا هم از نشستن کنارِ علی محروم می شد. لبخندِ قدرشناسانه ای زدم، سوییچ رو گرفتم و گفتم:

- ممنونم، خیلی با معرفتی.

جمله ی آخر رو من نگفتم! به هیچ عنوان حاضر نیستم قبول کنم، این من بودم که به علی گفتم: «خیلی با معرفتی!» یه کسِ دیگه ای به جای من حرف زد! خودمم از حرفی که از دهنم خارج شده بود، تعجب کردم. واقعا این من بودم که چنین حرفی به علی زدم؟

علی با نگاهِ پر محبتی، دستش رو روی شونه ام گذاشت و با لحن دلگرم کننده ای گفت:

- سارا، این یادت باشه، من طرفِ توام.

فقط نگاش کردم. چه جمله ی آرامش بخشی، دلم آروم گرفت. چه حسِ شیرینی بود که طرفداری مثلِ علی داشته باشم. دلم می خواست همون جور زل بزنم توی چشمای علی و نگاش کنم. عجب شبی شده بود! در عین حال که میترا ضدِ حال بود، علی اِندِ حال بود!

علی دستِ دیگه ای به شونه ام زد و گفت:

- برو سوار شو.

خودم رو جمع و جور کردم و رفتم پشتِ فرمون نشستم. قیافه ی میترا رسما کِش اومد. عشـــق کردم. میترا با دهنِ باز منو نگاه می کرد و آخرش هم طاقت نیاورد که دهنش رو بسته نگه داره و با لحن پُر تمسخری گفت:

- تو می خوای رانندگی کنی؟

- ایرادی داره؟

پوزخندی زد و خواست چیزی بگه که علی گفت:

- میترا خانوم نمی خوای آدرس رو بگی؟

میترا با اکراه آدرس رو گفت. چند لحظه ساکت شد و بعد دوباره فکش رو به کار گرفت.

- تا جایی که من می دونم علی رانندگی زن ها رو قبول نداره، برای همین هیچ وقت ماشینش رو دستِ خانوما نمی ده، حتما خیلی التماسش کردی تا بهت سوییچ رو بده.

عجب مارِ هفت خطی بود این زنیکه! بدبخت رضا از دستش چی می کشید! آخه علی عاشقِ چیِ این عجوزه شده بود؟! از آینه نگاهی به علی که روی صندلیِ عقب نشسته بود انداختم. با خونسردی گفت:

- اون موقع که این عقیده رو داشتم تنها زنی که دست فرمونش رو دیده بودم، تو بودی. اما از وقتی که رانندگی سارا رو دیدم نظرم عوض شده.

به جانِ خودم اگه پشتِ فرمون نبودم، می پریدم عقب و علی رو ماچ می کردم. وای که تو دلم عروسی بود! حالا می فهمیدم وقتی می گن: «طرف خر کیف شده!» یعنی چی! چون توی اون لحظه واقعا خر کیف شده بودم! میترا دیگه جیکش در نیومد. فکرش رو نمی کردم علی چنین جوابِ دندون شکنی بهش بده، واقعا گل کاشت.

تا وقتی رسیدیم خونه اش سکوت برقرار بود. پیاده که شد، سرش رو از شیشه داخل آورد و رو به علی گفت:

- ممنونم، نمیای تو؟

از آینه به علی نگاه کردم، فقط نگاهش کرد بدونِ این که هیچ حرکتِ دیگه ای بکنه. حتی به خودش زحمتِ تشکر هم نداد. میترا هم که جوابی نشنید گفت:

- شب بخیر.

سرش رو از شیشه بیرون برد و رفت سمتِ در خونه اش، علی پیاده شد و اومد جلو نشست. میترا در رو با کلید باز کرد و رفت داخل. علی نفسش رو با صدا بیرون داد و گفت:

- بالاخره تموم شد.

لبخندِ قشنگی تحویلم داد و گفت:

- بریم خونه که بد جوری خسته ام.

«فصل چهاردهم»

تیک تاک، تیک تاک. 

یا مقلب القلوب و الابصار ...

قرآن رو توی دستم گرفتم، تصویر پرهام داشت جلوی چشم هام جون می گرفت، چیزی که ازش فراری بودم. اصلا دلم نمی خواست توی اون لحظات، حماقت های زندگیم رو به یاد بیارم.

یا مدبر اللیل و النهار ...

بغض کرده بودم. چه چیزی در آینده انتظارم رو می کشید؟ سرانجامِ زندگی من با علی به کجا می رسید؟ چرا علی روز به روز بیشتر به چشمم می اومد؟ چرا هنوز هم بعضی اوقات یادِ پرهام می افتادم؟

یا محول الحولِ و الاحوال ...

دعا کردم. 

الهم عجل لولیک الفرج.

خدایا، عاقبت به خیرمون کن.

خدایا، کمکمون کن در راه تو قدم برداریم.

خدایا، این سال رو از بهترین سال های عمرمون قرار بده.

حول حالنا الا احسن الحال.

قرآن رو باز کردم. اولین آیه ای که توی صفحه به چشمم اومد «اِنَّ مَعَ العُسرِ یُسرا» بود. اشک هام روی گونه هام ریخت، از کنارِ لبم سُر خورد و روی قرآن چکید. دستمالی جلوی چشمم ظاهر شد. سرم رو بالا گرفتم. علی بود، با همون لبخندِ مهربون و نگاه آرومش. دستمال رو گرفتم، علی با لحنِ دلنشین و آرومی گفت:

- بخند که انشاا...، تمام سال بخندی.

اشک هام رو پاک کردم. قرآن رو بستم، بوسیدم و لبخند زدم. صدای برنامه ی سال تحویل که از تلویزیون پخش می شد رو می شنیدم.

تیک تاک، تیک تاک، بــــــوم. 

دیری ری ری ری، دیری ری ری ری، دیری ری ری ری، دیری ری ری.

- آغــاز سال یک هزار و سیصد و نود و یک مبارک.

این صدای مجری تلویزیون بود که شروعِ سال جدید رو اعلام کرد.

همه از دورِ سفره ی هفت سین بلند شدیم و مشغول روبوسی شدیم. من و علی رفته بودیم خونه ی بابام. یک سال در میون همه ی خواهر و برادرها خونه ی بابا جمع می شدن. یک سال خونه ی بابا، یک سال هم خونه ی پدرِ همسر و اون سال اولین سالی بود که در کنارِ من، شخصی به اسمِ همسر قرار داشت.

اول از همه رفتم سراغِ بابا. باهاش روبوسی کردم و دستش رو بوسیدم. بابا لای قرآن رو باز کرد و اسکناسِ تا نخورده ای بهم عیدی داد.

رفتم طرف مامان. صورتم رو بوسید و مثل بابا از لای قرآن بهم عیدی داد.

رفتم سراغ سهیل. صورتش رو بوسیدم، دست کرد توی جیبش و از توی کیفِ پولش، اسکناسی در آورد و داد بهم. با تعجب گفتم:

- تو دیگه چرا عیدی می دی؟

خندید و گفت:

- چون امسال اولین عیدیه که عروس خانوم شدی!

سرم رو با خجالت پایین انداختم و رد شدم. بعدی آمنه بود و بعد از اون سبحان و سینا. بعد از آمنه به سبحان دست دادم و روبوسی کردم، بهم عیدی داد و لپم رو کشید. سرم رو پایین انداختم و از کنارش رد شدم و رفتم سمتِ سینا. باهاش دست دادم و روی پنجه ی پام بلند شدم تا باهاش روبوسی کنم که یه دفعه جیغی کشیدم و پریدم عقب. همه با صدای بلند زدن زیر خنده و من با بُهت سرم رو به سمت راست چرخوندم و به سینا نگاه کردم که با لبخندِ موذیانه ای بهم چشمک می زد. تو همون لحظه ای که من با سبحان روبوسی می کردم، سینا و علی جاشون رو با هم عوض کرده بودن و فقط پنج سانتیمتر مونده بود تا من علی رو ببوسم!

با ناباوری یه نگاه به علی می کردم و یه نگاه به سینا و بقیه هم می خندیدن. سینا هلم داد و گفت:

- چته تو؟ همچین می پری عقب انگار نامحرمه، شوهرته ها! حالا خوبه روزی صد بار همدیگه رو بوس می کنین! چرا این جوری می کنی؟ برو جلو گناه داره.

منو هل داد سمتِ علی. همه منتظر، نگاهم می کردن و می خواستن ببینن بالاخره بوسش می کنم یا نه! چه قدر دلم می خواست برم سراغِ سینا و تا می خوره بزنمش. پسره ی بی فکر آخه چرا این قدر پر رو و بی شرم و حیاست. فکر کرده همه مثلِ خودشن که سرِ چهار راه هم اگه زنش رو ببینه ماچش می کنه! چپ چپ به علی نگاه کردم. پشتِ گردنش رو خاروند و شونه اش رو بالا انداخت یعنی که: «به من چه؟ چرا چپ چپ نگاه می کنی؟!»

دوباره به بقیه نگاه کردم. نگاه هاشون مشکوک شده بود. مامان با اخم نگام می کرد و تا نگاهم بهش افتاد، اخمش غلیظ تر شد و با لبخونی گفت:

- نکنه قهرین؟

ای وای! اگه مامان شک می کرد بدبخت می شدم. دیگه چاره ای نداشتم جز این که ... خنده ای کردم و برای این که جو رو از اون حالتِ پُر تنش خارج کنم، با لحن شوخی گفتم:

- ای بابا! خب تقصیرِ من چیه که شماها خیلی راحتین. این جوری هم که شماها زل زدین به من اصلا روم نمی شه نزدیکش بشم. مگه دارین فیلم سینمایی می بینین؟!

بعد هم نفسِ عمیقی کشیدم و گفتم:

- یه بوس کافیه؟ راضی می شین؟

بعد هم با چند تا قدمِ کوتاه خودم رو بهش رسوندم و تا خواستم بوسش کنم یه دفعه، یه عالمه عروسکِ سرمدادی جلوی چشمم ظاهر شد. شوکه شدم و با هیجان گفتم:

- وای خدای من! اینا کجا بوده؟

علی همون جور که مدادها رو توی هوا تکون می داد و عروسک های روی مدادها رو می رقصوند گفت:

- اینا عیدیته.

و ابروهاش رو انداخت بالا. با ذوق به عروسک ها نگاه کردم. یکیشون فرفره ی پلاستیکی کوچولویی بود که وسط فرفره سبز بود و پره های فرفره قرمز بودن. اون یکی یه خرگوشِ صورتی بود با گوش های سفید، درست شبیه همونی که زهرا داشت. اون یکی یه خرسِ سبزِ گرد و تپل بود و آخری هم یه پیرمردِ پلاستیکی کوچولو با موهای درازِ سفید که سیخ روی هوا ایستاده بودن. همون جور که ذوق می کردم و می خندیدم، مدادها رو از دستش چنگ زدم و پریدم بغلش!

دست هام رو دور گردنش قلاب کردم و پاهام رو گرفتم تو هوا و همون طور داد زدم:

- ممنونم علی، خیلی خوشگلن، این بهترین عیدی ای بود که گرفتم.

به محضِ این که دست های علی دورِ کمرم حلقه شد، تازه فهمیدم چه غلطی کردم! ساکت شدم تا بتونم وضعیت رو تجزیه و تحلیل کنم. دست هام دورِ گردن علی حلقه شده بودن، طرفِ راستِ سرم به طرفِ چپِ سرش چسبیده بود و چونه ام کنارِ گردنش روی شونه اش قرار گرفته بود، بدنم به سینه اش چسبیده بود و پاهامم از زانو خم کرده بودم و در واقع از گردنش آویزون شده بودم. دست های علی دور کمرم محکم شده بود و منو نگه داشته بود. چونه ی علی هم روی شونه ی راستِ من بود و نفس هاش رو حتی از روی روسری هم حس می کردم.

سکوت عجیبی ایجاد شده بود. آروم خودم رو از تو بغلِ علی سُر دادم پایین. آخه این چه کارِ احمقانه ای بود که من کردم؟ اونم حالا که میترا برگشته و معلوم نیست تو فکرِ علی چی می گذره. اگه میترا طلاق بگیره و بخواد با علی ازدواج کنه و علی هم قبول کنه، تکلیفِ من این وسط چیه؟ بیام به خانوادم چی بگم؟ بگم علی فیلش یادِ هندستون کرده و می خواد طلاقم بده بره با معشوقش زندگی کنه؟ ولی خب، این اتفاق بالاخره یه روزی می افتاد، دیر یا زود این اتفاق می افتاد، علی که تعهدی به من نداشت، هیچ قولی به من نداده بود، تقصیرِ خودمه که هی آویزونش می شم. ولی من آویزونش نمی شم، اون یه کاری می کنه که منو به سمتِ خودش می کشونه، مثل آهنربایی که میخ رو می کشه سمتِ خودش! داره منو به سمتِ خودش می کشه. خدایا، نکنه علی عاشقم کنه و بعد هم بره با یکی دیگه! اون وقت دیگه از من چی باقی می مونه با دو تا شکست توی زندگی؟ نباید بذارم علی منو بازی بده. کدوم بازی؟ خودت داری واسه ی خودت می بری و می دوزی. چه طور اون روزهای اول علی حتی نگاهت هم نمی کرد ولی حالا نگاهت که می کنه هیچ، باهات حرفم می زنه هیچ، دستتم می گیره هیچ، موقعِ پریدن از روی آتیش بغلت هم می کنه. به خدا، علی یه چیزیش شده، من مطمئنم که یه چیزی هست، حتما علی هم یه احساسی داره.

به علی نگاه کردم. صورتش کاملا قرمز شده بود! یه دفعه همه از خنده ترکیدن. هاج و واج نگاهشون کردم و سیما گفت:

- نه به اون موقع که مثلِ جن پریدی عقب نه به الانت!

سهیل نوچ نوچی کرد و گفت:

- آبرومون رو بردی! به همین راحتی گولت زد؟ با چهار تا عروسک و مداد؟

من و علی فقط ساکت و سر به زیر گوش می دادیم و بقیه هم می خندیدن. نگاهی به مدادهای توی دستم انداختم. ناخودآگاه لبخند زدم. علی گفت:

- دلتون میاد سر به سرش می ذارین؟ مگه بده که هنوز کودکِ درونش زنده است؟ خودتون که دل مُرده این می خواین دلِ سارا رو هم بکُشین؟ من دلش رو لازم دارما.

با دهنِ باز به علی خیره شدم. این حرف چه مفهومی داشت؟ این حرف ها، حرف های عادی نبود. محاله که علی این حرف ها رو بدونِ منظور زده باشه. خدایا، آخه مگه می شه؟ یعنی چی؟ خدایا خودت هوام رو داشته باش.

علی که دید خیره نگاهش می کنم، لبخندی زد و ادامه داد:

- خب هر کسی از یه چیزی خوشش میاد، مثلا من از ...

چند لحظه ساکت شد. همه به علی نگاه کردیم و علی با خنده گفت:

- فرفره بازی خوشم میاد!

اول از همه خودش قاه قاه خندید و ما هم پشتِ سرش. نگاهی به فرفره ای که روی مداد بود انداختم. پس این فرفره رو بی دلیل نخریده بوده! فرفره رو از بین مدادهای دیگه جدا کردم و با دستِ راستم گرفتم جلوی صورتِ علی، فوتش کردم و علی گُل از گُلش شکُفت. فرفره که ایستاد، علی فوتش کرد و با ذوق گفت:

- خدایی خیلی کیف می ده. بچگیامون هر کی فوت می کرد می شمردیم ببینیم تا چند شماره فرفره تاب می خوره. هر کی فوتش پُر زورتر و طولانی تر بود و فرفره بیشتر تاب می خورد، فرفره مالِ اون می شد!

خندیدم و با هیجان گفتم:

- میای بازی؟

علی متعجب گفت:

- جدی می گی؟

- خب آره.

دستی به کمرم زدم و گفتم:

- ببینم کی می تونه بیشتر از فوتِ من، فوت کنه. عمرا اگه از من ببرین. یه فوت بکنم همتون رو باد می بره.

علی ریز خندید. نوک بینیم رو با انگشتِ اشاره و شستش گرفت و با لحن شوخ و خندونی گفت:

- مالِ این حرفا نیستی.

سینا و سبحان قاه قاه خندیدن و سبحان گفت:

- برو جوجه! با مرد جماعت در نیفت.

خواستم چیزی بگم که مامان گفت:

- حالا بیاین بشینین یه چیزی بخورین بعد واسه هم کُری بخونین. یه ساعته همه سر پا ایستادیم.

و خودش اولین نفر نشست. همگی نشستیم و علی فرفره رو از دستم گرفت. نگاهی به ما کرد و گفت:

- کی می شمره؟

آمنه خیلی ذوق زده گفت:

- من می شمارم.

همه ی سرها با تعجب برگشت سمت آمنه و آمنه گفت:

- چیه مگه؟ منم دوست دارم بازی کنم. خیلی با حاله.

قرار شد هر کی یه نفس فوت کنه تا جایی که نفسش تموم بشه و آمنه هم با ساعت، ثانیه اش رو نگه داره. اول از همه سینا فوت کرد که هشت ثانیه طول کشید. دور بعد سبحان فوت کرد که هفت ثانیه شد. علی می خواست فوت کنه که مهناز با هیجان گفت:

- بدین من فوت کنم؟

سینا خندید و گفت:

- ببین چه طور زنِ مردم رو از راه به در می کنین! بیا خانومی، بیا پیشِ شوهرت بشین با هم فوت کنیم زورش بیشتر شه!

مهناز پیشِ سینا نشست و پنج ثانیه فوت کردنش طول کشید. کم کم همه اومدن جلو و به شکلِ دایره روی زمین کنارِ هم نشستیم. آمنه از توی کیفش خودکار و کاغذ در آورد و اسمِ همه رو نوشت و رکوردشون رو هم می نوشت!

فرفره دست به دست می چرخید و عاقبت رسید به من. خندیدم و گفتم:

- فقط مواظب باشین باد نبردتون!

همه پوزخند زدن و منتظر به من نگاه کردن. علی که کنارم نشسته بود با دستش روی زانوم زد و گفت:

- ببینم چی کار می کنیا!

جوگیر شدم و لپ هام رو حسابی باد کردم و با تمامِ توانم فوت کردم. یه دفعه علی پرت شد عقب و به پشت روی زمین افتاد! هینی کشیدم، به سمتش خیز برداشتم و گفتم:

- علی چت شد؟

صورتش قرمز شده بود و شونه هاش می لرزید! یه دفعه منفجر شد و با صدای بلندی شروع کرد به خندیدن. پشتِ سرش بقیه هم به خنده افتادن و من تازه دوزاریم افتاد که علی وانمود کرده، بادِ فوتِ من پرتش کرده! وقتی فهمیدم ماجرا از چه قراره، غش کردم از خنده. با حرکتش خیلی حال کردم. اصلا توقع نداشتم چنین کاری انجام بده و واقعا یه لحظه شوکه شدم. همون طور که از خنده ریسه می رفتم، دست علی رو گرفتم و کشیدمش تا بتونه بشینه. وقتی نشست، اشک هایی که از شدت خنده توی چشمش جمع شده بودن، روی گونه هاش ریخت و دست های من بی اراده پاکشون کرد! خنده ی بی امونِ علی به لبخندِ عمیقی تبدیل شد و پلک هاش رو روی هم فشار داد. دستش رو زد روی رونش و با هیجان و لحن سرخوشی گفت:

- سالی که نکوست از بهارش پیداست. بریم بیرون که ناهار رو مهمونِ منین.

****

توی ماشین نشسته بودیم و به آهنگ ملایمی که علی گذاشته بود گوش می دادیم.

دوستت دارم ولی چرا نمی تونم ثابت کنم

لالایی می خونم ولی نمی تونم خوابت کنم

دوست داشتن منو چرا نمی تونی باور کنی

آتیشِ این عشقو شاید دوست داری خاکستر کنی

شاید می خوای این همه عشق بمونه تو دلِ خودم

دلت می خواد دیگه بهت نگم که عاشقت شدم

کاش توی چشمام می دیدی کاشکی اینو می فهمیدی

بگو چه طور ثابت کنم که تو بهم نفس می دی

یه راهی پیش روم بذار یه کم بهم فرصت بده

برای عاشق تر شدن خودت بهم جرات بده

یه کاری کردی عاشقت هر لحظه بی تابت بشه

من جونمو بهت می دم شاید بهت ثابت بشه

طاقت بیار اینا همش یه خواهشه برای داشتن تو، یه کمی طاقت بیار

دوستت دارم می دونم می رسه یه روزی که تو منو بخوای

بیا یه گوشه از دلت برام یه جایی بذار واسه همین یه بار، یه کمی طاقت بیار

یه راهی پیش روم بذار یه کم بهم فرصت بده

برای عاشق تر شدن خودت بهم جرات بده

یه کاری کردی عاشقت هر لحظه بی تابت بشه

من جونمو بهت می دم شاید بهت ثابت بشه

علی گاه و بی گاه بر می گشت و نگام می کرد. من فقط به، رو به روم نگاه می کردم اما به راحتی از گوشه ی چشمم می دیدم که سرش رو سمت من بر می گردونه و نگام می کنه. زیر چشمی نگاش کردم، مثل همیشه آرنج چپش رو لبه ی شیشه گذاشته بود. با انگشتِ کوچیکه و انگشتِ شستش، حلقه اش رو توی انگشتش می چرخوند. سکوتِ عجیبی بود. انگار این آهنگ برای هر دوتامون پُر از مفهوم بود، پُر از خاطره های دور و نزدیک.

آهنگ تموم شد و آهنگ دیگه ای شروع شد اما علی همچنان ساکت بود. برای این که سکوت رو بشکنم گفتم:

- چرا هیچ وقت منو نیاورده بودی دیدنِ مادر بزرگ؟

نگاهی بهم کرد و دوباره به، رو به رو خیره شد. چند لحظه بعد دوباره نگام کرد و با گیجی گفت:

- چیزی گفتی سارا؟

این قدر تو فکر بود که اصلا نشنیده بود من چی گفتم! لبخندی زدم و گفتم:

- به چی فکر می کنی که از همه ی دنیا غافل شدی؟ یه وقت تصادف نکنی ناقصمون کنی.

علی با چشم های گرد نگاهی بهم انداخت و گفت:

- خدا نکنه، این چه حرفیه! دور از جونت.

لبخندی زدم و دوباره سوالم رو پرسیدم و علی با تعجب گفت:

- خب الان داریم می ریم خونه ی مادر بزرگ دیگه.

سری به نشونه ی "نه" تکون دادم و گفتم:

- الان که داریم می ریم عید دیدنی، غیر از عید رو می گم! چرا توی این چند ماه منو نبردی دیدنِ مادر بزرگ؟

شونه ای بالا انداخت و گفت:

- لزومی نداشت.

با تعجب گفتم:

- منظورت چیه؟ اون بزرگِ فامیلتونه، خیلی هم دوست داشتنیه، من هیچ وقت ندیده بودمش.

باز هم شونه ای بالا انداخت و گفت:

- خب ... آخه ... چه جوری بگم.

چند لحظه سکوت کرد و بعد گفت:

- اگر مادر بزرگ هوش و حواسِ درست و حسابی داشت، حتما سراغت رو می گرفت، چون روزِ عقدمون هم متاسفانه توی بیمارستان بود و تو رو ندید، هر چند اگر می دید هم یادش نمی موند.

یادِ حرف های ضحی افتادم. این یکی رو درست گفت که مادر بزرگ تو بیمارستان بوده. اینو هم راست گفت که مادر بزرگ حواسش سرِ جاش نیست، ولی چرا نگفت که نگرانِ اینه که مادر بزرگ با دیدنِ من یادِ اتفاقات گذشته بیفته؟ اتفاقاتی که علی دوست نداره من بدونم. یه حسی بهم می گفت تنها چیزی که بین علی و میترا بوده فقط یه علاقه نبوده.

- به همین خاطر تو رو نبردم دیدنِ مادر بزرگ چون رفتن و نرفتن فرقی نمی کرد.

- برای من که فرق می کرد، شاید اون منو نشناسه ولی من که می شناسمش.

نگاهی بهم انداخت، لبخند زد و دوباره به رو به رو نگاه کرد.

- ممنون ولی ...

با لحن شرمنده ای گفت:

- من با چه رویی باید از تو درخواست می کردم که بیای دیدنِ مادر بزرگِ من؟

چشمام گرد شد. روی صندلی چرخیدم و رو به علی نشستم. جوری که پهلوم به پشتی صندلی بود. با تعجب گفتم:

- منظورت چیه که با چه رویی؟

برای دو ثانیه فقط نگام کرد و دوباره به رو به روش نگاه کرد و گفت:

- به اندازه ی کافی در حقم لطف کردی که حاضر شدی زندگیت رو کنارِ من خراب کنی، دیگه اوجِ پر رویی بود که توقع داشته باشم دیدنِ فامیل های منم بیای. همین الان که مجبوریم بریم عید دیدنی و تو هم داری همراهیم می کنی واقعا ممنونتم و شرمندم.

- چرا این طوری فکر می کنی؟ خب تو هم داری همین لطف رو در حقِ من می کنی، تو هم زندگیت رو کنارِ من خراب کردی، تو هم داری به دیدنِ فامیل های من میای. تازه اون قدر که من و خانوادم برای تو دردسر داشتیم، شما هیچ دردسری برای من نداشتین. پس این منم که خیلی پر روام.

- من از بودن توی خانواده ی تو راضیم. وقتی می ریم خونه ی بابات واقعا به من خوش می گذره، خانواده ی خونگرمی داری و من از بودن باهاشون خسته نمی شم.

خندیدم و گفتم:

- خب منم همین طور.

لبخند زد و چیزی نگفت. فکری کردم و گفتم:

- یعنی توی این مدت هر جا می خواستی بری تنهایی می رفتی؟ هیچ کی نمی گفت پس

خانومت کو؟

نگاه معنی داری بهم انداخت و زیر لب گفت: «خانومم!» نگاهش رو ازم گرفت و لبخند زد!

چه سالی بشه امسال! از همون لحظه ی تحویل سال دارم سوتی می دم، خدا به خیر بگذرونه!

- من توی این مدت جایی نرفتم که کسی بخواد بپرسه خانومم کجاست.

احساس کردم کلمه ی «خانومم» رو یه جورِ خاصی ادا کرد! چونه ام رو خاروندم و گفتم:

- من شنیدم تو و مادر بزرگ خیلی همدیگه رو دوست دارین، پس چه طوری این همه مدت نرفتی دیدنش؟

خندید و گفت:

- کی آمارِ منو بهت داده؟

قبل از این که بخوام جواب بدم یه دفعه گفت:

- اِ اِ اِ! من می گم این ضحی چی درِ گوشت پچ پچ می کرد! پس توی چهارشنبه سوری هر چی از من می دونسته بهت گفته.

لبخند زدم و چیزی نگفتم. علی گفت:

- این ضحی خانوم باید اطلاعاتش رو به روز رسانی کنه، چون خبر نداره که من هر هفته می رم دیدنِ مادر بزرگ!

چشم هام چهار تا شد و گفتم:

- هر هفته؟ کِی؟ پس چرا من نفهمیدم؟

- جمعه ها صبح می رم دیدنش، اگه ازم می پرسیدی که هر هفته، جمعه صبح کجا غیبم می زنه، متوجه می شدی.

دستی روی زانوم زد و گفت:

- هر چی می خوای بدونی از خودم بپرس، منبع از من موثق تر گیرت نمیاد.

بعد هم قاه قاه خندید! بازم نتونستم بفهمم چرا نگرانِ با خبر شدنِ من از گذشتَشه. کاش مادر بزرگ آلزایمر نداشت. اون وقت از زیرِ زبونش می کشیدم ولی حداقل یکی از معماهای توی ذهنم درباره ی علی حل شد، این که جمعه ها صبح علی کجا می ره و حالا می فهمیدم که می ره خونه ی مادر بزرگش.

رسیدیم خونه ی مادر بزرگ. پدر و مادرِ علی هم تو ماشینِ محمود بودن که پشتِ سرِ ما می اومدن. ماشین ها رو پارک کردیم و رفتیم داخلِ ساختمون. دایی رسول و زن دایی و راحله که با مادر بزرگ زندگی می کردن اومدن توی ایوون استقبالمون و بعد از سلام و احوال پرسی و تبریکِ سال نو، رفتیم به سالنِ پذیرایی. مادر بزرگ خیلی آروم و ساکت روی ویلچر نشسته بود. دونه دونه جلو می رفتیم و به مادر بزرگ سلام می کردیم. اول مادر و پدرِ علی رفتن و بعد هم محمود و فاطمه و زهرا و آخرین نفر هم من و علی بودیم.

بهش سلام کردم و دستش رو بوسیدم. سرم رو بوسید و با صدای آروم و کشداری گفت:

- تو کی هستی دخترم؟ من، تو رو نمی شناسم.

نمی دونستم چی باید بگم؟! بگم من سارا هستم؟ می پرسه سارا کیه؟ بگم زنِ علی هستم! علی پیشِ خودش فکر می کنه آرزومه که زنش باشم!

تو گیر و دار این بودم که چی بگم! علی هم ساکت بود و هیچی نمی گفت، بالاخره راحله به دادمون رسید.

- مادر بزرگ، این ساراست، زن علیه.

مادر بزرگ نگاهِ دقیق تری بهم انداخت و گفت:

- علی کیه؟

بازم راحله گفت:

- مادر بزرگ بازم از دنده ی شیطونی بلند شدی؟! علی دیگه! پسرِ عمه سلیمه، سلیمه دخترتونه.

و به مادرِ علی اشاره کرد. دستی به شونه ی مادر بزرگ زد و گفت:

- مادر بزرگ یعنی می خوای بگی کسی که هر هفته می بردت گردش رو نمی شناسی؟

بعد هم لبه ی کتِ علی رو گرفت و کشیدش جلوتر تا مادر بزرگ راحت تر بتونه علی رو ببینه. مادر بزرگ چند لحظه به علی خیره شد و بعد هم به من نگاه کرد و گفت:

- تو گفتی کی هستی؟

به اجبار گفتم:

- من همسرِ علی هستم.

مادر بزرگ دستِ لرزونش رو بالا آورد و علی رو نشون داد و گفت:

- همین علی رو می گی؟

سرم رو پایین آوردم و گفتم:

- بله مادر بزرگ، من زنِ همین علی آقایی هستم که جلوتون ایستاده.

و به علی اشاره کردم. چند لحظه بعد اشک از گوشه ی چشمِ مادر بزرگ سرازیر شد و گفت:

- پس سارا تویی؟

یخ کردم. احساس کردم تمامِ بدنم بی حس شده. انگار زیر خرواری از برف گیر افتاده بودم. این حرفِ مادر بزرگ چه مفهومی داشت؟ هزار تا مفهوم داشت! این گریه ی مادر بزرگ هزار تا معنی داشت! اینا یعنی که مادر بزرگ هنوز حافظه اش رو به طور کامل از دست نداده بود. این یعنی که مادر بزرگ می تونست یه چیزهایی رو به یاد بیاره و فقط نیاز به یاد آوری داشت. باید یکی براش می گفت تا به یادش بیاد، نیاز به جرقه داشت. مادر بزرگ علی رو شناخت و گریه کرد. یعنی که گذشته ی علی رو به یاد آورده. مادر بزرگ گفت، «پس سارا تویی!» و این یعنی که ... یعنی ممکن بود که علی از من برای مادر بزرگ گفته باشه؟ حتما همین طوره! حتما یه نفر درباره ی من با مادر بزرگ حرف زده که مادر بزرگ منو شناخته و چه کسی غیر از علی می تونه از من برای مادر بزرگ گفته باشه؟ این بزرگ ترین شانسِ من بود. مادر بزرگ گذشته رو به خاطر داشت و من می تونستم همه چیز رو از زبونِ مادر بزرگ بشنوم.

****

دوازدهِ فروردین بود. مادرِ علی گفته بود که برای سیزده بدر چیزی با خودم بر ندارم، چون خودش همه چیز رو جور می کنه. چه قدر مهربون بود. خوش به حالِ اون کسی که زنِ علی می شد و مامانش هم می شد مادر شوهرش! ولی در حالِ حاضر که من زنِ علی هستم. پس مامانش هم می شه مادر شوهرم. چه واژه های غریبی! شوهر، مادر شوهر، پدر شوهر، خواهر شوهر! هیچ وقت خانواده ی علی رو با این القاب توی ذهنم بررسی نکرده بودم.

به شکم روی تخت دراز کشیده بودم و کتاب می خوندم و پاهام رو توی هوا تکون می دادم. آرنج هام رو روی تخت گذاشته بودم و دست هام رو تکیه گاه چونه ام کرده بودم. یکی از مدادهایی هم که علی برام خریده بود و سرش یه پیرمردِ کوچولو با موهای سیخ سیخی سفید داشت دستم بود و توی کتاب علامت می ذاشتم.

اون قدر غرقِ کتاب خوندن بودم که وقتی علی برای وارد شدن به اتاقم در زد، بدونِ این که خودم رو جمع و جور کنم بهش اجازه ی ورود دادم. علی در رو باز کرد و منم سرم رو بالا گرفتم که ببینم چی کار داره.

در رو که باز کرد و چشمش به من افتاد، چشم هاش رفت سمتِ یقه ام و دوباره به چشم هام نگاه کرد، دوباره یقه، دوباره چشم هام و بعد هم در و دیوار! در و دیوار رو نگاه می کرد و از نگاه کردن به من پرهیز می کرد!

با تعجب گفتم:

- چیزی شده؟

کمی این پا و اون پا کرد و گفت:

- دارم می رم بیرون، گفتم اگه دوست داری تو هم بیای.

کتاب رو بستم و همون جوری که موهای سیخ شده ی پیرمرد کوچولوئه رو که از جنسِ پنبه بودن، روی چونه ام می کشیدم گفتم:

- بیرون یعنی کجا؟

علی همچنان در و دیوار رو نگاه می کرد. کلافه شده بودم و صورتِ پیر مَرده رو به لب هام می زدم. علی نگاهی بهم کرد و عصبی گفت:

- نکن این کار رو!

با گیجی گفتم:

- کدوم کار رو؟

- اگه می دونستم بین اون همه مداد، همین که سرش پیر مرد داره دستت می گیری اصلا نمی خریدمش!

با تعجب نگاهش کردم و گفتم:

- آخه برای چی؟ مگه چه ایرادی داره؟

سری تکون داد و عصبی گفت:

- بالاخره میای یا تنها برم؟

- خب من پرسیدم کجا می خوای بری ولی تو جواب ندادی.

پُفی کرد و گفت:

- می خوام برم کافی شاپ، با یه نفر قرار دارم، گفتم اگه دوست داری تو هم بیای که تنها نمونی.

چه حرفا؟! من که همیشه تنهام! حالا چی شده که نگرانِ تنها موندنِ منه؟

- مگه نمی گی با یه نفر قرار داری؟ دیگه من واسه چی بیام؟ چرا زل زدی به در و دیوار؟

نگاه گذرایی بهم انداخت و گفت:

- در حالِ حاضر بهتره به همون در و دیوار نگاه کنم.

- وا! تو حالت خوبه؟

- گمون نکنم.

نگاهی بهم انداخت و با عصبانیت گفت:

- این دیگه چه کاریه؟

به خودم نگاه کردم. هین بلندی کشیدم و از جا پریدم. روی تخت دو زانو نشستم و دست هام رو ضربدری گرفتم جلوی بدنم. حالا می فهمیدم علی چش بود که نگام نمی کرد. یه تاپِ بنفش با دو تا بندِ باریک تنم بود و یقه ی هفتی که تا روی سینه ام باز بود. اون جور هم که من روی تخت دراز کشیده بودم، به قول سیما تا نافم پیدا بود! و در لحظه ی آخر، داشتم بین سینه ام رو با کله ی عروسکِ سر مدادی می خاروندم!

علی با چند تا گامِ بلند خودش رو بهم رسوند. از ترس کمی خودم رو عقب کشیدم. دستش رو جلو آورد و مداد رو از توی دستم بیرون کشید. پیرمَرده رو از سرش جدا کرد و مداد رو بهم برگردوند و کلافه گفت:

- حالا بخارون.

بعد هم عروسک رو گذاشت توی جیبش و رفت سمتِ در. همون طور که بیرون می رفت گفت:

- خدا می دونه تو این دوازده روز چه قدر به این پیرمرده خوش گذشته! باید پیرزنش رو می خریدم.

بعد هم در رو زد به هم و از پشتِ در گفت:

- خداحافظ. دو سه ساعت دیگه بر می گردم.

و من همون طور هاج و واج به درِ بسته نگاه می کردم. علی واقعا دیوونه بود! این چه رفتاری بود با یه عروسکِ پلاستیکی اونم فقط به خاطر این که مذکر بود؟ یعنی علی چون مداد رو کردم تو یقه ام عصبی شد؟ یعنی حتی نسبت به یه عروسک هم غیرت داشت؟! یا شایدم حسودیش شده بود؟!

دوباره به تاپی که تنم بود نگاه کردم. پوستِ سفیدم با اون تاپِ بنفشِ تیره، بیشتر به چشم می اومد. به نظرِ خودم خیلی دلبر شده بودم! یعنی علی هم همین حس رو داشت؟ هر هر خندیدم و برای خودم بشکن زدم! بعد هم یکی زدم پسِ کله ی خودم و گفتم:

- خجالت بکش بی حیا! عوضِ این که آب شی بری توی زمین، با دمت هم داری گردو می شکنی؟

مثل بچه ها لبم رو جمع کردم و به وجدانم گفتم:

- گیر نده دیگه! بذار حالمون رو بکنیم، نامحرم که نیست، شوهرمه.

و باز هر هر خندیدم!

حدود ساعت یازده بود که علی برگشت. تازه لامپ رو خاموش کرده بودم و مهیای خوابیدن می شدم. اومد پشتِ در و تقه ای به در زد. یهو تصمیم گرفتم خودم رو به خواب بزنم. چشمام رو بستم و پتو رو تا روی بینیم بالا کشیدم.

علی چند ثانیه صبر کرد و وقتی جواب ندادم از پشتِ در گفت:

- سارا! خوابیدی؟

صداش آهسته بود. انگار که می ترسید بیدار بشم. بی اختیار لبخند زدم و پتو رو کنار زدم. دیگه صدایی نیومد. چند ثانیه بعد در آروم باز شد و علی اومد داخل.

وحشت کردم! برای چی اومد داخل؟ چه فکری تو سرِ علی بود؟ چشم هام رو بسته بودم اما حضورش رو حس می کردم. صدای نفس هاش رو می شنیدم که لحظه به لحظه نزدیک تر می شدن. حس کردم کنارِ تخت روی زمین نشست. سنگینی حضورش رو حس کردم. قلبم اون قدر محکم تو سینه ام می کوبید که می ترسیدم علی هم صداش رو بشنوه. به زور جلوی خودم رو گرفته بودم که جیغ نکشم، باید می فهمیدم که علی چه قصدی داره. برای گرفتنِ مچِ علی بهترین وقت بود. نکنه علی ... نکنه ازم سوء استفاده کرده باشه و من نفهمیده باشم. آهی از درون کشیدم. چند لحظه بعد، گرمی نفس هاش به صورتم خورد و بعد از اون لب های گرمش روی پیشونیم نشست. حالِ عجیبی داشتم، یه چیزی تو وجودم می گفت، بلند شم و یه سیلی تو صورتش بزنم اما حسِ دیگه ای مدام فریاد می زد که ای کاش این بوسه طولانی تر باشه و عاقبت حسِ دوم پیروز شد و من بی حرکت سرِ جام موندم تا بوسه اش رو تجربه کنم اما بوسه یک ثانیه هم طول نکشید. خیلی کوتاه و در عین حال مهربون و گرم.

علی پتو رو روی بدنم مرتب کرد و زیر لب گفت:

- کاش باهام اومده بودی.

****

با ضربه ای که علی به درِ اتاق زد از خواب بیدار شدم. نگاهی به ساعت کردم. پنج و ده دقیقه بود و وقتِ نمازِ صبح. از اتاق بیرون اومدم و به علی سلام کردم.

- سلام به روی ماهت.

لبخند زدم. این جمله ای بود که دقیقا بار سیزدهم بود که می شنیدم. از اولِ سال، هر روز صبح همین رو بهم می گفت. اولین روز که این جوری گفته بود با تعجب نگاش کرده بودم. علی خندیده بود و گفته بود: «این مدلِ جدیده. سالِ جدید شده ما هم یه کم جدیدتر بشیم!» و حالا بعد از سیزده روز دیگه عادت کرده بودم که در جوابش لبخند بزنم و بگم: «سلام به روی مریخت!» و علی هم می خندید و می گفت: «بپا تو راه پله نخوری زمین خانومِ خوابالو!» و من هم بی جوابِ دیگه ای می رفتم سمتِ دستشویی!

بعد از نماز دیگه نخوابیدم و مشغولِ آماده شدن برای سیزده بدر شدم. مانتوی قهوه ای رنگی پوشیدم با شلوار و مقنعه ی مشکی. برای گردش بهترین پوشش، یه مانتو و شلوارِ ساده و راحت بود با مقنعه ای که دست و پا گیر نباشه. کفش اسپرت کرمی و کیفِ کوچیک کرمی که کج روی شونه ام می نداختم و توش مدارکم، کیف پول، عینکِ آفتابی، موبایل، کرم ضد آفتاب و آینه به زور جا می شد.

خواستم بساطِ اسم و فامیل رو هم بردارم ولی منصرف شدم. دلم نمی خواست با یاد آوری گذشته خودم رو آزار بدم و گردش رو کوفتم کنم. بازم مثلِ هر سال همه با هم بودیم، با این تفاوت که خانواده ی علی هم با ما بودن. قرار بود اول بریم خونه ی پدرِ علی، پدر و مادرش رو سوار کنیم و بعد از اون جا همه با هم بریم خونه ی بابام. محمود آقا هم می خواست نیسانِ

همکارش رو بگیره که وسایل رو بذاریم پشتش.

کمی دورِ اتاق چرخیدم تا ببینم وسیله ی تفریحی چی با خودم بردارم. هر چی می خواستم بردارم منو یادِ پرهام می نداخت. دیگه داشتم از همه چیز متنفر می شدم!

رفتم تو آشپزخونه و کمی از آجیل های عید رو برداشتم با کمی میوه و شکلات و شیرینی. سماور رو هم روشن کردم و چایی دم کردم. به سرم زد برای صبحونه املت درست کنم و سریع دست به کار شدم. قرارمون برای ساعتِ هفت و نیم بود، نگاهی به ساعتم انداختم. شش و نیم بود. باید هم غذا رو درست می کردم هم می خوردیم و هم خودمون رو سریع می رسوندیم خونه ی باباش.

بیست دقیقه طول کشید تا املت آماده شد. چای رو هم توی فلاسک ریختم. میز رو هم چیدم اما از علی خبری نبود. رفتم دم درِ اتاقش. چند بار به در زدم اما جوابی نداد. در رو باز کردم و داخل شدم. علی از تخت افتاده بود و به شکم خوابیده بود روی زمین!

خندم گرفت و رفتم سمتش و به زحمت برش گردوندم. خر و پف خفیفی می کرد. بازوش رو تکون دادم و صداش زدم:

- علی ... علی بلند شو. علی دیر شدا! بابات اینا منتظرن. علی ساعت هفته. 

یه دفعه علی از جا پرید و دستِ چپش رو تو هوا تکون داد، که صاف خورد تو صورتم. حلقه اش هم محکم خورد توی چونه ام و آخم بلند شد. چونه ام رو گرفتم تو دستم و با عصبانیت گفتم:

- چه خبرته؟! داغون شدم. چرا این جوری بیدار می شی؟ 

علی هاج و واج نگام کرد و با گیجی گفت:

- تو این جا چی کار می کنی؟

دستی به کمر زدم و طلبکارانه گفتم:

- اومدم جناب عالی رو از خوابِ پادشاهِ هفتم بکشم بیرون، مگه ساعت هفت و نیم قرار نداریم؟ الان ساعت هفته! 

علی نگاهی به دستم که همچنان به چونه ام بود انداخت و گفت:

- چی شده؟

پُفی کردم و گفتم:

- از برکاتِ بیدار کردنِ جناب عالیه. یه سیلی برای صبح بخیر نوش جون کردم.

علی چشم هاش گرد شد و همون جور که دستم رو از روی چونه ام بر می داشت گفت:

- واقعا شرمندم، ببخشید، حواسم نبود. آخ آخ قرمز شده!

دستم رو از توی دستش بیرون کشیدم و گفتم:

- مهم نیست، خوب می شه. بلند شو دیرمون شد. 

بلند شد و گفت:

- پنج دقیقه ی دیگه حرکت می کنیم. 

با گله مندی گفتم:

- پس صبحونه چی؟ صبحونه درست کردم. 

نگام کرد و گفت:

- خیلی ممنونم دخترک، خب توی راه می خوریم. 

بعد هم رفت سمتِ دستشویی. املت ها رو توی ظرفِ کوچیک تری ریختم و چند تا نون هم برداشتم و توی کیسه ی نون گذاشتم. وسیله ها رو دمِ در حیاط چیدم تا علی بذاره تو ماشین. دقیقا پنج دقیقه ی بعد، علی با شلوار لی قهوه ای و تی شرت کِـرِم و کیف کمری سفید، دم در بود! وقتی دید با تعجب نگاش می کنم، انگشتش رو به پیشونیم زد و گفت:

- شیطونک! فکر کردی من بلد نیستم لباسم رو با تو ست کنم؟

فقط نگاش کردم. چی داشتم که بگم؟ هنوز تو نخ لباسی بود که برای چهارشنبه سوری باهاش ست کرده بودم!

وسیله ها رو چید تو صندوق و گفت:

- صبحونمون کدومه؟

کیسه ی نون رو نشون دادم که ظرفِ املت هم توش بود و گفتم:

- اینه. 

- خب بیارش تو ماشین تا توی راه بخوریم. 

با سر تایید کردم و صبحونه رو روی صندلی عقبِ ماشین گذاشتم. علی در رو باز کرد و سوارِ ماشین شد و گفت:

- پس چرا سوار نمی شی؟

- می خوام در رو ببندم. ماشین رو ببر بیرون، بعد سوار می شم. 

- این جوری که شرمنده می شم. 

- این چه حرفیه! بی خیال بابا. تو هنوز هم با من رودربایستی داری؟

خنده ی قشنگی کرد و بدونِ حرف دیگه ای از در بیرون رفت. سوار که شدم حرکت کرد و گفت:

- من صبحونه می خوام. 

با تعجب گفتم:

- همین الان؟

- خب آره، مگه چیه؟

- الان که داری رانندگی می کنی. 

چشمکی زد و گفت:

- خب نمی شه برام لقمه بگیری؟

مونده بودم چی بگم؟! همین طور بی حرکت مونده بودم. علی گفت:

- باشه، بعدا می خورم. 

دلم گرفت. برای هر دومون. چرا این قدر از هم دور بودیم؟ علت این فاصله ای که بینمون بود چی بود؟ پرهام؟ میترا؟ علی؟ من؟ قول و قرارمون؟ نه! تنها دلیلِ این فاصله، ترس بود. ترس از عدمِ پذیرش. این که طرفِ مقابل قبولمون نکنه. ولی ترس تا کی؟ یاد آهنگی افتادم که علی توی ماشینش گذاشت. 

یه راهی پیشِ روم بذار یه کم بهم فرصت بده

برای عاشق تر شدن خودت بهم جرات بده 

علی این جرات رو بهم می داد که عاشقش بشم، همیشه اون قدمِ اول رو بر می داشت و حالا هم اون بود که داشت بهم می گفت باید چی کار کنم. پس چرا من انجامش ندم؟ اصلا چرا باید انجامش بدم؟ مگه من می خوام عاشقِ علی بشم که با این نخ دادن های علی و چراغ سبزهاش، حرکتی انجام بدم؟ وای سارا! تا کی قراره توی این برزخ دست و پا بزنی؟! خدایا چرا نمی ذاری بفهمم احساسم چیه؟ واقعا شدم مصداقِ اون ضرب المثلی که می گه با دست پس می زنه و با پا پیش می کشه. یه لحظه می خوامش یه لحظه بعد نمی خوام. واقعا که تعادل روحی و احساسی ندارم!

خم شدم و از روی صندلی عقب، بساط صبحونه رو برداشتم. زیپِ کیسه نون رو باز کردم و کیسه شبیه سفره شد. درِ ظرفِ املت رو برداشتم و مشغولِ لقمه گرفتن شدم. علی بینیش رو بالا کشید و گفت:

- به به! چی پختی دخترک؟

خندم گرفت. نکنه وقتایی که می خواست خرم کنه بهم می گفت دخترک؟!

لقمه رو جلوش گرفتم و گفتم:

- بفرما. 

نگاهی بهم کرد و با اشتیاق گفت:

- دستت درد نکنه سارا، ممنونم. فکر نمی کردم این کار رو برام انجام بدی. 

لقمه رو از دستم گرفت و گذاشت دهنش و بعد از این که قورتش داد گفت:

- می دونستی دست پختت خیلی خوبه؟

- واقعا؟

- البته بهت بیست نمی دم ولی پاس می شی. 

با تعجب نگاش کردم و با ناراحتی گفتم:

- فقط پاس می شم؟

علی قهقهه ای زد و گفت:

- شوخی کردم بابا، بهت هجده می دم، چون اگر بخوام بهت بیست بدم اون وقت باید به مامانت بیست و دو بدم!

خندیدم، از ته دل. خوب بود که واقعیت رو می گفت. این جوری وقتی ازم تعریف می کرد راحت تر باور می کردم، نه این که بخواد فقط ازم تعریف کنه که دلم خوش بشه. یا تعریف نمی کرد، یا اگه تعریف می کرد واقعیت رو می گفت و این چیزی بود که دوست داشتم. 

تا وقتی رسیدیم خونه ی باباش، من برای هر دومون لقمه گرفتم و خوردیم. ته املت ها رو در آوردیم. 

جلوی خونه ی باباش نگه داشت و پیاده شدیم. درِ خونه باز بود و محمود مشغول چیدن وسایل پشتِ نیسان بود. با پدرِ علی و فاطمه و مامانش و آقا محمود سلام و احوال پرسی کردیم. زهرا رو هم که گیجِ خواب بود، بوسیدم. سلیمه خانوم رفت داخل خونه و با اسپند برگشت. دور سرمون چرخوند و گفت:

- سیزده بدرِ اولتونه، انشاا... سیزدهاتون به در شه. 

بعد هم هر دومون رو بوسید و گفت:

- دیدی علی جون آخرش خودم بهترین دختر رو برات گرفتم. یه چیزی می دونستی که روی همه عیب می ذاشتی، منتظر بودی تا سارا جون رو برات پیدا کنم. الهی که خوشبخت بشین. 

سرم رو بوسید و گفت:

- عروسِ گُل خودمی. خدا رو شکر که علی رو پسندیدی، وگرنه من دیگه کجا می تونستم جواهری مثل تو پیدا کنم که علی دهنش بسته بمونه و نتونه روش عیب بذاره. 

سلیمه خانوم همین طور برای خودش می برید و می دوخت و من و علی هم بدونِ هیچ اعتراضی تنمون می کردیم. البته با این همه تعریفی که سلیمه خانوم از من کرد، تو دلم قند آب می کردن ولی علی رو نمی دونم چرا لبخند می زد.

چیدن وسایل که تموم شد همگی سوار شدیم و رفتیم خونه ی بابام. همه اون جا جمع شده بودن و تو کوچه پُر از ماشین بود. با همه احوال پرسی کردیم. همه داشتن وسایلشون رو توی صندوق ها جاسازی می کردن. علی کنارِ گوشم گفت:

- با وانت سواری موافقی؟

با تعجب نگاش کردم و گفتم:

- با چی چی موافقم؟

- وانت سواری دیگه! موافقی پشتِ نیسان رو خالی کنیم و خودمون به جای وسیله ها بشینیم؟ باور کن خیلی کیف می ده. یه بار امتحان کنی دیگه نمی تونی ازش دل بکنی. 

- ولی هوا سرده! یخ می زنیم پشتِ نیسان. 

- خب پتو که هست، می گیریم دورمون. مطمئن باش تا پیشنهادش رو بدم همه مشتری می شن. 

نگاهی به نیسان کردم و گفتم:

- این همه وسیله رو می خوای چی کار کنی؟

- پخششون می کنیم تو ماشین های دیگه. 

- ماشینِ خودت چی می شه؟

- بابا می رونه. 

فکری کردم و گفتم:

- قبوله. 

گُل از گُلش شکفت و گفت:

- دمت گرم!

خندم گرفت و دنبالِ علی رفتم سمت نیسان. علی به آقا محمود گفت و اونم با روی باز پذیرفت. وسیله ها رو بین بقیه ی ماشین ها پخش کردیم. کم کم بقیه هم متوجه شدن که علی داره نیسان رو خالی می کنه و با تعجب گفتن:

- علی جون چی کار می کنی؟

یه دفعه شیرین داد زد و گفت:

- آخ جون وانت سواری! آرمان بدو جا بگیریم. 

بعد هم با سرعت دوید سمت نیسان و پرید بالا و پاهاش رو باز کرد و گفت:

- آرمان بیا برات جا گرفتم. 

آرمان هم پرید بالا و نشست کنارِ شیرین. بیتا، همسرِ منان، رو به منان کرد و گفت:

- ما هم بریم؟ خیلی کیف داره. 

منان نگاه خوشگلی بهش انداخت و گفت:

- اگه تو دوست داری حرفی نیست. 

بعد هم سوار شدن. خدا رو شکر کردم که منان با همسرش خوشبخته. همون جور که خدا رو شکر می کردم یه دفعه دوزاریم افتاد که ماشین داره پُر می شه و برای خودمون جا نمی مونه. بدو بدو رفتم سمت نیسان و گفتم:

- علی بدو جاها رو گرفتن. 

علی غش غش خندید و گفت:

- دیدی گفتم مشتری زیاد داره. 

سیما گفت:

- منم می خوام بیام. 

مازیار گفت:

- بچه سرما می خوره خانومی، فکرِ ستاره نیستیا. 

سیما با ناراحتی به ستاره نگاه کرد. مامانم گفت:

- سیما، بچه رو بده به من نگهش می دارم. 

سیما پرید مامانم رو ماچش کرد و گفت:

- الهی فدات بشم جیگرِ من.

همه خندیدن و سیما و مازیار هم سوار شدن و این جوری شد که چهار تا زوج نشستیم پشتِ نیسان. فاطمه و محمود جلو نشستن و زهرا هم پشتِ ماشینِ علی خوابیده بود. 

همون لحظه که علی داشت سوار می شد، پرهام و لعیا هم رسیدن. وای خدا! اینا رو کجای دلم بذارم؟ دلم نمی خواد کل مسیر، پرهام جلوی چشمم باشه و گردشم کوفتم بشه. وای که اگر پرهام سوار می شد باورم می شد که سیزده بدر روز نحسیه! 

ناخودآگاه نگاهی به علی کردم. علی فقط نگام کرد و لبخند زد. پلک هاش رو روی هم فشار داد. ایرادی نداره سارا، بذار اونا هم باشن. خودت رو محک بزن، به خودت ثابت کن که دیگه به پرهام فکر نمی کنی، ثابت کن که دیگه حسی به پرهام نداری. 

سیما گفت:

- پس لیلا کو؟

لعیا خندید و گفت:

- خدا مادر شوهرم رو برام نگه داره.

لبخند زدم. پرهام و لعیا هم سوار شدن. دیگه جای سوزن انداخت پشتِ نیسان نبود. به خصوص که پرهام و لعیا هم کف ماشین نشستن. هنوز راه نیفتاده بودیم که علی شروع کرد به دست و سوت زدن! همه با تعجب نگاش کردیم و علی هم گفت:

- چتونه؟ چرا زل زدین به من؟ اگر قراره همین جوری بشینین و منو نگاه کنین می ندازمتون پایین ها! گفته باشم. هر کی این جا می شینه باید اهلِ حال باشه. دست و سوت یادتون نره. آقایون رقص، خانوم ها هم دست. 

چشمکی زد و گفت:

- برعکسش هم اگر خواستین زیر پتو انجام بدین.

همه خندیدن و اول از همه آرمان شروع کرد به دست زدن و پشتِ سرش هم بقیه شروع کردن. در کمالِ تعجب دیدم که منان بلند شد و روی سقف ماشین شروع کرد به بندری زدن. باورم نمی شد که منان با اون همه متانت اهل این کارها هم باشه. مازیار از جاش بلند شد و شروع کرد به قر دادنِ پایین تنه اش. ما هم از خنده ریسه می رفتیم. علی همون طور که نشسته بود، شونه هاش رو تکون می داد و پرهام فقط دست می زد. ما خانوم ها هم که فقط دست می زدیم و می خندیدم. بقیه هم نگاهمون می کردن و می خندیدن. 

منان زد روی سقف و گفت:

- آقا ظرفیت تکمیله، حرکت کن. 

محمود راه افتاد و یه دفعه یه صدایی شنیدم.

- بــَـع. 

همه ساکت شدیم و به طرفِ صدا برگشتیم. دوباره دهنش باز شد و یه صدای دیگه.

- بـَـع. 

یه دفعه همه از خنده منفجر شدیم. این بار پرهام بود که داشت شیرین کاری می کرد. آرمان گفت:

- ببین تو رو خدا آخر عمری گوسفند هم شدیم.

همه ی ماشین ها راه افتادن و پشتِ سر هم بوق می زدن. انگار عروس برون بود!

مازیار گفت:

- باید ماشین رو گل می زدیم. شش تا عروس و دوماد توی یه ماشین! 

علی زد روی سقف ماشین و گفت:

- محمود، اسپیکرو بده. 

به جای محمود، فاطمه اسپیکری از شیشه بیرون فرستاد و علی هم گرفت. فلشی از جیبش در آورد و اسپیکرو روشن کرد.

درد و بلات، غصه هات به جونم

نذار بیشتر از این چشم برات بمونم

صدای جیغ و سوت و هورا بلند شد و همه با هم شروع کردیم به دست زدن و خوندن.

درد و بلات غصه هات به جونم

نذار بیشتر از این چشم برات بمونم

منان دستش رو مشت کرد و مثلِ میکروفون گرفت جلوی دهنش و با آهنگ رو به بیتا خوند.

مجنونم، مجنونم عاشقونه می خونم

مجنونم، مجنونم بی تو من نمی تونم

پرهام دست های لعیا رو گرفت و با خودش به چپ و راست تکون داد. نفس عمیقی کشیدم تا مطمئن بشم ضربانِ قلبم عادیه. باورم نمی شد! یه نفس عمیقِ دیگه. خدایا یعنی می شه؟ دستم رو گذاشتم روی گردنم تا نبضم رو حس کنم. عادی بود! نبضم عادی بود، بالا نرفته بود. خدایا شکرت! برگشتم به علی نگاه کردم. 

بذار دستاتو تو دستام تا یه ذره آروم بشم

لیلیِ من باش تا مثلِ مجنون، مجنون بشم

علی دستِ چپش رو دور شونه ام حلقه کرد و با دستِ راستش شروع کرد به بشکن زدن و

همزمان با آهنگ رو به من خوند.

نذار بی تو، تنها، لحظه ها رو پر پر کنم

دو روزِ دنیا رو، بی تو عزیزم، من سر کنم

به چپ و راست خم می شد و منو هم با خودش می برد و همچنان می خوند.

بذار فردا، باز دوباره آفتابی شه

با تو شب و روزم روشن و رویایی شه

شیرین و آرمان هم همزمان با ما شروع کردن به موج رفتن و همزمان با هم به چپ و راست خم می شدیم. همه دست می زدیم و با آهنگ می خوندیم. کم کم داشت بهم خوش می گذشت. این بار همه با آهنگ با صدای بلند خوندیم. هر دو زوج، رو به همدیگه می خوندن.

درد و بلات غصه هات به جونم

نذار بیشتر از این چشم برات بمونم

آرمان از جاش بلند شد، دست هاش رو، رو به شیرین گرفت و با صدای بلند خوند.

شیرین قصه های من باش ای نازنین

تک گُلِ باغ عشق من باش ای نازنین

شیرین از خنده غش کرد و دست های آرمان رو توی دستش گرفت. این بار علی دست هاش رو از هم باز کرد و رو به من بلند خوند.

درد و بلات غصه هات به جونم

نذار بیشتر از این چشم برات بمونم

با دست هاش خودش رو نشون داد.

مجنونم، مجنونم عاشقونه می خونم

مجنونم، مجنونم ...

انگشتِ اشارش رو سمتِ من گرفت.

بی تو من نمی تونم

با دهنِ باز به علی خیره شده بودم! اصلا نمی تونستم باور کنم که علی داره اینو برای من می خونه. نمی دونستم چی کار کنم. آخه علی چه منظوری از این کارهای عاشقانه می تونست داشته باشه جز این که ... جز این که منو هم عاشق کنه. 

آهنگ تموم شد و پشتِ سرش بعدی شروع شد. انگار علی آهنگ ها رو با قصد و غرض روی فلش ریخته بود. 

درست وقتی كه لبخندتو دیدم

همون لحظه به آرزوم رسیدم

بذار دنیامو پای تو بریزم

بذار حس كنم این جایی عزیزم

با این كه تازه به دلم نشستی

یه حسی می گه خیلی وقته هستی

تو تصویر یه رویای قدیمی

عزیزم تو تموم زندگیمی

خودت كه می دونی

عاشق چشماتم

من تا آخر این زندگی همراتم

حرفمو باور كن، خیلی دوست دارم

من بی عشق تو از زندگی بیزارم

می ترسم یه روزی ازم جدا بشی

می ترسم دیگه عاشقم نباشی

همیشه نگران عشقمونم

عزیزم بذار عاشقت بمونم

ببین پر شده از تو روزگارم

به غیر از تو كسی رو دوس ندارم

واسه من، تو یه عشق بی نظیری

به این راحتی از دلم نمی ری

خودت كه می دونی

عاشق چشماتم

من تا آخر این زندگی همراتم

حرفمو باور كن خیلی دوست دارم

من بی عشق تو از زندگی بیزارم

تمام مدتی که بهنام صفوی می خوند، علی نگام می کرد و دست می زد و شیرین هم بازوم رو نیشگون می گرفت و چشم و ابرو می اومد. آرمان و مازیار هم سرِ جاهاشون می رقصیدن و بقیه هم دست می زدیم، محمود و ماشین های پشتِ سرمون هم مدام بوق می زدن و حسابی شلوغ کاری می کردن، فاطمه هم از تو ماشین کِـل می کشید ولی من اون قدر غرقِ نگاه های علی شده بودم که حتی دیگه حلقه شدن دست های پرهام دورِ شونه ی لعیا ناراحتم نکرد، حتی اون لحظه ای که پرهام پیشونیش رو بوسید و همه هورا کشیدن، از ته دلم خندیدم و براشون دست هم زدم. خودمم نمی فهمیدم چه اتفاقی افتاده که دیگه از ابراز علاقه های پرهام به لعیا، دلم آشوب نمی شه و معده درد نمی گیرم! نمی فهمیدم چرا هر بار که پرهام کاری انجام می داد نگاهِ علی نگران می شد و به من زل می زد! نمی فهمیدم چرا تا گفتم: «هوا داره سرد می شه.» علی فورا پتو رو از کنارِ پاش برداشت و پیچید دورم و از روی پتو بغلم کرد و امان از شیرین ... امان از شیرین که عمدا آبرومون رو بُرد و نتونست خفه خون بگیره.

- اِ! سارا، زیر چونه ات چی شده؟

همه ی نگاه ها برگشت سمتِ ما و همه ساکت شدن. فقط صدای آهنگ می اومد. دستی به چونه ام کشیدم و با تعجب گفتم:

- چونه ام چی شده؟

شیرین خنده ی موذیانه ای کرد و گفت:

- فکر کنم باید از علی آقا بپرسیم که چی شده!

برگشتم به علی نگاه کردم و سرم رو کمی بالا گرفتم تا علی بتونه چونه ام رو ببینه. علی با ابروهای گره شده نگاهی کرد، یه دفعه چشم هاش گرد شد و ابروهاش پرید بالا. لبِ پایینش رو گاز گرفت و تا بناگوش قرمز شد و بقیه از خنده منفجر شدن. با تعجب به بقیه نگاه می کردم و نمی فهمیدم چشون شده. علی هم که حسابی صورتش قرمز شده بود و سرش رو انداخته بود پایین.

منان دستی به پشتِ علی زد و گفت:

- حداقل یه دیشب رو رعایت می کردی که الان این جوری سوژه نشی.

بعد هم قاه قاه خندید. اصلا نمی فهمیدم چشونه و به چی می خندن. با کلافگی زیپ کیفم رو باز کردم و آینه ام رو در آوردم. به محضِ این که خودم رو توی آینه نگاه کردم، هینِ بلندی کشیدم و چونه ام رو با دست پوشوندم و طلبکارانه به علی زل زدم. همین کارم باعثِ تشدید خندشون شد. 

علی با شرمندگی نگاهم کرد و گفت:

- جای حلقه ست، همون موقع که داشتی بیدارم می کردی. 

و سرش رو انداخت پایین. شیرین باز کِرم ریزیش گُل کرد و گفت:

- تا تو باشی تو حلقِ علی نخوابی که به این روز بیفتی.

شیرین کلمه ی حلق رو یه جوری ادا کرد که یعنی ما فهمیدیم حلقه ای در کار نیست و دارین می پیچونین. می فهمیدم که این حرف ها رو به خاطرِ حضور پرهام می زنه، می خواست یه جایی که پرهام هم هست، نشون بده که من و علی عاشق و معشوقیم. حالا هر چی من بی خیالِ پرهام می شدم این شیرین آتیش بیار معرکه می شد. شده بود دوستی خاله خرسه. زیر چونه ام اندازه ی یه لوبیا سیاه شده بود. 

علی یواشکی در گوشم گفت:

- با خودت کرم نداری؟ بزن روش که زیاد پیدا نباشه. 

متقابلا در گوشش گفتم:

- حالا که دیگه کار از کار گذشته می گی؟

علی شونه ای بالا انداخت و خواست چیزی بگه که سیما گفت:

- حالا نمی خواد در گوشی به همدیگه غر بزنید، این درس عبرتی شد که حواستون رو جمع کنید.

بعد هم غش غش خندید. لعیا پنککی از کیفش در آورد و با مهربونی گفت:

- می خوای اینو بزن روش که پیدا نباشه. بزرگ ترها ببینن بیشتر از ما سر به سرتون می ذارن.

نگاهِ قدرشناسانه ای به لعیا انداختم و با تشکر، پنکک رو ازش گرفتم. لعیا دخترِ خوبی بود. اون چه تقصیری داشت که من یه زمانی از شوهرش خوشم می اومد؟ هیچ دلیلی وجود نداشت که از لعیا بدم بیاد. پنکک رو باز کردم و نگاهی به علی انداختم. با روی هم گذاشتن پلک هاش تایید کرد. خواستم پَد رو به صورتم بزنم که متوجه شدم همه دارن نگام می کنن، حتی پرهام. انگار منتظر بودن ببینن نتیجه ی عمل چی می شه. 

با خنده گفتم:

- چه خبرتونه؟ قورتم دادین! زن های خودتون رو نگاه کنید.

موقعِ گفتن این حرف فقط مازیار رو نگاه کردم. می خواستم به در بگم که دیوار بشنوه. بالاخره با مازیار خودمونی تر از بقیه بودم. مردها همه سرشون رو به این ور و اون ور چرخوندن و خودشون رو زدن به اون راه. 

کدوم راه؟ همون راهی که وقتی می خوایم بگیم حواسمون نیست می ریم توش. مشغول زدن پنکک شدم و بعد هم رو به علی چونه ام رو بالا گرفتم و گفتم:

- خوب شد؟

تا علی خواست جواب بده، شیرین بازوم رو کشید و منو رو به خودش برگردوند و با حالتِ عجیبی گفت:

- آخه مردها از این چیزها سر در میارن که تو از اون بنده ی خدا می پرسی؟ بده ببینم این پنکک رو. 

خودش مشغولِ پنکک زدن شد و خیلی آروم، جوری که کسی نشنوه گفت:

- پیاده که شدیم باید سیر تا پیازِ ماجرا رو برام بگیا! چند وقته ازت غافل شدم معلوم نیست دارین چه غلطی می کنین!

زیر لبی گفتم:

- زهر مار! چی واسه خودت ویز ویز می کنی؟ نه به اون موقع که حرص و جوش می خوری که چرا باهاش بد رفتاری می کنم، نه به الانت که فحش می دی و ناراحتی که چرا باهاش صمیمی شدم.

شیرین با پاش، پام رو لگد کرد و گفت:

- بعدا با هم حرف می زنیم. 

سرش رو عقب تر برد و همون جور که نگام می کرد گفت:

- خوب شد، ولی هر از گاهی تمدیدش کن که پیدا نشه. 

خواستم پنکک رو به لعیا برگردونم که گفت:

- شیرین جون راست می گه، بذار پیشت باشه و هر موقع لازمت شد استفاده کن. 

تشکری کردم و پنکک رو توی کیفم گذاشتم. نگاهی به بقیه انداختم، هر زوجی یه پتو دورشون پیچیده بودن و از سرما تو هم گره خورده بودن. تحرک و جنب و جوششون که کم شده بود، سردشون شده بود. من هم که از قبل، علی دورم پتو پیچیده بود و سرما رو حس نمی کردم. 

نگاهی به علی انداختم که بینیش قرمز شده بود و پتویی نداشت که دورش بپیچه. دلم براش سوخت. سرما رو تحمل می کرد ولی از من نمی خواست که باهاش زیر یه پتو برم، البته شاید هم از این که با من زیرِ یه پتو باشه بدش می اومد، شاید ترجیح می داد که الان میترا کنارش باشه. 

اَه! لعنت به این زندگی. چرا همیشه باید یه نفر باشه که خوشی منو کوفتم کنه؟ چرا هیچ وقت نشد یه گردشی برم که فارغ از هر فکر و خیالی برای خودم خوش باشم؟ تا قبل از ازدواجِ پرهام، همیشه دنبالِ نگاه پرهام بودم، بعد از ازدواجش، حضورِ لعیا روی اعصابم بود، بعد از عروسیم، وجودِ علی و احساسِ عذاب وجدان و حالا که کم کم داشتم با گذشته وداع می کردم و می خواستم کنارِ علی باشم، میترا باید آرامشم رو به هم می زد. چرا باید اجازه می دادم که زندگیم به خاطرِ این و اون خراب بشه؟ چرا هیچ وقت برای به دست آوردن چیزی که دوستش دارم زحمت نمی کشیدم؟ چرا سکوت می کردم و اجازه می دادم یه نفر دیگه از راه برسه و کسی رو که دوستش دارم ازم بگیره. نه، نه! دیگه نمی ذارم علی رو هم ازم بگیرن، علی فقط مال منه، حتی اگر تا آخر عمرمون مثلِ خواهر و برادر باشیم، بازم علی باید تا ابد کنارِ من باشه، نمی تونم یه روز از خواب بیدار بشم و ببینم علی نیست. نه، نه! باید هر جور شده علی رو برای خودم نگه دارم. باید بهش بفهمونم که می خوام کنارم باشه. 

پتو رو از دورم باز کردم، خودم رو به بازوی علی چسبوندم و قسمتی از پتو رو دور علی پیچیدم. علی با نگاه متعجب و از نظرِ من مهربونش نگام کرد، سرش رو آورد پایین و در گوشم گفت:

- مطمئنی از این که زیرِ یه پتو باشیم ناراحت نمی شی؟

نگاش کردم. دوباره داشت لب هام رو نگاه می کرد، مطمئنم که اشتباه نمی کردم، دقیقا پنج ثانیه لب هام رو نگاه کرد و من توی دلم می شمردم. وقتی به چشم هام نگاه کرد، ابروی راستم رو بالا دادم و لبخندی یه وری زدم. می خواستم بهش بگم: «علی، من می فهمم کجا رو نگاه می کنیا!» ولی فقط گفتم:

- آره، مطمئنم. 

من و علی برای اولین بار زیر یه پتو بودیم. برای این که دوتامون زیر پتو جا بشیم کاملا به علی چسبیده بودم. چند لحظه بعد، علی دستش رو دور شونه ام حلقه کرد و لبه ی پتو رو با دستش گرفت که توی حرکت، تکون نخوره و از دورم باز نشه. حسابی گرم شده بودم. نمی دونم از اثر پتو بود یا خزیدن تو آغوشِ علی. نیمی از بدنم رو روی سینه ی علی گذاشته بودم و در واقع روی علی لـَم داده بودم. شیرین هم چشم غره می رفت و من توی دلم عروسی برپا بود. وسط های مسیر بودیم که بینِ راه به پلیس برخوردیم. تا ما رو دید ایست داد. آه از نهادمون بلند شد. فکرِ این جاش رو نکرده بودیم. همه ی مردها از ماشین پیاده شدن و رفتن با پلیس صحبت کنن که به جریمه رضایت بده اما فایده ای نداشت. آخرش، هم جریمه شدیم، هم ماشین رو بردن پارکینگ. ما همگی با پتوهای زیر بغل، کنارِ ماشین پلیس ایستادیم. زنگ زدیم به بقیه و هر کی جا داشت اومد و یکی دو تامون رو سوار کرد. بالاخره به مقصد رسیدیم. پارکِ جنگلی. بین درخت ها جایی نگه داشتیم و پیاده شدیم. وسایل رو از ماشین ها پیاده کردیم و به محضِ جا گیر شدن، همه مشغولِ در آوردن بساط صبحونشون شدن. من و علی متعجب به همدیگه نگاه کردیم و مامانم گفت:

- شما چرا نمیاین نزدیکِ سفره؟ مگه گرسنتون نیست؟

علی لبخندی زد و گفت:

- ممنون خاله جون، ما صبحونه خوردیم. 

همیشه به مامانِ من می گفت خاله جون، در حالی که مازیار می گفت مامان جون. شاید دلیلش این بود که ما با هم فقط توی یه خونه زندگی می کردیم. زن و شوهری در کار نبود.

موقع صبحونه سرِ پرداخت جریمه، مردها با هم کل کل می کردن. همه می خواستن تقصیرها رو بندازن گردنِ علی و معتقد بودن چون علی پیشنهادش رو داده پس خودش هم باید جریمه اش رو بده. علی هیچ حرفی نمی زد و فقط با لبخند سرش رو تکون می داد، ولی من طاقت نیاوردم. احساس کردم دارن از متانت و مهمون نوازیِ علی سوء استفاده می کنن. برای همین گفتم:

- خیلی بی انصافین! اصلا اولین کسی که پرید پشت ماشین شیرین بود. هنوز علی پیشنهادش رو نداده بود که شماها سوار شدین. اگر دیر جنبیده بودیم که جا برای خودمون هم نمی موند! چرا حرف تو دهنِ علی می ذارین؟ اصلا علی یک کلمه به کسی گفت بیاین سوارِ نیسان بشین؟ خودتون با پای خودتون اومدین! پس الکی گردنِ علی نندازین. زود باشین، یاا... دونگ جریمتون رو رد کنین بیاد. شش تا مرد بودین، باید هر کدوم یه دونگ بدین، سریع. 

آرمان با لحن خنده داری گفت:

- به این می گن زن! ببین چه جوری از شوهرش دفاع کرد، یاد بگیر شیرین خانوم، مثلا شما دو تا با هم دوست صمیمی هستین، چرا سارا این قدر خوب شوهر داری می کنه ولی تو ... 

با چشم غره ی شیرین، آرمان حرفش رو خورد و گفت:

- ولی تو که از سارا هم بهتری قربونت برم. 

صدای خنده از همه طرف بلند شد و علی نگاهِ قدرشناسانه ای بهم انداخت. منان اولین کسی بود که کیفِ پولش رو در آورد و گفت:

- این دونگِ من، آقا محمود دستت درد نکنه، خدایی خیلی کیف کردیم، بابت توقیفِ ماشین هم شرمنده، خودم یه دونه کنترلیش رو برات می خرم. 

باز، همه خندیدن و نفر بعدی پرهام بود که دونگش رو داد و به این ترتیب آرمان و مازیار و علی هم دست به جیب شدن و پولِ جریمه رو به محمود دادن. 

بساط صبحونه که جمع شد، علی از تو کیفِ کمریش، یه بسته پاسور در آورد و گفت:

- کیا شِلِم بلدن؟

اولین کسی که اومد جلو پرهام بود. نگاهم کشیده شد سمت علی. علی هم داشت نگام می کرد. تو چشم هاش یه چیزِ عجیبی بود. یه چیزی مثلِ ترس و نگرانی. یعنی علی نگرانِ احساساتِ من بود؟ نگرانِ این که ناخواسته باعثِ نزدیک شدنِ من و پرهام شده؟ آخه منم کنارِ علی نشسته بودم و می خواستم بازی کنم ولی حالا ... اصلا دلم نمی خواست با نشستن مقابلِ پرهام، باهاش یار بشم. ترجیح دادم با فاصله ی یه بچه کنارش بشینم و با علی یار بشم. شاید تو واقعیت یارِ علی نبودم ولی توی یه پاسور که می تونستم! بلند شدم و کنارِ پرهام و رو به روی علی نشستم و گفتم:

- من که با یارِ خودم جفت می شم. 

بعد هم رو به لعیا کردم و گفتم:

- لعیا جون، شوهرت رو همراهی نمی کنی؟

- وا... من فقط حکم بلدم. 

سهیل و سینا همزمان جلو اومدن و سهیل گفت:

- پاشو ما چهار تا مردونه بازی کنیم. 

آخ خدایا شکرت! چه خوب هوام رو داشتی دمت گرم. سریع جام رو با سهیل عوض کردم و کنارِ علی، جوری که رو به پرهام نباشم نشستم و مشغولِ نگاه کردن به پاسورهای توی دستِ علی شدم. 

علی گفت:

- سارا جونم، می شه امتیازها رو بنویسی؟

چه قدر قشنگ کلمه ی جونم رو گفت. انگار واقعا از ته دلش بود. یعنی واقعا از ته دلش بود؟ یا برای عادی بودن و عاشق و معشوق جلوه کردن گفته بود؟ چرا من احساس می کنم وقت هایی که پرهام هست، علی مهربون تر می شه. حرف هاش و رفتار هاش عاشقونه تر می شه؟ یعنی اینا همه زاییده ی ذهنمه یا واقعیته؟

نگاهش کردم و با خجالت گفتم:

- نه کاغذ دارم، نه خودکار.

علی خندید و از توی کیفِ کمریش یه دفترچه یادداشت در آورد و داد دستم، بعد هم یه مداد در آورد که سرش یه پیرزن با موهای بافته شده ی سفید بود. خندید و گفت:

- این به جای اون دیشبی. 

خنده ی دندون نمایی کردم و با تشکری ازش گرفتم. سهیل گفت:

- نکنه هر روز یه دونه از اینا براش می خری؟

سینا گفت:

- فکر کنم به جای زن داری، بچه داری می کنی. 

خودش به حرفِ خودش خندید و من فقط چپ چپی نگاش کردم. پرهام دستش رو سمت مداد دراز کرد. مداد رو بهش دادم و پرهام با تعجب گفت:

- قضیه چیه؟

و همون طور عروسک رو زیر و رو می کرد. علی دستش رو دور شونه ام حلقه کرد و گفت:

- این دخترکِ من، عاشقِ عروسک سر مدادیه، منم که عاشقِ سارا، هر چی بخواد نه نمی گم. 

یا ابوالفضل! علی گفت من عاشقِ سارام، یعنی درست شنیدم؟ علی هیچ وقت از این حرف ها نمی زد. هر چی می گفت دیگه دم از عشق و عاشقی نمی زد! یعنی این قدر حضورِ پرهام روی علی تاثیر داشت که باعث می شد حتی به عشقی که وجود نداشت اعتراف کنه؟ یعنی علی روی پرهام حساس شده بود؟! علی چه هدفی از این کاراش داشت؟

پرهام یه نگاه به من کرد و یه نگاه به علی و بعد هم رو به من گفت:

- اصلا فکرش رو نمی کردم اون سارای سر به زیر و آروم بتونه این جوری یه نفر رو عاشقِ خودش کنه. 

سکوتِ بدی ایجاد شده بود و هیچ کس حرفی نمی زد. انگار همه منتظر بودن تا من حرفی بزنم ولی من فقط داشتم حرفِ پرهام رو توی ذهنم تجزیه و تحلیل می کردم. یعنی منظورِ پرهام این بود که منو یه دخترِ دست و پا چلفتی می دیده و شاید هنوزم می بینه؟ یه دختری که هیچ کس عاشقش نمی شه؟ یه کسی که هیچ جاذبه ای برای پسرها نداره؟ یعنی دختر باید پُر شر و شور باشه تا پسرها عاشقش بشن؟ یا شاید پرهام از اون دسته پسرهایی بوده که عاشقِ دخترهای شیطون می شن؟ اگه همه ی پسرها، دخترهای شیطون دوست دارن پس علی هم نباید از من خوشش بیاد، یعنی علی منو دوست نداره؟ یعنی من فقط براش یه تفریحم؟ اگه تفریحه پس اون نگاه ها و آهنگ های عاشقونه چیه؟ چرا حاضره بقیه بهش بخندن ولی برای من عروسکِ سر مدادی بخره که منو خوشحال کنه؟ 

صدای علی، منو از افکارم بیرون کشید.

- نشنیدی که می گن از آن نترس که های و هوی دارد، از آن بترس که سر به تو دارد؟ شاید سارا به ظاهر خیلی آروم باشه اما به وقتش خیلی شر و شیطون می شه، ما که بد جور اسیرش شدیم. 

با دستش ضربه ی آرومی به کمرم زد، لبخند عاشقونه ای تحویلم داد و چشم هاش برق زد. 

علی، داری با این کارها و حرف ها چه بلایی سرم میاری؟ نگاهی به پرهام انداختم. انگار هنوز منتظرِ جواب بود. دلم نمی خواست پرهام فکر کنه که همچنان هم بی زبون و بی دست و پام و یه نفر دیگه باید ازم حمایت کنه. کلی به مخم فشار آوردم تا بالاخره این چرت و پرت های بی سر و ته رو گفتم:

- من برای کسی که دوستش داشته باشم و باهاش رفیق باشم، شر و شیطون می شم. جلوی بقیه لزومی نداره خودم رو به نمایش بذارم. 

شاید این جوری می خواستم به خودم بفهمونم که اگر من عاشقِ پرهام بودم این قدر جلوش موش مُرده بازی در نمی آوردم. یه تای ابروی پرهام بالا رفت و سرش رو به نشونه ی فهمیدن تکون داد. به راحتی می تونستم، لبخندِ پیروزمندانه رو، روی لب های علی تشخیص بدم. زل

زده بود به من و با حالتِ خاصی نگام می کرد. یه نگاه به چشم هام و یه نگاه به لب هام و یه نگاه به سرم. عاقبت، دست هاش رو به بازوم فشرد و منو به خودش نزدیک تر کرد و روی سرم رو بوسید. کنار گوشم زمزمه کرد:

- ممنونم سارا. 

از چی؟ از چی ممنون بود؟ بابت حالی که از پرهام گرفتم؟ پس من باید خیلی بیشتر ممنون علی باشم چون علی حالِ میترا رو تو چهارشنبه سوری خیلی بیشتر گرفته بود. با انگشتاش روی بازوم سرسره بازی می کرد، داشت بازوم رو نوازش می کرد. البته از روی مانتو زیاد حس خاصی نداشتم، فقط چون پهلوم به پهلوش چسبیده بود یه جورایی هم خجالت می کشیدم، هم گرمم شده بود، هم جام خیلی دنج بود و دوست داشتم همون جوری بمونم.

بازی شروع شد و علی دستش رو از دور شونه ام برداشت. سه دور بازی کرده بودن که سر و کله ی شیرین پیدا شد.

- علی آقا، می شه دخترکتون رو قرض بگیرم؟

امان از این شیرین که کلمه به کلمه ی حرف هاش منظور دار بود! 

علی نگاهی به من کرد و گفت:

- فکر کنم دلت برای صحبت های خصوصی با شیرین خانوم تنگ شده باشه. 

بعد هم لبخند زد. با خوشحالی کاغذ و مداد رو زمین گذاشتم. تشکری کردم و همون طور که کفش هام رو می پوشیدم رو به پسرها گفتم:

- مدادم رو گم نکنیدا! دستِ بچه ها هم ندین خرابش می کنن. 

سینا گفت:

- شیطونه می گه گیس هاش رو بکَنم حالت جا بیاد. 

با خنده گفتم:

- چیه؟ حسودیت می شه؟

سینا پُفی کرد و من رفتم کنارِ شیرین که یه لنگه پا منتظرم ایستاده بود. با هم رفتیم سمتِ رودخونه ای که از کنارمون رد می شد و شیرین گفت:

- خب تعریف کن ببینم قضیه چیه؟

با تعجب گفتم:

- کدوم قضیه؟

دستش رو زیرِ چونه ام زد و گفت:

- این کبودی چیه؟ منظورِ علی چی بود که گفت وقتی داشتی بیدارش می کردی؟ مگه شما دو تا پیشِ هم می خوابین؟

- وای شیرین تو هم چه فکرهایی می کنی ها! اصلا این طوری نیست، مطمئن باش هر اتفاقِ خاصی که بیفته من برای تو می گم. 

یه دفعه یادِ حرف های ضحی درباره ی علی و ماجرای مادر بزرگ افتادم. اصلا وقت نشده بود که برای شیرین تعریف کنم. حدود یک ساعت من و شیرین با هم حرف می زدیم. هم ماجرای حلقه و کبودی زیرِ چونه رو براش گفتم، هم اتفاقاتِ چهارشنبه سوری و آشنایی با ضحی و بیژن و حضور میترا و گذشته ی مشکوکِ علی و خلاصه هر چی که توی این مدت نشده بود که به شیرین گزارش بدم، همه رو گفتم. شیرین هم تمام مدت ساکت بود و فقط گوش می داد و در نهایت گفت:

- حالا واقعا می خوای بری سراغِ مادر بزرگ؟

- پس نرم؟

اخمی کرد و گفت:

- به تو چه که گذشته ی علی چی بوده؟ چرا می خوای نبشِ قبر کنی؟ مگه علی شوهرته که این قدر گذشته اش و روابطش با زن های دیگه برات مهم شده؟ مگه نمی گفتی یک سال که گذشت یه بهونه جور می کنم و ازش طلاق می گیرم؟ تو که می خوای طلاق بگیری دیگه چرا تو گذشته اش فضولی می کنی؟

حرف های شیرین آب سردی بود روی سرم. اون قدر توی زندگی علی و راز و رمزهاش غرق شده بودم که یادم رفته بود من حق ندارم توی زندگیش سرک بکشم. مگه اون به من کاری داشت که من بخوام از زندگیش سر در بیارم. یه دفعه یه چیزی تو ذهنم جرقه زد و هانِ بلندی گفتم و رو به شیرین گفتم:

- راستی! اینو یادم رفت بگم. علی و بیژن چند بار منو تعقیب کرده بودن. به قولِ ضحی، علی آمارِ منو در آورده بود، پس چرا من این کار رو نکنم؟ وقتی علی به خودش این اجازه رو می ده که منو تعقیب کنه و سر از کارم در بیاره، پس منم این حق رو دارم که بفهمم تو زندگیش چه خبره! وای شیرین! من دارم از فضولی می میرم، حتی اگه قرار باشه ما از هم جدا بشیم بازم باید بفهمم قضیه چیه! 

شیرین با دهنِ باز به من خیره شده بود و هیچی نمی گفت. دستی جلوی صورتش تکون دادم و گفتم:

- چته شیرین؟ چی شده؟

شیرین بدونِ این که پلک بزنه گفت:

- تو گفتی علی تو رو تعقیب کرده و آمارت رو در آورده؟

- خب آره! 

شیرین پرید بغلم، شروع کرد به بوسیدنم، خندیدن و قربون صدقه رفتن. من همون طور بی حرکت بین دست های شیرین خشکم زده بود. بُهت زده گفتم:

- شیرین! جنی شدی؟ چه مرگته؟

- تو چه قدر خنگی دختر! یعنی خودت نفهمیدی؟ با این چیزهایی که گفتی شک کرده بودم ولی حالا دیگه با این حرفِ آخرت مطمئن شدم که علی دوستت داره. دختره ی احمق، علی واقعا عاشقت شده، می فهمی؟ علی نقش بازی نمی کنه، واقعا از تو خوشش اومده و حالا هم می خواد کاری کنه که تو از اون خوشت بیاد. 

دوباره بغلم کرد و با ذوق و شوق گفت:

- وای خدا جونم شکرت! بالاخره دعاهام مستجاب شد. سارا خنگولی داری خوشبخت می شی. 

و باز قهقهه ی مستانه ی دیگه ای سر داد. زدم پسِ کله اش که دهنش بسته شد و با چشمای از حدقه بیرون زده نگام کرد و گفت:

- بی شعور! دستت چرا می جنبه روانی؟ لیاقت نداری یکی برات خوشحال باشه. 

- آخه تو واسه ی خودت می بُری و می دوزی. 

- خفه بابا! کی گفته می بُرم و می دوزم؟ دارم واقعیت رو می بینم. تو مار گزیده شدی دیگه از ریسمونِ سیاه و سفید هم می ترسی، واسه ی همینه که نمی تونی ابرازِ علاقه های علی رو ببینی. 

یادِ بوسه ی شبِ قبلِ علی افتادم. خواستم به شیرین بگم ولی منصرف شدم، معلوم بود عکس العملش چیه. بازم جیغ و داد می کرد و دیگه صد درصد مطمئن می شد که علی مجنونِ من شده.

شیرین گفت:

- تو چی سارا؟ تو چه احساسی بهش داری؟ دوستش داری مگه نه؟ 

خواستم بگم: «نمی دونم!» اما تا دهنم رو باز کردم، شیرین پشتِ دستش رو جلوی دهنم گرفت و با تهدید گفت:

- فقط اگه اسمِ پرهامِ کوفتی رو بیاری، می زنم دهنت رو پُر از خون می کنما!

با عصبایت دستش رو از جلوی دهنم کنار زدم و با حرص گفتم:

- زهر مار! دختره ی خل و چل! کی خواست اسمِ اینو بیاره؟ اصلا یادِ اون نبودم. اگر من بخوام فراموشش کنم هم، تو با این کارهات نمی ذاری! همین یه بار هم که فکرش توی مغزم نیفتاد، تو یادم انداختی، می خواستم بگم نمی دونم.

شیرین پُفی کرد و گفت:

- یعنی چی که نمی دونی؟

- یعنی چی نداره! نمی دونم دیگه.

- می دونی، فقط می ترسی قبولش کنی، به خاطرِ تجربه ای که داشتی می ترسی با واقعیت رو به رو بشی. سارا، جانِ من یه کم عاقل باش. علی شوهرته، چه بخوای چه نخوای شما به همدیگه محرمید، زن و شوهرید، مطمئن باش این بار ضرر نمی کنی.

با درموندگی نگاش کردم و گفتم:

- میترا!

شیرین با دست تو سرش کوبید و گفت:

- ای وای! یعنی می خوای دست روی دست بذاری تا میترا شوهرت رو ازت بگیره؟

حرف های ضحی رو می زد. چه قدر این دو تا بشر به هم شبیه بودن!

- نه شیرین، منظورم این نبود. نمی خوام کاری کنم که فکر کنه دارم گداییش رو می کنم. نمی خوام خودم رو آویزونش کنم، می فهمی. دوست ندارم خودم رو بهش تحمیل کنم.

- تحمیل نیست سارا جون! علی با کارهاش داره بهت نشون می ده که دوستت داره. منتظرِ یه نشونه از طرفِ توئه، یه جوری بهش نشون بده که تو هم دوستش داری، نذار ازت ناامید بشه، یه جوری بهش نخ بده، بقیه اش رو بذار به عهده ی خودش، این جوری خودت رو هم آویزون نکردی. حله؟ 

فقط نگاش کردم. هنوز نمی دونستم جنس احساسم به علی از چه نوعیه؟! دوستش دارم یا فقط بهش عادت کردم! شیرین گفت:

- سارا، باید یه وقتی بذاری که با خودت رو به رو شی، با خودت و دلت و عقلت. سنگ هات رو با خودت وا بکن، تکلیفت رو با خودت معلوم کن، بالاخره یا دوستش داری یا نداری! شاید دوستش داری ولی می ترسی، از حضورِ میترا می ترسی، از این که فکرت به سمتِ پرهام کشیده بشه می ترسی. این ترس ها درسته که وجود دارن ولی نمی تونن علاقه ی تو به علی رو از بین ببرن، پس با خودت رو راست باش، بفهم که علی رو دوست داری یا نه، وقتی به جوابِ این سوال رسیدی اون وقت راحت تر با ترس هات کنار میای. اگر بفهمی که علی رو دوست داری، پرهام خود به خود از ذهنت پاک می شه. میترا هم می شه کسی که باید برای به دست آوردنِ عشقت باهاش دست و پنجه نرم کنی.

- چه طوری؟

- چی چه طوری؟

- چه طوری باید با میترا دست و پنجه نرم کنم؟ چه طوری باید به علی بفهمونم که دوستش دارم؟ چه طوری باید علی رو به سمتِ خودم بکشونم؟

شیرین لبخندِ گل و گشادی زد دست هام رو توی دستش گرفت و گفت:

- خدایا شکرت! آفرین سارا، خیلی خوشحالم کردی.

هاج و واج نگاش کردم و گفتم:

- تو معلومه چته؟

- دارم بهت امیدوارم می شم سارا، تو داری پرهام رو فراموش می کنی.

همون طور با گیجی نگاهش کردم و شیرین ادامه داد:

- با شناختی که ازت داشتم، منتظر بودم که الان بگی: «چه طوری باید پرهام رو فراموش کنم؟» ولی تو گفتی چه طوری باید با میترا دست و پنجه نرم کنم و چه طوری باید به علی بفهمونم که دوستش دارم.

جیغی کشید و با خنده گفت:

- سارا، سارای دیوونه، بالاخره داری عاقل می شی، تو عمقِ وجودت الان علی برات مهم تر از پرهام شده که فقط فکر دَک کردنِ میترا و رسیدن به علی هستی. سارا خیلی خوشحالم، خوشحالم که داری عینِ آدم رفتار می کنی.

با این که جمله ی آخرش مستحقِ یه پس گردنی بود ولی اون قدر از نکته ی ظریف و روان شناسانه ای که از توی حرف هام پیدا کرده بود خوشحال بودم که ترجیح دادم فعلا چیزی نگم و اشکِ خوشحالی ای که از گوشه ی چشمم بیرون زده بود رو پاک کنم. شیرین بغلم کرد و گفت:

- سارا، به نظرِ من، در قید و بند این نباش که کارِ خاصی برای جلبِ توجه ی علی انجام بدی. این جوری می شه همون گدایی محبتی که خودت گفتی، بهترین کار اینه که خودت باشی، همون سارایی که همیشه بودی، علی باید عاشقِ شخصیتِ تو بشه، نه عاشقِ کارهایی که براش انجام می دی. فقط یه جوری به روش های دخترونه ی خودت بهش بفهمون که دوستش داری. که روشش هم به عهده ی خودته.

- خسته نباشی واقعا! هنر کردی با این راهنماییت! همش رو انداختی گردنِ خودم.

- پس چی؟ کاری که انجام می دی باید خود جوش باشه، نه این که یه نفر بهت یاد داده باشه و وسطِ راه یه جاش رو اشتباه انجام بدی و گند بزنی.

نمی دونم چه قدر دیگه با شیرین حرف زدیم. صدای موبایلم ما رو از عالمِ خودمون بیرون کشید. علی بود که زنگ زده بود. با هیجان به شیرین گفتم:

- علیه. یعنی چی کار داره؟

- خب جواب بده دیگه، مگه تا حالا بهت زنگ نزده؟

- نه، یعنی یادم نمیاد، خیلی کم پیش میاد زنگ بزنه.

- خب جواب بده تا قطع نکرده.

دکمه ی سبز رو فشردم و جواب دادم:

- سلام.

- سلام دخترک، کجایین شما؟ بدون ما خوش می گذره؟

- اختیار دارین، پیشِ شیرینم.

شیرین یکی زد پسِ کله ام و با ادا و اصول گفت: «عاشقونه حرف بزن!» این قدر که شیرین ادا در می آورد اصلا متوجه ی حرفِ علی نشدم و تحت تاثیرِ نصیحت های شیرین ناخودآگاه گفتم:

- جانم؟

شیرین چشماش گرد شد و پُقی زد زیر خنده! با دست جلوی دهنش رو گرفته بود که صدای خندش رو علی نشنوه. عصبی شدم و از کنارِ شیرین بلند شدم و رفتم جایی بین درخت ها ایستادم. علی هم که انگار شوکه شده بود و هیچی نمی گفت! دوباره گفتم:

- ببخشید، شیرین داشت یه چیزی می گفت من متوجه نشدم چی گفتی، می شه دوباره بگی؟

- پس اون "جانم" که گفتی هم با شیرین بودی؟

احساس کردم دلخور شده، نباید می ذاشتم همچین فکری بکنه، شاید این یکی از همون راه هایی بود که می تونستم بهش بفهمونم که منم ...

- نه، به خودت گفتم.

سکوت کردم، علی هم سکوت کرده بود. خودش سکوت رو شکست و گفت:

- ممنونم.

هیچی نگفتم. چند لحظه بعد گفت:

- شما دو تا کجا غیبتون زد؟ دو ساعته کجا رفتین؟

صداش خیلی ملایم تر شده بود.

- همین نزدیکی ها هستیم، کنار رودخونه، روی نیمکت. کسی سراغمون رو گرفته؟

- بله.

- کی؟

- من و آرمان دیگه.

ناخودآگاه رسمی شدم و گفتم:

- شما و آرمان؟ شما دیگه چرا؟

- یعنی من نمی تونم سراغِ دخترکم رو بگیرم؟

دلم رو به دریا زدم و پرسیدم:

- چرا به من می گی دخترک؟ منظورت چیه؟ یعنی که من بچه ام؟

- همین الان باید توضیح بدم؟ پای تلفن؟

- خب ... نمی دونم، شاید یه وقتِ مناسب تر.

- هنوزم روی نیمکت نشستی؟

- الان نه، اومدم عقب تر، لای درخت ها ایستادم.

- شیرین خانوم رو تنها گذاشتی؟

- حواسم بهش هست، از این جا می بینمش.

- حواست به منم هست؟!

سکوت کردم. منظورش چی بود؟ چه قدر مشکوک حرف می زد. بد جوری گیجم کرده بود. صداش رو شنیدم ولی خیلی آهسته حرف می زد.

- حالا من هیچی، حواست به خودت هست؟!

- علی! داری منو می ترسونی.

- هیچ وقت دوست ندارم بترسونمت.

هینِ بلندی کشیدم و به عقب چرخیدم. علی دقیقا پشتِ سرم ایستاده بود و گوشی هم توی دستش بود. دستم رو توی دستش گرفت و با نگرانی گفت:

- نمی خواستم بترسونمت، تا گفتی کنارِ رودخونه ای اومدم این سمت و بعد هم که گفتی بین درخت هایی پیدات کردم، شرمنده.

خواستم دستم رو از توی دستش در بیارم، یه لحظه دستم رو کشیدم، نگاهِ علی کشیده شد سمتِ دستم و منم خشکم زد. از کارم پشیمون شدم و همون طور بی حرکت موندم. علی هم که انگار بد جوری مردد بود، نگام کرد و گفت:

- متاسفم.

دستم رو ول کرد. خاک تو سرت سارا! اینم از نخ دادنت، خنگ! علی گفت:

- تا نیم ساعت دیگه ناهار آماده می شه.

- جدی می گی؟ مگه ساعت چنده؟

نگاهی به ساعتِ مچیم انداختم و گفتم:

- تازه ساعت یازده و نیمه! چرا این قدر زود می خوان ناهار بخورن؟

علی نگاهی به ساعتِ خودش انداخت، دستش رو جلو آورد، ساعتم رو از دورِ مچم باز کرد و با خنده گفت:

- دخترک حواست کجاست؟ یادت رفته ساعتت رو یه ساعت بیاری جلو!

انگشتِ اشارم رو گرفتم سمتش و با هیجان گفتم:

- آهان دیدی! الان هم بهم گفتی دخترک، نمی خوای بگی قضیه چیه؟

ساعتم رو تنظیم کرد و دوباره بستش روی مچم و گفت:

- ساعت دوازده و نیمه، نیم ساعت دیگه هم می شه یک و وقتِ ناهاره.

با لبخند نگام می کرد. پشتِ گردنم رو خاروندم و با خنده گفتم:

- ساعتِ دیواری اتاق رو تنظیم کرده بودم ولی این یکی رو یادم رفته بود.

- اشکالی نداره، بریم دنبالِ شیرین خانوم و بعد بریم برای ناهار.

چند قدم که رفتیم ایستادم، علی هم ایستاد. با تعجب نگام کرد. با ناراحتی گفتم:

- این یعنی که نمی خوای جواب بدی؟

- چی رو جواب بدم؟

- باشه، فهمیدم که دوست نداری بگی، خوب بحث رو عوض کردی.

شیرین ما رو دید و اومد طرفمون و علی نتونست حرفی رو که برای گفتنش، دهنش رو باز کرده بود بزنه. بر خرمگسِ معرکه لعنت! طفلک شیرین، حالا دیگه شده بود خرمگس. اگه می فهمید تو دلم بهش چنین لقبی دادم کله ام رو می کند! 

علی گفت:

- ببخشید شیرین خانوم، اگه ناراحت نمی شین من و سارا یه گپی با هم بزنیم، بعد میایم.

شیرین لبخند عمیقی زد و گفت:

- چه کسی مطمئن تر از شما که سارا رو بسپرم دستش.

دستی به شونه ی من زد و گفت:

- موفق باشی.

شیرین که رفت، کنار علی شروع به قدم زدن کردم.

داشتم تو خاطراتم جستجو می کردم که این بار چندمیه که من و علی به نیتِ قدم زدن و صحبت کردن کنارِ هم قرار می گیریم. آخرش هم به این نتیجه رسیدم که این دفعه ی اولیه که ما با هم قدم می زنیم. این بار مثلِ همیشه علی بود که برای حرف زدن پیشقدم شد.

- خوبه که به حرفم گوش دادی.

کدوم حرف رو می گفت؟ الان این یه امتیازِ مثبت برای من بود که علی فکر کرده بود من به حرفش گوش دادم ولی کدوم حرفش رو می گفت؟ اگه می خواستم بپرسم: «چه حرفی؟» ضایع بود و بدتر امتیازِ منفی می گرفتم، پس باید یه جوری این سوتی رو ردش می کردم.

- من به خیلی از حرف هات گوش می دم، دقیقا کدومشون مدِ نظرته؟

ای سارای بلا! تازگیا داری موذی می شیا! علی لبخندی زد و گفت:

- همین که گفتم هر چی می خوای بدونی از خودم بپرس.

حالت نگاهش متفاوت شد، زل زد تو چشمام و با نگاهی که پُر از خواهش بود گفت:

- هر موقع هر چی خواستی بدونی از خودم بپرس، یا حداقل اگر از کسِ دیگه ای شنیدی و پرسیدی، از خودمم بپرس. سارا ...

خم شد و چشم های عسلیش درست مقابلِ چشم هام قرار گرفت. هیچ ابایی از آدم های دور و بر که با تعجب نگاهمون می کردن، نداشت.

- این یادت باشه که هیچ وقت یه طرفه به قاضی نری.

شاید الان بهترین وقت بود که ماجرای گذشته اش رو ازش بپرسم. ولی ... ولی نه! الان خیلی زود بود که بخوام خودمونی بشم. پیشِ خودش چه فکری می کرد؟ نمی گفت دختره چه قدر فضوله؟ فعلا بهتر بود که به همون رمزِ دخترک گفتنش قناعت کنم.

- دخترک، قضیه ی این دخترک گفتن چیه؟

لبخندِ پُر رنگی زد و صاف ایستاد. نگاهی به عمقِ جنگل انداخت و گفت:

- از این که بهت می گم دخترک بدت میاد؟

- بدم نمیاد، فقط دلم نمی خواد بچه فرضم کنی.

- ادبیاتت خوبه؟

با تعجب نگاهش کردم و گفتم:

- ادبیات؟ چه طور مگه؟

با متانت گفت:

- می دونی "کاف" آخرِ یه کلمه چه مفهومی داره؟

- بله که می دونم، یعنی کوچک. دخترک هم یعنی دخترِ کوچک یا مثلا زاغک یعنی زاغِ کوچک.

علی خنده ی قشنگی کرد، با انگشتِ اشارش دو تا ضربه ی آروم به پیشونیم زد و گفت:

- یه معنی دیگه هم داره دخترک.

از لحنش معلوم بود که این دفعه عمدا داره دخترک صدام می کنه. منتظر موندم تا خودش بگه.

- این "کاف" به معنیِ "کافِ تحبیب" هم هست.

- کافِ تحبیب دیگه چیه؟

- یعنی کافی که به معنی "دوست داشتنیه"، یعنی دخترِ دوست داشتنی.

با دهنِ باز به علی نگاه کردم و علی با لبخند ادامه داد:

- البته من هر دو تا معنیش مدِ نظرمه، آخه علاوه بر این که دوست داشتنی هستی ...

چند لحظه مکث کرد و بعد با شیطنت ادامه داد:

- کوچولو هم هستی. برخلافِ خیلی از آدم های دور و برم هنوز کودکِ درونت زنده است. هنوز اون طراوت و شادابی یه بچه رو داری. هنوز ساده و بیرنگ و ریایی. واسه همینه که هم می شه بهت گفت دخترِ کوچک، هم دخترِ دوست داشتنی.

علی حرف می زد و من در کمالِ بُهت و ناباوری به حرف هاش گوش می دادم. اصلا نمی تونستم باور کنم که من برای علی دوست داشتنی باشم، که از نظر علی بیرنگ و ریا و ساده باشم. دیگه با این حرفِ علی چه جای شک و تردیدی باقی می موند که علی دوستم داره.

اون قدر غرق حرف های علی بودم که نفهمیدم کی رسیدیم پیشِ بقیه. همه مشغولِ جور کردن وسایلِ ناهار بودن و مردها هم در حالِ سیخ گرفتن کباب و پختنش بودن. یوسف و شهیاد (برادرِ شیرین) و سهیل گوشت ها رو به سیخ می گرفتن. پرهام و سبحان و سینا هم می پختنشون.

رفتم کنارِ سلیمه خانوم و فاطمه که مشغولِ سالاد درست کردن بودن و کمکشون کردم. علی هم رفت پیشِ کباب پزها (!) که کمکشون کنه. مدام زیر چشمی به علی نگاه می کردم و علی هم جوابِ نگاهم رو به همون سبکِ زیر چشمی (!) می داد! شیرین هم که داشت جون می داد بفهمه علی بهم چی گفته ولی عمرا اگه بهش می گفتم. بذار تو خماریش بمونه.

سفره ی یه بار مصرفی پهن کردیم که دیگه نخوایم پاکش کنیم و بشوریمش. هر کسی، هر مخلفاتی که آورده بود توی سفره گذاشت. ماست، سالادِ فصل، سالاد شیرازی با آبغوره، سبزی، لیمو، خیار شور، دوغ، زیتون حتی پیاز هم بود و من چه قدر دلم پیاز می خواست! کباب با پیاز و دوغ خیلی می چسبید.

روزهای سیزده بدر همیشه دلی از عزا در می آوردیم. با این که یه مدل غذا می خوردیم ولی اون قدر مخلفات زیاد بود که آدم احساس می کرد داره ده نمونه غذا می خوره!

موقعِ ناهار، پدرِ علی به سمتِ راستِ خودش اشاره کرد و گفت:

- عروسم بیا این جا بشین.

با خجالت رفتم و کنارش نشستم. علی هم سمتِ راستم نشست و این جوری شد که من بین علی و پدرش نشستم! و این بار به جای علی، باباش بهم رسیدگی می کرد. اون قدر غذا جلوم گذاشته بود و مدام تعارف می کرد که داشتم منفجر می شدم. آخرهای غذا بود که صدای جیغ مانندی از آمنه شنیده شد! همه با تعجب به آمنه نگاه کردیم و آمنه هم با قیافه ای مچاله شده به کبابی که جلوش بود، زل زده بود! همه می پرسیدن چی شده ولی آمنه هیچی نمی گفت! عاقبت سهیل که داشت کبابِ توی بشقابِ آمنه رو بررسی می کرد فهمید که قضیه از چه قراره.

- کیا داشتن غذا رو آماده می کردن؟ چه اونایی که سیخ می گرفتن چه اونایی که می پختن تو این قضیه پاشون گیره!

همه با تعجب به سهیل نگاه کردیم. سهیل گوشه ی کبابِ نصفه رو گرفت و بلندش کرد و گفت:

- این موی کدومتونه توی کباب؟

صدای اَخ و ایش و پیف گفتن از همه طرف بلند شد! سینا طبق معمول با حرفش حالمون رو به هم زد.

- هر کی بوده احتمالا گوشت ها رو با زیرِ بغلش به سیخ ها چسبونده.

دادِ همه در اومد و من که از مو توی غذا خیلی بدم می اومد پیازی برداشتم و پرت کردم تو سرِ سینا. همین کافی بود تا سیلِ پیاز و تربچه و زیتون و چیزهای دیگه تو سر و کله ی سینا روون بشه. مهناز هم که از حرفِ سینا خیلی بدش اومده بود یکی از گوجه های کباب شده رو چسبوند وسط پیشونی سینا!

اون قدر خندیده بودم که دل درد گرفتم. سینای بیچاره بلند شد و رفت صورتش رو شُست. نشست کنارِ مهناز و یه دفعه کاسه ی ماست رو خالی کرد تو صورتِ مهناز و جیغِ مهناز بلند شد. دیگه از شدت خنده روی بازوی علی ولو شده بودم و دلم رو گرفته بودم. متین هم که وسطشون نشسته بود، دستش رو روی ماست ها می کشید و حسابی روی مانتوی مهناز پخششون کرد! بالاخره با هم بی حساب شدن و دو تایی رفتن تا مهناز دست و روش رو بشوره و مانتوش رو تمیز کنه! سفره رو جمع کردیم و همه مشغولِ چرت زدن شدیم ولی بچه ها اون قدر سر و صدا می کردن که نمی ذاشتن بقیه بخوابن. علی هم که گوشه ای دراز کشیده بود و چشم هاش باز بود، یه دفعه از جاش بلند شد و رفت. چند دقیقه ی بعد با جعبه ی بزرگی برگشت. جعبه رو گذاشت روی زمین و از داخلش ده، دوازده تا جوجه ی رنگی در آورد! بچه ها با دیدنِ جوجه ها هیجان زده شدن و دویدن دنبالِ جوجه ها و سرشون گرم شد. علی هم با خیالِ راحت گرفت خوابید! کم کم چشم های منم گرم شد. رفتم داخلِ چادری که زن ها دراز کشیده بودن و خوابم برد. چیز نرمی روی صورتم جا به جا می شد. احساس می کردم یه نفر پنبه ای روی صورتم می کشه. نرمیش رو دوست داشتم اما یه دفعه چیز تیزی روی گونه ام کشیده شد و شش متر از جا پریدم.

سرِ جام نشستم و همون طور که گونه ام رو با دست گرفته بودم به دور و برم نگاه کردم. همه خواب بودن ولی شیرین دهنش رو با دست گرفته بود و از زورِ خنده قرمز شده بود. شیرین دستِ دیگه اش رو بالا گرفت و جوجه ای که توی دستش بود، نشونم داد. دختره ی روانی جوجه ول کرده بود روی صورتم. خوبه حالا چلغوز نکرد! ایـــش.

یکی زدم تو سرِ شیرین و با حرص گفتم:

- چه مرگته؟! مردم آزار، باید تو رو بُرد تیمارستان.

- پاشو دیگه چه قدر می خوابی؟! بیا بیرون یه کارِ واجب باهات دارم، در موردِ علیه.

تا اسمِ علی اومد از جا پریدم و زودتر از شیرین از چادر بیرون رفتم. هاج و واج نگام کرد و گفت:

- بعد هی عشوه بیا و بگو نمی دونم دوستش دارم یا نه! اگه دوستش نداری پس این حرکات چیه؟

- بیا ببینم چه خبر شده؟!

شیرین دستم رو گرفت و منو برد پیشِ ژاله. ژاله با حالت مضطربی روی یکی از نیمکت های پارک نشسته بود، لبخندی بهش زدم و با تعجب به شیرین نگاه کردم. دختره ی خنگول می خواست جلوی ژاله حرف بزنه؟

شیرین چشم و ابرویی اومد و بعد هم گفت:

- ژاله جون، هر چی به من گفتی به سارا هم بگو.

یه نگاه به شیرین کردم و یه نگاه هم به ژاله که معلوم بود خیلی نگرانه و ترسیده. با تعجب دستی به شونه اش زدم و گفتم:

- چی شده زن داداش؟ اتفاقی افتاده؟

- سارا، تو رو خدا ناراحت نشیا! فکر نکنی می خوام تو زندگیت فضولی کنم، باور کن نمی دونستم چه کاری درسته و یا چه کاری غلط؟! اول به شیرین گفتم ببینم نظرش چیه، شیرین هم گفت بهتره به خودت بگیم.

- خب بگو چی شده، دق دادی منو.

- وا... راستش، دیشب ... دیشب من و سبحان رفته بودیم کافی شاپ، اون جا علی آقا رو دیدیم.

- خب؟

- خب، راستش ... با یه دختری بود.

فقط نگاش کردم. علی، کافی شاپ، با یه دختر، دیشب؟ دیشب گفت با یه نفر توی کافی شاپ قرار داره، ولی نگفت که دختره، نکنه ... نکنه اون دختر ... سعی کردم خودم رو کنترل کنم و خیلی عادی رفتار کنم.

- علی دیشب بهم گفت با یه نفر توی کافی شاپ قرار داره، حتی ازم خواست باهاش برم، ولی من حوصله نداشتم، حالا دختره چه شکلی بود؟

- درست چهرش رو ندیدم ولی یه مانتوی آبی با شلوار لی آبی پوشیده بود با شال و کیف و کفشِ مشکی.

- چهرش رو اصلا ندیدی؟

- نه، پشتش به ما بود، فقط لحظه ی آخر که داشت می رفت علی اسمش رو صدا زد.

با ترس و استرس گفتم:

- خب، چی صداش کرد؟

- میترا.

آه از نهادم بلند شد. علی با میترا توی کافی شاپ قرار گذاشته بود. اون وقت من اون قدر خوش خیال بودم که برای خودم برنامه ریزی می کردم چه طور بهش بفهمونم دوستش دارم. شیرین فوری گفت:

- من که بهت گفتم ژاله جون، میترا عروسِ عموی علی می شه. حتما یه مساله ی خانوادگی بوده، این که دیگه نگرانی نداره، مطمئن باش اگه ریگی به کفشِ علی بود به سارا نمی گفت بیا با هم بریم کافی شاپ.

ژاله ازم عذر خواهی کرد و گفت:

- من حتی به سبحان هم نگفتم، تا دیدمشون سریع جام رو عوض کردم که سبحان متوجهشون نشه. مطمئن باش این موضوع همین جا تموم شده ست. خوشحالم که با نگرانیِ بی جا مشکلی به وجود نیاوردم.

گونه ام رو بوسید و رفت، ولی مشخص بود که هنوز شک داره. شیرین بازوم رو نیشگون گرفت و گفت:

- بفرما! این قدر شل بازی در آوردی تا طرف خسته شد و پرید. سارا، اگه علی دوباره بره سراغِ میترا هیچ کس غیر از خودت رو مقصر ندون، نشنیدی که می گن بهتره آدم غرورش رو به خاطرِ عشقش از دست بده، نه این که عشقش رو به خاطرِ غرورش؟! ولی تو حاضری علی رو از دست بدی ولی حتی یک قدم برای رسیدن بهش بر نداری. اگر بازم تنها موندی بدون که خودت کوتاهی کردی.

ساکت مونده بودم و به حرف های شیرین که مثلِ پتک تو سرم فرود می اومدن گوش می دادم. آخه چرا؟! چرا علی با میترا قرار گذاشته بود؟! اگه میترا رو دوست داشت پس چرا همین چند ساعتِ پیش به من گفت دوست داشتنی هستم؟ علی مردی نبود که بخواد با احساسات کسی بازی کنه، حتما یه دلیلی برای کارش داشته. مطمئنم که احساسم بهم دروغ نمی گه، مطمئنم که علی ... نه مطمئن نیستم که علی دوستم داره! فقط از یه چیزی مطمئنم. "دیگه پرهام برام مهم نیست."

****

اولین برخورد، اولین جرقه، اولین چیزی که برام جالب بود، یه دسته گل، دسته گلی از زنبق، گلی که هر دومون دوست داریم. گل های بنفشه ای که توی باغچه با اسمِ من کاشت، عسلی که دهنش گذاشتم و انگشتم رو مکید، عکس های دو نفره ای که اذیتش می کردم و به روی خودش نمی آورد، تغییرِ دکوراسیون، زخمی شدنِ پام، دامنِ شصت متری، اولین باری که دیگه جلوش حجاب نداشتم، روزی که در خورد توی پیشونیم، چهارشنبه سوری، موقعِ پریدن از روی آتیش بغلم کرد، لباسم رو باهاش ست کردم، با دوستش منو تعقیب کرده بود، دستِ من روی یقه اش بود، دست اون روی شالِ من، کنارِ صورتم و زیرِ چونه ام. از بالای پله ها افتادم، بلندم کرد، توی باغچه خوردم زمین، منو برد توی حموم، لباس هام خیس شده بود، چشم هاش رو بست و روش رو برگردوند. ستاره روی فرش کثیف کاری کرده بود، علی با دست های خودش پاهام رو شُست. حلقه می زدم توی حیاط، علی تشویقم کرد. دیشب ... دیشب پیشونیم رو بوسید، فکر می کرد خوابم، به لب هام نگاه کرد. پیرمردِ پلاستیکی سر مدادم رو ازم گرفت. به من می گه دخترک، چون کوچولوام و دوست داشتنی. پیرزنِ پلاستیکی با موهای بافته ی سفید. بهش می گه عاشقِ و اسیرِ سارام.

نمی دونم چه مدته که روی تخت دراز کشیدم و به سقفِ اتاق زل زدم. خاطراتی که خیلی پراکنده به یادم میان و دارن دیوونم می کنن. باورم نمی شه که سیزدهم با سایه ی میترا نحس شده. به محضِ این که رسیدیم خونه، به بهونه ی خستگی گرفتم خوابیدم ولی هنوز خوابم نبرده. منتظرم، منتظرِ یه بوسه. کاش بیاد! باید امشب هم بیاد. تا صبح بیدار می مونم. عصر تا حالا دیگه بهم نگفته دخترک. چرا نمیاد تو اتاق سراغم رو بگیره؟

خدایا! الان غیر از من و تو کسی این جا نیست. می خوام یه اعترافی بکنم، می دونم که درد و دل هام پیشِ خودت می مونه. خدایا، من ... من ... می ترسم بگم، می ترسم بگم و پشیمون بشم. می ترسم بگم و دوباره غرورم خُرد بشه. خدایا این بار اگه بازم شکست بخورم چیزی از من باقی نمی مونه. تا وقتی اعتراف نکردم می تونم انکارش کنم اما وقتی پیشِ خودم و خودت بگم دیگه راه برگشتی نمی مونه. خدایا، چی کار کنم. خدایا، من ... من ... من علی رو دوست دارم.

«فصل پانزدهم»

اردیبهشت شده، ماهی که به نظرم بوی بهشت می ده. درخت هایی که توی باغچه کاشتیم، برگ دادن. گل ها بازتر شدن و بنفشه ها ... بنفشه ها رشد کردن و اسمِ منو به هم زدن. علی حواسش به باغچه نیست، فقط من به باغچه آب می دم. خیلی وقته حتی یه نگاه هم به باغچه نکرده که بفهمه دیگه اسمِ من وسطِ باغچه معلوم نیست. علی حواسش نیست، حواسش به من نیست، حواسش به خودش هم نیست. مثلِ من که روزِ سیزده حواسم به خودم نبود، چون همه ی حواسم به حرف های علی بود، ولی علی ... علی به چی فکر می کنه که حواس نداره؟! خیلی وقت ها موبایلش رو جا می ذاره. یه روز در میون می ره تو حیاط و دوباره بر می گرده و می گه: «سارا سوییچم رو جا گذاشتم می شه بهم بدیش؟» چند بار دیدم که نمازش رو می شکنه و از اول می خونه، حتی حواسش به نمازش هم نیست. از روزِ سیزده تا حالا بهم نگفته "دخترک". شده مثل همون روزایی که با هم کاری نداشتیم! چرا حالا که فهمیدم دوستش دارم عقب نشسته؟! چرا هیچ خبری از میترا نیست؟ چرا ضحی چیزی نمی گه؟ چرا ژاله نمیاد بگه توی کافی شاپ اونا رو دیده؟ چرا علی بهم نمی گه بیا با هم بریم کافی شاپ با یکی قرار دارم؟ چرا علی این قدر ساکته؟ چرا موقعِ غذا حرف نمی زنه؟ چرا دیگه روی کاناپه لم نمی ده، تخمه بخوره و فوتبال ببینه؟ چرا علی مدام تو اتاقشه؟ چرا صبح ها که از خواب بیدارم می کنه بهم نمی گه: «سلام به روی ماهت.»؟ چرا ... چرا ... چرا؟

"ماهِ بهشتم، جهنم شده!"

****

باورم نمی شه که یک ماهه این جوری دووم آوردم. یک ماهه که علی رو ندیدم. هوا هر روز گرم تر می شه، تابستون شده. از علی هیچ خبری ندارم. نمی دونم چه اتفاقی افتاده! تو سردرگمیِ عجیبی دست و پا می زنم. همه از من سراغِ علی رو می گیرن و من فقط دروغ می گم. «علی دیشب زنگ زد ... علی سلام رسوند ... علی هر شب زنگ می زنه ... شماره ی مشخصی نداره، خودش برام زنگ می زنه.» دیگه خسته شدم از این همه دروغ.

این چه سیزدهِ نحسی بود که دامنمون رو گرفت. بعد از سیزده بدر همه چی به هم ریخت. علی عوض شد. می دیدم بی قراره، می دیدم حواس نداره، می دیدم تو خودشه اما هیچ کاری از دستم بر نمی اومد. چند بار ازش پرسیدم: «چی شده؟» ولی علی فقط می گفت: «یه مشکلِ کوچیک پیش اومده، حل می شه، نگران نباش.»

این مشکلِ کوچیک چرا بعد از سه ماه هنوز حل نشده؟! چرا علی رفت؟ چرا علی با میترا رفت؟ چرا علی و میترا با هم رفتن آمریکا؟ چی شد که علی دوباره میترا رو انتخاب کرد؟

فقط شیرین و ضحی همدمِ تنهایی هام هستن. ضحی هم هیچ خبری نداره، آخه مامانِ میترا هم باهاشون رفته. دیگه مامانِ بیژن هم نمی تونه اطلاعاتی به دست بیاره. فقط یه گوشه می شینم و به در و دیوارِ اتاقِ علی نگاه می کنم. دیگه از دیدنِ قیافه ی خودم توی آینه هم وحشت دارم. هر شب تو اتاقِ علی می خوابم. بی خبری و چشم انتظاری امونم رو بریده. کاش حداقل خبردار می شدم که با میترا ازدواج کرده، اون وقت دیگه تکلیفم معلوم می شد ولی این جوری ... هر روز هزار جور فکر و خیال به سرم می زنه! مدتیه که جای خالی علی رو برای مادر بزرگ پُر کردم. نه فقط صبح های جمعه، بلکه تقریبا هر روز یه سر می رم پیشِ مادر بزرگ. با این که راهش کمی دوره ولی انگار، مادر بزرگ بوی علی رو می ده. با این همه بی معرفتی ای که علی در حقم کرده، هنوزم نگرانشم، هنوزم دلم برای دیدنش پر می کشه. هر روز به امیدِ این که آخرین روزِ انتظار باشه بیدار می شم. هر روز به امیدِ شنیدنِ خبری از علی سر می کنم. پدر و مادرش هم فقط تنها چیزی که می گن اینه که یه مشکلی براش پیش اومده و رفته. هیچ کس نمی دونه این مشکل چیه؟! یا شاید هم می دونن و به من نمی گن.

دقیقا سی و چهار روز پیش بود، اومد تو اتاقم، فقط گفت: «دارم می رم!»، پرسیدم: «کجا؟»، جواب داد: «آمریکا.»، پرسیدم: «چرا؟»، گفت: «یه مشکلِ کوچیک پیش اومده، حل که شد بر می گردم.»

نمی دونم چرا با تمامِ وجودم دارم آبرو داری می کنم؟! تا این لحظه نذاشتم کسی بفهمه که من و علی از دو تا غریبه هم غریبه تریم و تمام کارها و رفتارهامون یه نمایشِ مسخره بوده. علی چه قدر بد به این بازی خاتمه داد. کاش حداقل از قبل بهم خبر می داد! چرا علی این قدر بی فکر شده بود؟ یعنی یه لحظه هم به این فکر نکرده بود که من جوابِ خانوادم رو چی بدم؟ مگه نه این که علی اون پیشنهادِ ازدواج رو بهم داد تا منو از حرفِ خانواده و فامیل راحت کنه؟! پس چرا خودش منو سرِ زبون ها انداخت؟! وقتی هر روز از من سراغِ کسی رو می گیرن که خودم در به در دنبالِ یه نشونی ازش می گردم، دلم می خواد سرم رو بکوبم به دیوار و زار زار گریه کنم! اما حتی یه قطره اشک هم نمی ریزم. کم حرف شدم، می ترسم حرفی بزنم و بغضم بترکه، می ترسم از گریه ای که شکستِ دوباره ی منو فریاد می زنه. بعضی وقت ها فکرهای وحشتناکی تو سرم می افته و شب ها هم کابوسشون رو می بینم. کابوسِ این که علی مُرده، کُشتنش و صورتِ غرقِ به خونش جلوی چشممه. وقتی با جیغ و داد از خواب می پرم، هیچ کس نیست حتی یه لیوان آب بهم بده. مامانِ خودم و مامانِ علی، هر دو اصرار کردن که برم خونشون ولی من فقط می خوام با بدبختی خودم تنها باشم.

چند روزیه که یه عکس پیدا کردم. یه عکسِ قاب شده ی بزرگ که تو اتاق خوابِ علی، زیرِ تختش بین وسایل قایم کرده بود. یه عکسِ دو نفره. زنی که تو آغوشِ مردی از کمر خم شده و دست های مرد دورِ کمر زن حلقه شده و مرد ... لب های مرد روی گردنِ زن قرار گرفته. لباسِ عروس سفید رنگ زن و کت و شلوارِ مشکی مرد، حکایت از جشنِ ازدواج داره. جشن ازدواجی که دروغ بود، ازدواجی که صوری بود، عروسی که دلش جای دیگه ای بود و دامادی که ... دامادی که حالا فرسنگ ها از عروسِ قلابی فاصله گرفته. چه قدر با دیدنِ اون عکسِ قاب شده آه کشیدم. دستخطِ علی پشتِ قاب عکس دلم رو آتیش می زنه اما باز هم اشکی از چشمم نمی چکه.

«تقدیم به سارای عزیزم، برای روزی که باورم می کنه.»

هیچ وقت فکرش رو نمی کردم، عکسی که با اون همه نارضایتی، تو روز عقدمون گرفته شده بود، همدم شب های تنهاییم بشه! بارها و بارها نوشته ی علی پشت قاب رو خونده بودم. حیف که علی تاریخِ نوشته اش رو ثبت نکرده بود! و حالا یک ماه و چهار روزه که علی رفته تا اون مشکلِ کوچیک رو حل کنه. هر روز توی ایوون خونه ی مادر بزرگ، کنارش می شینم. دایی رسول و خانوادش انگار فهمیدن که هیچی بهتر از تنها بودنِ با مادر بزرگ آرومم نمی کنه! ولی مادر بزرگ همچنان روزه ی سکوت گرفته! هر روز باید خودم رو بهش معرفی کنم. تقریبا روزی نیم ساعت طول می کشه تا مادر بزرگ منو به یاد بیاره و هر بار که اسمِ علی میاد فقط آروم آروم اشک می ریزه، قطره های اشکش از بین چین و چروک های صورتش، راهِ درازی رو طی می کنن تا روی لباسش بچکن و من باز هم فقط نگاش می کنم! انگار دیگه هیچ وقت قرار نیست اشک بریزم! و هر بار هم وقتی منو می شناسه همون جمله ی تکراری رو به زبون میاره: «پس سارا تویی!»

تنها چیزی که بهم امید می ده همین جمله ی مادر بزرگه. این که یه زمانی علی از من برای مادر بزرگ گفته. دلم برای مادر بزرگ می سوزه. غصه ی علی پیرش کرده. نمی دونم قصه ی علی چی بوده که مادر بزرگ رو به این روز انداخته اما می دونم که این قصه ی پُر غصه هنوز ادامه داره و من ... من هر روز ملکه ی عذابِ مادر بزرگم. با حضورم خاطراتِ علی و درد و دل هایی که برای مادر بزرگ کرده رو به یادش میارم، احساس می کنم توی این یک ماه پیرتر شده.

کنارِ صندلی مادر بزرگ نشستم و سرم روی زانوهاشه. از روی شالم سرم رو نوازش می کنه و منو به خلسه ی شیرینی فرو می بره! تنها لحظه ایه که آرامش می گیرم و مادر بزرگ انگار از این پیله ی سکوتی که دور خودش گرفته خسته شده.

- بر می گرده.

نفسی که به آرومی داشت وارد ریه ام می شد، بین راه قطع شد. چشم هام گرد شد و دهنم باز موند، هیچ حرکتی نمی کردم، حتی نفس نمی کشیدم که مبادا مادر بزرگ حرفی بزنه و من نتونم بشنوم، اون قدر صداش ضعیف و خسته بود که باورم نمی شد اصلا حرفی زده باشه. خیلی آروم سرم رو بالا آوردم و به چشم های همیشه مرطوبش نگاه کردم. دوباره گفت:

- علی بر می گرده.

نفسِ عمیقی کشیدم تا مانعِ خفه شدنم بشم. به التماس افتادم.

- مادر بزرگ، تو رو خدا هر چی می دونی به من بگو، چه اتفاقی برای علی افتاده؟ چرا هیچ خبری از خودش به من نمی ده؟ چرا همه سراغش رو از من می گیرن؟ یعنی علی به هیچ کس زنگ نزده؟ مادر بزرگ، دارم دق می کنم. چرا حالا که منو عاشق کرده رفته؟

مادر بزرگ همون طور روی سرم دست می کشید و فقط می گفت:

- بر می گرده، صبور باش.

با بی تابی گفتم:

- مادر بزرگ، یعنی شما نمی خوای چیزی به من بگی؟ علی اگه خودش می خواست بگه که تا حالا گفته بود.

مادر بزرگ آهِ عجیبی کشید و گفت:

- میترا!

سرم رو بین دو تا دست هام گرفتم، سرم داشت منفجر می شد. این میترا چی از جونِ من و زندگیم می خواست؟! خدایا پس کی قراره این بدبختی ها تموم بشه؟!

- میترا و علی یه اشتباهی کردن، یه خطا! علی رفته که درستش کنه، به خاطرِ تو ... به خاطرِ تو رفته.

صدای خسته ی مادر بزرگ داغونم می کرد. موقعِ گفتنِ این حرف ها صدای مادر بزرگ می لرزید و من همراهِ اون، بند بندِ وجودم می لرزید. علی چه خطایی مرتکب شده بود؟! مادر بزرگ گفت علی و میترا یه اشتباه کردن! این اشتباه و خطای مشترک چیه؟ این افکارِ مسموم چیه توی ذهنم؟

جمله ی آخرش آتیشم زد.

- علی دوستت داره.

****

خونه ی عمه فخری بودیم، خانواده ی عمه و خانواده ی من، همه حضور داشتن. همه دو به دو کنار هم نشسته بودن، همه زوج بودن، زوج های خوشبخت و بی دغدغه، اون قدر تو خوشی خودشون غرق بودن که نمی دیدن با چه حسرتی نگاهشون می کنم! نمی فهمیدن که جلوی من نباید به همسرانشون محبت کنن! نمی فهمیدن وقتی کسی که برات عزیز شده، یه دفعه ولت کنه یعنی چی؟ نمی فهمیدن وقتی ازش بی خبر باشی و مجبور باشی به دروغ بگی که حالش خوبه یعنی چی؟ هیچ کس درک نمی کنه وقتی کسی که اسمِ شوهرت رو داره با معشوقه اش بره و هیچ خبری بهت نده چه حالی داری؟! حتی شیرین هم نیست که محضِ رضای خدا هم که شده یک کلمه با من حرف بزنه. فقط یه نفر اسمم رو صدا می زنه، کسی که یه زمانی تشنه ی شنیدنِ اسمم از دهنش بودم و حالا ... حالا انگار صداش خنجری توی قلبم فرو می کنه، انگار شنیدن اسمم از دهنش گناهه، انگار نگاه کردنش حرامه، حرف زدن باهاش خیانته. خیانت؟ خیانت به کی؟ به علی؟ نه! مگه علی به من خیانت نکرد؟ مگه علی ترکم نکرد؟ درسته، علی ترکم کرد ولی ... حسی که مدت ها قبل، وقتی می خواستم کنارِ علی زندگی جدیدی رو شروع کنم داشتم، دوباره سراغم اومده. حسِ خیانت به مردی که همه ی فکر و ذکرم شده. مدت ها قبل همه ی فکر و ذکرم همون مردی بود که داره اسمم رو صدا می زنه، ولی الان یه نفر دیگه همه ی فکرم رو فرسنگ ها با خودش دورتر از جایی که هستم برده. صدام می زنه ولی اون قدر فکرم ازم دوره که منو برای گفتنِ یه بله هم یاری نمی کنه. نمی دونم چند بار صدام زده، احساس می کنم توی خلا غوطه ورم، هیچ صدایی نمیاد به جز آوای اسمم! سارا ... سارا. صدا هر لحظه بلندتر و قوی تر می شه. صدا دیگه یک دست نیست، انگار صداها با هم مخلوط شدن، از همه طرف اسمم رو می شنوم. سارا ... سارا. تکون بدی می خورم و صورتم داغ می شه، اما حتی نمی تونم دستم رو بالا بیارم و جای سیلی رو ماساژ بدم تا سوزشش کمتر بشه. 

پلک هام رو که باز می کنم نور، چشم هام رو اذیت می کنه. مگه من چند وقته چشم هام رو بستم؟ اصلا چه موقع چشم هام بسته شدن که خودم متوجه نشدم؟! من کجام؟ آخرین بار که تو خونه ی عمه فخری بودم، پرهام داشت صدام می زد، الان کجام؟

از جا پریدم، دستمالی از روی پیشونیم افتاد روی پام. دور و برم رو نگاه کردم. این که اتاقِ پرهام بود. اتاقی که یه زمانی جالب ترین بخشِ این خونه برام بود و حالا انگار خفقان آورترین جای خونه شده بود! مگه جا قحط بود که منو آورده بودن این جا؟

خواستم از جام بلند شم که صدایی شنیدم:

- چه اتفاقی افتاده؟

با ترس به سمتِ صدا برگشتم. پرهام بود که روی صندلی، پشتِ میزِ کامپیوتری که دیگه کامپیوتری روش نبود، نشسته بود. خواستم سرش داد بزنم ولی اون قدر منگ بودم که صدام به زحمت از گلوم خارج می شد. با صدای ضعیفی گفتم:

- این جا چه خبره؟ من چرا این جام؟ تو این جا چی کار می کنی؟

از روی صندلی بلند شد و لبه ی تخت نشست. خودم رو عقب تر کشیدم تا فاصله ام باهاش بیشتر بشه. نگاهم رو دور اتاق چرخوندم و دنبالِ یه همجنس گشتم تا کمی آروم بشم ولی حتی از لعیا هم خبری نبود! هیچ صدایی از سالن به گوشم نمی رسید. نگام به سمت پنجره کشیده شد. هوا تاریک بود، خیلی تاریک. انگار که نیمه شب باشه. دنبالِ ساعت گشتم. یازده و نیمِ شب بود. نکنه من تو خونه ی عمه تنها مونده بودم و همه رفته بودن؟ دلهره ی عجیبی به جونم افتاده بود. 

خواستم از تخت پایین بیام که پرهام گفت:

- نمی خوای جوابِ سوال هات رو بشنوی؟

منتظر نگاهش کردم و پرهام با کلافگی گفت:

- بیهوش شدی، تب داشتی، آوردیمت این جا که دور از سر و صدا یه کم استراحت کنی. 

اخم کردم و مشکوک نگاهش کردم و گفتم:

- کی منو تا این جا آورد؟

پوزخندی زد و گفت:

- مطمئن باش غیر از خانومم هیچ زن دیگه ای رو بغل نمی کنم، سبحان آوردت. 

با نفرت نگاش کردم. نفرت؟ یعنی حسی که اون لحظه داشتم نفرت بود؟ نمی دونم! شاید هم عصبانیت شدید بود. 

- الان بقیه کجان؟

- همه رفتن، فقط دایی و زن دایی و لعیا پایین موندن. 

- تو چرا نرفتی؟

نگاه بدی بهم انداخت و گفت:

- نرفتم چون بهترین فرصت بود که باهات حرف بزنم.

با گیجی نگاش کردم و گفتم:

- چه حرفی؟

طلبکارانه گفت:

- علی کجا رفته؟

- فکر کنم همه می دونن که رفته امریکا. 

- بله همه می دونن، ولی همه نمی دونن که علی با کی رفته. 

دستی به صورتم کشیدم و گفتم:

- منظورت چیه؟

با خشم بهم زل زد و گفت:

- سارا، چی رو داری از ما پنهون می کنی؟ می دونم این حال و روزِ تو فقط به خاطرِ دل تنگی نیست، مطمئنم که یه مشکلی این وسط هست. 

با کلافگی سرم رو تکون دادم و گفتم:

- پرهام، فکر نمی کنم این مسایل به تو ارتباطی داشته باشه، داداش هام از من این سوال ها رو نمی پرسن که تو می پرسی! 

میون حرفم پرید و گفت:

- چون داداش هات پنج سالِ تموم خواب و خوراکشون تو نبودی که بفهمن چه موقع تبت از ویروسه و چه موقع از عشق. 

با دهنِ باز به پرهام زل زدم! این چی داشت می گفت؟ "داداش هات پنج سالِ تموم خواب و خوراکشون تو نبودی"! یعنی پرهام، پنج سالِ تموم خواب و خوراکش من بودم؟ این یعنی که پرهام به من علاقه داشت؟ چرا پرهام چنین حرف هایی می زد؟ منظورش از این حرف ها چی بود؟ چه طور ممکن بود که پرهام به من علاقه داشته باشه؟ اگه علاقه داشت پس چرا این همه مدت حرفی نزد؟ چرا اون موقع که برای یه نگاهش لحظه شماری می کردم لب بسته بود؟ چرا حالا بعد از این همه مدت داشت حرف های دلش رو می زد؟ اونم حالا که هر دو متاهل بودیم، پرهام حتی یه بچه داشت، نوش دارو بعد از مرگِ سهراب!

- این حرف ها چه معنی ای دارن پرهام؟

- نگو که هیچ وقت نفهمیده بودی. 

- چی رو نفهمیده بودم؟ پرهام! من نمی دونم تو از چی حرف می زنی. 

دستش رو لای موهاش فرو کرد و کلافه نفسش رو به بیرون فوت کرد. 

- سارا! به هیچ عنوان فکر نکن که از حرف هام منظورِ بدی دارم. من عاشقِ زن و بچه ام هستم. از زندگیم راضیم و یه تارِ موی لعیا رو با هیچ زنی عوض نمی کنم، اما ... سارا خوب می دونی که ما هر دومون همدیگه رو دوست داشتیم، نگو نه که محاله باور کنم. 

چشمام درشت شدن و هین بلندی کشیدم. دستم رو جلوی دهنم گرفتم و با بهت گفتم:

- چی داری می گی پرهام؟

- نکنه می خوای منکرِ احساست بشی؟

- پرهام، راست و پوست کنده بگو دنبالِ چی هستی؟

پرهام نگاهی به پنجره ی باز و آسمونِ تاریک انداخت و گفت:

- بهتره بری پایین، نگرانت هستن. 

با اخم نگاهش کردم و گفتم:

- هدفت از گفتنِ این حرف ها چی بود که حالا داری منو می فرستی دنبالِ نخود سیاه؟

- سارا، من دوستت داشتم، هنوزم دوستت دارم، ولی اشتباه نکن، گذشته ها گذشته. قبلا به چشمِ کسی که می تونه شریکِ زندگیم باشه دوستت داشتم، ولی الان برام با پردیس و پریناز فرقی نداری، پس حرفم رو اشتباه تعبیر نکن، اگه می گم دوستت دارم منظورم اینه که برام مثلِ خواهر می مونی، هر چند یه زمانی ... 

پُفی کرد و از لبه ی تخت بلند شد، رفت سمتِ درِ اتاق. دستگیره رو گرفت و برگشت سمتم.

- تا الان موندم که بیدار بشی چون باید باهات حرف می زدم، همه فکر می کنن چون دلتنگِ علی هستی و به خودت نمی رسی، ضعیف شدی که تب کردی و بیهوش شدی ولی من مطمئنم حال و روزِ تو از دلتنگی نیست، از ترسه، از استرس. تو نگاهت یه غمی هست، غمی که فقط غمِ دوری نیست. سارا، می دونم که چیزی بینِ شما پیش اومده که دوست نداری بقیه با خبر بشن. منم نمی خوام مجبورت کنم که حرفی بزنی ولی ... سارا، یه چیزهایی هست که باید بهت بگم، یه چیزهایی رو باید بدونی، درباره ی من، درباره ی علی. فردا باهات تماس می گیرم. خدانگهدار. 

پرهام رفت و منو با یه دنیا پریشونی و سردرگمی تنها گذاشت. 

****

تو کافی شاپ نشستم و منتظرِ پرهامم. دیروز عصر بهم زنگ زد و برای امروز قرار گذاشت. اون قدر استرسِ حرف هایی که می خواد درباره ی علی بزنه رو دارم که بیست دقیقه زودتر از ساعتِ قرار اومدم و منتظرم. گارسون هم که مدام می پرسه: «خانوم چیزی میل ندارین؟» و من فقط می گم: «فعلا نه، منتظرِ کسی هستم.» باورم نمی شه که با پرهام قرار گذاشتم، اونم یه قرارِ دو نفری، توی کافی شاپ. شاید اگر این قرار دو سه ماه قبل از عید بود، سر از پا نمی شناختم و با عشق به پرهام، این جا می اومدم، اما الان به خاطرِ تشنگی اومدم، تشنه ی یه کلمه حرفم که خبری از علی بهم بده. 

بالاخره پرهام اومد. وقتی لیلا رو تو آغوشِ پرهام دیدم و لعیا رو هم کنارش، چند لحظه از تعجب دهنم باز موند، اما یادِ اون شبی افتادم که علی ازم خواست باهاش برم کافی شاپ، کافی شاپی که میترا اون جا انتظارش رو می کشید. لبخند روی لبم نشست. لعیا لپ هاش قرمز شده بود. توی سلام گفتن پیش دستی کرد و سریع گفت:

- سارا جون به خدا شرمنده، هر چی به پرهام گفتم لزومی نداره من بیام، قبول نکرد. می گه درست نیست تنها برم، بهش گفتم خب دعوتش می کردی بیاد خونه، گفت دعوت کردم ولی سارا قبول نکرد، یعنی این قدر خونه ی ما بهت بد می گذره؟!

از این همه محبت و فهمیدگی لعیا شگفت زده شده بودم! بیخود نبود که پرهام شیفته اش شده بود. خدا رو شکر که پرهام با آوردن لعیا و لیلا، حُسنِ نیتش رو اثبات کرد. از لعیا تشکر کردم و لعیا گفت:

- می دونم، شاید بخواین حرف هایی بزنید که خصوصی باشه، من و لیلا همین میزِ کناری می شینیم. 

از رفتارش شرمنده شدم، بازوش رو گرفتم و گفتم:

- نه این چه حرفیه؟! از نظرِ من ایرادی نداره که باشی، پرهام هم که چیزی برای پنهون کردن از تو نداره، وگرنه تو رو با خودش نمی آورد. 

بوسه ای روی گونه اش زدم و گفتم:

- خواهش می کنم بشین. 

به این ترتیب همگی سرِ یه میزِ چهار نفره نشستیم و البته لیلا روی میز نشست.

گارسون که انگار کشیکِ منو می کشید سریع خودش رو رسوند و گفت:

- فکر کنم دیگه الان بخواین سفارش بدین.

هر کدوم یه چیزی سفارش دادیم و تا آوردن سفارش ها سرمون به احوال پرسی گرم بود و لعیا نگرانِ اون شبی بود که خونه ی عمه حالم بد شده بود، چون چیز واضحی از اون شب یادم نبود خواستم که بهم بگه چه اتفاقی افتاد و لعیا هم کامل توضیح داد.

- وا... شرمنده سارا جون، ما که اصلا حواسمون بهت نبود! پرهام متوجه شد حالت خوب نیست، چند بار صدات زد ولی اصلا جواب نمی دادی، سرت افتاده بود روی سینه ات و بی حال شده بودی، بد جوری تب کرده بودی. آقا سبحان بردت توی اتاق که استراحت کنی. چند تا قرص به خوردت دادیم و مامان جون (مادرِ پرهام) سریع برات سوپ درست کرد و به خوردت داد. طفلک سیما، کلی پاشویه ات کرد تا تبت پایین اومد. حالت که بهتر شد بقیه رفتن و ما موندیم تا خیالمون راحت بشه که حالت خوبه و خدای نکرده به دکتر احتیاج نداشته باشی. 

- ممنونم لعیا جون، ببخشید نگرانتون کردم. 

- الان حالت خوبه؟ دیگه که مشکلی نداری؟

- نه لعیا جون، خدا رو شکر الان حالم خوبِ خوبه. 

و لبخندی زدم تا خیالشون راحت بشه. شاید حالِ ظاهریم خوب بود و ظاهرم مناسب بود ولی از درون داغون بودم. بعد از کلی مقدمه چینی و حرف های حاشیه ای بالاخره پرهام حرف هایی که می خواست بزنه رو شروع کرد. 

- از علی چه خبر؟

نگاه عاقل اندر سفیهی بهش انداختم و گفتم:

- خبرها پیشِ شماست. 

کمی از نوشیدنیش خورد و گفت:

- لعیا همه چیز رو می دونه. 

با گیجی نگاهش کردم و میون حرفش گفتم:

- چی رو می دونه؟

- این که قبل از ازدواج با لعیا تو رو دوست داشتم. 

این قدر این جمله رو عادی و بدونِ هیچ احساسی گفت که حتی روم نشد تعجب کنم. به لعیا نگاه کردم که دیدم داره با لبخندِ عاشقونه ای پرهام رو نگاه می کنه. همون طور زل زل لعیا رو نگاه می کردم و وقتی لعیا سنگینی نگاهم رو فهمید برگشت سمتم و گفت:

- چی شده سارا جون؟

ابروهام پرید بالا! یه نگاه به پرهام کردم و یه نگاه به لعیا، بد جوری هنگ کرده بودم. یعنی واقعا پرهام منو دوست داشته و اون شب هذیون نمی گفت؟ اگر دوستم داشت چرا هیچ وقت هیچ حرفی نزد؟ چرا هیچ وقت رفتاری که نشون دهنده ی علاقه باشه از خودش نشون نداد؟ چه طور لعیا این قدر راحت نشسته و عصبانی نمی شه؟ چرا به جای این که کله ی من و پرهام رو بکنه، داره با لبخند نگاهمون می کنه؟ اگه لعیا از قبل می دونسته پس چرا همیشه با من مهربون بود؟ چرا از من متنفر نبود؟ 

سرم رو به چپ و راست تکون دادم و گفتم:

- من متوجه نمی شم! ببخشید که این طوری می گم ولی فکر نمی کنی جلوی لعیا این حرفت درست نیست؟ ممکنه ناراحت بشه. 

به لعیا نگاه کردم و دست هاش رو توی دستم گرفتم و گفتم:

- باور کن هیچ چیزی بین ما نبوده، ما حتی یه بار هم با هم حرفی نزدیم، من نمی دونم چرا پرهام چنین حرف هایی رو می زنه؟ ولی مطمئن باش هیچ احساسی بینِ من و پرهام وجود نداره، جز یه رابطه ی ساده ی فامیلی. 

لعیا با لبخندِ عمیقی دست هام رو فشرد و گفت:

- چرا این قدر ناراحت شدی عزیزم؟ پرهام که گفت من همه چیز رو می دونم. من حتی بیشتر از تو می دونم. 

و چشمکی برام زد. به جای پرهام، لعیا شروع به حرف زدن کرد.

- اون موقع که نامزد بودیم، پرهام از تو برام گفت. چون نمی خواست چیزی رو ازم پنهون کنه. در واقع ازم خواست کمکش کنم که برای همیشه علاقه اش به تو رو فراموش کنه. اولش نمی دونستم چرا به جای این که از تو خواستگاری کنه اومده سراغِ من، اما بعدش فهمیدم که همش به خاطرِ نوع برخورد و رفتارِ خودت بوده. 

چشمام درشت شد و لب هام آویزون شد! به خاطرِ رفتارِ من؟ 

- می شه واضح تر توضیح بدی؟

لعیا به پرهام نگاه کرد و پرهام گفت:

- چون فهمیدم که دوستم نداری! خیلی کارها کردم که از عکس العملت بفهمم دوستم داری یا نه ولی تو اصلا انگار نه انگار! همیشه ازم فاصله می گرفتی، هیچ توجهی بهم نداشتی و برای همین قانع شدم که علاقه ای بهم نداری و بهترین کار فراموش کردنته، اما وقتی ازدواج کردم تازه فهمیدم دوستم داشتی. شب عروسی، لعیا فهمید که بهم علاقه داشتی. بالاخره لعیا یه زنه و بهتر همجنس های خودش رو می شناسه، از حالی که اون شب داشتی، لعیا مطمئن شد. از چشم هات که مرطوب بود، از لب هات که خندون نبود، از این که اصلا نرقصیدی. همش یه گوشه نشسته بودی و شیرین مدام باهات حرف می زد و دست هات از تو دستِ شیرین بیرون نمی اومد، حتی موقعِ عروس برون هیچ ذوق و شوقی نداشتی در حالی که بارها خودم شاهدِ هیجانت موقعِ عروس برون های دیگه بودم. اون موقع بود که فهمیدم تو هم بی میل نبودی، ولی دیگه کار از کار گذشته بود و ظاهرا این اتفاقات برای هیچ کدومون بد نشد، چون هم لعیا برای من زنِ خوبیه و هم علی برای تو شوهری بهتر و لایق تر از من. 

سکوت کرد و دیگه چیزی نگفت. داشتم به حرف های پرهام فکر می کردم. پس من درست فهمیده بودم که پرهام دوستم داره و اشتباه نکرده بودم. این پرهام بود که توی فهمیدنِ احساسِ من اشتباه کرده بود. مگه رفتارِ من چه طوری بود که پرهام متوجه نشده بود دوستش دارم؟

- یه سوالی داشتم. 

پرهام و لعیا، منتظر نگاهم کردن و من با خجالت گفتم:

- مگه رفتارِ من چه طوری بود که تو متوجه نشده بودی؟

پرهام نفس عمیقی کشید و گفت:

- به خوب نکته ای اشاره کردی. 

- یعنی چی؟ 

- یعنی این که راستش امروز به خاطرِ همین نوع رفتارت بود که ازت خواستم همدیگه رو ببینیم. 

گیج و سردرگم گفتم:

- من متوجه نمی شم، چی می خوای بگی؟

دست هاش رو روی میز توی هم قلاب کرد و کمی روی میز خم شد. توی چشم هام نگاه کرد و گفت:

- ببین سارا، رفتارِ تو با من همیشه خیلی سرد بود، همیشه از من فرار می کردی، ازم فاصله می گرفتی، هیچ وقت کاری نکردی که متوجه بشم بهم علاقه داری، نه باهام حرف می زدی، نه هیچ وقت تاییدم می کردی، یه جورایی با من لج بودی. 

هر چی پرهام بیشتر حرف می زد بیشتر تعجب می کردم! چرا هم پرهام و هم علی، همیشه رفتارهای منو برعکس متوجه می شدن؟ یعنی این قدر کارهام و رفتارهام داغون بود که نمی تونستن منظورم رو درک کنن؟ البته شانس آوردم که پرهام متوجه ی رفتارهام نشده بود چون اون وقت دیگه هیچ وقت با علی آشنا نمی شدم. به قولِ پرهام برای هیچ کدوممون که بد نشد. بد نشد؟! برای پرهام بد نشده ولی برای من چی؟ با این وضعی که میترا برای من درست کرده چه طور بد نشده؟ کجای این وضعیت خوبه؟ حتی نمی دونم علی واقعا رفته امریکا یا نه! راستی پرهام چی می خواست در مورد علی بهم بگه؟

- انگار قرار بود درباره ی علی هم یه چیزهایی بگی؟ این حرف هایی که درباره ی گذشته زدی و نوعِ رفتارِ من و این چیزها، ارتباطی به علی داره؟

هنوز پرهام دهن باز نکرده بود که لعیا گفت:

- پرهام جان، سوییچ رو بده برم تو ماشین به لیلا شیر بدم. 

پرهام با لبخندِ عمیقی نگاهش کرد و سوییچ رو بهش داد. لعیا هم، لیلا رو بغل کرد و رفت. با تعجب گفتم:

- لیلا که آروم بود! شیر می خواست چی کار؟

پرهام لبخندی زد و گفت:

- واسه همینه که خیلی دوستش دارم. چون درک و فهمش ده برابرِ منه. تا بحث به علی رسید، به این بهونه رفت که تنها باشیم، چون شاید چیزهایی باشه که تو نخوای کسی با خبر بشه. 

آهانی گفتم و نگران نگاهش کردم و گفتم:

- مثلا چه چیزهایی هست که من نمی خوام کسی با خبر بشه؟

- سارا، درسته که من تو رو کامل نمی شناسم، ولی می دونم که رفتارهای تو و علی طبیعی نیست. بعد از این که ازدواج کردم و فهمیدم تو هم نسبت به من احساسی داشتی، مدام گوش به زنگ بودم که بفهمم کی ازدواج می کنی، تا این که پای علی به زندگیت باز شد. می دونستم قلبت فرودگاه نیست که یکی بیاد و دو تا بره، می دونستم هنوز فکرِ من تو سرته. برای همین همیشه حواسم به تو و علی بود. می دیدم وقتی به لعیا محبت می کنم حالت بد می شه. روزی که مامانم شما رو پاگشا کرده بود، یادته؟ وقتی لعیا رو بوسیدم با چه حالی رفتی توی دستشویی و بالا آوردی. همه فکر کردن بارداری ولی اون موقع، هم من، هم لعیا فهمیدیم که تو هنوز گذشته رو فراموش نکردی. به خصوص که علی هم رفتارش با تو چندان صمیمی نبود. در واقع اون حصاری که تو دورِ خودت کشیده بودی به علی اجازه ی نزدیک شدن رو نمی داد. 

نفس عمیقی کشید و ساکت شد. بی صبرانه گفتم:

- خب. 

چند لحظه نگام کرد. سرش رو انداخت پایین و گفت:

- با علی حرف زدم. 

دلم هری ریخت. چی به علی گفته بود و چی شنیده بود؟ ظاهرا پرهام و لعیا هم از قضایای من و علی خبردار شده بودن! فکر کنم تنها کسی که نمی دونست خواجه حافظ شیرازی بود. 

- تقریبا یک ماه بعد از عروسیتون بود. می دیدم که هنوزم با علی سردی، می فهمیدم که جلوی بقیه نقش بازی می کنید، ولی علی ... علی رفتارش طبیعی بود و این تو بودی که از علی فراری بودی. فقط نمی فهمیدم چه طوری علی با تو کنار میاد؟! چه طور می تونه سردی های تو رو تحمل کنه و به جاش روز به روز بیشتر بهت محبت کنه؟ چرا علی هیچ گلایه ای از زنی که همسرش بود ولی دلش جای دیگه ای بود، نداشت؟ چیزی که یه مرد نمی تونه تحمل کنه، یه مرد نمی تونه تحمل کنه که زنش دلش جای دیگه ای باشه، ولی علی اصلا از این موضوع ناراحت نبود و هر بار که می دیدمش شادتر و سرحال تر از قبل بود و این برام خیلی جای سوال داشت. به همین خاطر دلم رو زدم به دریا و با علی صحبت کردم. می دونستم علی به این راحتی ها چیزی بروز نمی ده برای همین کاری کردم که مجبور بشه واقعیت رو بگه. 

نگاه شرمنده ای بهم انداخت و گفت:

- متاسفم که اینو می گم ولی قبل از این که حتی یک کلمه با علی حرف بزنم باهاش گلاویز شدم. 

هین بلندی کشیدم و با دو تا دست جلوی دهنم رو گرفتم و با چشم های از حدقه بیرون زده نگاش کردم و گفتم:

- تو چی کار کردی؟ باهاش دعوا کردی؟ زدیش؟

سری با شرمندگی تکون داد و گفت:

- متاسفم سارا، همه ی اینا به خاطرِ این بود که دوست داشتم کمکت کنم. علی مردِ خیلی خوبیه و من دلم نمی خواست به خاطرِ فکر کردن به علاقه ای که دیگه هیچ فایده ای نداشت زندگیت رو خراب کنی. 

با حلقه اش بازی می کرد و فکر می کرد. بی صبرانه گفتم:

- پرهام حرف بزن، خواهش می کنم بگو چه اتفاقی افتاد؟

- با داد و بیداد بهش گفتم که تو غلط کردی رفتی سراغِ سارا، گفتم سارا فقط مالِ منه و من دارم زنم رو طلاق می دم، گفتم که می خوام با سارا ازدواج کنم، بهش گفتم سارا رو طلاق بده تا من باهاش ازدواج کنم. 

سری تکون داد و با لبخند گفت:

- تا این حرف از دهنم در اومد چنان مشتی حواله ی چونه ام کرد که لبم از داخل و بیرون پاره شد. شیرین ترین دردی بود که تجربه کردم، چون فهمیدم نه تنها روی تو غیرت داره، بلکه دوستت هم داره. یقه ام رو گرفته بود و با داد و فریاد می گفت: «دیگه اسمِ سارا رو به زبون نیار. سارا زنِ منه و من به هیچ کس اجازه نمی دم به ناموسم نظر داشته باشه. من حتی جنازه ی سارا رو روی دوش تو نمی ذارم.» سارا، باور کن وقتی این حرف رو زد چشم هاش پُر از اشک شده بود. می فهمی وقتی یه مرد گریه می کنه یعنی چی؟ میونِ داد و فریادهاش گفت: «اون موقع که با لعیا ازدواج می کردی و سارا رو نادیده می گرفتی باید فکرِ این روزها رو می کردی که سارا مالِ کس دیگه ای می شه.» گفت: «مطمئن باش کاری می کنم که برای همیشه عشقِ تو رو مثلِ یه زباله تو سطل آشغال بندازه.» اون جا بود که فهمیدم علی از همه چیز خبر داره، فهمیدم که تو از علاقه ات به من براش گفتی، ولی نمی فهمیدم چه طور راضی شده با تو ازدواج کنه؟! با زنی که دلش جای دیگه است! به علی گفتم، تو که می دونستی سارا دلش با منه چرا باهاش ازدواج کردی؟ گفتم، حتما یه ریگی به کفشت هست که می خوای با این ازدواج پنهونش کنی چون هیچ مردی نمی تونه زنی رو در آغوش بگیره که به جای آغوشِ شوهرش، آغوشِ عشقش رو تصور می کنه. نمی دونی با این حرف، علی چه حالی شد! زانوهاش تا شد و روی زمین نشست. زیاده روی کرده بودم. باورش شده بود که هنوز چشمم دنبالِ توئه. دلِ تو هم که پیشِ من بود. علی از جاش بلند شد و یقه ام رو گرفت و گفت: «پس سارا به همین خاطر حقِ طلاق رو ازم گرفت؟ که هر موقع لعیا رو طلاق دادی بیاد پیشِ تو. شما دو تا با هم نقشه کشیده بودین؟ شما که همدیگه رو می خواستین چرا هم منو بازی دادین، هم اون لعیای بیچاره رو؟ لیلا چه گناهی داره که باباش یادِ عشقِ قدیمش افتاده؟» دیگه هر چی دروغ گفته بودم کافی بود. نمی خواستم خُرد شدنِ غرورش رو ببینم. همه چیز رو براش گفتم. تمام چیزهایی که امروز برای تو هم تعریف کردم، هر چی از تو می دونستم برای علی گفتم، چیزهایی که قطعا به دردش می خورد و می تونست برای به دست آوردنِ دل تو ازشون استفاده کنه ولی علی خیلی فراتر از اون چه که من، تو رو می شناختم شناخته بودت. این همه سال من با تو آشنا بودم اما نتونستم درکت کنم ولی علی خیلی زود با تو عجین شده بود. علی واقعا لیاقت تو رو داره سارا. 

لبخند شیطونی زد و گفت:

- خوشحالم که عشقِ منو مثل زباله تو سطلِ آشغال انداختی. خدا رو شکر که علی دل و دینت رو برده. خوشحالم که برای علی تب می کنی و از غمِ دوریش حالت بد می شه. سارا، اینا رو گفتم که ازت یه درخواستی بکنم. شاید دلیلِ این که احساسی که به من داشتی رو ازم مخفی می کردی، شرم و حیایی بود که تو نسبت به یه مردِ نامحرم داشتی ولی علی دیگه نامحرم نیست، اون شوهرته و لایق ترین شخص برای ابرازِ علاقه، پس ازش خجالت نکش. کاری نکن که با رفتارهات علی برداشتِ اشتباه بکنه، همون جوری که منو به اشتباه انداختی. در مورد من ضرر نکردی ولی اگه علی هم عشقِ تو رو متوجه نشه ضررِ بزرگی می کنی. پس توی ابرازِ علاقه براش کم نذار. من هنوزم نمی دونم چی شد که تو و علی با هم ازدواج کردین. چه طور علی که می دونست شخص دیگه ای توی دلته راضی شد باهات ازدواج کنه و نمی خوامم که بدونم، چون این موضوع به من هیچ ربطی نداره ولی نمی خوام به خاطرِ یه احساسِ اشتباه که در گذشته داشتی آینده و احساسِ پاکی که می دونم تو قلبت جوانه زده از دست بدی. نمی دونم چرا علی با عروسِ عموش رفته. راستش اصلا حسِ خوبی نسبت به این عروسِ عمو ندارم. چرا به جای علی، عموی علی با عروسش نرفت؟ ولی خب، اینم به من ربطی نداره. فقط یه چیزی سارا، هر موقع کمک خواستی، منم مثلِ برادرهات بدون، از هیچ کمکی برای خوشبختی تو و علی دریغ نمی کنم. 

دوباره بغضِ لعنتی اومده بود سراغم، بغضی که مدت ها بود توی گلوم نشسته بود ولی خیالِ باز شدن نداشتن، آخرش هم این بغض خفه ام می کرد. زیر فشار حرف های پرهام داشتم داغون می شدم. آخه اگه علی از خیلی وقت پیش دوستم داشت پس چرا یه دفعه همه چیز ر به هم ریخت؟ چرا به همه چیز پشتِ پا زد؟ خدایا نکنه بازم اتفاقی که درباره ی پرهام افتاده بود، در موردِ علی هم افتاده باشه و علی ازم ناامید شده باشه. خدایا تو رو خدا، علی رو بهم برگردون. قول می دم تمامِ عشقم رو به پاش بریزم، قول می دم یه لحظه هم تنهاش نذارم، دیگه هیچ وقت باهاش سرد برخورد نمی کنم، اصلا مهم نیست که چرا با میترا رفته، فقط برگرده، برگرده و باز هم منو بخواد. اون وقت دیگه هرگز اذیتش نمی کنم. خدایا، فقط ازت می خوام که برگرده. 

****

یکی هست، تو قلبم، که هر شب واسه اون می نویسم و اون خوابه

نمی خوام، بدونه، واسه اونه که قلب من این همه بی تابه

یه کاغذ، یه خودکار، دوباره شده همدم این دل دیوونه

یه نامه، که خیسه، پُر از اشکه و کسی بازم اونو نمی خونه

یه روز همین جا توی اتاقم یه دفعه گفت داره می ره

چیزی نگفتم آخه نخواستم دلشو غصه بگیره

گریه می کردم درو که می بست می دونستم که می میرم

اون عزیزم بود نمی تونستم جلوی راهشو بگیرم

می ترسم یه روزی برسه که اونو نبینم بمیرم تنها

خدایا کمک کن نمی خوام بدونه دارم جون می کنم این جا

سکوت اتاقو داره می شکنه تیک تاک ساعت رو دیوار

دوباره نمی خواد بشه باورِ من که دیگه نمیاد انگار

روی تختِ علی دراز کشیدم و دارم آهنگ گوش می دم، آهنگش بد جوری حال و روزم رو توصیف می کنه. فقط آه می کشم، دلم می خواد گریه کنم اما باز هم اشکی ندارم. پیرزنِ پلاستیکی با موهای سفید و بافته شده تو دستمه. بینِ تمام عروسکِ سر مدادی هام، این برام از همه با ارزش تر شده. دارم باهاش می نویسم. افکارم رو روی کاغذ می نویسم تا مغزم آروم تر بشه. باید از این چیزهایی که پرهام بهم گفت، یه نشونه هایی پیدا کنم. باید این پازل رو از نو بچینم. مغزم خیلی به هم ریخته است. باید برگردم به عقب، عقب تر، از روزی که علی اومد. عقب تر از عروسیِ پرهام. باید رفتارهایی که با پرهام داشتم به یاد بیارم. چه کارهایی کردم که پرهام احساسم رو اشتباه فهمید، نباید اون کارها رو دوباره تکرار کنم، نباید علی رو هم به اشتباه بندازم. 

تو خواب و بیداری بودم، یه لحظه خواب می دیدم و یه لحظه خاطراتم رو مرور می کردم. خواب و خاطرات با هم قاطی شده بودن. نیمی از خوابم حقیقت داشت و نیمی دیگه زاییده ی توهمات و تخیلاتم بود. داشتم به روزی فکر می کردم که با پرهام بدمینتون بازی می کردم و اون لحظه ی آخر، خودم رو توی آغوش علی دیدم و دلم هری ریخت و از خواب پریدم. 

یادِ روزی افتادم که پرهام می گفت: «عروس بشی چی می شی؟» همون لحظه، عروس شدم. توی آرایشگاه و جلوی آینه بودم. از توی آینه پرهام رو دیدم که دستش رو دورِ کمرم حلقه کرد و وقتی به سمتش برگشتم، علی رو جلوم دیدم. دوباره با تکون خفیفی از خواب پریدم. 

خوابِ علی رو می دیدم. خوابِ همون شبی که اومد توی اتاقم، کنارِ تختم نشست و لب هاش روی پیشونیم جا انداخت. گرمی لباش رو روی پیشونیم حس می کردم. دستش رو روی صورتم می کشید و زیر لب صدام می زد:

- سارا، سارای من، دخترکِ من. 

چه قدر دلم برای دخترک گفتن هاش تنگ شده بود. کاش هیچ وقت بیدار نشم، نمی خوام چشم هام رو باز کنم و باز هم با نبودنش آه بکشم. از کنارِ تختم بلند شد، آروم آروم رفت سمتِ در. میترا توی چهار چوب در ایستاده بود و دستش رو به سمت علی دراز کرده بود. نرو علی، با میترا نرو. می دونم از این در که بیرون بری دیگه نیستی، بذار توی خواب ببینمت ... علی. 

- جانِ علی. 

از خواب پریدم، روی تخت نشستم و با آخرین رمقی که توی تنم مونده بود جیغ کشیدم.

- علــی ... علــی. 

در با شتاب باز شد و سایه ای واردِ اتاق شد. از ترس جیغی کشیدم و پتو رو تا زیرِ چشم هام بالا آوردم و توی خودم مچاله شدم. زبونم بند اومده بود. سایه با سرعت خودش رو بهم رسوند و کنارم روی تخت نشست. منو محکم تو آغوشش گرفت، سرم روی سینه اش بود و بدنم تو حصار دست هاش اسیر شده بود، داشتم از ترس قالب تهی می کردم. دست و پا می زدم که خودم رو از اون حصارِ محکم نجات بدم که صداش رو شنیدم.

- جونِ علی، جونم عزیزم، چی شده سارای من؟ دخترکِ من. آروم باش قربونت برم، خواب می دیدی فدات شم. 

نفس هام پی در پی و کوتاه شده بودن، قلبم تو سینه طاقت نیاورده بود و خودش رو به گلوم رسونده بود. اون قدر نبضِ گردنم سریع می کوبید که حس می کردم قلبم اومده تو گلوم. صدایی که می شنیدم خیلی آشنا بود، آشنایی که مدت ها بود صداش رو نشنیده بودم، گرمی وجودش رو حس نکرده بودم، امنیت آغوشش رو از دست داده بودم و حالا با تمامِ وجودم حسش می کردم. 

ازم فاصله گرفت و سرم رو بین دو تا دست هاش گرفت. نور از هال توی اتاق می تابید. نیمی از صورتش روشن بود و نیمی دیگه تاریک، ولی حتی اون نیمه ی تاریکِ صورتش رو هم به وضوح می تونستم ببینم. چشم های براق و مرطوبش، اشکی که گوشه ی چشمش اجازه ی خروج می خواست، لب های لرزونش، موهای پریشونش، صورت اصلاح نشده اش، همه رو به خوبی می دیدم. 

نفس هاش که برعکسِ من عمیق و طولانی بودن. با ناباوری صداش زدم.

- علی! خودتی علی؟ خودتی که برگشتی؟

دوباره سرم رو به سینه اش چسبوند و با صدای گرفته ای گفت:

- آره عزیزم، خودمم، خودِ بی معرفتمم، خودِ نامردمم، در حقت بد کردم سارا حلالم کن. بد جوری آزارت دادم، نمی دونم چه طوری عذر خواهی کنم، سارای من، دخترکِ من. 

ازش فاصله گرفتم، چند بار پلک زدم تا مطمئن بشم این خیال نیست، به سر و صورت و سینه اش دست می کشیدم تا وجودش رو باور کنم. خودش بود، این علی بود، علی بود که برگشته بود، علیِ من بعد از دو ماه چشم انتظاری برگشته بود، این علی بود که رو به روی من نشسته بود و اختیار اشک هاش رو از دست داده بود. داشتم از بغض خفه می شدم. چرا این بغضِ لعنتی نمی ترکه؟ چرا گریه نمی کنم؟ هق هق می کردم ولی اشکم سرازیر نمی شد، نفس کم آورده بودم، دستم رو روی سینه ام گذاشته بودم و با آخرین توانم هوا رو به ریه هام می کشیدم. 

علی با دست پشتم رو می مالید و مدام صدام می زد.

- سارا ... عزیزم چی شده؟ چرا این جوری شدی؟ همش تقصیرِ منه، لعنت به من که این بلا رو سر تو آوردم! سارا ... دختـ ... 

نذاشتم ادامه بده. توانِ شنیدن "دخترک" رو نداشتم. این کلمه دیوونم می کرد. یادم می نداخت که علی بهم گفته دوست داشتنیِ کوچولو. نمی دونم چرا فکر می کردم با این دخترک گفتن هاش کلاه سرم گذاشته. دیوونه شدم و زدم به سیمِ آخر. تمامِ دل تنگیم تبدیل به عصبانیت شد و با مشت روی سینه ی علی فرود اومد. با مشت به سینه اش می کوبیدم و داد می زدم:

- چرا برگشتی؟ چرا اومدی سراغم؟ چی از جونم می خوای؟ دیگه چیزی ازم باقی نمونده که بگیریش، ببین به چه روزی افتادم، داغونم کردی بی معرفت، این قدر برات بی ارزش بودم که حتی لایقِ یه تماس هم نبودم؟ منی که این همه وقت انتظارت رو کشیدم! حتی جرات نمی کردم از کسی حالت رو بپرسم. می تونی بفهمی چه حالی داشتم وقتی بقیه سراغت رو از من می گرفتن؟ می تونی بفهمی وقتی با میترا رفتی و پشتِ سرت رو هم نگاه نکردی چه حال و روزی داشتم؟ چه فکری با خودت کردی که هیچ خبری از خودت بهم ندادی؟ 

گفتنش برام خیلی سخت بود ولی باید با این واقعیت رو به رو می شدم که:

- می دونم هیچ اهمیتی برات ندارم و توی این خونه برات فقط یه مزاحمم، ولی به حرمتِ روزهای خوب و بدی که با هم داشتیم، به حرمتِ دوستیمون هم که شده باید بهم می گفتی چرا رفتی، چرا هیچ خبری از خودت بهم ندادی؟ مگه قرارمون این نبود که جلوی خانواده هامون رعایتِ حال همدیگه رو بکنیم؟ پس چرا سکه ی یه پولم کردی؟ این قدر که همه از من درباره ی تو می پرسیدن حتی جرات نمی کردم از مامانت درباره ی تو بپرسم، نمی دونم این جا چه خبره، چه طور ممکنه که توی این مدت حتی به خانوادت هم زنگ نزده باشی! مگه می شه این همه وقت همه رو بی خبر بذاری، شاید هم فقط من بودم که ازت بی خبر بودم، نگاه های بقیه یه جوری بود که انگار به حماقتم می خندیدن. 

تمام توانم رو جمع کردم تا بتونم این حرف رو بزنم:

- از تو و اون میترای عوضی متنفرم. 

تمام اعتمادی که به علی داشتم رو از دست داده بودم، دیگه مطمئن نبودم که توی دلش بهم نمی خنده! حتی دلم نمی خواست ازش بپرسم این همه وقت چرا پیشِ میترا مونده؟ حالا که برگشته بود و خدا دعاهام رو مستجاب کرده بود، ناشکر شده بودم، طلبکار شده بودم. 

پتو رو روی سرم کشیدم و جیغ زدم:

- برو بیرون. 

صدای بسته شدنِ در رو که شنیدم سرم رو توی بالش علی فرو کردم و جیغ کشیدم، جیغی که داشت جای خالی اشک هام رو پُر می کرد، اگر جیغ نمی کشیدم حتما خفه می شدم. چرا حتی یه قطره اشک ندارم که با ریختنشون کمی آروم بگیرم؟ خدایا نذار ناشکری کنم. چرا هر چی بدبختی و سختیه مالِ منه؟ چرا همیشه توی زندگی سرگشته و حیرونم؟ چرا یه روزِ آروم و راحت ندارم؟ چرا حقِ خوشبختی ندارم؟ چه گناهی به درگاهت کردم که مستحقِ این مجازاتم؟ 

اون قدر توی بالش جیغ کشیدم و به خدا گله کردم که رمقی برام نموند و خوابم برد.

«فصل شانزدهم»

با صدای آلارم گوشیم از خواب پریدم، با عجله از جام بلند شدم و رفتم به اتاقِ خودم تا آماده بشم و برم سرِ کار. در حین پوشیدن لباس هام، بیسکوییتی که از روزِ قبل توی کیفم مونده بود، توی دهنم گذاشتم و به جای صبحونه خوردم. با عجله رفتم توی حیاط، سوارِ ماشینم شدم و از خونه زدم بیرون. 

تمام مدتی که سرِ کار بودم، گیج بودم. صحنه های گنگی از خوابی که دیشب دیده بودم جلوی چشمام ظاهر می شد. دیشب خیلی بد خوابیده بودم. مدام خوابِ علی و میترا و پرهام رو می دیدم. اون قدر که فکرم درگیرِ علی و نبودنش شده، خواب و بیداریم قاطی شده. تمام طول روز گیجم و خسته ام اما شب که می شه هزار جور فکر تو ذهنم رژه می ره و خواب رو از چشمام می گیره. هر شب کابوس های تکراری و دیشب بدتر از شب های دیگه. یادِ اون صحنه هایی افتادم که توی آغوش علی بودم و علی داشت صدام می زد. بهم می گفت، عزیزم. آه عمیقی کشیدم و خودم رو با کارهام سرگرم کردم. حتی خبر ندارم علی کجا کار می کنه که از محلِ کارش سراغش رو بگیرم. چه طور این همه مدت سرِ کار نرفته؟ شاید هم اخراج شده یا شاید استعفا داده! آره، حتما استعفا داده. وقتی با میترا رفته و می خواد باهاش زندگی کنه، دیگه بر نمی گرده که به کارش احتیاج داشته باشه. دوباره بغضِ قدیمیم به گلوم چنگ انداخته، تازگی ها باهاش صمیمی شدم، تنها دوستیه که همیشه کنارمه و تنهام نمی ذاره. 

بالاخره یه روزِ کاریِ دیگه هم تموم شد. تنها چیزی که منو از خونه بیرون می کشه همین کارمه. اگه شاغل نبودم یک لحظه هم پام رو از خونه بیرون نمی ذاشتم. 

ماشین رو که توی حیاط، پشتِ ماشینِ علی پارک کردم، چشمم افتاد به باغچه. از گل های بنفشه خبری نیست. چند وقت پیش همشون رو از ریشه در آوردم. دلم نمی خواست هر روز با دیدنِ ساقه های بلندِ بنفشه ها، یادِ گذشته بیفتم و آه بکشم. رفتم طرفِ پله ها که برم داخلِ ساختمون. یه دفعه با وحشت به عقب برگشتم و به باغچه زل زدم. وسطِ باغچه پر از گل های پامچال بود. زرد، سفید، صورتی، قرمز. وسط باغچه با گل های پامچال نوشته شده بود "دخترکِ من". 

با چشم هایی که از حدقه بیرون زده بود به باغچه خیره شده بودم. باغچه تمیز و مرتب شده بود، از خاک های تیره معلوم بود که تازه بهشون آب داده شده. باز هم گل های زنبق توی باغچه خودنمایی می کردن، گل هایی که خیلی وقت پیش خشک شده بودن و حالا انگار تازه کاشته شده بودن، چشمم رو دورِ حیاط چرخوندم، حیاط شُسته شده بود. 

درِ سالن رو باز کردم. عطر گل توی صورتم پاشید. خونه غرقِ گل بود. در و دیوارِ خونه پُر از گل بود. خونه از تمیزی برق می زد. از بوی گل به وجد اومده بودم و هیجان زده شده بودم. چشمم افتاد به عروسکِ سر مدادی. بین هر کدوم از دسته های گل، یه مداد با عروسکی روی سرش، جاسازی شده بود. گیج شده بودم و نمی فهمیدم که چه کسی اومده تو خونه و این کارها رو کرده. آروم آروم رفتم سمتِ نزدیک ترین دسته ی گل. مداد رو از توش بیرون کشیدم. عروسک روی مداد، زی زی گولو بود. ناخودآگاه خندیدم. صدای پایی باعث شد با ترس به عقب برگردم. 

با دیدنِ کله ی سبز و بزرگی با وحشت جیغ کشیدم و به عقب پریدم. همراه با صدای جیغِ من، صدای داد مردونه ای هم بلند شد و کله ی سبز روی زمین افتاد و صورتِ علی جلوی چشمم ظاهر شد. با چشم های درشت شده زل زده بودم بهش. قلبم تند تند می زد و آب دهنم خشک شده بود، اون هم انگار دستِ کمی از من نداشت چون رنگش زرد شده بود، یعنی تمام چیزهایی که دیشب دیده بودم خواب نبوده؟! واقعا علی برگشته بود؟! مطمئن بودم که الان دیگه خواب نیستم و این پسری که کاملا آراسته و مرتب جلوم ایستاده، علیه! 

لب های علی تکون خورد و زیر لب گفت:

- سارا. 

به چشم هاش نگاه کردم، چشم های عسلی براقش. دست عروسک رو توی دست هاش فشار می داد و این پا و اون پا می کرد. نگاهی به عروسک که جلوی پاش افتاده بود، انداختم. عروسکِ بزرگی از شِـرِک بود. دوباره به علی نگاه کردم. نمی دونستم باید چی کار کنم! یاد دیشب و حرف هایی که بهش زده بودم افتادم. وای! من به علی گفتم ازش متنفرم. خاک بر سرت سارا! این بود اون ابرازِ علاقه ای که ازش دم می زدی؟ چیه؟ چی می گی تو این وسط؟ نکنه توقع داری با این همه وقتی که منو توی بی خبری گذاشته بود، الان بپرم بغلش و بگم علی جون من عاشقتم، اصلا هم مهم نیست که تو دو ماه رفته بودی با میترا جونت خوش می گذروندی. نمی تونم این قدر خودم رو کوچیک کنم. اگه دوستم داشت این همه مدت نمی رفت خوش گذرونی. پس اون کارها و رفتارهاش چی بود؟ این کارهایی که الان داره می کنه چیه؟ چرا تو باغچه نوشته "دخترکِ من"؟ این همه گل و کادو برای چیه؟ وای علی! از دستِ تو باید سرم رو بکوبم به دیوار. 

یه قدم اومد جلو، دست هاش رو روی شونه هام گذاشت و گفت:

- سارا یه حرف هایی هست که ... 

نذاشتم حرفش رو بزنه، دست هاش رو از روی شونه هام پس زدم و با عصبانیت نگاش کردم. سرش رو انداخت پایین. از کنارش رد شدم و با شونه ام تنه ی محکمی بهش زدم و رفتم توی اتاقم و در رو محکم بستم. خودم رو پرت کردم روی تخت و سرم رو توی بالش فرو کردم. 

صدای زنگ در بلند شد. یعنی کی اومده بود؟ از جام بلند شدم و خواستم برم سمتِ در که یادم افتاد علی توی خونه ست. ای وای! نکنه بقیه از اومدنِ علی با خبر شده بودن و حالا برای دیدنش اومده بودن؟! اَه لعنت به این شانس! اصلا تو موقعیتی نبودم که بتونم نقش بازی کنم. اونم نقشِ کسی که بعد از مدت ها انتظار، دلش نمی خواد لحظه ای از عشقش دور باشه!

چند ضربه به درِ اتاقم خورد و از پشتِ در صدای آروم و ملایمش رو شنیدم.

- سارا، مادر و خواهرت اومدن. سارا ...

می خواست حرفی بزنه ولی منصرف شد. صدای نفس های بلندش رو از پشت در هم می شنیدم. صدای مامانم رو شنیدم که داشت صدامون می زد. صدای پای علی رو شنیدم که از اتاق دور شد و بعد از اون صدای ماچ و بوسه (!). حتما مامانم داشت دامادش رو می بوسید. سهم مامانم از علی بیشتر از سهمِ من بود. هه! چه مسخره.

در باز شد و من سه متر از جا پریدم. سیما بود که سرش رو انداخته بود پایین و بی اجازه وارد شده بود. از روی تخت بلند شدم و با عصبانیت گفتم:

- شاید من لخت بودم! خجالت نمی کشی این جوری می پری تو اتاق؟

خنده ی مسخره ای کرد و گفت:

- ایول به خودم که مچتون رو گرفتم، پس دیشب تا حالا تلافی این دو ماه رو در آوردین؟

از حرف های بی شرمانه ای که سیما می زد گوش هام داغ شد. یکی زدم تو سرش و گفتم:

- تو شرم و حیا نداری؟

نیشش رو تا بناگوش باز کرد و گفت:

- تو داری می گی لخت بودی، اون وقت من بی شرمم؟

- برو بابا، روانی!

- تو چرا آماده نیستی؟

- آماده واسه چی؟

- زکی! تازه می گی آماده واسه چی؟ ناسلامتی مهمونیه ها! فکر کردی این همه گل و بلبل چیه دورِ خونه؟

اخم هام رو توی هم کشیدم و گفتم:

- مهمونی؟ کدوم مهمونی؟ تو خونه ی من مهمونیه و من خودم خبر ندارم؟ یعنی چی؟

سیما با دست روی دهنش زد و گفت:

- خاک به سرم! سوتی دادم. پس تو خبر نداشتی، ای وای! سورپرایز بوده؟ چه گندی زدم!

- سیما، درست حرف بزن ببینم چه خبره؟

سیما از اتاق پرید بیرون و گفت:

- من دیگه هیچی نمی گم، فقط یه لباسِ درست و درمون بپوش الان مهمون ها می رسن!

به محضِ این که سیما رفت، شیرین اومد توی اتاق! این کی اومد؟ من اصلا صدای زنگ رو نشنیده بودم! شیرین بغلم کرد و گفت:

- وای سارا جونم! خوشحالم که بالاخره این چشم انتظاری تموم شد. بالاخره علی برگشت. خیلی نگران بودم که دیگه برنگرده ولی انگار گلوش بد جوری این جا گیر کرده بوده.

لپم رو کشید و گفت:

- چی می خوای بپوشی؟

یقه ی شیرین رو گرفتم و گفتم:

- این جا چه خبره؟ چرا این قدر همتون مشکوک می زنید؟ لباس برای چی بپوشم؟ قضیه ی مهمونی چیه؟

شیرین رفت سمتِ کمدِ لباس هام و همون جور که دنبالِ لباس می گشت گفت:

- یه تیر و دو نشونه! اینا که می بینی نتیجه ی زحمت علی آقا، مامانش و خواهرشه.

لباسِ نقره ای رنگی بیرون کشید و همون طور که رو به من می گرفتش گفت:

- فکر کنم این خوب باشه، هم شیکه، هم پوشیده ست. دامنش که ماکسیه، آستین هاشم که سه ربعیه. شال و روسری هات کجان؟

- تو کشوی اولی. شیرین نمی خوای بگی این جا چه خبره؟

همون طور که می رفت سمتِ کشو یه مرتبه ایستاد و برگشت طرفم. دستم رو گرفت و منو کشید سمتِ حموم. هُلم داد توی حموم و گفت:

- نگاش کن چه قدر ژولی پولی شده! سریع یه دوش بگیر و بیا بیرون الان مهمون ها می رسن.

و شروع کرد به باز کردنِ دکمه های مانتوم. با کلافگی یکی دو تا از دکمه هام رو باز کردم و گفتم:

- نکنه می خوای منو حموم هم بدی؟ برو بیرون نیم ساعت دیگه میام.

از حموم که بیرون اومدم، فاطمه، سیما، شیرین، ضحی، لعیا و ژاله تو اتاق بودن و داشتن به خودشون می رسیدن! تا چشمشون به من افتاد، شروع به هورا کشیدن کردن و اومدن سراغِ من. سر و صورتم رو می بوسیدن و بهم تبریک می گفتن و من فقط نگاشون می کردم و لبخند می زدم. در برابرِ این همه ابرازِ احساساتشون چه کاری از من بر می اومد جز این که خیلی عاشقانه با علی برخورد کنم. من که تا الان نذاشتم کسی چیزی بفهمه چرا الان باید همه چی رو خراب کنم. امروز رو هم می گذرونم و بعدش من می مونم و علی.

منو روی صندلی میز آرایش نشوندن و مشغولِ آرایش کردنم شدن. هر کدومشون یه کاری انجام می دادن. یکی موهام رو سشوار می کشید، یکی به صورتم کرم می زد، یکی ناخن هام رو لاک می زد. چهار پنج نفر دورم ایستاده بودن و تند و تند آرایشم می کردن. کارشون که تموم شد، خودم رو توی آینه دیدم، جیغی کشیدم و گفتم:

- این چه وضعیه؟ مگه عروس درست کردین؟ چه خبره این همه آرایش؟!

گوش پاک کنی برداشتم و کمی مرطوب کننده روش مالیدم و مشغولِ پاک کردن دنباله ی خطِ چشمم شدم. با برسِ سایه، سایه ام رو کمرنگ تر کردم. روی دستمال کاغذی، چند بار بوسه زدم تا رژ لبم کمرنگ تر بشه!

لباس نقره ای رو ضحی برام آورد و گفت:

- فکر کنم خیلی بهت بیاد.

- یه باره، یه لباسِ سفید می آوردین با دامنِ پف پفی و عروسم می کردین! این مسخره بازی ها چیه؟ هیچ کدوم نمی خواین حرف بزنین؟ یعنی تمام این کارها به خاطرِ برگشتنِ علیه؟ اون جشن رو که من باید بگیرم، نه شماها! می شه یکی توضیح بده.

همه با سکوت و لبخند نگام می کردن. پُفی کردم و شالم رو از دستِ ژاله گرفتم. ناخودآگاه یادِ قرار میترا و علی افتادم که ژاله شاهدش بود. سرم رو تکون دادم تا فکرهای مسموم رو از ذهنم بیرون بریزم. جلوی آینه ایستادم و شالم رو روی سرم مرتب کردم. شالِ مشکی با رگه های نقره ای.

آماده که شدم، همه با هیجان از اتاق بیرون رفتن و فقط شیرین موند. با کلافگی گفتم:

- این مسخره بازی ها چیه؟

با لحن بدی گفت:

- خفه، لطفا آبرو ریزی نکن که همه بفهمن این همه وقت از علی بی خبر بودی. خیلی شیک و عاشقونه رفتار می کنی، همون جوری که توی عمقِ وجودت دوست داری با علی رفتار کنی. فهمیدی؟

نفسم رو با صدا بیرون دادم و گفتم:

- همیشه زور می گی.

شیرین دستش رو پشتم گذاشت و به بیرون از اتاق هُلم داد. به راهرو که رسیدیم، چشمم به پله ها افتاد و لبخندِ تلخی زدم. اگر الان از این پله ها می افتادم علی چه عکس العملی نشون می داد؟ قطعا هیچی! پس بهتر بود سنگین و رنگین برم پیشِ بقیه بشینم. سرم رو بالا آوردم و با دیدن جمعیتی که توی سالن نشسته بودن، شگفت زده شدم! تقریبا پنجاه، شصت نفری توی سالن بودن و از در و دیوارِ خونه گل و کادو می بارید! چشم هام چهار تا شد و گفتم:

- یا علی! این جا چه خبره؟

سینا هر هر خندید و گفت:

- علی جون بیا، به این بهونه می خواست اسمت رو صدا بزنه که بری سراغش.

همه زدن زیر خنده و متوجه ی کسی شدم که از سمتِ چپم داشت بهم نزدیک می شد. سرم رو برگردوندم و با دیدنش دلم هری ریخت پایین. صدای آهنگ توی فضا پیچید.

دارم میام پیشت جاده چه همواره

هوا چقدر بوی عطر تو رو داره

علی بود، با کت و شلوار نقره ای و پیراهنِ مشکی که رگه های نقره ای داشت! با تمام وجودم آه کشیدم. لعنتی چه قدر هم بهش می اومد! موهاش رو بالا زده بود و چند تار موهاش توی صورتش ریخته بود. شیرین دو تا پله رو پایین رفت و کنارِ فاطمه ایستاد. علی بهم نزدیک تر شد.

جاده چه همواره هوا چقدر صافه

شب داره موهای سیاشو می بافه

فقط تو می فهمی امشب چه خوشحالم

از این خوشی لبریز رویاییِ حالم

لبخندِ قشنگی که روی لبش بود و شیطنتی که توی چشم هاش بود داشت دیوونم می کرد. از پایین پله ها دستش رو به سمتم دراز کرد.

امشب تو هم مثل خودم چه بی تابی

از شوق این دیدار اصلا نمی خوابی

یادِ فیلم های قدیمی خارجی افتادم که مردها دستشون رو برای خانوم ها دراز می کردن تا از کالسکه پیاده بشن و ناخودآگاه لبخندِ کجی زدم.

از این ور جاده تا اون ور جاده

میام آخه چشمات وعده بهم داده

صدای دست زدن بلند شد و مجبور شدم دستم رو توی دستِ علی بذارم. فقط نمی دونستم اگر اجباره چرا دارم ذوق مرگ می شم؟!

میام که باز دستات رفیق دستام شه

دوباره تو عمق نگاهِ تو جا می شه

نگاهمون تو هم گره خورده بود. دو تا پله رو پایین اومدم و دستِ علی رو ول کردم، اما علی دستش رو دور کمرم حلقه کرد و منو به خودش چسبوند. آخ که چه قدر دلم برای این کارهاش تنگ شده بود، ولی دیگه دلم باهاش صاف نبود. حسِ این که شاید دوباره ولم کنه و بره داشت داغونم می کرد. می ترسیدم از این که برای جدایی اومده باشه و این آرامشِ قبل از طوفان باشه.

همون طور که توی آغوش علی بودم با بقیه احوال پرسی کردم. به پرهام که رسیدیم، سرم رو انداختم پایین و باهاش سلام و علیک کردم. روم نمی شد به چشم هاش نگاه کنم. با لعیا روبوسی کردم و از کنارشون رد شدم.

بالاخره به مبلِ دو نفره ای رسیدیم که میزِ مقابلش پُر از کادو بود. هر دو با هم روی مبل نشستیم. آهنگِ بعدی که شروع شد، تازه فهمیدم که این جا چه خبره!

جشن تو جشن تولد تموم خوبی هاست

جشن تو شروع زیبای تموم شادی هاست

تولدت مبارک، تولدت مبارک

تولدت مبارک، تولدت مبارک

لبخند پت و پهنی روی لبم نشست و به علی نگاه کردم. لبخندِ قشنگش با چشمکی که زد تکمیل شد! تازه یادم افتاد که پنجمِ مرداده و روزِ تولدم.

امشب شب ما غرق گل و شادی و شوره

مازیار ستاره رو بغل گرفت و جلوی ما شروع کرد به رقصیدن. به ستاره که توی بغلش بود اشاره می کرد و با آهنگ می خوند.

از جشن ستاره، آسمون یه پارچه نوره

بعد از مدت ها خنده به لب هام اومده بود. با اشتیاق به بقیه نگاه می کردم. انگار این من بودم که دو ماه رفته بودم مسافرت و خانوادم رو ندیده بودم. یه جورایی دلم برای همشون تنگ شده بود.

امشب خونمون پر از طنینِ دلنوازه

تو کوچه پر از نوای دلنشین سازه

کم کم مردهای دیگه هم می اومدن وسط. منان، بیژن، سبحان و محمود خیلی جالب و خنده دار خودشون رو تکون می دادن و مثلا می رقصیدن. همیشه از مردهایی که بلد نبودن برقصن خوشم می اومد! با خنده نگاهشون می کردم و غم هام رو فراموش کرده بودم.

پرهام اومد سراغِ علی و کشوندش وسط تا برقصه. علی که می دونستم دوست نداره جلوی خانوم ها برقصه با صورتِ قرمز شده با پرهام رفت و 

 .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::. 

فقط بشکن می زد و منو نگاه می کرد.

عزیزم هدیه ی من برات یه دنیا عشقه

زندگیم با بودنت درست مثل بهشته

تو خونه سبد سبد گل های سرخ و میخک

عزیزم دوست دارم تولدت مبارک

جوری نگام می کرد که انگار حرفش رو با این ترانه بهم می زد. با آهنگ همراهی کرد و با لبخونی گفت:

- تولدت مبارک.

لبم رو به دندون گرفتم و فقط نگاهش کردم. چه قدر بده که تو اوج خوشحالی کسی که دوستش داری عاملِ ناراحتیت بشه. کسی که برات جشن گرفته خودش جشن رو کوفتت کنه. احساسات متضادم دیوونم می کرد و نمی ذاشت بهم خوش بگذره. نگاهم رو ازش گرفتم و به بقیه نگاه کردم که فارغ از هر غم و غصه ای می رقصیدن، دست می زدن و با آهنگ می خوندن.

جشن تو جشن تولد تموم خوبی هاست

جشن تو شروع زیبای تموم شادی هاست

جشن تو طلوع یک روز مقدسه برام

وقت شکر گزاری به سوی درگاه خداست

نگاهم به سینا افتاد که با کیکِ بزرگی به سمتم می اومد. محمود، علی رو کنارم نشوند و سینا هم کیک رو، روی میز گذاشت. به محضِ دیدنِ کیک از خنده منفجر شدم. بی اراده دستم رو، روی شونه ی علی زدم و گفتم:

- خیلی با حالی، دمت گرم!

ابروهای علی رفت تو هوا و چشم هاش درشت شد. میون اون همه سر و صدا، صداش رو شنیدم که گفت:

- قابلی نداره دخترکم.

کیکم یه پیرمرد بود با موهای سیخ سیخیِ سفید! شاید علی می خواست این جوری اون پیرمردِ بیچاره رو تیکه تیکه کنه! از افکارِ خودم به خنده افتادم و علی هم با شوق نگاهم می کرد. دستش رو کرد توی جیبِ کتش و پیرمردِ پلاستیکی رو از جیبش در آورد و روی کیک گذاشت. داشتم از خنده روده بر می شدم. سرم رو تکون دادم و با خنده گفتم:

- خیلی دیوونه ای علی.

علی خندید و گفت:

- دیوونم کردی.

امشب تو ببین چه شور و حالی و صفایی

راستی که گل سر سبد محفل مایی

امشب رو لب ها گل های خنده واسه ی توست

آرزوی ما بخت بلند در طالع توست

میون دست و شادی بقیه، شمع بیست و شش رو فوت کردم. خواستم عروسکِ پیرمرد رو از

روی کیک بردارم که علی زودتر از من برش داشت و گفت:

- نه نه نه! این بهتره پیشِ من بخوابه.

لپ هام رو از داخل گاز گرفتم که نخندم و چپ چپ به علی نگاه کردم. با چاقو، موهای پیرمرد رو بریدم و توی بشقاب گذاشتم. علی بشقاب رو از دستم گرفت و گفت:

- مطمئنی موهاش رو خوب شُسته؟

لبخندی زدم و گفتم:

- بهتر از خوردنِ دل و رودشه.

سلیمه خانوم و مامانم مشغولِ پخش کردنِ کیک شدن و فاطمه و سیما هم شربت تعارف می کردن. کم کم وقتِ باز کردن کادوها شد. هر کادویی رو که بر می داشتیم، کسی که آورده بودش اعلام می کرد که اینو برای من آورده یا علی.

حالا می فهمیدم منظورشون از یه تیر و دو نشون چی بود، هم مهمونی برگشتنِ علی بود و هم مهمونی تولد من و عجب روزی علی برگشته بود!

اصلا حواسم به کادوهایی که باز می کردم نبود و تمام مدت چشمم دنبالِ پیدا کردن کادویی بود که علی برام آورده باشه. کادوها تموم شد و خبری از کادوی علی نبود. هیچی نگفتم. پس تمام این تدارکات کارِ مادر و خواهرش بوده نه خودش. پس بیخود نبود که دلم شور می زد، این آرامشِ قبل از طوفان بود.

قبل از این که کسی سراغِ کادوی علی رو بگیره، فاطمه گفت:

- علی، کادوی سارا رو کجا قایم کردی؟

علی نگاه مظلومی بهش انداخت و گفت:

- چرا هیچ کس از سارا نمی پرسه کادوی من کو؟

تعجب زده گفتم:

- من از کجا می دونستم که تو اومدی؟ من اصلا غافلگیر شدم.

سیما با شیطنت گفت:

- اِ! سارا چرا دروغ می گی؟ خوبه دیشب تا حالا کلی واسه ی هم لاو ترکوندین، بعد می گی خبر نداشتی علی اومده؟

هاج و واج به سیما نگاه کردم. کسی باور نمی کرد که من دیشب رو جزیی از خوابم فرض کرده بودم و باورم نشده بود که علی برگشته باشه و بدتر از اون علی رو از اتاق بیرون کرده باشم! با نگرانی به علی نگاه کردم. بازم تنها کسی که توی اون لحظه بهش پناه برده بودم، علی بود. علی دستش رو خیلی آروم روی شونه ام گذاشت، جوری که اصلا سنگینی دستش رو حس نمی کردم. انگار که فقط برای حفظِ ظاهر این کار رو کرده باشه. لبخندی زد و گفت:

- سارا که نمی دونست امروز قراره جشن بگیریم، پس چه طوری باید برای من کادو می خرید. در ثانی، من تازه از سفر اومدم و باید براش سوغاتی بیارم و امروز هم که تولدشه براش یه کادوی ویژه دارم.

دستش رو برد زیرِ سبدِ گل زنبقی که روی میز بود و از زیرِ سبد، یه جعبه بیرون آورد و گرفت طرفم.

- تقدیم به سارا که این سفر رو فقط به خاطر خودش رفتم، تولدت مبارک دخترک.

با تموم شدنِ حرف علی، همه دست زدن و شیرین گفت:

- دخترک، باز کن ببینیم چی برات خریده.

لبخندِ قدر شناسانه ای زدم و کادو رو باز کردم. یه جعبه ی جواهر داخلش بود و زیرِ جعبه یه پاکتِ سفید بود. سیما خندید و گفت:

- اوه اوه! نامه ی فدایت شوم هم که نوشته.

علی سرش رو به گوشم نزدیک کرد و آهسته گفت:

- سارا، خواهش می کنم این پاکت رو فقط خودت باز کن، وقتی تنها بودی.

صداش پر از خواهش و تمنا بود. نگاهش کردم، چهرش خیلی نگران بود، دلم طاقت نیاورد نگرانیش رو ببینم و با اطمینان گفتم:

- خیالت راحت باشه.

نفسش رو با صدا بیرون داد و گفت:

- ممنونم.

لبخندی زدم و جعبه ی جواهر رو باز کردم. سرویس فوق العاده زیبایی توی جعبه بود. طلای سفید بود با سنگ های کوارتز بنفش. رنگِ مورد علاقه ام. با باز شدن درِ جعبه صدای دست بلند شد و من با آرامشِ عجیبی به علی نگاه کردم و گفتم:

- ممنونم علی، خیلی قشنگه. ممنونم که به یادم بودی، من خودمم تولدِ خودم رو یادم نبود.

- قابلت خیلی بیشتر از این چیزهاست.

سرش رو به گوشم نزدیک تر کرد و گفت:

- ولی کادوی اصلی توی اون پاکته.

گیج نگاهش کردم و گفتم:

- چی توی پاکته؟

- خودت وقتی بخونیش متوجه می شی.

حدودِ ساعت نُه بود که زنگِ در رو زدن و شام رو آوردن. همه مشغولِ پهن کردنِ سفره شدن و هیچ کس نمی ذاشت من و علی دست به چیزی بزنیم. کنارِ همدیگه روی مبل نشسته بودیم و با سکوت به بقیه نگاه می کردیم. منتظر بودم مثلِ همیشه علی سکوت رو بشکنه و برای حرف زدن پیش قدم بشه. یادِ حرف های پرهام افتادم که می گفت هیچ وقت باهاش حرف نمی زدم، پس باید یه بار هم که شده من سرِ صحبت رو باز می کردم. برگشتم طرفش و گفت:

- علی؟

همزمان با من علی هم به سمتم برگشت و گفت:

- سارا؟

چند لحظه به هم نگاه کردیم و بعد هر دو خندیدیم. علی گفت:

- خانوم ها مقدمن.

- نه، لطفا اول تو بگو.

- نه دیگه، جر زنی نکن.

- خب، می خواستم بپرسم، توی اون پاکت چیه؟

- منم می خواستم بپرسم پاکت رو کجا گذاشتی؟ یه وقت گم نشه یا دستِ کسی نیفته.

معلوم بود که خیلی چیزِ مهمیه که این قدر نگرانشه! با اطمینان گفتم:

- جاش امنه، خیالت راحت.

با بی قراری گفت:

- کجا گذاشتیش؟ یه وقت کسی پیداش نکنه! ممکنه کنجکاو شده باشن و برای شیطنت هم که شده برن سراغش.

خندیدم و گفتم:

- عمرا نمی تونن برن سراغش.

- مگه کجا گذاشتی؟!

چند لحظه نگاش کردم و بعد گفتم:

- گذاشتمش تو لباسم.

نگاهی به لباسم کرد و گفت:

- لباست که جیب نداره! نکنه ...

نگاهش رفت سمتِ یقه و سینه ام. یه تای ابروش رفت بالا و گفت:

- چرا هر چی دمِ دستت می رسه می ذاری اون تو؟ موبایل، پاکت ...

سرش رو با کلافگی تکون داد و ادامه داد:

- عروسکِ سر مدادی!

از اشارش به اون روزی که با سرِ عروسک سینه ام رو خارونده بودم، خجالت کشیدم و سرم رو پایین انداختم. علی با خنده گفت:

- حالا یه وقت نیفته بیرون.

پُقی زدم زیرِ خنده و گفتم:

- نه، خیالت راحت. راستی من پاکت رو تا کردم، نکنه خراب شده باشه؟ چی توی پاکته؟

- نه، خراب نمی شه. یه کاغذه، در واقع یه جور سنده.

- سند؟ چه جور سندی؟

نفس عمیقی کشید و گفت:

- سندِ آزادی.

با تعجب نگاش کردم. خواستم بازم سوال بپرسم اما بیتا صدامون کرد و گفت:

- سفره دیگه کامل شده، نمی خواین قدم رنجه کنید؟

تازه حواسمون به سفره افتاد که همه دورش نشسته بودن و زل زده بودن به ما! با خنده بلند شدیم و کنارِ همدیگه سرِ سفره نشستیم. باز هم علی برام غذا کشید، غذای خوشمزه ای بود و اگر فکر و خیالِ میترا نبود، حتما تمام و کمال گوشت می شد به بدنم!

همه مشغولِ خوردن بودن و صدای صحبت و تعارف کردن و خوردنِ قاشق و چنگال به همدیگه و صداهای دیگه با هم مخلوط شده بود. صدای پرهام رو از بین صداهای دیگه شنیدم.

- لعیا یه تیکه رونِ مرغ بده.

لعیا که ظرفِ مرغ نزدیکش بود برای پرهام یه تیکه مرغ گذاشت، پرهام خندید و با لحنِ آواز مانندی گفت:

- یه رون داد و دمش گرم، دمش گرم بابا، دمش گرم!

لعیا خندید و با صدای آرومی که فقط پرهام بشنوه گفت:

- این دل دیوونشه، الهی که یه تار از ...

دستش رو کرد توی موهای پرهام و ادامه داد:

- موی سیاش کم نشه.

بعد هم یه دونه از موهای پرهام رو گرفت و از بیخ کند. همه غش غش خندیدن و منم بی اراده خندیدم. لعیا که فکرش رو نمی کرد کسی حواسش به اون دو تا باشه، قرمز شد و با خجالت سرش رو انداخت پایین. سبحان لپ ژاله رو بوسید و خوندن رو ادامه داد:

- یه ماچ داد و دمش گرم، دمش گرم بابا، دمش گرم.

علی کنترلِ تلویزیون رو که کنارِ دستش بود، برداشت و مثلِ میکروفون گرفت جلوی دهنش و دستش رو گرفت سمتِ منو شروع کرد به خوندن.

- چشم سیاش خماره.

ساکت شد و شیرین با حالت مرموزی جواب داد:

- دمش گرم بابا، دمش گرم.

علی با صدای پُر احساسی ادامه داد:

- لپاش گلِ اناره.

این بار صداهای بیشتری رو شنیدم.

- دمش گرم بابا، دمش گرم.

علی:

- لب لبِ قلوه داره.

صدای خوندن بقیه با صدای دست زدنشون قاطی شد.

- دمش گرم بابا، دمش گرم.

علی:

- کُشته با یک اشاره.

- دمش گرم بابا، دمش گرم.

علی با انگشتاش گونه ام رو به آرومی کشید و دستش رو برد سمتِ لبش و بوسه ای روی

سر انگشتاش زد و ادامه داد:

- یه ماچ داد و دمش گرم.

- دمش گرم بابا، دمش گرم.

صدای دست زدنِ پی در پی بقیه، اختتامیه ی ترانه خونیِ علی شد. لپ هام داغ شده بود، قلبم تند تند می زد، نفس هام کوتاه شده بود، زل زده بودم توی چشم هاش و هیچی نمی تونستم بگم. علی، کاش نرفته بودی امریکا. کاش حداقل با میترا نمی رفتی، که اگر نرفته بودی شک نکن که الان جلوی همه بغلت می کردم ولی الان چه کاری ازم بر میاد جز این که فقط بغض کنم و نگات کنم. صدای شیرین رو شنیدم که با ناباوری می گفت:

- وای خدایا شکرت! بالاخره این دختره ی دیوونه گریه کرد، الهی قربونت برم سارا جونم.

با تعجب به صورتم دست کشیدم. اشک هام روی گونه هام سُر می خورد، حتی نفهمیدم کی گریه ام گرفت. انگار فقط منتظرِ علی بودم تا اشک هام رو براش بریزم! بغضم باز شده بود و هر قطره اشکی که روی گونه ام می چکید، کم شدنِ وزنش از بدنم رو احساس می کردم! داشتم سبک می شدم! 

همه ساکت شده بودن و حتی صدای قاشق و چنگال هم نمی اومد. ضحی با شیطنت گفت:

- ای بابا! چرا همه زل زدین به این بیچاره؟ تا حالا گریه ندیدین؟ غذاتون سرد شد.

داشتم به هق هق می افتادم، قبل از این که آبرو ریزی بشه، با صدای لرزونی گفتم:

- ببخشید، من الان بر می گردم.

از سرِ سفره بلند شدم و به اتاقم پناه بردم. لبه ی تخت نشستم و به عادت همیشگی، بالش رو جلوی دهنم گرفتم. اشک هام گلوله گلوله روی بالش می چکید. بالش رو ول کردم و رفتم جلوی آینه نشستم. دستمالی برداشتم و توش فین کردم. یه دستمالِ دیگه برداشتم و اشک های صورتم رو به آرومی پاک کردم تا آرایشم به هم نریزه. چه مکافاتی بود این آرایش کردن. قبلش هزار جور دردسر بکش تا آرایش کنی، بعدش هم باید کلی مواظب باشی به هم نریزه، عاقبت هم باید با کلی بدبختی پاکش کنی.

صدای سرفه ای باعث شد از توی آینه به پشتِ سرم نگاه کنم. علی دم در ایستاده بود. فین فینی کردم و اشک هام رو پاک کردم. علی گفت:

- می دونم همه ی اینا از بی فکریِ منه، می دونم مقصرم سارا ولی یه حرف هایی هست که باید بشنوی. شاید حرف های خوشایندی نباشن ولی دلیلِ رفتنم رو تا حدودی توجیه می کنه ولی باز هم بهت حق می دم دلخور باشی.

بدجور دلخور و دلگیر بودم، ولی نمی خواستم علی بفهمه. آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

- من که حرفی نزدم، همین که جلوی خانوادم آبروم رو حفظ می کنی برام کافیه، نمی خواد این قدر به خودت سخت بگیری، از اول هم قرارمون همین بود، هر کسی زندگی خودش رو داره و لازم نیست به دیگری توضیح بده. پس این قدر خودت رو درگیرِ جواب دادن به من نکن. ما که ... ما که چیزی بینمون نیست که بخوام ازت توقعی داشته باشم.

دوباره اشک هام روی گونه هام چکید. علی با چشم های براقش نگاهم می کرد. دهنش برای گفتن حرفی باز شد اما قبل از این که چیزی بگه گفتم:

- نمی خواد توضیحی بدی، بهتره بری، منم الان میام.

موقع گفتن این حرف ها، اشک هام روی صورتم روون شده بود. زبونم یه چیزی می گفت و اشک هام یه چیزِ دیگه. نمی دونم علی حرفِ کدومشون رو باور کرد که سرش رو پایین انداخت و اومد کنارم، لبه ی تخت نشست و گفت:

- سارا، شاید تو هیچ احساسی به من نداشته باشی ولی من ...

سرش رو تکون داد و نفس عمیقی کشید و گفت:

- من خودم رو در برابر کارهایی که کردم مسئول می دونم، من به عقدی که بینمون خونده شده احترام می ذارم و تا زمانی که این عقد باطل نشده، من بهش پایبندم.

سکوت کرد. دستمالی برداشت و اشک هام رو پاک کرد و گفت:

- بهتره بریم پیشِ مهمون ها.

لحظه شماری می کردم که مهمون ها برن و پاکت رو باز کنم. نمی دونستم چی توشه که علی بهش می گه: «سندِ آزادی»! بالاخره همه رفتن و من و علی که دمِ در ایستاده بودیم و بدرقشون می کردیم، با هم تنها شدیم.

بعد از مدت ها دوباره من مونده بودم و علی، تنهای تنها. احساسِ عجیبی داشتم. حسِ ترس، علاقه، دلتنگی، سردرگمی.

علی در رو بست و به من نگاه کرد. من هم به علی نگاه می کردم و نمی دونستم قراره چه اتفاقی بیفته. ناخودآگاه یادِ حرف علی افتادم که همیشه می گفت: «نگران نباش، قرار نیست هیچ اتفاقِ خاصی بیفته.» قبلا با این حرفش آرامشِ عجیبی می گرفتم ولی حالا احساس می کردم اگر این حرف رو بهم بزنه یعنی هیچ ارزشی براش ندارم. حسی قلقلکم می داد که دوباره این سوال رو ازش بپرسم و پرسیدم:

- حالا چی می شه؟

چند ثانیه توی چشم هام خیره شد، باز هم نگاهش رفت سمتِ لب هام. یه قدم عقب رفتم. نگاهش برگشت سمتِ چشم هام. سرش رو انداخت پایین و گفت:

- من می رم تو اتاقم. فعلا بیدارم، اگه دوست داشتی، با هم صحبت می کنیم.

پشت سرِ علی از پله ها بالا رفتم و دمِ در اتاق هامون، دوباره نگاهی به هم انداختیم. هر دومون ایستاده بودیم، انگار که منتظر بودیم دیگری اول بره. بالاخره سکوت رو شکستم و گفتم:

- شب بخیر.

و رفتم تو اتاق و در رو بستم. به محضِ ورود به اتاق، شالم رو روی تخت انداختم و لباسم رو از تنم بیرون کشیدم. لباس راحتی پوشیدم و پاکت رو از لباس زیرم در آوردم. روی صندلیِ جلوی میزِ آرایش نشستم و پاکت رو باز کردم. داخلِ پاکت، چند تا برگه بود. تمامِ برگه ها به زبانِ انگلیسی بودن. کمی برگه ها رو زیر و رو کردم و به چند تا عکس رسیدم. عکس هایی که یه سری خط های رنگی روشون کشیده شده بود، عصبی سری تکون دادم و از برگه ی اول شروع کردم به خوندن.

آزمایش DNA، مارکرهای ژنتیکی، الل های مشابه، نمونه ی خون، نمونه ی مو و ناخن، تشخیص هویت، تشخیص اُبُوَّت.

خدای من! این آزمایش چه مفهومی داشت؟ تشخیصِ ابوت ... یعنی تشخیصِ رابطه ی پدر و فرزندی؟ این آزمایشِ علی بود! علی با کی؟ یعنی علی بچه داشت؟

با دستپاچگی برگه های بعدی رو ورق زدم. با چشم فقط دنبالِ دو تا کلمه می گشتم: negative ، positive. توی یکی از برگه ها چشمم افتاد به کلمه ی positive ...

جوابِ آزمایش مثبت بود، علی بچه داشت، شوهر من بچه داشت، بچه ای که مادرش من نبودم. برگه ها از دستم ول شد و سرم به دوران افتاد. چشم هام سیاهی می رفت، داشتم می افتادم، برای نگه داشتنِ خودم دست هام رو توی هوا تکون دادم اما فقط شیشه های ادکلن بود که دمِ دستم اومد و بهشون چنگ زدم. روی زمین افتادم و صدای به هم خوردن شیشه های ادکلن و شکستنشون توی سرم تکرار می شد. بوی تند و تلخ و شیرینِ عطرها شامه ام رو آزار می داد. سرم داشت منفجر می شد. حالت تهوع داشتم.

در باز شد و علی رو برعکس توی چهار چوبِ در دیدم. پاهاش به سقف چسبیده بود و سرش تو هوا معلق بود. انگار که برعکس روی سقف ایستاده بود. سرم رو به زحمت چرخوندم تا علی رو که داشت با سرعت به سمتم می اومد، بهتر ببینم. کنارم نشست و بغلم کرد. پاهام روی زمین بود و بالا تنه ام توی آغوشِ علی. سرم روی سینه اش بود و گوشم دقیقا مقابل قلبش. قلبی که محکم به دیواره ی سینه اش می کوبید. سرعت کوبشش غیر عادی بود! چند لحظه بعد، دستش رو زیر زانوهام گذاشت و از زمین بلندم کرد، اون قدر ضعف داشتم که حتی نمی تونستم اعتراضی بکنم، با بی حالی صداش زدم ولی اون قدر که بی رمق بودم، صدام رو نشنید.

از اتاق بیرون رفت و خیلی زود با لیوانی آبِ قند برگشت. یه دستش رو زیر گردنم گذاشت و کمی سرم رو بالا آورد. معده ام به سوزش افتاده بود، حالت تهوعم داشت بیشتر و بیشتر می شد. می دونستم اگر این آب قند رو بخورم، همون لحظه برش می گردونم. باید خودم رو به دستشویی می رسوندم. با هر بدبختی بود صداش زدم.

- علی.

سرش رو به صورتم نزدیک تر کرد و گفت:

- جانِ علی، جونم عزیزِ دلم.

صداش لرزون بود، صدای قشنگ و مردونه اش می لرزید. علی بغض کرده بود. اون قدر حالم بد بود که به زحمت تونستم بگم:

- تهوع دارم.

علی بدون معطلی بغلم کرد و بردم توی حموم. کنار روشویی که توی حموم بود گذاشتم زمین. به زحمت روی پاهام ایستادم و روی سنگ روشویی خم شدم. عُق زدم و محتویات معدم بیرون ریخت. علی دستش رو روی پیشونیم گذاشت و فشار داد. دستِ چپش هم دور کمرم حلقه شده بود و محکم نگهم داشته بود. سنگینی سرم رو، روی دستِ علی انداختم. اگر علی نبود تا الان کفِ حموم افتاده بودم. لرز کرده بودم و پوست تنم دون دون می شد. نفس نفس می زدم و معدم پیچ می خورد. مدت ها بود که این معده دردِ عصبی دست از سرم برداشته بود ولی انگار رفیقِ قدیمی دوباره پیداش شده بود.

گرمای دستِ علی روی پیشونیم حس خوبی بهم می داد، حس آرامش. با فشارِ دستش انگار انرژی خودش رو بهم منتقل می کرد. دستش که دورِ کمرم بود و نگهم داشته بود، حس سبکی بهم می داد. شیر آب رو باز کرد و روشویی رو شُست.

دستش رو پُر از آب کرد و جلوی دهنم گرفت. لبم رو روی نرمی دستِ علی گذاشتم و آب رو از توی دستش به دهنم کشیدم. کمی توی دهنم چرخوندم و بیرون ریختم. علی دوباره این کار رو تکرار کرد تا یه بار دیگه دهنم رو بشورم. دورِ لبم رو پاک کرد و صورتم رو شُست. چه قدر خوب بود که علی پیشم بود، چه قدر حضورش بهم امنیت می داد، ولی سکوتش آزارم می داد.

قطره های اشک دوباره راهِ خودشون رو باز کرده بودن. بغضِ دو ماهه از سرِ شب، سر باز کرده بود و داشت عمق خودش رو نشون می داد و حالا با این شوکِ لعنتی ... آخ علی، علی! من بهت احتیاج دارم علی، بهت وابسته شدم، دلبسته شدم. چرا داری این جوری ترکم می کنی؟

پس اون کادوی اصلی تولدم این بود؟ اون سندِ آزادی که می گفتی همین بود؟ آزادیت از شرِ من؟ اینو نشونم دادی که بگی یه بچه داری؟ که شاید بچه ی تو و میترا باشه! اینو نشونم دادی که راحت و بی دغدغه برم پی کارم؟ که پام رو از زندگی تو و میترا بیرون بکشم؟ پس میترا طلاق گرفته! اومدی که منو هم به طلاق راضی کنی؟ آخ علی چی کار کردی با من؟! خُردم کردی علی! چرا بین این همه آدم تو باید این خنجر رو بهم می زدی؟ چرا هنوز کنارمی؟ چرا نمی ری و راحتم کنی؟ اصلا چرا برگشتی؟ چرا کمکم می کنی؟ این ترحمت رو نمی خوام، این دلسوزیت رو، این نگرانی توی چشم هات رو، لرزش لب ها و صدات رو، هیچ کدوم رو نمی خوام. برو راحتم بذار، بهت هیچ احتیاجی ندارم. همون جور که تا الان سر کردم، بازم می تونم سر کنم. بازم می تونم زنده بمونم ولی زندگی، نه! دیگه زندگی نمی کنم، فقط زنده ام. تو روحم رو کُشتی علی، تو که عزیزترینم بودی، بدترین ضربه رو از تو خوردم.

خودم رو از حصارِ دست های علی بیرون کشیدم، دستم رو به دیوارِ حموم گرفتم و دولا دولا رفتم سمتِ در حموم. علی دنبالم اومد و خم شد که بغلم کنه. دستم رو جلوی صورتش گرفتم و با آخرین رمقی که داشتم گفتم:

- به من دست نزن.

دستش تو هوا معلق موند و با تعجب گفت:

- چرا سارا؟ چی شد یه دفعه؟ چرا این جوری شدی؟ بذار ببرمت دکتر.

سرم رو به چپ و راست چرخوندم و گفتم:

- نه، هیچی نمی خوام، فقط راحتم بذار، می خوام تنها باشم.

هنوز جمله ام تموم نشده بود که دوباه عُق زدم و نشستم روی زمین و کفِ حموم بالا آوردم. وای که چه افتضاحی شده بود! علی بازوم رو گرفت و بلندم کرد. بُردم سمتِ روشویی و دوباره دهنم رو شُست. بدون این که ازم اجازه بگیره، روی دست بلندم کرد و بردم روی تخت نشوند. مانتویی از تو کمدم در آورد و روی شونه هام انداخت. دستم رو گرفت و توی آستین مانتو کرد. اشک های لعنتیم بی امون می باریدن. این همه اشک از کجا می اومد؟ اون موقع که بهشون احتیاج داشتم نبودن و حالا که نباید سرازیر می شدن، انگار دیگه توی چشمم جاشون تنگ شده بود که برای رهایی عجله داشتن.

دکمه های مانتوم رو بست و شالِ مشکی و نقره ایم که روی تخت انداخته بودم رو سرم کرد و دوباره بغلم کرد و رفت سمت در حیاط. یقه اش رو چنگ زدم و گفتم:

- علی.

بدونِ این که بایسته، سرش رو به صورتم نزدیک کرد و گفت:

- جانِ دلم دخترکم. چه به روزِ خودت آوردی؟ چرا این جوری شدی؟

دلم می خواست بهش پوزخند بزنم و بگم: «من چه به روزِ خودم آوردم یا تو چه بلایی سرم آوردی؟ سند بچه داشتن و آزادیت رو نشونم می دی و بعد هم می گه چرا این جوری شدم؟»

کنار در حیاط ایستاد، پاش رو گذاشت به دیوار و زانوهام رو روی رونش گذاشت و دستش رو از زیرِ بدنم آزاد کرد. سوییچ ماشین رو از جا کلیدی برداشت. رفت توی حیاط و منو روی صندلی جلوی ماشین خوابوند. درِ کوچه رو باز کرد و ماشین رو بیرون برد و بعد از بستنِ در، با سرعت راه افتاد.

صداش رو می شنیدم اما خیلی ضعیف، نمی دونم من نمی تونستم خوب بشنوم، یا علی آهسته حرف می زد. تنها چیزی که از حرف هاش می فهمیدم فقط دخترک گفتن هاش بود. احساس می کردم داره به خودش بد و بیراه می گه و خودش رو سرزنش می کنه. کم کم داشتم بیهوش می شدم.

- حمله ی عصبی بوده، سابقه ی قبلی هم دارن؟

- بله متاسفانه.

- بدنش خیلی ضعیفه، باید تقویت بشه، فکر می کنم خیلی تحتِ فشارهای روحی و عصبی بوده، نباید چیزی بهش بگید که دوباره ذهنش رو درگیر کنه. این جور حمله های عصبی واقعا عذاب آور و دردناکن، هم برای خودش، هم اطرافیانش. خبرهای بد بهش ندین، بذارید یه مدت تو آرامش باشه. 

- حتما آقای دکتر، ممنونم. کی بهوش میاد؟

- سرمش داره تموم می شه، دیگه کم کم بهوش میاد.

- می تونم ببرمش خونه؟

- بله، حالِ جسمیش خوبه ولی مشکلش روحیه، آرامش بهترین درمانه.

- ممنونم دکتر.

نیمه هوشیار بودم و صداشون رو می شنیدم. کم کم چشم هام رو باز کردم و تونستم علی رو ببینم. کنارِ تخت نشسته بود و دستم توی دست هاش بود. آرنج هاش رو روی تخت گذاشته بود و پشتِ دستم رو به پیشونیش چسبونده بود. فقط لب هاش رو می دیدم. لب هاش باز و بسته می شد و نفس های عمیق می کشید. دستم رو از روی پیشونیش پایین آورد و روی لب هاش گذاشت. بوسه ی داغی پشتِ دستم گذاشت. نگاهم به چشم هاش افتاد، سرخ و مرطوب بودن. نگاهش به چشم هام افتاد. دستم رو از لبش دور کرد و به چشم هام خیر شد. با احتیاط گفت:

- سارا، بهتری؟

پلک هام رو، روی هم گذاشتم و سرم رو تکون دادم. صدای "خدا رو شکر" گفتنش رو شنیدم. دستم رو فشرد و گفت:

- یه کم دیگه صبر کن، سرمت که تموم شد می ریم.

کم کم داشت یادم می اومد که چه اتفاقی افتاده، واقعیت داشت روی سَرم آوار می شد. گرمی اشک رو گوشه ی چشم هام حس می کردم. از کنارِ چشمم سُر خورد و رفت بین موها و گوش هام. علی با انگشتش اشک هام رو پاک کرد. روم رو برگردوندم، نمی خواستم بیشتر از این شکستنم رو ببینه. گرمای انگشتانی که به زودی برای همیشه از دست می دادمشون رو توی تک تک سلول هام حبس می کردم. من، علی رو دوست داشتم، با تمام این اتفاقات دوستش داشتم ولی علی مالِ من نبود. از اول هم مالِ من نبود. نسیمی بود توی زندگیم که روزی وزید و حالا داشت عبور می کرد.

پرستاری اومد و سوزنِ سرُم رو از دستم در آورد. کمکم کرد روی تخت بشینم. علی کفش هام رو پام کرد و زیرِ بازوم رو گرفت تا از تخت پایین بیام. خیلی آروم قدم بر می داشتم. می ترسیدم از فردایی که نمی دونستم علی کنارم هست یا نه. نمی خواستم این لحظه ها تموم بشن. باید برای تمامِ عمرم این لحظه ها رو توی وجودم حک می کردم.

بغضِ کهنه ام خیالِ تموم شدن نداشت، هوای چشم هام ابری بود و گاهی بارش پراکنده داشت، گاهی هم دونه های بارون درشت تر می شدن و تگرگ می بارید، اون موقع بود که بینیم رعد و برق می زد و فین فین می کردم.

به ماشین رسیدیم و علی در رو برام باز کرد. آروم توی ماشین نشستم. علی صندلی رو بالاتر آورد تا تکیه بدم. سرم رو به پشتی گذاشتم و چشم هام رو بستم. دونه های اشک از بین پلک هام بیرون ریخت، کنارم نشست و ماشین به حرکت در اومد. سکوتِ توی ماشین آزارم می داد، دوست داشتم این روزهای آخر صداش رو بیشتر بشنوم. چه قدر دیر پرهام بهم هشدار داد! حالا که دیگه کار از کار گذشته بود ابراز علاقه ی من چه فایده ای داشت؟ کاش

حداقل حرف می زد تا صداش رو بشنوم.

- علی؟

- بله.

وای نه! چرا نگفت: «جانِ علی!»؟ چرا نگفت: «جونِ دلم عزیزم.»؟ کاش یه بار دیگه بهم بگه "دخترک"، برای آخرین بار. دستش رفت سمتِ پخشِ ماشین و صدای آهنگ توی فضا پیچید.

آغوشتو به غیرِ من به روی هیچ کی وا نکن

منو از این دلخوشی و آرامشم جدا نکن

ماشین رو نگه داشت و سرش رو گذاشت روی فرمون. چرا این جوری شده بود؟ چی شد که همه چیز به هم ریخت؟ چرا علی به هم ریخته؟ چرا علی پریشونه؟ رفتن که دیگه پریشونی نداره! پریشونی و در به دری مال منه، منم که باید تنها بمونم.

من برای با تو بودن پر عشق و خواهشم

واسه بودن کنارت، تو بگو، به هر کجا پر می کشم

برگشت سمتم، نگاهِ عسلیش دلم رو آب می کرد. بد جوری حال و هوای گریه داشتم، ولی نمی خواستم بازم گریه کنم، دستم رو توی دستش گرفت.

منو تو آغوشت بگیر، آغوشِ تو مقدسه

بوسیدنت برای من تولدِ یک نفسه

لب هاش می لرزید. نگاهش بین چشم هام و لب هام سرگردون بود. صورتم رو لمس کرد و اشک هام رو پاک کرد ولی هنوز این گونه ام رو پاک نکرده بود که اون یکی از اشک خیس می شد.

چشمای مهربونِ تو منو به آتیش می کشه

نوازش دست های تو عادته ترکم نمی شه

- دخترکِ من، سارای من، عزیزِ من، این جوری گریه نکن داغونم می کنی. می دونم حق داری، می دونم دلت گرفته، حق داری دلخور باشی، حق داری نبخشی. خودم هنوز بعد از این همه سال نتونستم خودم رو ببخشم.

فقط تو آغوش خودم دغدغه هاتو جا بذار

به پای عشقِ من بمون هیچ کسو جای من نیار

منو کشید سمتِ خودش و بغلم کرد. دست هاش دور شونه ام حلقه شده بود و روی سرم رو می بوسید. می دونستم که نباید بذارم این جوری اسیرم کنه. حالا که داشت می رفت نباید با این کارهاش آتیشم می زد ولی دلم براش تنگ شده بود، تشنه ی آغوشِ گرمش بودم، نمی تونستم هیچ مخالفتی بکنم.

مُهر لباتو رو تن و روی لب کسی نزن

فقط به من بوسه بزن به روح و جسم تن من

سرم رو از سینه اش جدا کرد و بین دست هاش گرفت، سرش اومد پایین، عسلی نگاهش پُر رنگ تر شده بود، صورتش نزدیک و نزدیک تر می شد، نفس هاش به صورتم می خورد. چشم هام رو بستم، دستش پشتِ گردنم رو لمس می کرد، حضورِ لب هاش رو نزدیکِ لبم حس می کردم ولی گرماشون رو نه! انگار دودل بود بینِ بوسیدن و نبوسیدن! چشم هام رو باز کردم، چشم های علی بسته بود و لبش رو گاز گرفته بود. پیشونیش رو به پیشونیم چسبوند. می دونستم علی مالِ من نیست، می دونستم این شاید اولین و قطعا آخرین بوسه ست، می دونستم با این کار فقط خودم رو در اختیارش گذاشتم و بهش ثابت می کنم که چه قدر می خوامش، در حالی که اون منو نمی خواست. شاید حتی من براش وسیله ای برای خوشگذرونی بودم، ولی مهم این بود که علی برای من همه چیز بود، دوستش داشتم و حالا که تا این جا اومده بودیم باید بزرگ ترین قدم رو بر می داشتم. این بهترین راه برای نشون دادنِ علاقه ام بود، حتی اگر علی ترکم می کرد، خیالم راحت بود که عشقم رو ثابت کردم، دیگه عذابِ وجدان نداشتم که شاید اگر علاقه ام رو نشون می دادم علی برام می موند.

نفسِ عمیقی کشیدم، تصمیمم رو گرفتم، قبل از این که منصرف بشم باید انجامش می دادم. سرم رو کج کردم و لب هام رو به لب هاش نزدیک کردم!

تــَق تـــق تـــق! کسی با انگشت به شیشه کوبید. هر دو از جا پریدیم و به سمتِ صدا برگشتیم. ماشینِ پلیس جلوتر از ما پارک کرده بود و پلیسی کنارِ ماشین ایستاده بود. خودم رو از آغوشِ علی بیرون کشیدم و سرِ جام نشستم، بد جوری خجالت کشیدم. لب هام رو گاز می گرفتم و سرم رو پایین انداخته بودم. علی سری تکون داد و از ماشین پیاده شد. چند لحظه بعد درِ ماشین رو باز کرد و به سمتم خم شد. خودم رو عقب کشیدم و علی داشبورد رو باز کرد. از داخلش، کیفِ مدارکش رو بیرون آورد. افسر داشت مدارکِ علی رو چک می کرد. رفت جلوی ماشین و پلاکِ ماشین رو با کارتِ ماشین مقایسه کرد. بعد هم اومد طرفِ من. چند ضربه به شیشه زد و من با خجالت و سری به زیر افتاده از ماشین پیاده شدم. 

افسر گفت:

- شما با این آقا چه نسبتی دارید؟

نگاهی به علی انداختم، سرش رو پایین آورد و پلک هاش رو روی هم گذاشت. چی باید می گفتم؟ شوهرم؟ دوستم؟ همخونه ام؟ همه ی زندگیم؟ عشقم؟ کسی که دیگه مالِ من نیست؟ ولی فقط یک کلمه گفتم:

- همسرمه.

- کارت شناسایی همراهتون هست؟

- راستش نه. 

رو به علی گفت:

- شناسنامتون رو یه بار دیگه ببینم. 

علی شناسنامه رو به افسر داد و افسر صفحه ی دومش رو باز کرد و گفت:

- اسمِ شما چیه خانوم؟

- سارا رحیمی. 

شماره شناسنامه، تاریخ تولد، تاریخ عقد، تمام مشخصات خودم و علی رو ازم پرسید و با چیزهایی که توی شناسنامه ی علی نوشته شده بود، مقایسه کرد. به غیر از شماره شناسنامه ی علی و تاریخ تولدش بقیه رو گفتم و افسر رضایت داد که ما با هم زن و شوهریم. لبخندی زد و گفت:

- همیشه آقایون تاریخِ تولد خانوم هاشون رو فراموش می کنن، ولی این بار برعکس شده! 

سرم رو پایین انداختم و چیزی نگفتم. افسر با اخم کمرنگی گفت:

- خیابون که جای این کارها نیست! بفرمایید منزلتون، شبتون به خیر.

افسر رفت و من و علی با کلی شرمندگی و خجالت سوارِ ماشین شدیم. به خاطرِ حضور افسر خدا رو شکر کردم، اگر دیرتر رسیده بود و علی رو بوسیده بودم، تا آخرِ عمرم خودم رو نمی بخشیدم، واقعا تو اون لحظه داشتم احساسی عمل می کردم، اگر این اتفاق افتاده بود تا آخرِ عمرم احساس می کردم خودم رو به علی فروختم. وقتی داره می ره چرا باید خودم رو تقدیمش کنم. ای سارای احمق! یه بار نشد بتونی درست تصمیم بگیری. 

صورتم رو به طرفِ پنجره گرفته بودم و به خیابون و آدم هاش نگاه می کردم. چشمم به مغازه ی ساعت فروشی افتاد که تمام ساعت هاش دوازدهِ شب رو نشون می دادن. رسیدیم خونه، به محضِ این که علی در رو باز کرد از ماشین پیاده شدم و رفتم به اتاقم. حالم بهتر شده بود و مشغولِ جمع کردنِ خُرده شیشه های ادکلن های شکسته شدم. یکی دو تا از ادکلن ها شکسته بود و تمام محتویاتشون روی قالیچه ریخته بود و بوی خیلی زیادی توی اتاق پیچیده بود. از بوی ادکلن داشتم سردرد می گرفتم. سریع خُرده شیشه ها رو جمع کردم و ادکلن ها رو سرِ جاشون گذاشتم. برگه های آزمایشِ علی رو توی پاکتش گذاشتم. چه قدر دلم می خواست برگه رو پاره کنم یا حتی بسوزونم، ولی قطعا این مدرک رو لازم داشتم. برای چی لازم داشتم؟ شاید برای طلاق! باید دلیلی برای قانع کردنِ خانوادم داشته باشم و چه دلیلی محکم تر از این که علی بچه داره. بچه ای که نمی دونم حلال زاده ست یا ... علی که هیچ وقت ازدواج نکرده، حتی ضحی هم درباره ی ازدواجِ علی چیزی نگفته بود، نکنه علی و میترا ... نکنه خطایی که مادر بزرگ ازش حرف می زنه همینه! یعنی علی و میترا با هم ... نکنه این بچه ی نامشروعِ علی و میترا باشه؟ پس اون رازی که علی نگرانِ برملا شدنش بود، همینه. چرا علی که نمی خواست من با خبر باشم، خودش چنین مدرکی به دستم داد؟

با دست هام صورتم رو پوشوندم و به هق هق افتادم، زیر این همه فشار داشتم له می شدم، خسته بودم، دلم می خواست بخوابم ولی با اون همه بوی عطر داشتم دیوونه می شدم. بالش و پتوم رو برداشتم و رفتم توی هال روی کاناپه خوابیدم. 

****

کش و قوسی به بدنم دادم و غلت زدم. چشمم افتاد به علی! صورتش نزدیکِ صورتم بود. خودم رو عقب کشیدم و بهش خیره شدم. لبخندی زد و گفت:

- نکنه این چند وقته همه ی نمازهات قضا شده؟

اخم هام خود به خود تو هم رفتن، نمی فهمیدم چی می گه! وقتی نگاهِ اخموی منو دید، ساعتی از میزِ کنار تخت برداشت و رو به روم گرفت و با لحن ملایمی گفت:

- نمی خوای نماز بخونی؟

نگاهی به ساعت انداختم، پنج و نیم بود. تازه فهمیدم چی شده! علی برگشته بود، علی برگشته بود و مثل همیشه داشت برای نماز بیدارم می کرد. سرم رو خاروندم و گفتم:

- باشه، الان بلند می شم. 

سرِ جام نشستم، دستم رو توی انبوه موهام فرو کردم و سرم رو خاروندم. موهام تو صورتم ریخته بود. موهایی که تا وسط کمرم بود. دوباره نگاهم به علی افتاد که به موهام خیره شده بود، سنگینی نگاهم رو که حس کرد سرش رو پایین انداخت و از اتاق بیرون رفت. از روی تخت بلند شدم. چند لحظه به تختی که روش خوابیده بودم خیره شدم. این که تختِ علی بود! این جا اتاقِ علی بود! من این جا چی کار می کردم؟ من که روی کاناپه خوابیده بودم. پُفی کردم و از اتاق بیرون رفتم. علی توی هال داشت نماز می خوند. چه قدر دلم برای دیدنش سرِ سجاده تنگ شده بود. دلم می خواست بشینم و نگاش کنم ولی دیگه برای این کارها دیر بود. از کنارش رد شدم و رفتم سمت دستشویی. 

عصر که از سرِ کار برگشتم، خبری از علی نبود. بی اراده به تموم اتاق ها سرک می کشیدم و دنبالش می گشتم، اما علی نبود، یعنی علی رفته بود؟ به این سرعت رفت؟ بدون خداحافظی؟ دوباره اشک های لعنتی سرازیر شدن. خودم رو تا درِ اتاقم کشوندم، با بی حالی در رو باز کردم. صدای ترکیدن چیزی اومد، جیغی کشیدم و عقب پریدم. یه عالمه خُرده کاغذ های رنگی تو هوا پخش شدن. با اخم به دور و برم نگاه کردم. تختم پُر از کادوهای رنگ و وارنگ بود. باز چه خبر شده بود؟ بی اختیار صداش زدم:

- علی؟ 

از پشت در بیرون اومد و گفت:

- خسته نباشی دخترک. 

تشکری کردم و با بی حوصلگی گفتم:

- اینا چیه؟

لبخندی زد و با هیجان گفت:

- ناقابله، اینا سوغاتی هاته. 

زل زل نگاش کردم. چه قدر دلم می خواست موهاش رو بکشم و بیفتم روی سر و کله اش و بزنمش. پسره ی دیوونه می خواست منو هم دیوونه کنه! این کارا چه معنی داشت؟

- لزومی نداشت سوغاتی بخری. 

حالش گرفته شد، چهرش در هم شد و گفت:

- وقتی جایی می رم، همه می گن سوغاتی یادت نره، یادِ ما هم باش ولی من هیچ وقت تو سفرهام یادِ کسی نمی افتادم و سوغاتی هم نمی خریدم، این اولین سفری بود که تمام مدت یادِ کسی بودم و دلم می خواست هر چیزی که به چشمم قشنگ میاد براش بخرم. 

اینا رو گفت و از اتاق بیرون رفت. رفتنش رو نگاه کردم. به اتاق کارش رفت و در رو هم باز گذاشت. آهی کشیدم و رفتم سمتِ کادوها. کنجکاو شده بودم که بفهمم توشون چیه! اولین کادو رو که خیلی زوایه دار و عجیب غریب بود باز کردم. یه مجسمه از دختری بود با موهای خرمایی و چشم های قهوه ای، دامن کوتاه و تاپ تنش بود و دور کمرش هم یه حلقه بود. خندیدم. عجب مجسمه ای!

کادوی بعدی رو باز کردم، یه گردنبند بود. بعدی رو باز کردم، یه بسته حلقه ی کمر از جنس خیلی خوب، باز هم خندیدم. کادوی بعدی، یه تاپ و شلوارِ بنفش و یه تاپ و دامنِ کوتاه آبی. بعدی رو باز کردم، چند تا لباس خواب! چشم هام چهار تا شد! لباس خواب های قرمز و مشکی و بنفش و زرد، لبم رو گاز گرفتم. بی اختیار لبخند می زدم. بعدی یه جفت کفشِ پاشنه بلندِ نقره ای بود که روی پاشنه اش نگین کار شده بود. یه جفت صندلِ مشکی با پاشنه ی کوتاه و گل های نقره ای هم بود. کاش اینا رو زودتر بهم داده بود، هر دو تاش به لباسی که روزِ تولد پوشیدم می اومد، هر دو تاشون هم دقیقا سایزِ پام بودن. یه جعبه ی دیگه رو باز کردم. پُر از گل سر و کش مو و تل و گیره بود. رنگ های مختلف. چند تا کاور لباس هم بین کادوها بود. اولی رو باز کردم، لباس مجلسیِ قرمز رنگِ ماکسی و دو بندی بود. بالا تنه اش حریرِ قرمز بود و فقط روی سینه اش با خامه دوزی پوشونده شده بود! دامنش هم کمی پُف داشت. لباسِ خیلی قشنگی بود. کاور بعدی رو باز کردم. یه دست کت و شلوارِ زنونه ی شیری رنگ، فقط یه دکمه زیرِ سینه اش می خورد و زیرِ کت یه تاپ بود. زیر سینه ی کت هم منجق دوزی شده بود. لبخندِ روی لبم عمیق تر شد. لباس بعدی رو از توی کاورش در آوردم، لباس مجلسی یاسی رنگِ کوتاه، بالا تنه اش چسبون و دکلته بود و دامنش تمام کلوش. جنس لباس ابریشم بود و چین های دامنش روی هم می لغزید. چه قدر دلم می خواست بپوشمش، خیلی نرم و لطیف بود. 

کاغذ کادوها رو زیر و رو کردم تا مطمئن بشم چیز دیگه ای نمونده. با این همه سوغاتی باز هم دنبالِ چیز تازه ای می گشتم. کادوها رو توی کشوها و کمدها جاسازی کردم و کاغذ های کادویی رو توی سطلِ زباله چپوندم. لباسم رو عوض کردم و روی تخت دراز کشیدم تا کمی استراحت کنم. اون قدر درگیری ذهنی داشتم که خیلی زود خسته می شدم. شاید هم به قولِ دکتر ضعیف شده بودم. 

«فصل هفدهم»

خانوادش می خواستن برای شام بیان خونمون، تا حالا مهمونی ای که توش غذا پخته باشم نگرفته بودم. دو روز قبلش علی اومد سراغم، توی آشپزخونه بودم که مثلِ همیشه با صاف کردنِ گلوش حضورش رو اعلام کرد و گفت:

- اجازه هست؟

خیلی خشک و بی احساس گفتم:

- بفرمایید. 

اومد داخل و کمی کار کردنم رو تماشا کرد. داشتم سالاد درست می کردم. رو به روم، روی یکی از صندلی ها نشست و دست هاش رو تو هم قلاب کرد، گوشه ی لبش رو گاز گرفت، پشتِ گوشش رو خاروند، دستی توی موهاش کشید، کلافه بود و برای گفتنِ حرفی دل دل می کرد. ده بار تا نوکِ زبونم اومد که بگم: «چی شده علی جونم؟ چی می خوای بگی؟» ولی هر بار به خودم نهیب می زدم که شاید اومده برای زدنِ ضربه ی آخر، پس برای شنیدنِ بدبختیت این قدر هول نباش. 

عاقبت از این همه استخاره کردنش خسته شدم و گفتم:

- چیزی می خواستی بگی؟

چند ثانیه نگام کرد، سرش رو انداخت پایین و گفت:

-راستش ... می خواستم اگه ناراحت نمی شی، بابام اینا رو دعوت کنم جمعه شب بیان این جا. 

هاج و واج نگاهش کردم! این چی داره می گه؟ برای دعوت کردنِ خانوادش به خونه ی خودش از من اجازه می خواست؟ مگه من برای اومدنِ خانوادم به خونه اش اجازه می گرفتم؟ کدوم رو باید باور کنم؟ این احترام های غیر منتظرانه اش یا اون برگه ی آزمایشی که سندِ آزادیشه؟

خودم رو با خُرد کردنِ پیاز سرگرم کردم و گفتم:

- خونه ی پسرشونه، قدمشون به روی چشم. 

به وضوح دیدم که از حرفم خوشحال شد. ادامه دادم:

- برای شام میان دیگه؟

- بله، ولی لازم نیست زحمتی بکشی، از بیرون غذا می گیرم، فقط می خواستم در جریان باشی و ازت خواهش کنم که ... 

عصبی میونِ حرفش پریدم و گفتم:

- نگران نباش، حواسم هست، مطمئن باش رفتارم عادیه. 

اون قدر توی این دو ماهی که علی برگشته بود رفتارم باهاش سرد شده بود که حالا نگران شده بود. نگرانِ چی؟ حالا دیگه چرا نگران بود؟ الان که می خواست بره دنبالِ زندگی خودش مگه نباید یه پیش زمینه ای برای طلاق ایجاد می کرد؟! شاید هم می خواست همین رو ازم بخواد که جلوی خانوادش هم همین جور گنده دماغ باشم! با اخم های تو هم رفته صداش زدم:

- علی؟

می خواست از آشپزخونه بیرون بره، همون طور که بر می گشت، گفت:

- جان ... 

چشمش که به اخم هام افتاد، حرفش رو خورد و گفت:

- بله؟

خندم گرفت. می خواست بگه: «جانِ علی.» ولی پشیمون شد. با این اخم های هشتاد و هشتی که من به هم زده بودم هر کی دیگه بود سکته کرده بود. با همون حالت اخمو گفتم:

- چه خواهشی داشتی؟

چند لحظه بدون حرف نگام کرد. انگار داشت فکر می کرد تا منظورم رو بفهمه. 

- همونی که خودت متوجه شدی. ممنونم که با همه ی نفرتی که از من داری هنوزم پیشمی و تحملم می کنی. 

نمی خواستم این حرف ها رو بشنوم. حرف هایی که احساس می کردم برای گول زدنِ من می گه. برای عوض کردنِ بحث گفتم:

- برای جمعه، خودم شام درست می کنم، لازم نیست از بیرون بگیری. 

با چهره ی متعجبی که سعی می کرد عادی به نظر برسه گفت:

- جدی؟ مطمئنی؟ آخه زحمتت می شه! 

- نه، زحمتی نیست. فقط امیدوارم دستپختم رو بپسندن. 

- ممنونم. شک نکن که می پسندن، یادت که نرفته، نمره ی تو هجده بود. 

نتونستم لبخند نزنم. یادِ روزهای خوشی که داشتیم لبخند به لبم می آورد. 

****

صبحِ جمعه که از خواب بیدار شدم خیلی هیجان زده بودم و می خواستم زودتر دست به کار بشم. صبحونه رو که با علی خوردیم یه لیست دستش دادم که برای شب بخره. علی از خونه رفت بیرون و من افتادم به جونِ خونه. طبقِ عادت دوران مجردیم سی دی (CD) رو روشن کردم و صداش رو هم زیاد کردم که هر جای خونه رفتم صداش بیاد. تاپ و شلواری هم پوشیده بودم که راحت باشم و موهامم مثل همیشه با یکی از کلیپس هایی که علی برام آورده بود، بالای سرم جمع کردم. از راهروی ورودی شروع کردم. پله ها رو شُستم و جا کفشی رو دستمال کشیدم. آینه رو پاک کردم و روشویی رو برق انداختم. رفتم سراغ اتاق ها و همشون رو جارو برقی کشیدم. 

کارِ گردگیری که تموم شد، ساعت دوازده و بیست دقیقه بود. سی دی (CD) رو خاموش کردم و رفتم به آشپزخونه و مشغول درست کردنِ ناهار شدم. می خواستم کوکو سبزی درست کنم که وقتِ زیادی نگیره. مایه ی کوکو رو که توی تابه ریختم رفتم توی اتاقم که مرتبش کنم. یکی از کشوهای تخت رو که باز کردم چشمم افتاد به پاکتِ آزمایشِ علی. اشک توی چشم هام جمع شد و سرم رو روی تخت گذاشتم. نمی دونم چه مدت گذشته بود که صدای فریادِ علی رو شنیدم. خوابم برده بود. رفتم سمتِ درِ اتاقم و بازش کردم. دود عجیبی توی خونه پیچیده بود. 

دودی سفید رنگ، مثل یه مه رقیق. ترس بدی به جونم افتاد. نکنه بلایی سرِ علی اومده باشه؟! دوباره صداش رو شنیدم:

- سارا! کجایی؟

با صدای بغض آلودی گفتم:

- من این جام. علی، تو کجایی؟ 

صداش از سمت آشپزخونه می اومد. دویدم سمتِ آشپزخونه. از پله ها که پایین اومدم و قدم به سالن گذاشتم علی رو توی آشپزخونه دیدم که حوله به دست دودها رو به سمتِ پنجره هدایت می کرد. بوی وحشتناکی توی خونه می اومد. با گریه گفتم:

- چی شده علی؟ این بوی چیه؟ این دودها از کجا اومده؟

علی حوله رو رها کرد و اومد سمتم. شونه هام رو گرفت و گفت:

- تو حالت خوبه؟ چیزیت نشده؟

گیج نگاش کردم و گفتم:

- نه، من خوبم. تو چیزیت نشده؟

نفس راحتی کشید و گفت:

- خدا رو شکر. بد جوری ترسوندیم دختر، فکر کردم چیزی تو خونه منفجر شده. 

همون طور که به سمت آشپزخونه می رفتم گفتم:

- چه خبر شده؟! 

با دیدنِ تابه ی روی گاز که دودِ سفید و غلیظی ازش بلند می شد و بوی کوکوی سوخته از خجالت آب شدم. اون قدر که حواسم پرت بود و فکرم درگیر، یادم رفته بود زیرِ غذا رو کم کنم و این همه مدت غذا روی شعله ی زیاد مونده بود و جزغاله شده بود. احساسِ درموندگی می کردم، به خصوص که گرسنمم شده بود و حالا با این غذای سوخته و بوی وحشتناکی که توی خونه پیچیده بود، باید سماق می مکیدم.

یه دفعه علی به خنده افتاد و با صدای بلندی قهقهه زد! با تعجب نگاش کردم و علی گفت:

- چه عجب یه بار مثل تازه عروس ها غذات خراب شد! نزدیک بود حسرتِ غذای سوخته به دلم بمونه ها! اشکال نداره یه غذایی برات بپزم انگشتاتم بخوری. 

خودمم خندم گرفته بود. لبم رو گاز گرفتم و سری تکون دادم. علی شونه هام رو گرفت و همون طور که از آشپزخونه می بردم بیرون گفت:

- تو برو یه آبی به سر و صورتت بزن، منم یه چیزی درست می کنم با هم می خوریم. 

رفتم توی اتاقم و چشمم به پاکتِ روی تخت افتاد. لعنت به این بخت بدی که من دارم! چرا علی مالِ من نیست؟ چرا علی بچه داره؟ چرا علی میترا رو دوست داره؟ چرا میترا می خواد طلاق بگیره؟ 

نیم ساعت بعد علی اومد دمِ اتاق و در زد. در رو باز کردم و بین در ایستادم. لبخندی زد و گفت:

- ناهار آماده ست، افتخار می دی دخترک؟

بدون هیچ حرفی از اتاق بیرون رفتم و کنارِ علی به آشپزخونه رفتم. سوسیس بندری درست کرده بود.

برای شام می خواستم سبزی پلو با ماهی درست کنم، تا عصر علاوه بر پختنِ پلو، سالاد رو هم درست کردم و تزیین کردم. نمی دونم چرا می خواستم براشون سنگِ تموم بذارم، انگار می خواستم حداقل خانوادش منو بیشتر از میترا دوست داشته باشن. با تمام سلیقه ام سالاد رو تزیین کردم. سبزی هایی که علی خریده بود پاک کردم و شُستم. توی تمام این کارها علی هم کمکم می کرد. دیگه از بودنش تو خونه کلافه شده بودم. دنبالِ بهونه ای بودم که از خونه بفرستمش بیرون که خودش این بهونه رو به دستم داد. گفت:

- برای شب می خوای ذرت بو داده بگیرم؟ فاطمه و زهرا خیلی دوست دارن. 

- جدا؟ خُب پس ذرت بگیر، من، خودم درست می کنم. 

- باشه، پس من می رم بخرم و بیام. چیز دیگه ای لازم نداری؟

- نه ممنون. 

ناخودآگاه یادِ بیژن و ضحی و چهارشنبه سوری و چس فیل افتادم و خندم گرفت. آهی کشیدم و مشغولِ ریختن ترشی توی ظرف ها شدم. کارم که تموم شد رفتم به اتاق و برای اومدن مهمون ها آماده شدم. سارافون مشکی ماکسی پوشیدم. زیرش هم بلوزِ زرد، شال زردی هم سرم کردم. رنگ زرد بهم انرژی می داد، گرچه بین مردم نشانه ی نفرته.

زنگِ در رو زدن. نوع زنگشون مثلِ علی نبود و فهمیدم که مامانش اینا اومدن. در رو باز کردم و مشغولِ احوال پرسی شدیم. بابای علی و محمود آقا داخل نیومدن. از سلیمه خانوم پرسیدم:

- پس چرا رفتن؟

- بعد از اذان میان. 

- یعنی این قدر این جا بد می گذره که یه ساعت کمتر این جا بودن هم نعمتی شده؟

- این چه حرفیه دخترم؟ حاجی که شغلش آزاده و تعطیل و غیر تعطیل نداره، محمود هم که ... 

دیگه ادامه نداد و با ناراحتی سرش رو انداخت پایین. نگران شدم و گفتم:

- محمود آقا چی؟ اتفاقی افتاده؟

فاطمه گفت:

- نه بابا، چیزی نیست. دنبال کارهای ماموریتشه. 

- چه ماموریتی؟

- از طرف شرکتشون چند ماهی باید بره ساری. 

- جدی می گین؟ ماموریتشون دقیقا چند ماه طول می کشه؟

سلیمه خانوم باز سرش رو تکون داد و حرفی نزد. فاطمه گفت:

- دقیقا دوازده ماه، یعنی یک سال. 

- یک سال که خیلی زیاده! پس شما چی کار می کنین؟ نمی ذارن باهاش برین؟

- برای همین محمود الان رفته، می خواد یه کاری کنه که من و زهرا رو هم بتونه ببره. 

- انشاا... کارتون درست می شه و با هم می رین. این یه سال هم از آب و هوای خوبش نهایت استفاده رو ببرین تا براتون راحت تر بگذره. 

- تا ببینیم خدا چی می خواد. 

همون لحظه علی زنگِ درِ ورودی رو زد. به خاطر این که جلوی خانوادش رفتارمون صمیمی جلوه کنه، رفتم جلوی در به استقبالش. علی که اومد داخل برای دست دادن پیش قدم شدم. لبخندِ عمیقی زد و دستم رو محکم فشرد. نمی دونم داشت به چی فکر می کرد که به چشمام خیره شده بود و دستم رو ول نمی کرد، احساس کردم دارم رنگ به رنگ می شم، همچین مواقعی شدیدا احساسِ آفتاب پرست ها رو درک می کردم.

فاطمه خندید و گفت:

- این دو تا رو باش! واسه خودشون لیلی و مجنونی ان. 

دستم رو ول کرد. نایلونی دستم داد که توش علاوه بر ذرت، پفک و چیپس و تخمه و کیک هم بود. رفت طرفِ مامانش و من رفتم توی آشپزخونه. رفتم توی فکر. تا کی قراره توی بی خبری سر کنم؟ رفتارِ علی چرا هنوز هم مهربونه؟ مگه نمی خواد بره سراغِ میترا؟ مگه یه بچه از میترا نداره؟ یعنی نمی خواد مسئولیتِ بچه ای که خودش به وجود آورده قبول کنه؟ شاید میترا نتونسته طلاق بگیره! شاید رضا هم مثلِ من قربانیه! 

موقع شام، میز رو خیلی با سلیقه و قشنگ چیدم. همه از دستپخت و سلیقه ام و خونه داریم تعریف می کردن و من هم مدام سنگینی نگاهِ علی رو احساس می کردم اما به روی خودم نیاوردم و هیچ کدوم از نگاه هاش رو پاسخ ندادم. 

بعد از شام هم ذرت ها رو بو دادم و آوردم. خوشمزه شده بود و سرش دعوا بود. بعد از ذرت، میوه و تخمه خوردیم و تلویزیون تماشا کردیم. تمام مدت مادرِ علی دَمَغ بود و زیاد نمی خندید. فاطمه هم انگار حالش گرفته بود، ظاهرا علی برای خداحافظی باهاشون این مهمونی رو ترتیب داده بود. مدام بگو و بخند می کرد و نمی ذاشت ناراحتیشون ادامه پیدا کنه. کم کم بابای علی خوابش گرفت و فرمانِ رفتن رو صادر کرد. وقتی رفتن علی با لحنِ ملایمی گفت:

- سارا واقعا ازت ممنونم، سنگ تموم گذاشتی. 

- وظیفه ام بود، تو هم برای خانواده ی من همیشه سنگِ تموم می ذاری. 

با بی خیالی گفتم:

- این به اون در، شب بخیر. 

بدونِ این که توجهی به چهره ی کش اومده ی علی بکنم، رفتم به اتاقم و خوابیدم. 

****

دلم خیلی گرفته بود. باید با یه نفر درد و دل می کردم و چه کسی بهتر از شیرین! با شیرین رفته بودم پارک که یه کم باهاش حرف بزنم و خودم رو سبک کنم. یادِ دوران مجردی بخیر! من که یه جورایی هنوز مجرد بودم و تاهلم ظاهری بود! اما شیرین دو ماهه باردار بود، حسابی افتاده بود تو زندگی. مدام از آرمان و خوبی هاش می گفت، این که چه قدر مهربون و مردِ زندگیه. تعریفاتش که تموم شد تازه یادش افتاد که منم حرف هایی دارم و گفت:

- آخ سارا! تو رو خدا ببخشید، حواسم پرت شد، یادم رفت اصلا ما برای چی همدیگه رو ملاقات کردیم! خُب بگو ببینم قضیه چیه؟ هنوز هم خواهر و برادرین یا برام شیرینی عروسیت رو آوردی؟

- چرت و پرت نگو، مگه ما می خوایم زیرِ قولمون بزنیم که تو هر دفعه منو می بینی همین رو می پرسی؟

- چه قولی؟

- همین که برای همیشه مثلِ خواهر و برادر زندگی کنیم. 

- حالا من چرت و پرت می گم یا تو؟ هیچ مردی نمی تونه تا آخرِ عمرش با زنِ خودش، مثلِ خواهرش رفتار کنه، هر چه قدر هم که قول داده باشه، بالاخره از این وضعیت خسته می شه و اعتراض می کنه. 

بازوم رو فشرد و با لحن چندش آوری گفت:

- شاید هم عملی اعتراض کنه.

اون قدر از حرفش بدم اومد که هُلش دادم عقب و با اکراه گفتم:

- غلط کرده! مگه من می ذارم؟

- بیچاره! اگه اون بخواد کاری کنه مطمئن باش تویِ لاغر مُردنی نمی تونی جلوش رو بگیری. علی دیگه خیلی مردِ مقاومیه که بعد از هفت، هشت ماه هنوز هیچ کاری نکرده! توی این دوره و زمونه مردم به خواهر و مادرِ خودشون هم رحم نمی کنن، تو که دیگه زنِ شرعی و قانونیش هستی! 

- شیرین تو داری منو می ترسونی، یه کاری نکن از خونه اش فرار کنم ها! 

- غلط کردی، اینا رو گفتم که قدرِ علی رو بدونی و دل به زندگیت بدی، به خدا علی مردِ خیلی خوبیه، این قدر اذیتش نکن. 

- مثلِ این که یادت رفته علی خودش هم خاطرخواهِ یکی دیگه ست. در ضمن خودش این مدل زندگی رو پیشنهاد کرد. اگر من هم بخوام که براش همسر باشم، نه خواهر، اون نمی خواد. 

- با این حرف ها خودت رو گول نزن. هم تو می دونی، هم من که علی همون اوایلِ زندگیتون میترا رو فراموش کرد. 

پوزخند زدم. شیرین چه قدر تو ساده ای! خبر نداری که علی آقا یه بچه هم از میترا جونش داره. چه قدر دلم می خواست قضیه ی آزمایش رو برای شیرین بگم ولی روم نمی شد. نمی خواستم شیرین بفهمه که علی دوستم نداره. می ترسیدم به گوشِ پرهام برسه و سرزنشم کنه که تقصیرِ خودمه، که خودم بلد نبودم عشقم رو نشونش بدم. می ترسیدم از این که همه منو مقصر بدونن. 

حرف زدن با شیرین هم نتونسته بود آرومم کنه. باید می رفتم سراغِ مادر بزرگ. شیرین رو رسوندم به خونشون و رفتم سراغِ مادر بزرگ. دایی رسول و زن دایی خونه بودن و از راحله خبری نبود. زن دایی به محضِ دیدنم گفت:

- رفیقت تو اتاقشه، برو که چند روزه خیلی سراغت رو می گیره. 

ابروهام چسبید به سقفِ پیشونیم. با تعجب گفتم:

- یعنی مادر بزرگ منو یادشه؟

- اتفاقا برای ما هم عجیب بود که تو رو به یاد داره. فکر کنم از بس اومدی دیدنش دیگه تو ذهنش حک شدی. 

با ذوق و شوق رفتم سراغِ مادر بزرگ. در رو باز کردم و رفتم داخل. روی تختش دراز کشیده بود و به پنجره خیره شده بود. با هیجان گفتم:

- سلام مادر بزرگ، منو یادتونه؟

سرش رو به سمتم چرخوند و گفت:

- سلام دخترم، خوبی عزیزم؟ سارا نیومده؟

آه از نهادم بلند شد! نه برای این که مادر بزرگ منو نشناخت، به خاطرِ این که مادر بزرگ این جوری سراغِ منو می گرفت. کنارش نشستم و دست هاش رو توی دستم گرفتم و گفتم:

- مادر بزرگ، من سارا هستم، همسرِ علی، یادتونه علی رفته بود امریکا. 

تُن صدام رو پایین تر آوردم و با بغض گفتم:

- یادتونه با میترا رفت امریکا؟ یادتونه دو ماه پیش برگشت؟ روز تولدم برگشت ولی سندِ مرگم رو با خودش آورد. مادر بزرگ، تو رو خدا منو به یاد بیار. دلم خیلی گرفته، پیشِ کی درد و دل کنم؟ می دونم هر موقع منو می بینی اذیت می شی، می دونم غصه داری. مادر بزرگ، تو وقتی دلت می گیره برای کی درد و دل می کنی؟ مادر بزرگ، علی یه بچه داره، بچه ای که مادرش میتراست، اینا یعنی چی؟ مادر بزرگ، اون خطایی که می گفتی همین بود؟ این که علی یه بچه داره. 

گریه ام شدت گرفته بود و می ترسیدم صدام بیرون بره. مادر بزرگ برای نشستن تقلا می کرد، کمکش کردم و چند تا پشتی، پشتِ سرش گذاشتم که تکیه بده. اشک هام رو پاک کرد و با لبخند گفت:

- علی برگشته. 

لبخندِ تلخی زدم و گفتم:

- برگشته ولی ... ولی اون یه بچه داره. 

مادربزرگ اخمی کرد و گفت:

- تو حامله ای؟

پوزخندی زدم و گفتم:

- نه مادر بزرگ، من و علی هیچ رابطه ای با هم نداریم. اوایل هیچ کدوم نمی خواستیم چنین رابطه ای باشه، ولی الان من ... مادر بزرگ! من، علی رو دوست دارم ولی اون دوستم نداره. چرا امیدوارم کردی؟ چرا گفتی علی دوستم داره؟ اگه دوستم داره پس این آزمایشی که داده چی می گه؟

مادر بزرگ دستی به صورتم کشید و گفت:

- از علی بپرس، علی نگرانه. نگرانه که چرا نمی پرسی! نگرانه که چی شنیدی! منتظره تا بپرسی. 

چند لحظه سکوت کرد و بعد گفت:

- منتظره تا بگی، اون دوستت داره ولی تو نداری، علی می گه دوستش نداری. 

یه لحظه فکری به ذهنم خطور کرد. نکنه مادر بزرگ جاسوسِ دو جانبه باشه؟ نکنه حرف های منو هم برای علی می گه؟ شاید واسه ی همینه که علی هنوز نرفته. عذاب وجدان داره؟ شاید هم بینِ من و میترا گیر کرده. میترایی که علنا ابرازِ علاقه می کنه و من که هیچ واکنشی نسبت به کارهای علی نشون نمی دم. سارا! این قدر یه دنده و لجباز نباش. این طور که مادر بزرگ می گه، علی فکر می کنه که دوستش نداری، پرهام هم فکر می کرد دوستش نداشتی! شیرین می گه تقصیرِ خودته. سارا! قبول کن که تو هم باید این وسط یه غلطی بکنی! این چه عشقیه که برای به دست آوردنش حاضر نیستی بجنگی؟ همه ی عشقت همین بود؟ تا فهمیدی یه خطایی کرده دلت رو زد؟ همه ی انسان ها خطا می کنن، ولی مهم اینه که توبه کنن. تو چه می دونی علی توبه کرده یا نه؟ پس گناهش رو نشور. باید با علی حرف بزنی، مگه ده بار نگفت هر چی می خوای بدونی از خودم بپرس. خب برو بپرس، اگر جواب نداد، زبونت پیشش درازه که بگی، "پس دیگه این قدر نگو از خودم بپرس!" پاشو سارا، پاشو این غمبرک زدن ها فایده نداره، همین امشب باید بفهمی ماجرا چیه! 

- مادر بزرگ، چه جوری بپرسم؟ چه جوری باهاش حرف بزنم؟

چند ثانیه نگام کرد. دستی به روسریش که کمی کج شده بود کشید و صافش کرد و گفت:

- مرتب و تمیز باش، مرد که میاد خونه، زن باید منتظرش باشه. 

هر چی منتظر شدم دیگه چیزی نگفت. دستی به شونه ام زد و گفت:

- برو خونه، خودت رو براش آماده کن. 

لپ هام داغ شد. مادر بزرگ هم چه حرف هایی می زد! خودت رو براش آماده کن یعنی چی؟ یه باره بگو حجله رو آماده کن! آهان فهمیدم! ای سارای منحرف، منظورش اینه که برو استقبالش، نشون بده که منتظرِ اومدنش بودی و وقتی نباشه جاش توی خونه خالیه. 

گونه ی مادر بزرگ رو بوسیدم و بعد از خداحافظی با دایی و زن دایی، به سمتِ خونه حرکت کردم. 

****

با سرعت خودم رو رسوندم خونه. باید برای پرسیدنِ ماجرا، فضا رو آماده می کردم. باید یه شامِ خوشمزه درست کنم و منتظرش بمونم. اول شام بخوریم، بعد بگه! یا اول بگه، بعد شام بخوریم؟ نه اول شام بخوریم که غذا کوفتش نشه. نمی دونم، اصلا هر چی خودش گفت. بهش می گم، می خوام چند تا سوال ازت بپرسم، الان بپرسم یا بعد از شام. هر چی خودش گفت همون کار رو می کنم. 

مشغولِ پختن غذا شدم و فسنجون درست کردم. به محضِ کامل شدنِ غذا، پریدم تو حموم و دوش گرفتم. موهام رو با سشوار خشک کردم و برای اولین بار ساده دورم رهاشون کردم. یکی از گیره های تزیینی که علی آورده بود، یه طرف موهام زدم. کمی سورمه توی چشم هام و کمی فرمژه که با رژ لب صورتیِ مات تکمیل شد. هر چند آرایشِ کمی بود ولی همین هم از سرم زیاد بود. رفتم سراغِ لباس ها، کمی لباس ها رو زیر و رو کردم و چشمم افتاد به کاورهایی که حاوی لباس های سوغاتیِ علی بودن. کت و شلوار شیری رنگ رو با صندل های مشکی که آورده بود، پوشیدم. کمی به خودم توی آینه نگاه کردم، خیلی رسمی شده بودم. این جوری فایده نداشت! تند و تند لباس رو از تنم در آوردم و به جاش، تاپ و شلوار بنفشی که آورده بود رو پوشیدم. خودم رو که توی آینه دیدم، لبخندِ رضایتی زدم. آستین های تاپ حلقه ای بود و یقه اش هفتی بود. شلوارکش هم تا زیرِ زانوم بود. کاملا اندازم بود و اندامم رو قاب گرفته بود. نگاهی به دست و پاهای سفیدم که بد جوری با رنگِ بنفشِ تیره تضاد داشتن انداختم، خیلی تو چشم می زد ولی مهم نبود. قبلا هم جلوی علی تاپ و شلوارک پوشیده بودم. گیره ی موهام رو با تل بنفشی عوض کردم و صندل های مشکی رو با دمپایی روفرشی سفید عوض کردم. این جوری طبیعی تر بود. 

به نیمرخ خودم توی آینه نگاه کردم. موهام تا پایین کمرم رسیده بود. اون قدر موهام رو با کلیپس بسته بودم و نگاهشون نکرده بودم که بلندتر شدنشون رو کاملا احساس می کردم. سرم رو تکونی دادم و موهای لخت و نرمم روی هم لغزیدن. 

رفتم توی آشپزخونه و خودم رو با چیدنِ میزِ شام سرگرم کردم. نمی خواستم به چیزهایی که قرار بود بشنوم فکر کنم، ولی مدام فکرهای آزار دهنده تو سرم بالا و پایین می رفتن. نکنه علی بهم بگه می خواد بره سراغِ میترا. من با چه دلخوشی امیدوارم که علی با من بمونه؟ اصلا با این سر و شکلی که من برای خودم درست کردم، علی فکر نمی کنه می خوام با نمایش دادنِ خودم به زور نگهش دارم؟

دست از کار کشیدم. خیلی مسخره بود الان که با هم سردیم یه دفعه چنین لباس هایی بپوشم و موهام رو باز بذارم و جلوش مانور بدم. بدو بدو رفتم تو اتاق و موهام رو با کلیپسی مثل همیشه بالا زدم. رژ لبم رو هم پاک کردم و رفتم سمتِ آشپزخونه. بالای پله های اتاق خواب بودم که درِ حیاط باز شد و علی اومد داخل. برای سلام کردن پیش دستی کردم. نگاهم کرد. نگاهش روی بدنم و صورتم می چرخید. لب هاش آروم آروم از هم باز می شد و لبخندش

عمیق تر می شد. 

- سلام به روی ماهت، چه قدر این لباس ها بهت میاد. 

ناخودآگاه از دهنم در رفت و با خنده گفتم:

- سلام به روی مریخت، ممنونم. 

خندید و ردیف دندون هاش معلوم شد. وقتی این جوری می خندید خیلی خواستنی تر می شد. 

- خیلی وقت بود این جوری تحویلمون نگرفته بودیا! 

با خجالت سرم رو پایین انداختم و گفتم:

- خودت هم خیلی وقت بود که این جوری نگفته بودی. وقتی تو نگی ماه، من چه جوری بهت بگم مریخ؟

سوییچش رو به جاکلیدی آویزون کرد و اومد سمتم. پله ها رو پایین رفتم و رو به روش قرار گرفتم. زل زده بودیم به همدیگه. توی این مدت هیچ وقت این جوری به استقبالش نرفته بودم. اصلا زندگی زهر شده بود، دوباره شده بود مثل همون روزهای اول که هر کی برای خودش زندگی می کرد، ولی حالا که طعمِ حضورِ علی و خوبی هاش رو چشیده بودم، این دوری بد جوری نفس گیر و خفه کننده شده بود. نفسِ عمیقی کشیدم و همون طور که توی چشم هاش نگاه می کردم با لحن درمونده ای گفتم:

- علی؟ 

لبخندش تلخ شد و همون طور که روی کاناپه می نشست دستِ منو هم گرفت و کنارش نشوند و گفت:

- جانِ علی؟ چی می خوای بگی دخترک؟

لحنش دلخور بود، سرم پایین بود و سکوت کرده بودم. با بی تابی گفت:

- سارا! چرا حرف نمی زنی؟ چرا دو ماهه ساکتی؟ چرا هیچی نمی گی؟ حداقل فحش بده، بزن توی صورتم، داد بکش، جیغ بزن، خونه رو روی سرم خراب کن، هر کاری می خوای بکن فقط این جوری سکوت نکن، به خدا دیگه طاقت ندارم، اون قدر ازم فاصله می گیری که نمی تونم به خودم اجازه بدم قدمی برای کم کردن این فاصله بردارم. بارها و بارها خواستم باهات حرف بزنم ولی رفتارت اون قدر سرده که احساس می کنم ازم متنفری. قبل از این که برم به این سفرِ لعنتی، مطمئن بودم نسبت به من دیگه بی تفاوت نیستی ولی از وقتی برگشتم همه ی معادلاتم به هم ریخته. می دونم تقصیرِ منه که بی خبر گذاشتمت ولی تو جوری رفتار می کنی که انگار اصلا برات هیچ ارزشی نداشتم که بود و نبودم هیچ فرقی نمی کرده. شاید حتی از نبودنم خوشحالم بودی که یک کلمه نمی پرسی کدوم گوری بودم. 

با دلهره گفتم:

- این چه حرفیه علی! 

با کلافگی سرم رو تکون دادم. نمی دونستم از کجا شروع کنم و چه جوری بپرسم. انگار علی هم احساس کرده بود که امشب، شبِ اعترافه. پشتِ گوشم رو خاروندم و گفتم:

- امروز پیشِ مادر بزرگ بودم. 

سرش رو به نشونه ی تایید تکون داد و گفت:

- آره می دونم، همین الان دارم از اون جا میام، مادر بزرگ یه چیزهایی برام گفت. 

آخ آخ! پس حدسم درست بود. مادر بزرگ جاسوسِ دو جانبه بوده و من خبر نداشتم! با همه ی حواس پرتیش هنوزم زرنگه. جوونی هاش دیگه چی بوده! 

با من من گفتم:

- علی ... راستش ... اصلا نمی دونم درسته که بپرسم یا نه؟! علی ... چه جوری بگم! 

نفس عمیقی کشیدم و بدونِ این که نگاهش کنم پشتِ سرِ هم گفتم:

- خودت می دونی که از اول قرارمون این بود که کاری به زندگی هم نداشته باشیم، که از همدیگه نپرسیم، کجا می ری، با کی می ری، چرا می ری، چی کار می کنی و این جور چیزها. وقتی تو رفتی، خیلی شوکه شدم. فکر نمی کردم این جور بی خبر رفتن هم جزء قرارمون باشه! فکر می کردم برای همیشه با میترا رفتی، فکر می کردم دیگه بر نمی گردی، به خصوص که هیچ خبری هم از خودت بهم نمی دادی، دیگه مطمئن شدم که این رفتارِ تو یعنی که به من هیچ ربطی نداره تو در چه حالی و حق ندارم توی زندگیت سرک بکشم. تمام اون دو ماهی که تو نبودی فقط به این فکر می کردم که اگه دیگه برنگشتی، جوابِ خانوادم رو چی بدم؟! قرارمون این نبود که یه دفعه زیرِ همه چی بزنیم! باید اولش برای خانواده هامون، زمینه چینی می کردیم و یه کم نشون می دادیم که با هم اختلاف داریم، ولی تو یه دفعه بی خبر رفتی. 

بغض کرده بودم و صدام می لرزید. اشک داشت توی چش هام لونه می کرد. علی سرش پایین بود و در سکوت به حرف هام گوش می داد. نفسی کشیدم و ادامه دادم:

- علی، هنوز هم نمی دونم تکلیفم چیه! هنوزم نمی دونم این اجازه رو دارم که سوالی ازت بپرسم یا نه؟! تو همیشه می گفتی هر سوالی دارم از خودت بپرسم، برای همینه که الان این جام. علی، خواهش می کنم اگه ... 

بغضم بد جوری سنگین شده بود و نمی ذاشت حرف بزنم. آب دهنم رو به سختی قورت دادم. انگار یه تیکه سنگ راه گلوم رو بسته بود. یه قطره اشک از چشمم افتاد. چه خوب بود که علی سرش پایین بود و نمی دید. 

- علی، اگه قراره باز بری، اگه می خوای با میترا بری، همین الان بهم بگو، تحملِ یه ضربه ی دیگه رو ندارم. باورم نمی شه علی! باورم نمی شه که بدترین روزهای زندگیم رو، تو برام رقم زده باشی. 

صدام پُر از گریه بود. علی سرش رو بالا آورد. سفیدی چشم هاش صورتی شده بود و چشم هاش براق بود. صبر اشک هام تموم شد و سرازیر شدن. توی یه لحظه صورتم از اشک خیس شد. علی لبش رو گاز گرفت. دستش رو آروم به سمتم دراز کرد. نمی دونستم می خواد چی کار کنه ولی نمی تونستم هیچ کاری هم انجام بدم. دستِ راستش رو سمتِ چپِ صورتم گذاشت و سرم رو به سینه اش چسبوند. دستِ چپش رو هم دور کمرم گذاشت. تو آغوش علی بودم، سرم روی سینه اش بود. چرا با من این کار رو می کنی علی؟ نتونستم ساکت بمونم، باید حرف می زدم وگرنه دق می کردم. با گریه گفتم:

- چرا این کار رو می کنی؟ علی، نمی فهمم داره چه اتفاقی می افته؟! من و تو چه نسبتی با هم داریم؟ خواهر و برادر؟ کدوم برادری این جوری خواهرش رو به آغوش می کشه؟ کدوم برادری برای بوسیدنِ خواهرش دلش می لرزه. کدوم برادری دو ماه می ره سفر و هیچ سراغی از خواهرش نمی گیره؟ علی، اگه می خوای بری پس چرا هنوز پیشمی؟ چرا تمومش نمی کنی؟ این سردرگمی بَده علی. زجرم می دی ... با بی خبری زجرم می دی. اگه نمی خواستی بگی، چرا آزمایشت رو نشونم دادی؟ اگه قرار نیست چیزی از تو و زندگیت بدونم، چرا اولین بار خودت از میترا برام گفتی؟ تکلیفِ من چیه؟ تکلیفِ اون بچه چیه؟ علی، یعنی حق ندارم بپرسم مادرِ بچه ات کیه؟ 

با شتاب سرم رو از سینه اش جدا کرد، دست هاش رو دو طرفِ صورتم گذاشت و با چشم های گرد شده و صورتی که از اشک نمناک بود گفت:

- بچه ام؟ مادرِ بچه ام؟ کدوم بچه؟ چی داری می گی سارا؟ این حرف ها چیه که تو می زنی؟

با هق هق گفتم:

- پس اون برگه ی آزمایش چی بود؟ آزمایشِ تعیین هویت، جوابش مثبت بود. 

علی هاج و واج نگاهم می کرد. اخم هاش کم کم تو هم می رفت. عصبی شده بود و نفس های عمیق می کشید. دستی به پشتم زد و گفت:

- می شه بری برگه ی آزمایش رو بیاری؟

رفتم به اتاقم و برگه ی آزمایش رو از کشوی تخت آوردم. پاکت رو جلوی علی گرفتم و منتظر ایستادم. علی پاکت رو گرفت و گفت:

- چرا نمی شینی؟

کنارش نشستم و علی برگه های آزمایش رو از پاکت در آورد و گفت:

- مثبتش کجاش بود؟

برگه ها رو از دستش گرفتم و کمی زیر و رو کردم. اون قدر اون شب هول و دستپاچه بودم که یادم نمی اومد کجای اون سه تا برگه مثبت رو دیده بودم. همون طور که می گشتم چشمم خورد به کلمه ی negative. چشم هام چهار تا شد! با تعجب برگه ی بعدی رو نگاه کردم، دقیقا همون جایی که توی برگه ی قبلی نوشته بود، negative، توی اون برگه نوشته بود positive. برگه ی بعدی رو هم نگاه کردم، پایینِ برگه ی سوم هم باز negative نوشته بود. با سردرگمی سرم رو خاروندم و برگه ها رو سمتِ علی گرفتم و گفتم:

- قضیه چیه؟ دو تا برگه ها منفیه یکیشون مثبت؟

علی با لبخند سری تکون داد و گفت:

- اصلا خوندی ببینی این آزمایش ها مالِ کی بود؟

حق به جانب گفتم:

- معلومه که خوندم، همون برگه ی اول نوشته بود علی رضایی. 

- برگه ی اول آره، ولی برگه های دومی و سومی رو هم خوندی؟

- برگه های دوم و سوم رو دیگه برای چی باید می خوندم؟

علی قسمت مشخصاتِ برگه ی دوم رو نشونم داد. میترا مودت. برگه ی سوم رو هم نگاه کردم. رضا رضایی و دقیقا برگه ی اول و سوم منفی بود و برگه ی دوم مثبت. با سردرگمی به علی نگاه کردم و عاجزانه گفتم:

- علی! دارم دیوونه می شم، نمی خوای حرفی بزنی؟

سرش رو پایین انداخت و گفت:

- می خوام بگم ولی طولانیه، ماجرای چندان جالبی هم نیست، می دونم که بعد از شنیدنِ ماجرا ازم متنفر می شی، بهت حق می دم که از من بدت بیاد. سارا، باید برات بگم ولی مطمئنی که همین الان می خوای بشنوی؟

با سماجت گفتم:

- آره، همین الان می خوام بدونم. 

نگاهی به ساعتش کرد و گفت:

- یعنی نمی خوای از شام خوشمزت به منم بدی؟ بوش که داد می زنه فسنجون پختی. 

آهانی گفتم و تازه یادم افتاد که می خواستم اول شام بخوریم بعد ازش بپرسم. خواستم بلند شم که علی دستم رو گرفت. به سمتش برگشتم. علی گفت:

- سارا، می خوام قبل از این که همه چیز رو برات بگم، بعد از مدت ها با خوبی و خوشی کنارِ هم یه شامِ خوشمزه بخوریم. 

سرش رو پایین انداخت و با ناراحتی گفت:

- می ترسم از این که آخرین شامِ دو نفرمون باشه. 

برای اولین بار دستم رو زیر چونه اش گذاشتم و سرش رو بالا آوردم. با دستِ دیگه اش، مچِ دستم رو که زیرِ چونه اش بود گرفت. با بغض گفتم:

- چرا آخرین؟ داری می ری علی؟

سرش رو به طرفین تکون داد و گفت:

- نه نه، اصلا منظورم این نبود! می ترسم از این که، تو دیگه نخوای منو ببینی. 

با اصرار گفتم:

- علی حرف بزن، جونم به لبم رسید. 

از جاش بلند شد، دستش رو دورِ کمرم حلقه کرد و با لحن شوخی که کاملا مشخص بود ساختگیه گفت:

- اول شام، بعد قصه ی شبانگاهی.

تمام مدتی که شام می خوردیم علی می گفت و می خندید و منو هم به خنده می نداخت. ولی دلشوره ی عجیبی داشتم، دلم مثلِ سیر و سرکه می جوشید، اصلا نمی فهمیدم چی می خورم. اون نیم ساعت اندازه ی نیم قرن گذشت. به محضِ این که آخرین ظرف رو شُستم، دستکش هام رو در آوردم و گفتم:

- خب بگو. 

علی که از این همه عجله ی من خندش گرفته بود، گفت:

- بریم تو اتاق، دراز بکش. از هر جا خوابت برد، بقیه اش می مونه برای فردا شب. 

مشتی به بازوش زدم و گفتم:

- این قدر خودت رو لوس نکن علی. من دارم از دلشوره می میرم تو شوخیت گرفته؟

دست هاش رو جلوی صورتم گرفت و گفت:

- باشه باشه، عصبانی نشو. هر جا دوست داری بشین برات می گم. 

دستش رو گرفتم و کشیدمش توی سالن و روی کاناپه ی سه نفره نشستم. علی هم کنارم نشست. زانوهام رو توی سینه ام جمع کردم و گوشه ی مبل کز کردم. علی نگاهی بهم کرد و گفت:

- مطمئنی این جا راحتی؟ قضیه اش طولانیه ها! 

فقط چپ چپ نگاش کردم. علی ابرویی بالا انداخت و گفت:

- خشن می شی جذاب تر می شی. 

پُقی زدم زیرِ خنده و گفتم:

- وای علی! از دستِ تو و دیوونه بازی هات منم آخرش دیوونه می شم. بگو دیگه، جون به لبم کردی. البته تا یه جاهاییش رو می دونم. تو عاشقِ میترا بودی و هستی و رضا هم ... 

وسط حرفم پرید و با دلخوری گفت:

- دیگه هیچ وقت این حرف رو تکرار نکن. درسته قبلا میترا رو دوست داشتم ولی الان هیچی بین ما نیست. پس دیگه نگو عاشقِ میترا هستی! میترا زنِ پسر عمومه، همین. دیگه هیچ نسبت و احساسی بینِ ما نیست. 

با شرمندگی حرفش رو تایید کردم و گفتم:

- معذرت می خوام ولی اون جور که تو بی خبر با میترا رفتی! 

- به خاطر کاری که کردم متاسفم، ولی یه سری دلایل هم دارم. 

نگاهش رو به فرشِ زیر پامون دوخت. انگار گذشته اش داشت جلوی چشمش جون می گرفت.

- تقریبا شش سال پیش بود، دانشجوی ترم اول کارشناسی ارشد بودم، میترا هم ترمِ سوم کارشناسی. رضا هم رشته ی میترا بود ولی ترمِ هفت بود و سالِ آخر کارشناسی. یکی دو تا از درس های رضا و میترا با هم بود و من هم که بعضی وقت ها می رفتم سراغِ رضا، میترا رو توی کلاسشون می دیدم. خیلی ساده و سر به زیر بود. کم کم توجهم رو جلب کرد. می رفتم توی کلاسشون و کنارِ رضا می نشستم و میترا رو زیرِ نظر می گرفتم. سرِ کلاس همه ی حواسش به درس بود. بیرون از کلاس هم چند باری دنبالش کردم. یکراست می رفت خونه. کم کم سرِ صحبت رو باهاش باز کردم. فکر می کردم اصلا روی خوش نشون نده ولی توی همون برخوردِ اول خیلی راحت منو پذیرفت. قبول کرد که یه مدت با هم دوست باشیم برای آشنایی بیشتر. اون موقع کله ام داغ بود و برام مهم نبود که چرا میترا این قدر راحت قبولم کرد، ولی بعدا فهمیدم دلیل سر به زیری و سادگیش فقط این بود که کسی رو برای شیطنت نداشت. از وقتی با هم آشنا شدیم تیپ و قیافه اش عوض شد. بیشتر به خودش می رسید، مانتوهای رنگ و وارنگ و آرایش های مختلف، ولی همه ی این کارها در حدِ متوسطی بود، جوری نبود که زننده باشه و میترا رو از چشمم بندازه. خب منم این کارهاش رو به حسابِ علاقه اش به خودم می ذاشتم و تازه خوشحال هم می شدم. چند باری با هم بیرون از دانشگاه قرار گذاشتیم. دوست نداشتم تنها با یه دختر قرار بذارم و مثلِ دختر و پسرهایی که معلوم نیست هدفشون از با هم بودن چیه کنارِ میترا بشینم و دل بدم و قلوه بگیرم. به همین خاطر رضا رو هم با خودم بردم. رضا کم و بیش در جریانِ رابطه ی ما بود. رضا پسرِ بی خیالی بود و عاشقِ چشم و ابروی دخترها. همیشه می گفت زن فقط باید خوشگل باشه، بقیه ی چیزها مهم نیست. اولین باری هم که با میترا بیرون از دانشگاه قرار گذاشتیم، میترا بیشتر از همیشه به خودش رسیده بود، جوری که لحظه ی اول نشناختمش، ولی رضا بد جوری خوشش اومده بود. از همون روز زمزمه های رضا شروع شد. مدام می گفت این میترا عجب تیکه ای بوده و من متوجه نشده بودم! با این که حرف های رضا برام گرون تموم می شد، ولی نمی تونستم چیزی بهش بگم، چون نه نسبتی بین من و میترا بود که بخوام براش رگِ غیرت نشون بدم و نه رضا کاری کرده بود که بخوام باهاش درگیر بشم. رفتارِ میترا خیلی خوب بود، سنگین و سر به زیر بود، چشمش دنبالِ پسرها نبود. تنها چیزی که آزارم می داد، همین نوع پوششی که داشت و افکار و عقایدش بود. میترا آزادی رو در این می دید که هر جور دلش می خواد لباس بپوشه، هر جور دلش می خواد رفتار کنه و هر جا که دلش می خواد بره. سرِ این مساله خیلی وقت ها با هم بحثمون می شد. چند باری هم که رضا شاهدِ بحثمون بود، طرفِ میترا رو می گرفت و هر دوشون با هم، هم صدا می شدن که من عقایدم مالِ عصرِ حجره! یادمه یه بار میترا ازم خواست صبحِ جمعه باهاش برم کوه، ولی من قبول نکردم، چون جمعه ها صبح مختصِ مادر بزرگ بود. میترا به محضِ این که اسمِ مادر بزرگ اومد، اصرار کرد که می خواد مادر بزرگ رو ببینه. منم نتونستم در برابرش مقاومتی بکنم و میترا رو بردم دیدنِ مادر بزرگ. اون موقع مادر بزرگ سالم و سلامت بود و تنها زندگی می کرد. به محضِ این که چشمش به میترا افتاد اخم هاش رفت تو هم. اصلا میترا رو تحویل نگرفت و یه موقع که میترا حواسش نبود بهم گفت، میترا رو برسونم خونه اش و برگردم پیشش که می خواد باهام صحبت کنه. میترا خیلی راحت تا موقعِ ناهار خونه ی مادر بزرگ موند و بعد از ناهار بالاخره به رفتن رضایت داد. میترا رو رسوندم خونه اش و دوباره برگشتم پیشِ مادر بزرگ. به محضِ این که مادر بزرگ منو تنها دید، برای اولین بار ازش سیلی خوردم. چنان هاج و واج مونده بودم که نمی فهمیدم باید چه عکس العملی نشون بدم. مادر بزرگ به حدی عصبانی بود که هیچ وقت تصورش رو هم نمی کردم. تمام حرفش هم این بود که دختری که به این راحتی با یه پسرِ غریبه می ره توی خونه ای که نمی دونه چه کسی ممکنه اون جا باشه، به دردِ زندگی نمی خوره. از تیپ و قیافه ی میترا خوشش نیومده بود و اصلا با میترا موافق نبود. از همون اولِ آشناییم با میترا، مادر بزرگ در جریان قرار داشت ولی فکرش رو نمی کرد که انتخابِ من دختری مثل میترا باشه، با آزادی هایی که کاملا مخالفِ عقایدِ من بود.

کم کم میترا به سمتِ رضا کشیده شد، چون رضا همون چیزی بود که میترا می خواست. به تیپ و قیافه ی میترا کاری نداشت و اتفاقا از کارهای میترا لذت هم می برد. میترا دخترِ خوشگلی بود و رضا هم که عاشقِ چشم و ابرو! دیگه دلیلی برای حضورِ من نبود. خودم رو کنار کشیدم و رضا خیلی زود به خواستگاریِ میترا رفت و میترا هم بله رو داد. مادر بزرگ به محضِ خبر دار شدن از این ماجرا خیلی شوکه شد. فکر می کرد شرِ میترا از سرِ نوه اش کم شده ولی خبر نداشت، دامنِ یکی دیگه از نوه هاش رو گرفته! خیلی به این در و اون در زد که

این وصلت رو به هم بزنه ولی رضا آبِ پاکی رو، روی دستِ همه ریخت و گفت که با میترا رابطه داشته و دیگه کار از کار گذشته! با این حرفی که رضا زد، همه عقب نشستن. عمو هم صیغشون کرد که بیشتر از این گناه نکنن و حداقل محرم باشن. تقریبا شش ماهی بود که رضا و میترا نامزد کرده بودن و در واقع صیغه شده بودن، هنوز هم حس و علاقه ام به میترا، کنجِ قلبم مونده بود و هر از گاهی یادش می افتادم. به خصوص وقتی که توی مهمونی ها کنارِ رضا می دیدمش. هر چند با هم تناسبی نداشتیم ولی هر چی بود، بالاخره اولین دختری بود که توجهم رو جلب کرده بود و به این راحتی فراموشم نمی شد. تمام درد و دل هام رو برای مادر بزرگ می گفتم و اون فقط صبورانه گوش می داد. کم کم زمزمه های رفتنشون به امریکا به گوشم رسید. این جوری برای منم خیلی بهتر بود. راحت تر می تونستم فراموشش کنم. تقریبا دو هفته قبل از رفتنشون بود که دوست هاشون براشون گودبای پارتی گرفته بودن. هم رضا و هم میترا، باهام تماس گرفتن و دعوتم کردن و منم رفتم. می خواستم برای آخرین بار ببینمش و برای همیشه مهرش رو از دلم بیرون کنم. تو مهمونی بود که اون اتفاقِ وحشتناک افتاد.

علی ساکت شد و به فکر فرو رفت. از شدتِ هیجان معدم درد گرفته بود و اضطرابِ عجیبی داشتم. با لحن پُر خواهشی گفتم:

- علی! چه اتفاقِ وحشتناکی؟ بگو چه اتفاقی افتاد؟

چند لحظه نگاهم کرد و گفت:

- سارا، هنوز خودم رو به خاطر اون اتفاق نبخشیدم. می دونم تو هم بفهمی ازم دلخور و شاید متنفر بشی ولی خواهش می کنم چند ثانیه هم خودت رو جای من بذار. یه عمره دارم با این عذابِ وجدان سر می کنم. سارا، طاقت زخمِ زبون شنیدن از تو رو ندارم. هیچ وقت دلم نمی خواست کسی از این ماجرا با خبر بشه ولی خواسته یا ناخواسته چند نفر می دونن. شاید هم برات تعریف کرده باشن. 

شاید منظورش ضحی بود. یادِ چهارشنبه سوری افتادم و ماجرایی که ضحی از گفتنش طفره رفت و حالا علی هم برای گفتنش دل دل می کرد. کلافه گفتم:

- علی حرف می زنی یا می خوای منو دق بدی؟

دستم رو گرفت و گفت:

- خدا نکنه، دیگه این حرف رو نزن. سارا، قول بده تا آخرش رو بشنوی و زود قضاوت نکنی.

با سر تایید کردم و علی این بار به گلدونِ روی میز خیره شد.

- اون شب هیچ کس وضعِ درستی نداشت، همه مست بودن و تو دست هر کی یا مشروب بود یا سیگار. دختر و پسرها روی پای همدیگه نشسته بودن و من که اصلا انتظارِ چنین جوی رو نداشتم از کنارِ میترا که تنها آدمِ عادی اون جا بود، تکون نمی خوردم. حتی رضا هم تا خرخره خورده بود و دستش دورِ گردنِ یه دخترِ دیگه بود و میترا هم فقط نگاشون می کرد. بد جوری دلم برای میترا سوخت. قطعا وقتی مردی عاشقِ چشم و ابروی زنش باشه با دیدنِ یکی خوشگل تر از اون زنش رو فراموش می کنه. کم کم میترا هم رفت سمتِ مشروب و برای منم گیلاسی آورد. نمی خواستم بخورم ولی میترا اون قدر اصرار کرد و از طعم و مزه اش گفت تا من هم کنجکاو شدم و خوردم. تمام جام رو سر کشیدم و نفهمیدم چه مزه ای داشت. میترا خندید و باز جامم رو پُر کرد. این بار طعم تلخی داشت. وقتی قیافه ام مچاله شد، میترا یه نمونه ی دیگه دستم داد که طعم دهنم رو عوض کنه. به بهونه های مختلف چهار، پنج تا گیلاس به خوردم داد و خودش هم دو برابرِ من خورد. حالم خیلی بد شده بود. سرم گیج می رفت و روی پا بند نبودم. تهوع داشتم و معدم آشوب بود. میترا منو به اتاقی برد که استراحت کنم اما خودش هم کنارم دراز کشید. انگار اختیارِ رفتارش دستِ خودش نبود چون شروع کرد به باز کردنِ دکمه های پیرهنم.

هین بلندی کشیدم و با دست جلوی دهنم رو گرفتم. قلبم تو حلقم بود. میترا چی کار کرده بود؟ علی چی کار کرده بود؟ داشتم از دلشوره و استرس می مُردم. بازوی علی رو تکون دادم و گفتم:

- بعدش چی شد؟ زود بگو علی دیوونم کردی!

دستم رو توی دستش گرفت. شونه هاش افتاده بود و صورتش بد جوری گرفته و دمغ شده بود. یاد آوری اون خاطرات، داشت عذابش می داد. با نگاهِ غمگینی بهم خیره شد و توی یه جمله خودش رو خلاص کرد.

- کاری که نباید می شد، شد!

با تمام وجودم آه کشیدم. سرم رو با دست هام گرفتم و موهام رو چنگ زدم. با ناباوری گفتم:

- کاری که نباید می شد، شد؟ تو با میترا چی کار کردی؟

میون حرفم پرید و با عجله و نگرانی گفت:

- نه نه! من هیچ کاری نکردم، خودش این کار رو کرد، من اصلا حالِ خوشی نداشتم، نمی فهمیدم میترا چی کار می کنه و چند بار خواستم مانعش بشم ولی اون قدر حالم بد بود که اصلا نمی تونستم عکس العملی نشون بدم. وقتی هم که لباس های خودش رو در می آورد، چشم هام رو بستم که نبینم و وقتی چشم هام رو باز کردم هوا روشن شده بود. تو همون لحظه که چشم هام رو بستم از حال رفته بودم، وقتی که بیدار شدم تازه فهمیدم که چه اتفاقی افتاده. میترا کنارم خواب بود و هیچ لباسی تنش نبود. همون موقع یادم افتاد که شبِ قبل میترا داشت لباس های من و خودش رو در می آورد. میترا رو بیدار کردم، وقتی چشمش به اون وضعیت افتاد، پوزخند زد. نتونستم جلوی خودم رو بگیرم و سیلی محکمی توی صورتش زدم ولی میترا هیچی نگفت، سکوت کرده بود. تا همین شش، هفت ماه پیش سکوت کرده بود. میترا در این باره با هیچ کس حرف نزده بود حتی با رضا. رضایی که نمی دونم اون شب رو تا صبح تو آغوش کی گذرونده بود! عروسیشون برگزار شد و رفتن امریکا. چند وقت بعد هم خبرِ بارداریش به گوشم رسید. تمام این سال ها با ترسِ این که بچه ی میترا از من باشه زندگی کردم. تنها کسی که براش درد و دل می کردم مادر بزرگ بود. وقتی فهمید چه اتفاقی بینِ من و میترا افتاده سکته کرد.

اشک از گوشه ی چشم های علی روون شد. با صدای لرزونی گفت:

- توی اون روزهایی که هم من داغون بودم، هم مادربزرگ، فقط بیژن بود که فهمید یه دردِ مشترکی بین من و مادر بزرگ هست. اون قدر با بیژن صمیمی بودم که حال و روزم رو درک کنه ولی درباره ی میترا چیزی بهش نگفته بودم. عاقبت هم همه چیز رو براش گفتم. وقتی مادر بزرگ حال خوشی نداشت به یه سنگ صبور نیاز داشتم که هم از خودم بگم و هم علتِ مریضی مادر بزرگ رو. هیچ وقت خودم رو نمی بخشم که اون بلا رو سرِ مادر بزرگ آوردم. اگر من با مادر بزرگ حرف نمی زدم این بلا سرش نمی اومد. اگه به اون مهمونی لعنتی نمی رفتم این اتفاق ها نمی افتاد.

سکوت کرد. منم ساکت بودم، هیچی نمی تونستم بگم. نه می تونستم دلداریش بدم و نه می تونستم سرزنشش کنم. آهی کشید و ادامه داد:

- چهارشنبه سوری بود که میترا درباره ی بچه باهام حرف زد، شب سیزده بدر هم رفتم دیدنش. از تو هم خواستم باهام بیای ولی نیومدی. میترا گفت که هر چی بچه بزرگ تر شده هیچ شباهتی نه به رضا داشته، نه به میترا. رضا هم بی خبر از میترا، بچه رو می بره آزمایش و می فهمه که بچه از خودش نیست. با میترا بد جوری درگیر می شن و دعواشون می شه و برای همین می خواست میترا رو طلاق بده. میترا هم پای منو وسط کشیده بود. رفتم امریکا که یه بار برای همیشه این مساله روشن بشه. بالاخره باید با واقعیت رو به رو می شدم. واقعیتی که ممکن بود به ضررم باشه یا شاید هم نباشه.

به خاطرِ حضورِ مادر میترا هیچ کدوم در این باره حرفی نمی زدیم. یه بار که با رضا برای کارهای آزمایش رفته بودیم، بد جوری با هم درگیر شدیم و من دستِ رضا رو شکستم و رضا هم سرِ منو. اون قدر فشارِ عصبی و روحی روم بود که داشتم داغون می شدم. فکر و خیالِ این که نکنه بچه از من باشه و با این بی آبرویی چی کار کنم، دیوونم می کرد. فکرِ این که چه طوری به تو بگم! روم نمی شد بهت زنگ بزنم و چیزی بگم. همون موقع هم از طرفِ کارم یه ماموریتِ خارج از کشور بهم داده بودن که باید می رفتم کانادا. به خاطرِ همون ماموریت بی موقع هم بود که رفتنم این قدر طولانی شد. خانوادم رو با اسمِ ماموریت قانع کردم ولی تو حتی نپرسیدی چرا دارم می رم! با چه رویی باید زنگ می زدم و می گفتم دارم آزمایش تشخیص هویت می دم، برای بچه ای که ممکنه از من باشه؟ تمام اون دو ماه با مادرم در تماس بودم و سراغِ تو رو می گرفتم. وقتی فهمیدم که تو به همه گفتی هر روز برات زنگ می زنم، خیلی شرمندت شدم. فهمیدم که دوست نداری بقیه چیزی بفهمن. منم بدونِ این که مادرم مشکوک بشه سراغِ تو رو ازش می گرفتم. اون شب که خونه ی عمه ات حالت به هم خورده بود، من دو روز بعدش با خبر شدم. از خودم بدم می اومد که تو رو به این روز انداختم ولی چاره ای نداشتم، اگر اون بچه مالِ من بود با چه رویی می خواستم تو چشمِ تو و خانوادت نگاه کنم. سردرگم و بلاتکلیف بودم تا جوابِ آزمایش بیاد. هر سه تامون آزمایش دادیم، من، رضا و میترا. روزی که جوابِ آزمایش اومد و دکتر گفت بچه مالِ منم نیست، نمازِ شکر خوندم ولی این وسط آبروی میترا رفت، چون نفر سومی هم در کار بود. میترا فکرش رو نمی کرد که من برای آزمایش باهاش راهی امریکا بشم و از رضا پنهون کرده بود. فکر می کرد با آوردنِ اسمِ من قضیه تموم می شه ولی وقتی رفتم و آزمایش دادم و قضیه لو رفت، رضا و میترا بد جوری درگیر شدن. توی خیابون بودیم که رضا افتاد به جونِ میترا. با کلی بدبختی از میترا جداش کردم. سر و صورتش پُر از خون شده بود. بالاخره گفت که اون شب لعنتی توی اون مهمونی، شخص دیگه ای هم با میترا رابطه داشته. رابطه ای که به اجبار انجام شده بود. در واقع بهش تجاوز کرده بودن. منم که بیهوش شده بودم و اصلا نفهمیدم چه اتفاقی بعد از اون برای میترا افتاده بود. میترا هم ترسیده بود که اگه حرفی بزنه ازدواجش با رضا به هم بخوره. تمام اون سال هایی که از ازدواج فراری بودم به خاطرِ علاقه ام به میترا نبود، به خاطرِ عذاب وجدان بود. عذاب از گناه بزرگی که خواسته یا ناخواسته مرتکب شده بودم.

صورتش رو با دست هاش پوشوند و سرش رو با تاسف تکون داد.

- یادمه که میترا روی سینه ام نشسته بود و لباسش رو در می آورد، همین صحنه ای که توی ذهنم مونده یه عمره داره مثل خوره وجودم رو می خوره. نمی دونم اگه تمام اتفاقات یادم مونده بود چه جوری می خواستم با خودم کنار بیام. می ترسیدم از این که وقتی ازدواج کردم، همش چهره ی میترا و خاطره ی اون شب جلوی چشمم ظاهر بشه، فکرِ این که همسرت رو در آغوش بگیری ولی زنِ دیگه ای رو جلوی چشمت ببینی دیوونم می کرد.

سکوت کرد. انگشتِ اشاره و شستش رو، روی دو تا چشم هاش گذاشت و شونه هاش لرزید. نمی تونستم گریه اش رو ببینم، گریه ی علی! کسی که همه ی زندگیم بود، کسی که عاشقش بودم و نمی تونستم ببینم یه خار توی پاش بره، چه برسه به این که یه عمر عذابِ روحی داشته باشه و هنوز هم با این عذاب درگیر باشه. 

چه قدر عجولانه درباره ی علی قضاوت کردم و به دردش اضافه کردم. چرا علی فکر می کرد ازش متنفر می شم؟! علی که حالِ طبیعی نداشته، در ثانی به خواستِ خودش هم با میترا نبوده، در واقع میترا از گیجیِ علی سوء استفاده کرده بود. شاید همون میترای بیچاره هم اگر حال طبیعی داشت هرگز چنین کاری نمی کرد. مشروبِ لعنتی زندگی چند نفر رو تباه کرد!

طفلک علی! اون قدر عذاب وجدان داشت که بعد از شش سال هنوز نتونسته بود خودش رو ببخشه. دلیلی نداشت علی رو نبخشم، اصلا من چی کاره بودم که ببخشم یا نه! علی باید منو می بخشید که این جوری با ندونم کاری هام اذیتش کرده بودم.

دستم رو، روی شونه اش گذاشتم و با تمام عشقی که بهش داشتم صداش زدم.

- علی جونم؟

سرش رو بالا آورد و به چشم هام خیره شد. صورتِ مرطوبش رو با دستم پاک کردم و گفتم:

- دیگه همه چی تموم شده علی، خدا رو شکر که اون بچه از تو نبود. اون اتفاقی هم که بینِ تو و میترا افتاد که تقصیرِ تو نبود! تو که با خواستِ خودت اون کار رو نکردی. مطمئن باش خدا توبه ی بنده هاش رو می پذیره. وقتی خدا تو رو بخشیده، تو چرا خودت رو نمی بخشی؟ مادر بزرگ هم که حالش خیلی بهتره. امروز که دیدمش لبخند می زد. علی، این قدر خود خوری نکن. اگر همون شش سال پیش خودت رو بخشیده بودی تا الان اون شبِ لعنتی رو هم فراموش کرده بودی.

دستش رو، روی صورتم گذاشت و گفت:

- سارا، با من می مونی؟

فقط نگاش کردم. نمی دونستم چی باید بگم! اصلا معنی حرفِ علی چی بود؟! مگه تا الان با علی نمونده بودم؟ فقط پلک هام رو، روی هم فشار دادم و اشک از بین پلک هام به بیرون چکید. هنوز چشم هام رو باز نکرده بودم که علی منو کشید تو آغوشش. سرم روی شونه اش بود و دست هاش دور شونه ها و کمرم قفل شد. صدای نفس های بلندش رو می شنیدم. دست هام رو، روی کمرش گذاشتم. حسِ عجیبی داشتم، حسِ رهایی، حسِ سرخوشی. با هر نفسِ علی، قلبم زیر و رو می شد. انگار سنگینی باری که از روی دوش علی برداشته شده بود رو احساس می کردم. دلم می خواست محکم تو آغوشم بگیرمش ولی اون قدر فشارِ دست های علی زیاد بود که هیچ حرکتی نمی تونستم بکنم. نفسم تنگ شده بود و عجیب بود که این نفس تنگی رو دوست داشتم. دلم نمی خواست تموم بشه. دوباره یادِ میترا افتادم. تکلیفش با رضا چی می شد؟

- علی؟

- جوِن علی؟ جونم عزیزم؟

آخ که شنیدنِ این حرف ها از زبونِ علی چه لذتی برام داشت!

- میترا چی شد؟ رضا می خواد طلاقش بده؟

- تو هنوز تو فکرِ اونی؟

- دستِ خودم نیست، بد جوری ذهنم رو درگیر کرده. یه جورایی دلم براش می سوزه. از این جا رونده و از اون جا مونده. اون هم تقصیری نداشته، حالت عادی نداشته وگرنه چنین اشتباهی رو نمی کرد. اون نامردی هم که یه بچه ی نامشروع تو دامنش گذاشت که گناهش گردنِ میترا نیست.

چرا من همیشه این قدر عجولانه قضاوت می کردم. درباره ی همه یه طرفه به قاضی می رفتم. درباره ی علی، میترا و حتی پرهام و لعیا! و حالا می فهمیدم که هر کسی برای خودش دلایلی داشته. میترا، رضا رو دوست داشته و برای حفظِ زندگیش، اون اتفاق رو از رضا پنهون کرده بود. به خاطرِ بچه بوده که با علی قرار می ذاشته و کافی شاپ می رفتن و من چه فکرهایی که دربارشون نکرده بودم.

- رضا خودش هم اشتباهی که میترا مرتکب شده بود رو انجام داده. در واقع هر دو یه خطا کردن. درباره ی میترا با رضا خیلی حرف زدم، نگران نباش، رضا قصدِ طلاق دادن نداره، چون هنوزم عاشقِ چشم و ابروشه.

و ریز خندید. منم خندیدم. به آرامش رسیده بودم. حسِ آرامش بهترین حسِ دنیاست. دست های علی روی کمرم به حرکت در اومد. دست هاش روی کمرم بالا و پایین می رفتن و تنم مور مور می شد. دستش رفت سمت بازوم و نوازشش کرد. چند لحظه مکث کرد و بعد خیلی آروم گفت:

- چرا پوستت این قدر دون دون شده؟

از آغوشش بیرون اومدم و سرم رو پایین انداختم و گفتم:

- هیچی، یه کم سردم شد.

صورتش رو پایین آورد تا صورتم رو ببینه و با شیطنت گفت:

- مطمئنی که سردت شده؟ یا ...

از خجالت گُر گرفتم. گوشه ی لبم رو گاز گرفتم و دستم رو گذاشتم روی سینه اش و به عقب هُلش دادم. با خجالت گفتم:

- قصه ی شبانگاهی تموم شد، من دیگه می رم بخوابم، شب بخیر.

قبل از این که علی بتونه حرفی بزنه یا عکس العملی نشون بده، با سرعت رفتم توی اتاقم و پریدم روی تخت. زیرِ پتو خزیدم و چشم هام رو بستم. اون قدر فکر و روحم آرامش داشت که حس می کردم روی ابرها خوابیدم. خیلی زود چشم هام گرم شد. هنوز کامل خوابم نبرده بود که حضورش رو کنارم احساس کردم، اون قدر گیجِ خواب بودم که هیچ حرکتی نکردم. روی صورتم خم شد. نفس هاش به صورتم می خورد. لب هاش نزدیکِ لب هام بود ولی به جای لب هام، چونه ام رو بوسید و رفت.

«فصل هجدهم»

سه ماه از اون شب می گذره، همون شبِ سرنوشت ساز، شبی که سوء تفاهم ها برطرف شد. آرامش به خونه برگشته. حالا شدیم مثل خواهر و برادرهایی که با هم شوخی دارن و تو سر و کله ی هم می زنن و مدام به پر و پای هم می پیچن. زندگی با علی لذت بخشه، هم هیجان داره، هم آرامش. هم قهر داره، هم آشتی. هم مهربونی داره، هم تلخی. بعضی وقت ها غذا می پزه. تازگی ها یکی دو بار هم جارو زده. ظرف های صبحونه رو اون می شوره و ظرف های شام با منه. ناهار هم که من نیستم و نمی دونم علی چی کار می کنه. هنوز مجهولاتی از زندگیِ علی توی ذهنمه. مجهولاتی که مربوط به زندگی شخصیش می شه. همین شغلش هم یکی از مجهولاته که من روم نمی شه بپرسم. بزرگ ترین مجهول اینه که تکلیفِ من توی این زندگی چیه؟ یعنی تا آخرِ عمر باید خواهرش باشم؟ می دونم که احساسِ علی به من بیشتر از حسِ برادریه، ولی این بیشتر بودن تا چه حدیه؟ اون قدری هست که منو به عنوانِ همسر قبول داشته باشه؟ بعضی وقت ها اون قدر به این چیزها فکر می کنم که عصبی می شم و دلم می خواد دق دلم رو سرش خالی کنم و اون وقته که خونه می شه میدونِ جنگ! هر چی دمِ دستمون برسه واسه هم پرتاب می کنیم. از صندل و دمپایی گرفته تا کوسن و بالش و پتو. اسم پتو اومد یادِ یه اتفاقِ جالب افتادم.

یه شب با علی پای تلویزیون روی کاناپه نشسته بودیم و فیلم می دیدیم. با این که بخاری روشن بود ولی من بازم سردم بود و پتو رو محکم دور خودم پیچیده بودم. چند دقیقه بعد علی شروع کرد به باز کردن پتو از دورِ من. می خواست قسمتی از پتو رو هم دورِ خودش بپیچه. وقتی دوتایی زیرِ پتو قرار گرفتیم علی گفت:

- یادِ سیزده بدر بخیر.

خندیدم. خودمم دقیقا یادِ همون روز افتاده بودم. علی موبایلش رو از جیبش در آورد و گفت:

- یه اس ام اسِ جالب برام اومده، بذار برات بخونمش.

دستش رو دور شونه ام حلقه کرد و شروع کرد به خوندن.

- در فصل زمستان که لبو می چسبد.

تو چشم هام خیره شد و با لبخندِ موذیانه ای ادامه داد:

- آغوش و فشار و گفتگو می چسبد.

چشم هام گرد شد و ابروهام رفت تو هوا. علی که از تعجبِ من بد جوری کیف کرده بود با خنده ادامه داد:

- پس شعله ی بالای بخاری کم کن.

سرش رو توی گردنم فرو کرد و کنار گوشم با لحن عجیبی گفت:

- چون عشق فقط زیر پتو می چسبد.

قبل از این که بتونم عکس العملی نشون بدم، محکم بغلم کرد و گردنم رو بوسید. هر چی وول می خوردم و دست و پا می زدم، نمی تونستم خودم رو از آغوشش بیرون بکشم. علی هم سرخوشانه می خندید و می گفت:

- این قدر زورِ بیخود نزن، تا خودم نخوام نمی تونی در بری.

پام رو بالا آوردم و یه لنگه از دمپایی که پام بود، تو دستم گرفتم. با تمام نیرویی که داشتم زدم روی باسنِ علی. علی که اصلا انتظارِ چنین کتکی رو نداشت، شوکه شد و برای یه لحظه دست هاش شل شد و با تعجب زل زد تو چشم هام. از فرصت استفاده کردم و پا گذاشتم به فرار، علی هم به دنبالم.

لنگه ی دمپاییم دستش بود و برای این که بتونم هم راحت تر بدوم و هم از خودم دفاع کنم، اون یکی لنگه رو هم در آوردم و گرفتم دستم. دور مبل ها می دویدیم و دنبالِ همدیگه می کردیم. علی با یه پرش از روی مبل، خودش رو به من رسوند و من تنها کاری که تونستم انجام بدم این بود که پتو رو از روی کاناپه چنگ زدم و دور پام پیچیدم. می خواستم درد دمپایی رو کمتر احساس کنم.

علی با یه دستش پتو رو از دورم باز می کرد و با دستِ دیگه اش که دمپایی توش بود، روی پاهام می زد و جالب این جا بود که هیچ حسی جز حسِ نوازش بهم دست نمی داد! دلش نمی اومد محکم بزنه و من چه قدر بیرحم بودم که اون قدر محکم زدمش!

یکی از مجهولاتی که درباره ی علی وجود داشت، همین چند روز پیش برطرف شد. علی سرما خورده بود و حالش بد بود. تقریبا سه چهار روزی بود که توی خونه استراحت می کرد و مرخصی گرفته بود. خانواده هامون همه اومدن عیادتش و بیژن و ضحی هم اومدن. بیژن که حسابی رو دورِ شوخی و خنده افتاده بود گفت:

- بچه ها همه سراغت رو می گرفتن، می گن دلمون برای علی تنگ شده. آخه علی لخت می شه خیلی قشنگ می شه!

و من هاج و واج به دهنِ بیژن زل زده بودم و بعد هم طلبکارانه و اخمو به علی نگاه کردم. علی با اون حالِ مریضش و سرفه های خش دارش، به خنده افتاد و میون خنده و سرفه گفت:

- خدا مرگت نده بیژن! آخه این چه طرز حرف زدنه؟! نمی گی پشتِ سرمون حرف در میارن؟ تو هم که همش عینِ جوجه دنبالِ منی، خب مردم حق دارن فکرهای ناجور بکنن. ببین سارا چشم هاش شده قدِ نعلبکی!

دستی به بازوم کشید و گفت:

- حرف های این بیژن رو باور نکن، هذیون می گه.

بیژن گفت:

- حرفِ حق تلخه علی آقا. وقتی هی می ری باشگاه این رون و بازوها رو گنده می کنی بعد هم میای استخر لخت می شی و فیگور می گیری همین می شه دیگه. پسرهای مردم از راه به در می شن، تو هم که روی خوش نشونشون نمی دی، دلشون می شکنه نفرینت می کنن، می شه همینی که الان می بینی! مریض می شی می افتی گوشه ی خونه.

همه غش غش خندیدیم و من نگاهم کشیده شد سمتِ بازوهای برجسته ی علی. پس بیخود نبود که بدنش این قدر محکم و عضلانی بود. برخلافِ من که عینِ پنبه بودم. شنا و بدنسازی، دو تا ورزشی که به نظرم یه جورایی مکملِ همدیگه بودن.

****

تو آزمایشگاه بودم که تلفن زنگ خورد و آقای امیری منو به دفترش احضار کردم. امیری معاون کارخونه بود و قرار بود درباره ی اضافه کردن سویا، به محصولاتِ تولیدیمون با هم صحبت کنیم. به دفترش که رفتم بعد از بهونه گیری های مختلف، قبول کرد که این کار رو انجام بده البته به شرطِ این که مدیر امور مالی کارخونه قبول کنه. نظرش این بود که از نظرِ اقتصادی باید برامون درآمد زا باشه و این مساله رو هم ظاهرا شخص دیگه ای باید تشخیص می داد. راضی کردنِ مدیر مالی رو هم به عهده ی خودم گذاشت.

دفترِ مدیر مالی توی کارخونه نبود و باید برای ملاقاتش به دفترِ مرکزی کارخونه مراجعه می کردم. تا اون موقع لازم نشده بود که به دفترِ مرکزی برم. مطمئن بودم مدیر مالی آدم گَندِ دماغیه (!) که امیری منو با اون طرف کرده تا جلوش کم بیارم و از این کار منصرف بشم!

پُرسون پُرسون دفتر مرکزی رو پیدا کردم. منشی شرکت با وضعِ نه چندان مناسبی پشتِ میز نشسته بود! داشت با تلفن حرف می زد و همزمان رُژ لبش رو تجدید می کرد! شالش رو هم طوری سرش کرده بود که گردنش پیدا بود! همون موقع درِ یکی از اتاق ها باز شد و مردِ سی ساله ای بیرون اومد و رفت به سمت منشی. منشی هم سریع تماس رو قطع کرد، جلوی پاش بلند شد و با عشوه گری گفت:

- امری داشتین قربان؟

هیچ کدوم متوجه ی حضورِ من نبودن. اون مرد دستش رو برد داخلِ شالِ منشی، گردنش رو نوازش کرد و خیلی خودمونی گفت:

- امشب که دیگه میای؟!

منشی مچِ دستش رو گرفت، لبخندی نثارش کرد و پلک هاش رو روی هم گذاشت. هر دو سرشون رو بردن به سمت هم و من که دیدم اوضاع داره افتضاح می شه سرم رو انداختم پایین، چند ضربه ی محکم به درِ شیشه ای زدم و وانمود کردم که تازه رسیدم و چیزی ندیدم. حالم داشت به هم می خورد و می خواستم از همون جلوی در برگردم اما غرورم اجازه نمی داد که جلوی امیری کم بیارم.

سرم رو که بالا آوردم از هم فاصله گرفته بودن و چند تا پرونده هم دستشون بود! با ظاهری بی تفاوت رفتم جلو و گفتم:

- سلام، خسته نباشید. من می خواستم با مدیرِ امور مالی ملاقاتی داشته باشم.

منشی که خودش رو جمع و جور کرده بود، گفت:

- ایشون الان تو جلسه هستن. شما وقتِ قبلی داشتین؟

- نه، ولی کار ضروری دارم. من از آزمایشگاهِ کارخونه اومدم و باید درباره ی تولیدِ محصول تازه با ایشون صحبت کنم.

اون مرد گفت:

- شاید من بتونم به شما کمک کنم.

ابروی راستم بالا رفت و با احتیاط پرسیدم:

- جناب عالی؟

- بنده بهرامی هستم، مسئول برنامه ریزی کارخونه.

- آقای امیری به من گفتن که باید با مدیرِ مالی صحبت کنم. پس ترجیح می دم منتظر بمونم تا جلسشون تموم بشه، مزاحم شما نمی شم.

خوشحال بودم که بهرامی اون کسی نیست که من باید باهاش دسته و پنجه نرم می کردم، اونم چنین آدم هایی که معلوم نبود با چه چشمی به زن ها نگاه می کنن! ناخودآگاه یادِ میترا افتادم. پُفی کردم و سرم رو تکون دادم تا فکرش رو از سرم بیرون کنم. هنوز هم بعضی وقت ها یادِ میترا می افتادم.

وقتی به این فکر می کردم که با علی رابطه داشته دلم خیلی می سوخت. دلم می خواست از علی به خاطرِ این اتفاق شاکی باشه ولی وقتی فکر می کردم به این نتیجه می رسیدم که واقعا علی بی تقصیر بوده. اون وقته که دلم می خواد خرخره ی میترا رو بجوم. چرا به خودش اجازه داد از مردی که متعلق به اون نبود، کام بگیره.

نشستم روی صندلی. بهرامی هم رفت به اتاقِ خودش. برای گذر زمان کارهای منشی رو زیر نظر گرفتم و یه دفعه چشمم افتاد به حلقه ای که توی انگشتش بود! فکری از ذهنم گذشت و بدونِ این که بخوام، خیلی ناگهانی پرسیدم:

- شما با آقای بهرامی نسبتی دارین؟!

منشی خیلی عاشقانه گفت:

- دو ماهه که نامزد کردیم!

بفرما! تحویل بگیر سارا خانوم! کی می خوای آدم بشی و یاد بگیری که زود قضاوت نکنی؟ چه فکرهایی در موردشون کردم! با این که اونا نمی دونستن من چه فکری کرده بودم ولی احساسِ شرمندگی می کردم! سری تکون دادم و گفتم:

- به سلامتی، مبارک باشه.

چند دقیقه بعد گفتم:

- جلسه کِی تموم می شه؟

- فکر کنم یه ساعت دیگه.

- می شه بهشون اطلاع بدین که من می خوام ببینمشون؟ شاید این طوری جلسه رو زودتر تموم کنن.

- بله، چند لحظه صبر کنید.

گوشی رو برداشت و شماره ای رو گرفت. چند لحظه بعد گفت:

- خسته نباشید، ببخشید که وسط جلسه مزاحم شدم، خانومی از آزمایشگاه اومدن و می خوان با شما ملاقات کنن، مثلِ این که از طرفِ آقای امیری اومدن.

منشی چند لحظه گوش داد و بعد هم برگشت سمتم و گفت:

- ببخشید، شما خانومِ؟

- رحیمی هستم.

منشی توی گوشی گفت:

- خانوم رحیمی هستن.

- ...

- بله چشم.

منشی گوشی رو گذاشت و گفت:

- گفتن اگر ممکنه نیم ساعت دیگه منتظر بمونین.

- باشه، مساله ای نیست.

با خودم گفتم شاید بد نباشه اطلاعاتی دربارش بگیرم تا برای برخورد باهاش آمادگی بیشتری داشته باشم. به همین خاطر پرسیدم:

- شما چند وقته این جا کار می کنین؟

- یکه سالی می شه، چه طور مگه؟

- می خواستم بدونم این آقای مدیر چه طور اخلاقی داره؟ چه طور باید باهاش برخورد کرد؟ خیلی تابع تشریفاتن یا نه؟

با لحنی که انگار ارادت خاصی بهش داره گفت:

- نه، اصلا این طور نیستن. برعکس، خیلی هم ساده و خوش برخوردن. فقط یه کم نسبت به مسئولیتی که دارن، حساسن. دلشون نمی خواد با سهل انگاری و خرج های بیهوده، فشاری به کارخونه وارد کنن. در واقع خیلی وظیفه شناسن.

نیم ساعت بعد درِ اتاق باز شد و سه تا مرد با چهره های خندون، در حالی که خداحافظی می کردن بیرون اومدن. اونا که رفتن، تلفنِ منشی زنگ خورد و منشی بعد از جواب دادن، به من گفت:

- بفرمایید داخل، آقای مهندس منتظرِ شما هستن.

نفس عمیقی کشیدم و بلند شدم. چند ضربه به در زدم و وقتی گفت: «بفرمایید.» رفتم داخل. پشتش به من بود و داشت به گلدونی که توی دفترش بود، آب می داد. سلام کردم و در رو بستم. صورتش رو برگردوند و جوابم رو داد. منم همون جا پشتِ در، روی زمین وِلو شدم!

زل زده بودم بهش و پلک نمی زدم! باورم نمی شد مدیر مالی کارخونه ای که توش کار می کنم علی باشه و من بعد از حدود یک سال زندگی با علی، هنوز اینو نفهمیده باشم!

علی انگار وضعش بهتر از من بود. سریع یه لیوان آب برداشت و اومد سراغم. لیوان رو گذاشت روی لبم و گفت:

- بخور حالت بهتر می شه. منشی که فامیلیت رو گفت، حدس زدم خودت باشی.

با خنده ادامه داد:

- از این طرف ها دخترک! راه گم کردی؟ منور فرمودین، افتخار دادین. می گفتین گاوی، گوسفندی، چیزی جلوی پاتون سر می بُریدیم.

کمی از آب رو خوردم و سرم رو عقب کشیدم. نگاهش کردم و با سردرگمی گفتم:

- این جا چه خبره؟ تو این جا چی کار می کنی؟ یعنی تو مدیرِ مالی هستی؟ یعنی تو واسه ی اون کارخونه ای کار می کنی که منم توش کار می کنم؟ تو می دونستی؟

علی سرش رو تکون داد و گفت:

- بله، هر چی که گفتی درست بود. من همون اوایلِ ازدواج ...

چند لحظه مکث کرد و بعد گفت:

- همون اوایلِ همخونگی.

چشمکی زد و ادامه داد:

- این موضوع رو فهمیدم. اتفاقا من هم مثلِ تو شوکه شدم، فکر می کردم تو هم می دونی.

طلبکارانه از جام بلند شدم و دستی به کمرم زدم و گفتم:

- من از کجا باید می دونستم؟ تو از کجا فهمیدی؟

ابروهاش رو بالا انداخت و گفت:

- اینا جزء اسراره، نمی شه گفت.

از چشم هاش خنده و بازیگوشی می بارید. نیشگونی از بازوش گرفتم. بازوهاش سفت بود و تو دست نمی اومد، منم مجبور بودم نیشگونِ ریز با ناخنم بگیرم! آخش بلند شد. با بدجنسی گفتم:

- بگو تا ول کنم.

- باشه باشه می گم. یه دقیقه اَمون بده. چه قدر بد می گیری بی انصاف!

بازوش رو ول کردم و دست به سینه ایستادم.

- خب ... راستش ... تعقیبت کردیم.

با تعجب گفتم:

- تعقیب؟ چشمم روشن! حالا مگه چند نفر بودین که می گی تعقیبت "کردیم"؟

- خب معلومه، کی می تونسته همراهم باشه جز بیژن؟

بدون هیچ حرفی نگاش کردم. ادامه داد:

- راستش من همون اوایل درباره ی تو و زندگیت کنجکاو شدم. درسته، حق نداشتم تو زندگیت سرک بکشم ولی خب من این کار رو کردم.

مثل بچه ها سرش رو پایین انداخت و زیر چشمی نگام کرد. خندم گرفته بود. لبخندم رو که دید خیالش راحت شد و با هیجان گفت:

- نمی دونی چه وضعی شده بود! عین فیلم های پلیسی افتاده بودیم دنبالت. یه بار توی ترافیک گمت کردیم واسه همین از دفعه ی بعدش با موتور دنبالت می کردیم. وای که این بیژن هم چه دلقک بازی هایی در می آورد، از خنده روده بر می شدیم.

با حالت خنده داری ابروهاش رو بالا انداخت و گفت:

- اون روز که دیدم داری مسیرِ کارخونه رو می ری، دل تو دلم نبود. باورم نمی شد که یه جورایی همکار باشیم. خیلی جالب بود. واقعا تصادفِ جالبی بود.

پس ضحی درست گفته بود که علی و بیژن تعقیبم کرده بودن. بیژن هم این جوری منو دیده بود. علی سکوت کرد و چند لحظه بعد گفت:

- راستی چی شد که اومدی این جا؟

تازه یادم افتاد چی کار داشتم. موضوع رو براش گفتم و بحثمون شروع شد. دیگه نسبتمون یادمون رفت و مثلِ دو تا همکارِ غریبه، سرِ موضوع بحث می کردیم. دلایل محکمی برای انجام کار می خواست و باید بهش ثابت می کردم که این کار خرج بیهوده و هزینه ی اضافی نیست. بالاخره موفق شدم و پیروزمندانه به کارخونه برگشتم. امیری که باورش نمی شد بتونم علی رو راضی کنم، چهار روز بهم مرخصی داد!

عصر که علی از سرِ کار اومد گفت امیری برای این که بفهمه چرا علی رضایت داده، بهش زنگ زده بود. اون قدر علی رو سوال پیچ کرده بود تا بالاخره از بین حرف های علی فهمیده بود که ما زن و شوهر هستیم! امیری هم چون با علی رفیق بود، به اون هم چهار روز مرخصی داده بود!

همون شب برای شروعِ استفاده از مرخصیمون، رفتیم خونه ی باباش. علی پیشنهاد کرد بریم خونه ی بابای من ولی به خاطرِ نبودن محمود و فاطمه و زهرا، رفتن پیشِ اونا مهم تر بود. ساعتِ نُه بود که زنگ رو زدیم.

بابای علی در رو باز کرد و تا ما رو دید، گُل از گُلش شکُفت. سلیمه خانوم هم اشک توی چشماش جمع شده بود. گفتم:

- چرا گریه می کنین؟

- از بی معرفتی شما جوونا؟

علی گفت:

- چه بی معرفتی ای کردیم؟

- یعنی خودتون نمی دونین؟ اون از فاطمه که از وقتی رفته شمال ماهی یه بار هم به زور زنگ می زنه، اینم از شما که راه به این نزدیکی براتون شده قله ی قاف و سالی یه بار میاین این طرف ها.

- مامان، ما که دو هفته ی پیش این جا بودیم، البته می دونم باید بیشتر از این بهتون سر بزنیم ولی دیگه کار و گرفتاری وقتِ سر خاروندن هم برامون نمی ذاره.

سلیمه خانوم که انگار دلش خیلی پُر بود، شروع کرد از جوونی خودشون گفتن. آخر همه ی حرف هاش هم گفت:

- جوون هم، جوونای قدیم!

بابای علی گفت:

- این قدر اذیتشون نکن خانوم، می رن و دیگه پشتِ سرشون رو هم نگاه نمی کنن ها!

اینو که گفت، سلیمه خانوم دیگه حرفی نزد. علی و باباش هم شروع به صحبت راجع به کار کردن تا این که موضوعِ مرخصی پیش اومد. سلیمه خانوم تا فهمید هر دومون مرخصی داریم، با هیجان گفت:

- چه طوره بریم شمال پیشِ فاطمه اینا؟

بابای علی گفت:

- آخه این وقتِ سال، کجا پاشیم بریم زن؟

- حاجی شما هم که هر وقت ما یه حرفی زدیم، بزن تو ذوقمون.

ما سه تا خندیدیم و بابای علی دلجویانه گفت:

- آخه خانوم جون، من و تو دیگه پیر شدیم، توی این زمستونی کجا بریم؟ ما حالا اگه از پای بخاری جُم بخوریم یخ می زنیم و پَس می افتیم. این جوونا باید برن مسافرت.

- راست می گی حاجی! این علی هم که بعد از عروسیشون، دخترِ مردم رو هیچ جا نبرده. همش کار رو بهونه کرده.

به علی نگاه کرد و ادامه داد:

- حالا دیگه بهونه ای ندارین، یه سفر برین شمال. هم فاله، هم تماشا. هم یه سری به فاطمه بزنین، هم خودتون یه تفریحی بکنین.

من و علی ساکت بودیم. بد جوری دو دل بودم. نمی دونستم چه کاری درسته، چه کاری غلط! به غیر از سفرِ مشهد، هیچ جای دیگه ای تا حالا دو نفری نرفته بودیم. دوست داشتم با علی برم مسافرت ولی می ترسیدم علی دوست نداشته باشه و مجبور بشه.

پدر و مادرش به ما زل زده بودن و منتظرِ جواب بودن. علی نگاهم کرد و با نگاهش ازم می پرسید که جوابم چیه؟ بالاخره گفتم:

- اگه علی موافق باشه، چرا که نه!

به علی نگاه کردم، صورتش پُر از لبخند بود. نفس راحتی کشیدم. پس علی هم بی میل نبود. سلیمه خانوم که ذوق کرده بود به تکاپو افتاده بود و مدام می گفت:

- یه عالمه خرت و پرت دارم که براشون بفرستم. وای که چه قدر دلم براشون تنگ شده! کاش ما هم می تونستیم بیایم، ولی خُب شما برین انگار ما رفتیم. بچه ام اون جا از تنهایی پوسید. یکی بره یه سری بهشون بزنه.

سلیمه خانوم حرف می زد و ما هم با لبخند همراهیش می کردیم. به خونه که برگشتیم علی با هیجان گفت:

- من می رم ماشین رو چک کنم، شما هم که مدیرِ خونه ای، هر چی می دونی لازم می شه بردار.

لبخند زدم. حرفش به دلم چسبید. مدیر خونه! این یعنی که علی منو زنِ این خونه می دونه. دلم قیلی ویلی می رفت با حرف هاش.

علی رفت تو حیاط و منم رفتم توی آشپزخونه تا وسایلِ سفر رو جور کنم. بعد از اون هم مشغولِ بستن چمدونم شدم. علی از حیاط اومد و صدام زد. رفتم دم در اتاق ایستادم. به هم که رسیدیم گفت:

- من بلد نیستم چمدون ببندم، می شه کمکم کنی؟

انگشتم رو به دندون گرفتم و چند لحظه نگاهش کردم. با تعجب گفتم:

- جدی می گی؟ یعنی باور کنم؟ پس اون دو ماه که رفتی آمریکا کی برات چمدون بست؟

سری تکون داد و گفت:

- توی اون مسافرتِ لعنتی صد بار مجبور شدم برم خرید و چیزهایی که جا گذاشته بودم رو بخرم. 

عاجزانه نگام کرد و گفت:

- سارا، می شه خواهش کنم دیگه اون سفر رو یادم نیاری؟

رفتم سمت اتاقش و گفتم:

- معذرت می خوام، منظوری نداشتم. حالا بیا بریم چمدون ببندیم. 

دنبالم نیومد. برگشتم سمتش. همون طور ایستاده بود و به چهارچوبِ در اتاقِ من تکیه داده بود. داشت با دلخوری نگاهم می کرد. دستش رو گرفتم و کشیدمش سمتِ اتاقِ خودش. اون قدر سنگین بود که نمی تونستم حتی قدمی جا به جاش کنم. دو دستی به جونِ یکی از دست هاش افتادم و می کشیدمش ولی از جاش جُم نمی خورد. رفتم پشت سرش ایستادم و دست هام رو به بازو و کمرش گذاشتم و هلش دادم، ولی باز هم انگار نه انگار. دوباره رو به روش ایستادم. چشم هاش شیطون شده بود و یه وری می خندید. پسره ی دیوونه منو سرِ کار گذاشته بود! عصبی گفتم:

- میای یا به زور بیارمت؟

شونه ای بالا انداخت و با پوزخند گفت:

- دوست دارم ببینم چه جوری به زور می بریم؟

نفسم رو بیرون دادم و دست هام رو روی سینه قلاب کردم. تو چشم هاش خیره شدم و مشغولِ فکر کردن شدم. قطعا نمی تونستم از جاش تکونش بدم، پس باید یه کاری می کردم که خودش بیاد. شاید با یه نمایشِ جانانه بتونم شکستش بدم!

نگاش کردم و گفتم:

- چند لحظه همین جا باش الان میام. 

رفتم تو اتاقم. نگاهِ علی رو احساس می کردم، یکی از کشوهای لباس هام رو باز کردم و تاپ و دامنِ آبی رنگی که علی برام خریده بود رو برداشتم. رفتم توی حموم و پوشیدمش. آستین های کوچیکی بالای بازوش داشت و یقه اش قایقی بود، دامنش هم تا بالای زانوم بود و کمی کلوش. حلقه ی کمرم رو برداشتم و گوشی به دست از کنارش رد شدم و بدونِ این که نگاهش کنم رفتم سمتِ اتاقش. دم درِ اتاق که رسیدم مکثی کردم و برگشتم سمتش. چشم هاش درشت تر شده بود و به پاهام خیره شده بود. وقتی راه می رفتم احساس می کردم که دامن روی بدنم می لغزه و کمی از رونم معلوم می شه. 

پوزخندی زدم و رفتم توی اتاقش. آهنگِ شادی گذاشتم و حلقه رو دور بدنم تاب دادم. عمدا دم در اتاقش هم ایستادم که خوب ببینه. هر چند داشتم از خجالت می مُردم ولی عمرا حاضر نبودم کم بیارم، باید هر جور شده مجبورش می کردم از جاش تکون بخوره. یه جورایی هم این می تونست راهی برای امتحان کردن علی باشه، این که چه عکس العملی نسبت به دلبری کردنم نشون می ده؟! اگه دوستم داشته باشه حداقل باید بغلم کنه. 

هماهنگ با آهنگ بدنم رو تکون می دادم و می چرخیدم. حلقه رو از روی سینه ام تا باسنم بالا و پایین می بردم و پاهامم تکون می دادم. دامنم با هر حرکتم تو هوا می رقصید. دیگه تو حلقه زدن حسابی حرفه ای شده بودم!

داشتم می چرخیدم که حلقه به جایی گیر کرد و افتاد. دست هاش از پشت دورم حلقه شد و سرش روی شونه ام قرار گرفت. دلم هری ریخت پایین. صداش رو کنارِ گوشم شنیدم.

- تو بردی سارا، ولی به نفعته دفعه ی بعد شلوار بپوشی، وگرنه هر چی شد پای خودت. 

گوش هام از شنیدنِ این حرف ها داغ شدن. چشم هام رو بستم و لبم رو گاز گرفتم. پس علی دوستم داره! این حرفش یعنی دوستم داره! یعنی منو به چشمِ همسر می بینه! داشتم بال در می آوردم، ولی درست نبود جلوی علی این جوری وا بدم! خودم رو از آغوشش بیرون کشیدم. چشمکی زدم و گفتم:

- ایول به خودم، حالا برو چمدونت رو بیار تا وسایلت رو جمع کنیم. 

بعد از بستنِ چمدون علی، رفتیم سراغِ چمدونِ من. لیستی از وسایلی که باید بر می داشتم تهیه کرده بودم و روی تخت گذاشته بودم، علی لیست رو که دید، گرفت دستش و شروع کردن به خوندن. هر کدوم رو که می خوند بر می داشتم و علی از لیست خطش می زد. 

- مسواک، خمیر دندون، شامپو، صابون، لیف، حوله، شال و کلاه، پالتو، مانتوی سبز و مشکی، شلوار لی مشکی، شال سبز که گل های مشکی داره. 

خندید. لیست رو گذاشت کنار و گفت:

- خوب بلدی لباس های خودت رو ست کنی ها! اون وقت واسه من هر چی دمِ دستت اومد گذاشتی توی چمدون؟ چه قدر هم دقیق نوشتی که مبادا جا به جا برداری. 

- وا! من چی کاره ام؟ من فقط می گفتم چی رو برداری، تو خودت انتخاب می کردی که کدوم رو برداری. 

سری تکون داد و گفت:

- باشه، حالا بقیه ی وسایل رو بردار. نصفه شب شد بریم یه کم بخوابیم. 

- خب بخون ببینم دیگه چی مونده؟

- پلیورِ صورتی. 

همون طور که می خوند نیشخند می زد. 

- دامنِ ماکسی مشکی، جورابِ سفید که توپ توپی خاکستری داره. 

ریز ریز می خندید و می خوند.

- دامن شلواری پلیسه، دو تا شورت، دو تا سوتـ ... 

جیغی کشیدم و پریدم روی سرش. نذاشتم بقیه اش رو بخونه و برگه رو از دستش بیرون کشیدم و صدای قهقهه ی علی تو اتاق پیچید. علی می خندید و من از خجالت آب می شدم. 

بالاخره چمدونِ منم بسته شد و خوابیدیم.

صبح که بیدار شدیم، بعد از خوردنِ صبحونه، علی مشغولِ چیدن وسایل توی صندوق شد و من هم نشستم پای تلفن. تلفنی از سیما و برادرهام خداحافظی کردم. برای شیرین هم زنگ زدم و وقتی فهمید داریم می ریم شمال با بدجنسی گفت:

- پدر سوخته، داری می ری ماه عسل! آره نامرد؟ نگفته بودی دست به کار شدین. 

- فکت رو ببند. واسه خودش توهم می زنه! خنگول خانوم، مطمئن باش به محضِ این که دست بهم بزنه تو خبر دار شدی. 

تو دلم خندیدم. خبر نداشت چه قدر با هم تماس فیزیکی داریم ولی با حرفی که زد فهمیدم شیرین از من حرفه ای تره. 

- آره جونِ عمه ات! اون موقع که با هم درگیر بودین و سایه ی همدیگه رو با تیر می زدین زیرِ چونه ات رو کبود می کرد، حالا که هوا آفتابیه دیگه خدا عالمه چه کارها می کنین! نمی گم نکنین، بکنین ولی منو بی خبر نذار که نگرانِ تویِ بی لیاقت نباشم. 

غش غش خندیدم. عاشقِ شیرین بودم، خیلی با حال بود. صدای خندم رو که شنید داغ کرد و با داد و بیداد گفت:

- زهر مار! خاک تو مخت که این جوری خودت رو لو ندی. کارت رو ساخت، آره؟

اوه اوه! عجب برداشتی از خندم کرده بود! صدای جیغش اون قدر بلند بود که گوشی رو تا جایی که می شد از گوشم دور کردم. با دستپاچگی گفتم:

- نه بابا شیرین، خجالت بکش این حرف ها چیه! ما تا حالا یه بار هم پیشِ هم نخوابیدیم، اگه دیگه کاری نداری من قطع کنم، دیر شد. 

- چرا کارت دارم، برام کلوچه بیار. 

- نمی گفتی هم می آوردم، البته به خاطرِ اون بچه ای که تو راهه، نه به خاطرِ تو.

- خیلی بدجنسی! من که تو رو می شناسم، می دونم اون علیِ بیچاره از دستِ تو شب و روز نداره. 

- آره خب. 

پام رو روی پام انداختم و همون طور که به پاهام دست می کشیدم با ناز و عشوه گفتم:

- وقتی یه دخترِ هلو توی خونه با تاپ و شلوارک بگرده و پَر و پاش رو بندازه بیرون، نباید هم شب و روز داشته باشه. 

- نه که خیلی هم پر و پا داری، لاغر مُردنی! 

- الان که ورم داری بایدم اینو بگی، وگرنه خودت خوب می دونی که اندامِ من توی فامیل لنگه نداره. 

قری به سر و گردنم دادم که یه دفعه چشمم افتاد به علی. روی کاناپه نشسته بود و پای راستش رو هم روی کاناپه گذاشته بود، آرنجش رو روی زانوش گذاشته بود و دستش روی شونه اش بود، سرش رو کمی خم کرده بود و نیمی از صورتش با ساعدش پوشیده شده بود و فقط چشم هاش پیدا بود. 

هین بلندی کشیدم که باعث شد شیرین از اون طرفِ خط بگه:

- چه مرگت شد روانی؟! ترسیدم! نمی گی بچه ام سقط می شه؟

همون طور که نفس نفس می زدم و به علی نگاه می کردم گفتم:

- شیرین، من برم دیگه، کاری نداری؟

شیرین که همیشه تیز بود گفت:

- خاک بر سرِ الاغت! علی اون جاست؟ زرت و پرت هات رو شنیده؟

فقط گفتم:

- آره. 

غش غش خندید و گفت:

- آخیــش! دلم خنک شد. حقته، تا تو باشی واسه ی من کلاس نذاری. 

لحن صداش موذیانه شد و گفت:

- ولی خره به نفعت شد، این جوری توجهش به اون هیکلِ داغونت جلب می شه و حداقل از راه های جسمی جذبش می کنی. 

خیلی آروم توی گوشی گفتم:

- بمیری شیرین! خداحافظ.

خندید و گفت:

- خداحافظ، مواظب خودتون باشین.

گوشی رو سرِ جاش گذاشتم و خیلی بی تفاوت، جوری که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده نگاهش کردم. چشم هاش باریک و کشیده شده بودن و گوشه ی چشمش چین افتاده بود. با این که لب هاش معلوم نبود ولی از چشم های خندونش معلوم بود که نیشش تا بناگوش بازه. با تک سرفه ای گلوم رو صاف کردم و گفتم:

- چیزی می خواستی؟

با صدای پُر از خنده ای گفت:

- من که نه، ولی فکر کنم تو یه چیزی می خواستی؟

اخمی کردم و گفتم:

- من؟ نه! مثلا چی می خواستم؟

دستش رو از جلوی صورتش برداشت و بلند شد. همون طور که می رفت سمتِ حیاط گفت:

- مثلا این که شب ها پیشِ من بخوابی. 

برگشت و با چشم های خندونش نگام کرد. تنها کاری که به ذهنم رسید جیغ کشیدن و پرت کردنِ کوسن بود که جا خالی داد و کوسن خورد تو دیوار. سوارِ ماشین شدیم و رفتیم خونه ی مامانم که ازشون خداحافظی کنیم. مامان برامون قرآن گرفت و پشتِ سرمون آب ریخت و حرکت کردیم. 

«فصل نوزدهم»

به ساعتم نگاه کردم، یازده و ده دقیقه بود. یک ساعتی بود که راه افتاده بودیم. هیچ کدوم حرفی نمی زدیم، ضبط هم خاموش بود. تمام مدت داشتم به حرف های احمقانه ای که با شیرین زده بودیم فکر می کردم و خجالت می کشیدم، ولی این جوری فایده نداشت، مسافرت کوفتم می شد. به قولِ شیرین شاید بد هم نشده بود، بالاخره اون مَرده و احساس داره دیگه. دستم رو بردم سمتِ پخشِ ماشین. نگاهش کردم و گفتم:

- اجازه هست؟ حوصله ام سر رفت. 

علی با خوشرویی گفت:

- خواهش می کنم، صاحب اجازه ای. 

ضبط رو روشن کردم و به آهنگ گوش کردم. چند دقیقه ای که گذشت از آهنگ گوش کردن هم خسته شدم. روی صندلی چرخیدم و رو به علی نشستم. با کلافگی گفتم:

- نمی خوای چیزی بگی؟ حوصله ام سر رفت؟

- چی بگم دخترک؟

- نمی دونم، یه چیزی که این سکوت رو بشکنه. من عادت دارم تو مسافرت مدام حرف بزنم. 

لبخندی زد و گفت:

- خُب حرف بزن شیطون خانوم، هر وقت لازم شد منم همراهی می کنم، خوبه؟

- آخه من موضوعی به ذهنم نمی رسه که دربارش حرف بزنم. 

علی با خنده گفت:

- با شیرین جفت می شی که خوب سوژه واسه ی حرف زدن پیدا می کنی. 

دوست نداشتم به روم بیاره، عصبی شدم و مشتی حواله ی بازوش کردم و گفتم:

- نه که شما پسرها وقتی با هم جفت می شین از این حرف ها نمی زنید! خدا عالمه با این جنابِ بیژن خان چه حرف هایی می زنید!

علی خنده ی بلندی کرد و چیزی نگفت. باز هر دومون ساکت شدیم. همون طور رو به علی نشسته بودم و نگاهش می کردم. علی هم به جاده نگاه می کرد. تا اون موقع به چهرش دقیق نشده بودم. از چهرش اون قدری تو ذهنم بود که فقط بتونم از بقیه تشخیصش بدم، اما حالا داشتم جز به جز صورتش رو وارسی می کردم. پیشونی بلند، ابروهای کشیده، مژه های کوتاه اما پُر پشت، بینی متوسط، لب های قیطونی، صورت گندمگون و موهای قهوه ای تیره، در کل خوب بود. چهرش به عنوانِ یه مرد دلنشین بود و البته برای من فراتر از دلنشین. 

علی گفت:

- می پسندی؟

تازه به خودم اومد، نگاهم رو برگردوندم و گفتم:

- چی رو؟

با خنده گفت:

- منو؟!

دستپاچه شدم و گفتم:

- وا! منظورت چیه؟

نفس عمیقی کشید و نگاه کوتاهی بهم انداخت. چند بار دهنش رو باز و بسته کرد. نمی دونم چی می خواست بگه که این قدر سبک و سنگین می کرد. بالاخره گفت:

- سارا، یه سوالی ازت دارم. 

- بپرس. 

- قول بده راستش رو بگی. 

- مگه قراره دروغ بگم؟

- نه، منظورم اینه که اون چیزی که تو دلته بگی. 

سری تکون دادم و گفتم:

- خب، قول نمی دم ولی سعیم رو می کنم. من که نمی دونم چی می خوای بپرسی! 

کمی مکث کرد و بعد خیلی بی رمق گفت:

- هنوزم ... به پسر عمه ات ... پرهام رو می گم ... فکر می کنی؟

وای! عجب سوالی پرسید! یه دنیا حرف پشتِ این سوال بود. این یعنی که احساسم برای علی مهمه. قبلا براش مهم نبود که بهش فکر می کنم یا نه ولی الان مهم شده، پس حتما من براش اهمیت دارم که نسبت به احساسم کنجکاوه. 

- می شه این سوال رو اول خودت جواب بدی؟

- من قبلا جواب دادم، خیلی وقت پیش. علاقه ی من به میترا خیلی وقت پیش از بین رفت، چیزی که منو یادِ میترا می ندازه علاقه نیست، عذابِ وجدانه. 

ساکت شد. ناراحت شدم، باز دوباره یه حرفی زدم که یادِ اون اتفاقِ لعنتی بیفته. برای این که حواسش رو پرت کنم گفتم:

- تو حرفم رو قبول داری؟

با تعجب نیم نگاهی بهم انداخت و دوباره به جاده خیره شد و گفت:

- منظورت از این حرف چیه؟ معلومه که قبولت دارم. 

- منظورم اینه که صرفِ گفتن من برای تو کافیه یا صد نفر باید حرفم رو تایید کنن تا تو باورت بشه؟

- سارا، اگر قرار بود حرفِ خودت رو باور نداشته باشم اصلا از خودت نمی پرسیدم. 

نفس راحتی کشیدم و گفتم:

- ممنونم. خب باید بگم که، خیلی وقته دیگه یادش نیفتادم. قبلا هر روز و هر لحظه به یادش بودم، حتی شب ها خوابش رو می دیدم ولی الان ماه هاست که دیگه خوابی که پرهام توش باشه ندیدم. 

چند لحظه فکر کردم و گفتم:

- آهان! یادم اومد. دقیقا آخرین باری که خوابِ پرهام رو دیدم، همون شبی بود که تو برگشتی. داشتم کابوس می دیدم، از اون شب دیگه چنین خواب هایی ندیدم، یعنی تقریبا پنج ماهه. یادمم نمیاد آخرین باری که به پرهام فکر کردم چه موقع بوده. فکر می کنم اینا دلیلِ کافی برای فراموش کردنش باشن. همین که وقتی می بینمشون با بقیه برام فرقی ندارن، لعیا با زن داداش های خودم و پرهام با برادرهام فرقی برام نداره، اینا همه چه معنی ای می تونن داشته باشن جز این که ... 

با شیطنت گفتم:

- جز این که عشقِ پرهام رو مثل یه زباله تو سطلِ آشغال انداخته باشم. 

اخم هاش رفت تو هم. پیشونیش رو خاروند و گفت:

- منظورت از این جمله ی آخر چی بود؟

خندیدم و گفتم:

- درست فهمیدی، پرهام همه چی رو برام گفته. 

- همه چی یعنی چی؟

با بدجنسی گفتم:

- یعنی قضیه ی کتک کاری و دعوا با پرهام و این حرف ها. 

با دلخوری گفت:

- پرهام برای چی این حرف ها رو پیشِ تو زد؟

لبخندی زدم و گفتم:

- اشکال نداره خودت رو اذیت نکن. این قضیه ی تو و پرهام به حرف هایی که پای تلفن با شیرین زدم، دَر!

- آهان! باشه، موافقم. 

چند دقیقه ای بود که هر دومون سکوت کرده بودیم. علی با لحنی که انگار توی رویا سیر می کنه سکوت رو شکست.

- بیا و آرام بخواب روی من. 

تا اینو شنیدم، مو به تنم سیخ شد و با سرعت سرم رو به طرفش چرخوندم که ببینم چی داره می گه! دهنم باز مونده بود و چشمام اون قدر از تعجب گشاد شده بود که احساس می کردم الان از جاشون می افتن بیرون.

- به گرمایت نیاز دارد تنِ من. 

حالش خیلی بد بود و داشت هذیون می گفت. اونم چه هذیونی! نفس تو سینه ام حبس شده بود. 

- چاره ی دردم همینه، خواب با پتوی نرمینه!

ماتم برده بود. علی برگشت نگاهم کرد و قیافه ام رو که دید زد زیر خنده. تازه فهمیدم داشت جُک می گفت. من هم زدم زیر خنده. تا حالا اون قدر نخندیده بودم. اشک از چشمام سرازیر شده بود. صدای خنده ی بلندش واقعا قشنگ بود. شاید هم به گوشِ من قشنگ بود. خنده هامون که تموم شد گفتم:

- بابا، تو دیگه کی هستی؟ تا حالا هیچ کس منو این جوری سرِ کار نذاشته بود. 

باز هر دومون خندیدیم. این طوری شد که شروع کردیم به جک گفتن. یکی اون می گفت و یکی من. از بس که خندیده بودم دلم درد گرفته بود. رسیده بودیم به جاده چالوس. برف ریز ریز می اومد و هر چی جلوتر می رفتیم بیشتر می شد. اون قدر سرگرمِ حرف زدن و خوردنِ تنقلات و میوه جات بودیم که سرما رو احساس نمی کردیم. بین حرف هام یه دفعه علی داد زد:

- یا ابوالفضل!

با وحشت به جلو نگاه کردم. یه عالمه برف از کوه ریخت تو جاده و ماشین منحرف شد. ماشین به سمتِ دره رفت، حصارِ کنار جاده رو شکست و پرت شدیم تو دره.

همه جا سفید بود، انگار تو حجمِ عظیمی از مه غوطه ور بودم. صداهای عجیبی تو گوشم می پیچید، صدایی مثل آتیشِ چهارشنبه سوری، صدای حرف زدن می اومد ولی نمی فهمیدم چی می گن. صداها کم و کمتر می شدن، سکوت برقرار شد. دوباره صدا، یه صدای آشنا، انگار کسی صدام می زد.

- سارا، بلند شو، تو رو خدا تنهام نذار، نباید این طوری بشه. خدایا من تحمل این امتحان رو ندارم، برای من خیلی سنگینه. خدایا، سارا رو به من برگردون، حالا خیلی زوده، نباید ببریش. سارا، تو رو خدا بیدار شو. چشمات رو باز کن دخترکم. مگه قول ندادی با من بمونی؟ مگه منو نبخشیده بودی؟ چرا می خوای ترکم کنی؟ 

صدای فریادش تو گوشم پیچید.

- نـــه! بدون تو نمی تونم. سـارا، سارای من، دخترک من، ِ من. 

کمی چشمام رو باز کردم. تار می دیدم، از لباس هاش شناختمش. صداش زدم.

- علی. 

صدام رو نشنید. هنوز داشت صدام می کرد، تکونم می داد که بهوش بیام. دوباره صداش کردم ولی باز نشنید. صدام خیلی ضعیف بود. توی پاهام احساسِ سرما می کردم، اما بقیه ی بدنم داغ بود. تو آغوشِ علی بودم. علی دستش رو کنار صورتم گذاشته بود و صدام می کرد. وقتی صدام رو نشنید، سرم رو به سینه اش فشرد و از لرزش بدنش فهمیدم گریه می کنه. تمام توانم رو توی دستم جمع کردم و بازوش رو گرفتم. علی با هیجان سرم رو از سینه اش جدا کرد و نگام کرد. دیگه چشمام تار نمی دید و می تونستم ببینمش. این بار بلندتر اسمش رو گفتم. همین که صدام رو شنید، اشک هاش با سرعت روی گونه هاش افتاد و گفت:

- خدایا شکرت، شکرت، ممنونم. سارا ... سارا ... 

بغضش اجازه نداد دیگه حرفی بزنه و به جای ادامه ی حرفش، بوسه های گرمش بود که روی سر و صورتم می نشست. نمی دونم چه مدت بود که تو آغوشش بودم. با این که دوست نداشتم از آغوشش بیرون بیام ولی باید بلند می شدم تا بفهمم چه خبر شده. با خستگی گفتم:

- علی، کمکم کن بلند شم. 

زیر بازوهام رو گرفت و بلندم کرد. پای راستم رو که زمین گذاشتم سوزش عجیبی توی پام احساس کردم. آخ بلندی گفتم و پام رو از زمین جدا کردم. برای این که نیفتم به علی تکیه کردم. علی با ترس گفت:

- چی شد؟

- پام، پام می سوزه. 

- می سوزه یا درد می کنه؟

- می سوزه. 

- کجای پات؟

نشستم روی برف ها و ساق پام رو نشون دادم. پاچه ی شلوارم رو بالا زد. پام خونی بود و معلوم نبود چی شده. از دیدن خون ترسیدم و یه دفعه احساسِ سرما کردم. شروع کردم به لرزیدن. علی کاپشنش رو در آورد، انداخت روی شونه هام و گفت:

- این جا چیزی جز برف برای پاک کردنِ این خون ها نیست، یه کم سردیش رو تحمل کن تا بتونیم ببینیم پات چی شده. 

موافقت کردم و علی مشغولِ پاک کردن خون ها با برف شد. برای این که حواسِ منو پرت کنه گفت:

- خدا رحم کرد که هر دومون کمربند بسته بودیم وگرنه معلوم نبود چی به سرمون می اومد. 

- ماشین چی شد؟

- آتیش گرفت. ماشین از طرفِ باک افتاد زمین و باکش سوراخ شد. 

- ما چه طوری از ماشین اومدیم بیرون؟ ماشین کجاست؟ این جا که ما هستیم کجاست؟ من هیچی یادم نمیاد. وقتی از دره افتادیم پایین چه اتفاقی افتاد؟

- شانس آوردیم که ارتفاعِ دره زیاد نبود، تازه اولِ راه بود. اگه خیلی رفته بودیم دره عمیق تر می شد و شاید قبل از آتیش گرفتنِ ماشین، مُرده بودیم. ماشین که افتاد، سرت خورد به بدنه اش و بیهوش شدی. تا قبل از اون بهوش بودی. ماشین از طرفِ تو افتاد و برای همین الان پات صدمه دیده ولی من فقط دستم یه کم خراشیده شده. من هم که بهوش بودم خودم رو از ماشین کشیدم بیرون و تو رو هم آوردم بیرون. بعد هم برای این که انفجارِ ماشین بهمون صدمه ای نزنه ازش دور شدم و اومدم این جا بینِ درخت ها. 

دیگه چیزی نگفت و مشغولِ بررسی پام شد. دستش رو گرفتم و گفتم:

- علی. 

- جانِ علی. 

اشک تو چشم هام جمع شده بود. 

- باورم نمی شه زنده ایم!

دستِ دیگه اش رو روی دستم گذاشت. چشم هاش براق شد و اشک توشون جمع شد. 

- سارا، بدجوری ترسوندیم، اگه یه کم دیرتر بهوش اومده بودی دیوونه شده بودم. 

- علی ... 

نتونستم حرفی بزنم و به گریه افتادم. انگار تازه از شوک در اومده بودم و فهمیده بودم باید گریه کنم. با صدای بلند گریه می کردم و خیلی زود صورتم از اشک خیس شد. قطره ای اشک از چشم های علی چکید، بغلم کرد و پا به پای من گریه کرد، سرم رو بوسید. چه قدر دلم می خواست ببوسمش اما تمام احساسم رو با بیشتر فرو کردنِ سرم توی سینه اش تخلیه کردم. به خاطر زنده و سالم بودنش، توی دلم هزار بار خدا رو شکر کردم. 

کمی که آروم شدیم دوباره رفت سراغِ پام. داشت خون ها رو پاک می کرد که آخم در اومد. 

- چی شد؟

- فکر کنم همین جا آسیب دیده، بهش که دست زدی درد گرفت. 

علی تمام خون های خشک شده رو پاک کرد و به زخمِ اصلی رسید. دورش کبود شده بود و خون روی زخم دَلَمه بسته بود و دیگه خون نمی اومد. علی گفت:

- مثلِ این که، این یکی هم خودش حل شد. لازم نیست نگرانِ خونریزیش باشیم. فقط امیدوارم به استخوونش ضربه ی بدی نخورده باشه و نشکسته باشه. 

- حالا چی کار کنیم؟

کمی فکر کرد و گفت:

- از دره که نمی تونیم بالا بریم. فکر کنم باید پیاده برگردیم طرف تهران، به اول جاده که برسیم دره تموم می شه و می تونیم بریم تو جاده، بعدش هم ماشین می گیریم. 

- چه قدر از تهران دور شدیم؟

- دو ساعتی بود که راه افتاده بودیم، با سرعتی هم که داشتیم فکر کنم تقریبا صد و پنجاه کیلومتری با تهران فاصله داریم. 

با وحشت گفتم:

- صد و پنجاه کیلومتر؟ این همه راه رو چه طوری پیاده برگردیم؟! اونم با این پای چلاقِ من، توی این سرما. 

- خدا بزرگه، یه کاریش می کنیم. حالا بلند شو ببینم می تونی راه بری یا باید کولی بدم؟

خندیدم و با کمک علی بلند شدم. زیر بازوم رو گرفته بود و من هم سلانه سلانه راه می رفتم. کم کم بازوم رو رها کرد و تونستم خودم راه برم اما می شلیدم، به هر حال بهتر از هیچی بود. پرسیدم:

- ساعت چنده؟

به مچ دستش نگاه کرد، اما ساعت روش نبود. گفت:

- ای بابا ساعتم چی شد؟

فکری کرد و گفت:

- از روی گوشی ببین، تو جیبِ کاپشن بود، فکر می کنم سالم باشه. 

یه لحظه هر دومون ساکت شدیم و بعد با هم داد زدیم:

- گوشی تو جیبِ کاپشنه. 

زدیم زیر خنده و من توی جیب های کاپشن که تنِ من بود شروع کردم دنبالِ گوشی گشتن و پیداش کردم. دادم دستِ علی و علی شماره ی باباش رو گرفت که بگه چه اتفاقی افتاده. چند لحظه بعد ناامید گوشی رو از گوشش جدا کرد و گفت:

- آنتن نمی ده. 

- آخه چرا؟

- تو این هوای برفی و مه گرفته بین این درخت ها و با این فاصله ای که از شهر داریم، نباید هم آنتن بده. 

سرم رو انداختم پایین و گفتم:

- حالا نگفتی ساعت چنده؟

- دو و نیم. 

- این جوری که نمی شه! سه ساعت دیگه هوا تاریک می شه، توی این جنگل چه طوری بمونیم؟ شب هم که بشه هوا سردتر می شه. وای من می ترسم! اگه گرگی، چیزی بهمون حمله کنه چی کار کنیم؟

- نترس بابا، گرگ کجا بود؟ حالا هم می گردیم یه سرپناهی پیدا می کنیم، نگران نباش. 

دو ساعتی بود که داشتیم پیاده روی می کردیم. هوا حسابی سرد شده بود و برف آروم آروم می بارید. به پیشنهادِ من نیم ساعتی هم کنارِ دره ایستاده بودیم و داد می زدیم شاید کسی صدای کمک خواستنمون رو بشنوه، اما هیچ اتفاقی نیفتاد. اون قدر مه شدید بود که یه متری خودمون رو هم نمی دیدیم چه برسه به این که کسی بخواد از بالای دره ما رو ببینه. علی که دید من خیلی دَمق شدم و ترسیدم، با خنده گفت:

- چه طوره مثل تارزان از درخت ها بالا برم و ببینم کسی رو پیدا می کنم یا نه؟

خندیدم و گفتم:

- توی این مه تارزان هم جلوی پاش رو نمی بینه چه برسه به ما. 

هوا دیگه داشت تاریک می شد، حسابی نا امید شده بودیم. یه دفعه یه چیزی دیدم که باورم نمی شد واقعیت باشه. دستِ علی رو گرفتم و با انگشت جلوتر رو بهش نشون دادم و گفتم:

- علی! اون چیه؟

علی هم به اون سمت نگاه کرد. با شک و تردید گفتم:

- یه کلبه ست؟

- آره، کلبه ست.

با شادی به هم نگاه کردیم و دو تایی دویدیم طرفِ کلبه. درد پام یادم رفت و با تمام سرعتم می دویدم. از روی حصار چوبی و کوتاه رد شدیم و رسیدیم به کلبه. دم درش ایستادیم. هر دومون نفس نفس می زدیم. خواستم در رو باز کنم که علی گفت:

- صبر کن، شاید کسی داخلش باشه، بذار در بزنیم. 

دستم رو عقب کشیدم و علی در زد. سه بار در زد و کسی جواب نداد. علی هم در رو باز کرد. داخل که رفتیم تازه فهمیدیم خیلی وقته کسی اون جا نبوده. کلبه متروکه بود و جز چند تا ظرفِ قدیمی و درب و داغون چیز دیگه ای توش نبود. از لای درزهای کلبه، صدای هو هوی باد می اومد. یادِ فیلم های ترسناک افتادم! درسته کلبه ی داغونی بود ولی بهتر از بی سرپناهی بود. رفتیم داخل و یه گوشه نشستیم. پاهام بی حس شده بودن. شروع کردم به ماساژ دادنشون. خوب شد توی راه زیاد خورده بودیم وگرنه گرسنگی هم به بقیه ی مشکلات اضافه می شد. کنارِ دیوار چوبی کلبه تکیه دادم و زانوهام رو بغل کردم که سرما رو کمتر احساس کنم. علی شروع کرد به زیر و رو کردنِ وسایلِ داخل کلبه. هیچ چیز به درد بخوری اون جا نبود جز یه زیلوی پاره و درب و داغون که روش پُر از گرد و خاک بود. 

علی بیرون از کلبه کمی تکوندش و بعد هم کنجِ دیوار پهنش کرد. دو تایی کنارِ هم روش نشستیم. علی موبایلش رو درآورد و مشغولِ شماره گرفتن شد. اون قدر خسته بودم که همون جا تکیه داده به دیوار خوابم برد. 

با صدای زوزه ی گرگ از خواب پریدم. دور و برم رو نگاه کردم. علی کنار دیوار مچاله شده بود و خوابش برده بود. صورتش از سرما قرمز شده بود، کاپشنش هم که تنِ من بود. فقط یه پلیور تنش بود. دلم ریش شد. کاپشن رو درآوردم که بندازم روش، اما خودم شروع کردم لرزیدن. مونده بودم چه طوری به علی کمک کنم. فکری به ذهنم رسید اما خجالت می کشیدم انجامش بدم. چند بار سرفه کرد ممکن بود سرما بخوره باید فکرم رو عملی می کردم. بهش نزدیک شدم. کاپشن علی و پالتوی خودم رو از تنم درآوردم. یه پلیور قرمز زیرش پوشیده بودم. خیلی آروم کنار علی دراز کشیدم. پالتو رو روی پاهامون انداختم. کاپشن رو هم روی بالا تنمون. برای این که زیرِ کاپشن باشم کاملا به علی چسبیده بودم و صدای نفس هاش رو می شنیدم. به صورت آروم و قرمز شده اش نگاه کردم. یادِ اون لحظه ای افتادم که فکر کرده بود من مُردم، همش می گفت خدایا سارا رو به من برگردون. دیگه چه شکی باقی مونده بود که علی دوستم داره؟

شالم رو درآوردم و مثل شال گردن، دور گردنش پیچیدم و تا بالای بینیش آوردم. برای این که خودم سردم نشه، موهام رو باز کردم و دور گردن و روی صورتم انداختم. فقط چشمام رو بیرون گذاشته بودم که بتونم نگاش کنم. وقتی داشتم شال رو دور گردنش می بستم یه لحظه چشماش رو باز کرد و دوباره خوابش برد. 

دلم می خواست بیدارش کنم و باهاش حرف بزنم. تا کی قرار بود این جوری از هم دور باشیم. وقتی هر دومون همدیگه رو دوست داشتیم چرا روزهایی رو که می تونستیم کنارِ هم باشیم از دست بدیم؟ اگر توی این تصادف، اتفاقی برای علی افتاده بود من چه خاکی تو سرم می ریختم؟

موهاش به خاطر برفی که روشون نشسته بود خیس شده بودن و به پیشونیش چسبیده بود. با انگشتم موهاش رو کنار می زدم که علی چشماش رو باز کرد. دستم همون طور خشک شده بود. منتظر بودم شاید دوباره خوابش ببره، اما دیگه بیدار شده بود. شال رو از روی صورتش پایین آورد، دستم رو که هنوز روی پیشونیش بود، گرفت و بوسید. 

صورتم داغ شد. نگاهم رو ازش دزدیدم. دستم همچنان تو دستش بود. با دستِ دیگه اش موهام رو از روی صورتم کنار زد. دستش رو گذاشت زیر چونه ام و سرم رو بالا آورد. نگاهم به چشماش افتاد. یه چیزی توی نگاهش بود ولی نمی فهمیدم چیه! 

دستش رو از زیر چونه ام برداشت و روی گردنم گذاشت.

- سارا. 

با خجالت گفتم:

- بله. 

- دخترک. 

- بله؟

- عزیزِ من؟

پرسشگرانه نگاهش کردم و گفتم:

- چیزی شده؟ 

با دلخوری نگام کرد و گفت:

- چرا هیچ وقت نمی گی جانم یا جانِ سارا ؟ هنوز هم از من بدت میاد؟

قیافه ام مچاله شد و با ناراحتی گفتم:

- این چه فکریه که تو می کنی؟ معلومه که ازت بدم نمیاد. 

نگاهم رو دزدیدم و با خجالت گفتم:

- تازه ازت ... خوشمم میاد. 

چند لحظه سکوت کرد و دوباره گفت:

- سارا. 

فهمیدم منتظره بگم جانِ سارا. لبخندِ عمیقی زدم و گفتم:

- جانِ سارا.

تا اینو گفتم منو کشید توی بغلش. همون طور که منو به خودش می فشرد گفت:

- سارا، اون روز که مادرم تو رو بهم پیشنهاد داد و گفت نمی تونم از تو ایرادی بگیرم، خیلی کنجکاو بودم که ببینمت، اما فقط می خواستم ببینمت تا بتونم ایرادت رو پیدا کنم. چون می دونستم ازدواجی در کار نیست. دلیلش رو می دونی که چرا از ازدواج فراری بودم! 

سرم رو به نشونه ی تایید تکون دادم. ادامه داد:

- شبی که به خواستگاریت اومدم، گل زنبق خریدم. اصلا فکرش رو نمی کردم تو هم زنبق دوست داشته باشی. وقتی ازم خواستی که به خانوادم بگم تو رو نپسندیدم بد جوری شوکه شدم. یه جورایی جلوت کم آورده بودم. همیشه خودم از دخترها می خواستم که بگن منو نپسندیدن و حالا تو داشتی اینو از من می خواستی. وقتی فهمیدم هر دومون از ازدواج فراری هستیم، فکر ازدواجِ صوری به ذهنم رسید. همون موقع مادر بزرگ هم مریض بود و حالش وخیم بود، مدام ازم می خواست ازدواج کنم. به خاطرِ ماجرای میترا خیلی نگرانم بود. می ترسید تا آخرِ عمرم مجرد بمونم. وقتی وضعیتِ مادر بزرگ رو می دیدم بیشتر از تصمیمی که گرفته بودم مطمئن می شدم. مادر بزرگ به محض شنیدن خبر ازدواجم قانع شد. رفتارِ تو برام خیلی جالب بود. اصلا به من نگاه نمی کردی. شدیدا بهم کم محلی می کردی و از این کارهات خوشم می اومد. برام جالب بود که یه دختر این جوری به عشقش پایبند باشه. به خصوص با رفتاری که از میترا دیده بودم. اون خیلی راحت بی خیالِ من شد ولی تو حتی بعد از ازدواجِ کسی که بهش علاقه داشتی همچنان به عشقش پایبند بودی. راستش یه جورایی به کسی که بهش علاقه داشتی، حسودیم می شد. 

با این حرفش هر دو خندیدیم. ادامه داد:

- اون روز که گفتی حقِ طلاق می خوای بد جوری دلم لرزید. نمی دونم چرا می ترسیدم از دستت بدم، با این که هیچ علاقه ای بهت نداشتم ولی دلم می خواست مالِ من بشی. با همه ی ترسی که از حقِ طلاقت داشتم قبول کردم، چون اگه قبول نمی کردم تو قیدِ همه چیز رو می زدی. 

روزِ عقد خیلی چیزها رو فهمیدم، اول این که عشقی که توی قلبته به راحتی از بین نمی ره. دیگه این که شدیدا از من متنفری. فهمیدم با همه ی تلخی هایی که داری، دخترِ شیرین و شیطونی هستی. اینو از عسل خوردنت فهمیدم و با عکس هایی که گرفتیم دیگه مطمئن شدم. فکر می کنم جرقه ی اصلی توی ذهنم همون موقعی زده شد که انگشتم رو گاز گرفتی. انگار یکی بزنه پسِ کله ات و از خوابِ چند ساله بیدارت کنه. حس کردم یه دفعه چشم هام باز شد و بهتر دیدمت. 

خندید و من هم با خجالت خندیدم. عجب کاری کرده بودم و خودم خبر نداشتم. 

- فاصله ی بین عقد تا رفتنمون به مشهد برام خیلی سخت گذشت. دوست داشتم بیشتر ببینمت و بهتر بشناسمت ولی تو با رفتارت بد جوری گربه رو دمِ حجله کُشته بودی و من جرات نمی کردم حتی یه زنگ بهت بزنم. 

قهقهه ی بلندی زد و منم به خنده افتادم. تو دلم عروسی بود. علی داشت از علاقه اش می گفت و من چه لذتی می بردم. دوست داشتم ساکت بمونم و فقط به حرف ها و صدای علی گوش بدم. 

- اولین روز که برای نماز بیدارت کردم، وقتی اون جوری جوابم رو دادی و گفتی خیلی نامردم، گفتی بهم اعتماد کرده بودی و من بهت خیانت کردم، واقعا از خودم بدم اومد، از کارم پشیمون شدم ولی عذر خواهیِ تو باعث شد بیشتر امیدوار بشم. هر چی زمان بیشتر می گذشت، بیشتر باهات آشنا می شدم، بیشتر می شناختمت، شیطنت های گاه و بی گاهت، خندیدنت، لباس پوشیدنت، حلقه زدنت، باغبونی کردن، آشپزیت، خونه داریت، بچه داریت، گردش رفتنت، ذوق کردنت برای عروسکِ سر مدادی، پریدنت تو بغلم. 

بیشتر تو آغوشش فشردم و آروم گفت:

- سارا. 

- بله. 

با دلخوری گفت:

- سارا. 

دوزاریم افتاد و گفتم:

- جانم. 

با لحن ملایمی گفت:

- جانت سلامت. سارا، دخترک، دخترک من. 

- بگو علی، چی می خوای بگی؟

- قول بده نخندی. 

به خنده افتادم و علی با اعتراض گفت:

- اِ! تو که همین الان داری می خندی. 

- خب چی کار کنم، این جوری که تو می گی، آدم ناخودآگاه خندش می گیره. 

- خب حداقل بذار اول بگم بعد بخند. 

به زحمت خندم رو خوردم و گفتم:

- باشه، بگو. 

سرم رو بالا آورد و جلوی صورتش قرار داد، زل زد توی چشم هام. شیرینی عسل چشم هاش رو حس می کردم، انگار تو نگاهش یه حس شیرین و دوست داشتنی بود. با انگشتِ اشارش روی گونه ام کشید و آروم گفت:

- سارا، می شه دیگه دخترکم نباشی؟

وا رفتم! خندم زهر شد. کجای این حرف خنده داشت؟ می خواست منو زجر بده؟ دستی به چشم هام کشید و گفت:

- چرا این قدر حیرون شدی دخترکم؟ تو همیشه دخترکِ منی، فقط می خوام اگه منو قابل می دونی، خانومم بشی، همسرم بشی. 

اشک هام جاری شد، حرفاش بد جوری به دلم نشسته بود. خنده ی قشنگی روی لباش نشست و گفت:

- سارا، می شه از این به بعد به جای همخونه بودن، هم اتاقی بشیم؟

نمی دونم چرا به جای خندیدن گریه ام شدیدتر شد. علی با آرامش و حوصله اشک هام رو پاک می کرد و من بی وقفه گریه می کردم. دلم می خواست از تموم اون نگرانی ها و اضطراب هایی که این همه مدت تحمل کرده بودم خلاص بشم، باید گریه می کردم، گریه ای که ماه ها توی دلم مونده بود، گریه ای از سرِ عشق. 

بازوش رو زیرِ سرم گذاشت و به چشم هام خیره شد. با نگاهِ پریشونش گفت:

- سارا، دخترکم، به خدا تا نشنوم دلم آروم نمی گیره، می دونم حرفت چیه، می دونم تو دلت چیه، ولی می خوام بشنوم که مطمئن بشم، سارا اون قدر که من می خوامت تو هم منو می خوای؟

میون گریه گفتم:

- علی. 

- جونِ علی، جونم دخترکم، جونم عزیزم. 

آب دهنم رو قورت دادم تا کمی از بغضم برطرف بشه و بتونم بگم:

- علی ... دوست دارم. 

چشم هاش رو بست. قطره های اشک روی صورتش ریخت. نفس عمیقی کشید و سرم رو به سینه اش فشرد و گفت:

- خدایا شکرت. 

موهام رو بوسید و سرم رو از سینه اش جدا کرد، نگاهمون به هم قفل شده بود، بی اراده دستم رو توی موهاش فرو کردم. متقابلا موهام رو توی دستش گرفت و عمیق بو کرد. صورتش رو توی موهام فرو کرد و گفت:

- عجب موهایی داری دخترک! نمی دونی چه قدر دلم می خواست لمسشون کنم، هیچ وقت نشد درست و حسابی ببینمشون، همیشه ازم قایمشون می کردی. 

خندید و با شیطنت گفت:

- البته خودت رو هم قایم می کردیا! قربون اون خونه تکونی و دامنِ شصت متری برم که بالاخره تو رو از اون بقچه بندیل درآورد، منم که فرصت طلب! خوب براندازت می کردم. 

با اعتراض مشتی به سینه اش کوبیدم و گفتم:

- پسرِ پر رو. 

سرخوشانه خندید و دوباره بغلم کرد. بالا تنه ام توی حصارِ دست هاش بود. پای چپش رو بلند کرد و روی دو تا پاهام گذاشت. از خجالت تمام تنم داغ شده بود. به کلی سرما و برف و جنگل رو فراموش کرده بودم. جوری بغلم کرده بود که انگار می ترسید فرار کنم. چه قدر آغوشش گرم و امن بود. احساس می کردم بهترین تکیه گاهه. چند لحظه همون طور توی آغوشش بودم، سرم رو از روی سینه اش برداشتم و نگاهش کردم. انگشت هاش رو روی ابروهام، چشمام، بینی و لبام کشید. لبم رو به دندون گرفته بودم. چشمام رو بسته بودم و صورتم رو به نوازش انگشتاش سپرده بودم. چند لحظه بعد گفت:

- سارا! 

چشم هام رو باز کردم. 

- این جوری نکن، دیوونم می کنیا. 

با گیجی گفتم:

- چه جوری؟

نگاهش رفت سمتِ لب هام و گفت:

- لبت رو گاز نگیر. 

بدونِ این که بفهمم منظورش چیه گفتم:

- وا! چرا؟ مگه چی می شه؟

شیطون خندید و گفت:

- دوست داری بدونی چی می شه؟

به نشونه ی "آره" سرم رو تکون دادم. یه تای ابروش بالا رفت و گفت:

- اگه مطمئنی می خوای بدونی، یه بار دیگه این کار رو تکرار کن. 

یه لحظه شک کردم. بد جوری مشکوک حرف می زد. یه دفعه دوزاریم افتاد و از خجالت و تعجب چشم هام گرد شد و ناخودآگاه باز لبم رو گاز گرفتم. چشم های علی برقی زد و من تازه فهمیدم چه گندی زدم! لبم رو از حصار دندون هام خارج کردم و خواستم چیزی بگم که مانعش بشم اما دیگه دیر شده بود. 

علی سرم رو برد سمت خودش و چنان بوسه ای از لبام گرفت که جبران تمام اون روزهای دوری شد. اون قدر شوکه بودم که اصلا نمی تونستم همراهیش کنم، یه جورایی هم خجالت می کشیدم. چشم هام رو بسته بودم و نفس نفس می زدم. نفس هاش رو روی صورتم احساس می کردم. خشکم زده بود، اولین بار بود که چنین چیزی رو تجربه می کردم. سرش رو که عقب برد، لب پایینم رو تو دهنم کشیدم و باز گازش گرفتم. علی با خنده گفت:

- باز لبت رو گاز گرفتی؟

چشم هام رو باز کردم و خواستم چیزی بگم که دوباره لب های علی روی لب هام نشست، این بار ملایم تر و طولانی تر. نگاهم به نگاهش گره خورده بود. به خودم جراتی دادم و خیلی کوتاه همراهیش کردم. چشم های علی خندون شد. ازم فاصله گرفت و با صدای پُر محبتی گفت:

- ممنونم سارا، نمی دونی چه قدر آرزوی این لحظه رو داشتم. لحظه ای که تو هم نشون بدی منو می خوای. 

همون طور که موهام رو نوازش می کرد و روی صورتم دست می کشید سرش رو آورد جلوتر. 

داشت به لب هام نگاه می کرد، فهمیدم قصدش چیه. قلبم مثل گنجشک می زد. دلم می خواست ببوسمش ولی روم نمی شد. لعنت به این خجالت! وقت گیر آورده بود برای ابراز وجود. چشم هام رو بستم و دوباره حس شیرین بوسیدنش رو تجربه کردم. علی منو محکم به سینه اش فشار می داد و می بوسید. حالم منقلب شده بود. چیزی رو تجربه می کردم که هیچ وقت فکر نمی کردم اون طوری وجودم رو، زیر و رو کنه. علی که فهمید حالم خرابه کمی ازم فاصله گرفت و با نگرانی بهم خیره شد. نگاهش که کردم گفت:

- سارا جونم، اذیت شدی؟

نمی دونستم چی بگم. اذیت شده بودم؟ نه! پس این چه احساسی بود که داشتم؟ آهان! به زحمت گفتم:

- راستش ... غافلگیر شدم. 

با شرمندگی گفت:

- معذرت می خوام سارا، می دونم زیاده روی کردم. 

لحنش شیطون شد و ادامه داد:

- تقصیرِ خودته که این قدر خواستنی و خوردنی هستی. 

خجالت کشیدم و نزدیک بود لبم رو دوباره گاز بگیرم. از ترسِ این که علی فکر اشتباهی بکنه، یه دفعه لب هام رو مثل لب های ماهی بیرون دادم و علی قهقهه ی بلندی زد و خودمم به خنده افتادم. سرم رو توی سینه اش فرو کردم و قایم شدم که دیگه نتونه کاری انجام بده. جام توی آغوش علی گرمِ گرم بود و کم کم خوابم برد. 

صبح که بیدار شدم، علی بیدار بود و داشت نگام می کرد. یادِ شبِ قبل افتادم. باز خجالت همه وجودم رو پُر کرد. کمی خودم رو توی آغوشش جا به جا کردم. دست هاش رو از دورِ شونه هام برداشت و تونستم بشینم. علی هم نشست، لبخندی زد و گفت:

- سلام دخترکم، صبحت بخیر.

با لبخند جواب دادم:

- سلام، صبح تو هم بخیر.

- خوب خوابیدی؟

سرم رو پایین انداختم و با تکون دادن سرم تایید کردم. دستش رو زیر چونه ام بُرد و سرم رو بالا آورد، چشمکی حواله ام کرد و با خنده گفت:

- فکر کنم از اون آدم هایی باشی که آرزوشون زود برآورده می شه.

با تعجب گفتم:

- چه طور مگه؟

- همین دیروز صبح داشتی به شیرین می گفتی می خوام پیشش بخوابم، هنوز یه روز نشده دعات مستجاب شد.

و بلند بلند خندید. نیشگونی از بازوش گرفتم و گفتم:

- این قدر خودت رو تحویل نگیر جناب! حرف هم تو دهنِ من نذار. من فقط گفتم پیشِ هم نمی خوابیم، نگفتم می خوام پیشت بخوابم.

با انگشت شست و اشاره اش، اخم هام رو از هم باز کرد و گفت:

- باشه دخترک، تسلیم. حالا بخند و بلند شو راه بیفتیم.

از کلبه که بیرون زدیم، برف بند اومده بود. هوا پاک و تمیز بود و جون می داد هوا رو توی ریه هات حبس کنی. انگار رنگِ زندگی عوض شده بود، روی ابرها راه می رفتم. حسِ این که یه نفر هست که دوستم داره و من همه ی زندگیشم، دلم رو می لرزوند. شیرین کجا بود که حالم رو ببینه. کنارِ هم راه می رفتیم و با هم می گفتیم و می خندیدیم. هر از گاهی با موبایل شماره ی همه رو می گرفتیم، شاید شماره ی یکیشون رو بگیره. رسیدیم به یه قسمت که درختی نبود و دشت، کامل از برف سفید شده بود. یه گلوله برف برداشتم و محکم زدم به کمرِ علی. علی هم دست به کار شد و شروع کردیم به برف بازی. اون قدر به همدیگه گوله برفی پرتاب کردیم که دست های هر دومون قرمز و بی حس شده بود. روی زمین ولو شدیم و کمی استراحت کردیم ولی سرمای برف مجبورمون کرد خیلی زود بلند بشیم و به راهمون ادامه بدیم. 

دو ساعت دیگه هم راه رفتیم. علی باز داشت با گوشی شماره می گرفت. شارژ گوشی داشت تموم می شد. پرسیدم:

- علی، ساعت چنده؟

- دوازده.

- امروز چندمِ ماهه؟

- بیستم.

- بیستم دی، یعنی دو ماه دیگه باقی مونده.

- به چی؟

- اِ زرنگی؟ نمی گم، وقتش که شد بهت می گم.

- وقتش کِی هست؟

- دو ماه دیگه!

- خیلی بلا شدی ها!

- حالا کجاش رو دیدی!

- گرفت ... گرفت.

- چی گرفت؟

به گوشی اشاره کرد و گفت:

- الو ... محمود ... محمود صدام رو می شنوی؟

- ...

- ما حالمون خوبه، تو جنگل گیر افتادیم.

- ...

- نه چیزی نشده، من هر چی به بابا زنگ می زنم نمی گیره، تو بهش زنگ بزن ... الو ... الو!

- چی شد؟

- گوشی خاموش شد.

- حیف شد، ولی حداقل دیگه نگران نیستن و می دونن ما سالمیم.

خیلی ناگهانی از پشتِ سر دستش رو دورِ کمرم حلقه کرد. صورتم رو برگردوندم که بتونم نگاهش کنم ولی علی از فرصت استفاده کرد و منو بوسید. با خوشحالی گفت:

- این بهترین مسافرتِ زندگیم بود.

تو آغوشش چرخیدم و بغلش کردم. روی پنجه ی پام بلند شدم تا بتونم ببوسمش. علی که دید قدم بهش نمی رسه، از زمین بلندم کرد. جوری که سرم کمی بالاتر از سرش قرار گرفت. باز خجالت اومد سراغم و روم نمی شد برای بوسیدن پیش قدم بشم. یه دفعه فکرِ خنده داری به ذهنم رسید. چشمکی زدم و لبم رو گاز گرفتم! علی خنده ی بلندی کرد و گفت:

- ای شیطون! خوب رمزش رو یاد گرفتیا.

داشتیم همدیگه رو می بوسیدیم که یه دفعه یه صدای زنونه شنیدیم.

- علی بسه دیگه!

هر دومون با ترس و تعجب به هم نگاه کردیم. کی بود که داشت علی رو صدا می زد. از هم فاصله گرفتیم و به اطراف نگاه کردیم. باز صداش رو شنیدیم. خنده ی بلندی کرد و گفت:

- علی یخ کردم، نپاش دیگه، سرده.

صدای خنده ی مردونه ای اومد و گفت:

- بگو دیگه از این غلط ها نمی کنم.

- باشه باشه، غلط کردم.

بعد هم صدای خنده ی هر دوشون بلند شد. به علی گفتم:

- علی بیا بریم پیداشون کنیم، حتما اینا می دونن چه طوری باید از این جا بریم بیرون.

- باشه، اسم این آقائه هم علیه! بیا علی رو صدا بزنیم.

با تعجب نگاهش کردم. بعد هم دو تامون با هم داد زدیم:

- علــــی.

ساکت شدن، دیگه صداشون نیومد. باز صداش کردیم و همون طور می رفتیم به سمتی که صدا رو شنیده بودیم. بالاخره اون آقا جواب داد:

- کی اون جاست؟

علی گفت:

- ما این جا گم شدیم، می شه بهمون کمک کنین؟

رسیدیم بهشون. یه زن و مردِ جوون تر از ما بودن. علی اتفاقاتی که برامون افتاده بود تعریف کرد ولی انگار باورشون نمی شد، می ترسیدن دزد باشیم. من با اون خانوم رفتم پشتِ ماشین و زخمِ پام رو نشونش دادم، بالاخره کم کم باورشون شد. سوار ماشینشون شدیم. اونا می خواستن برن شمال و ما می خواستیم برگردیم. تا کنارِ یه قهوه خونه ما رو رسوندن و رفتن. صاحبِ قهوه خونه که فهمید چه اتفاقی برامون افتاده، بدونِ این که ازمون پول بگیره، برامون ناهار و چای و آب آورد. هر دومون حسابی گرسنه و تشنه بودیم. غذا رو که خوردیم، برامون یه ماشینِ دربست هم گرفت و برگشتیم تهران.

اولین جایی که رفتیم بیمارستان بود. علی می خواست خیالش از بابت پایِ من راحت بشه. دکتر بعد از معاینه تایید کرد که چیزِ مهمی نیست و فقط زخمش کمی عمیقه. برام پماد نوشت و گفت که چند روزی پانسمانش کنم. از بیمارستان هم با همون ماشین که منتظرمون مونده بود برگشتیم خونه و علی از خونه پول برداشت و کرایه ی ماشین رو داد.

ساعتِ هفتِ شب بود که به خونه رسیدیم. علی رفت دوش بگیره و من نشستم پای تلفن. به همه خبر دادم که رسیدیم خونه. بعد هم رفتم به اتاقم و چپیدم تو حموم. بدنم حسابی کثیف شده بود. یک ساعتی تو حموم بودم تا عاقبت به بیرون اومدن رضایت دادم. لباس پوشیدم و از اتاق بیرون رفتم. در اتاق رو که باز کردم، علی هم از اتاقش اومد بیرون، منو که دید چشماش برقی زد و اومد طرفم. دستش رو دورِ کمرم حلقه کرد، دسته ای از موهای خیس و پریشونم رو توی دستش گرفت و گفت:

- داری حسابی دلبری می کنی ها!

- موهام بیشتر از خودم دلبری بلدن.

می خواست بوسم کنه که زنگِ در رو زدن. گفت:

- اومدن ملاقات، می رم در رو باز کنم.

از کنارم رد شد که بره در رو باز کنه، منم رفتم لباسِ مناسب بپوشم که دستم رو گرفت. تا برگشتم ببینم چی کار داره، بوسه ی عجولانه ای از لبام گرفت و دوید سمتِ در! خندم گرفت، رفتم به اتاقم.

تا آخرِ شب همه اومدن خونمون. برای شام، علی از بیرون غذا گرفت و همه با هم خوردیم. مهمون ها که رفتن با کمکِ هم ظرف های باقی مونده رو شُستیم. خیلی خسته بودم و می خواستم زودتر برم بخوابم. به علی گفتم:

- خُب اگه کاری نداری من برم بخوابم.

گیج شده بود! چند لحظه نگام کرد و بعد با دلخوری گفت:

- بدونِ من.

دیگه چیزی نگفت. خیلی زود بود که بخوام پیشش بخوابم، هنوز زمان لازم داشتم. باید برای این موضوع آماده می شدم! گفتم:

- خواهش می کنم علی، بهم فرصت بده، الان خیلی زوده.

گونه ام رو بوسید و گفت:

- هر طور که راحتی، ما به همین هم راضی هستیم، شب بخیر.

فردا عصر، علی رفت ماشین بخره و من هم رفتم سراغِ شیرین. چهار ماهش شده بود و شکمش کمی جلو اومده بود.

تمام اتفاقاتی که افتاده بود با حذف قسمت های خصوصیش (!) براش تعریف کردم. از خوشحالی داشت ذوق مرگ می شد. حرف هام که تموم شد خیلی عجولانه گفت:

- رابطتون به کجاها رسیده؟

منظورش رو فهمیدم! خجالت کشیدم و گفتم:

- خدا مرگت نده شیرین که فقط به همین چیزها فکر می کنی.

- تو خیلی خنگی که اصلا به این چیزها فکر نمی کنی، اصلا ازدواج معناش همینه.

کمی مِن مِن کردم و گفتم:

- راستش به خاطرِ همین موضوع اومدم سراغت.

کنجکاوانه گفت:

- خُـــب؟!

نفسی کشیدم و گفتم:

- می ترسم!

قیافه ی شیرین تو هم شد و با چندش گفت:

- مُرده شورت رو ببرن! مثل دخترهای چهارده ساله رفتار نکن، تو دیگه بیست و شش سالته! برو خدا رو شکر کن که به خاطرِ عدم تمکینِ جناب عالی، همون یک سال پیش یواشکی زن نگرفته.

- عوضِ دلداری دادنته؟!

- آخه تو زبونِ خوش حالیت نیست، باید زور بالای سرت باشه.

- ما رو باش روی دیوارِ کی یادگاری می نویسیم.

- آخه دخترِ خوب، وا... مردِ با شرف و صبوریه که تا حالا کاری به کارت نداشته. هر مردِ دیگه ای بود دو ماه هم امونت نمی داد.

- شیرین، این جوری نگو بدتر چندشم می شه.

- زهرِ مار! به خدا من اگه جای علی بودم یه فصل کتکت می زدم، بی لیاقت.

- شیرین درکم کن، خُب می ترسم.

- ترس نداره، مگه می خواد بکُشتت. این همه زن و شوهر تو دنیاست، مگه شما چه فرقی با بقیه دارین که این قدر ناز و عشوه میای؟ یه کم هم به خوشحالیِ اون فکر کن. یک ساله به دلِ تو رفتار کرده، یه شب هم تو به میلِ اون رفتار کن.

- آخه ...

نذاشت حرفم رو بزنم و با حرص گفت:

- آخه و کوفت! کی می خوای بفهمی که من همیشه خیر و صلاحِ تو رو بهتر از خودت می فهمم. یه کم زندگیت رو مرور کن، اگه تو هر اتفاق زندگیت یه کم به حرف من گوش داده بودی، الان بچه ات مدرسه می رفت!

حق با اون بود. همیشه راهنمایی های شیرین درست بود و کارهای من غلط. کمی فکر کردم و بعد گفتم:

- تو خودت رو بذار جای من، یک ساله من با علی زندگی می کنم ولی تازه دو سه روزه که رفتارمون مثلِ زن و شوهرها شده! همه ی دختر و پسرها چند ماهی عقد می مونن که دختر بتونه با قضیه کنار بیاد. خودت مگه چند ماه عقد نبودی؟ حالا از من توقع داری سرِ یه هفته نشده ...

دیگه ادامه ندادم، شیرین که فهمیده بود دردم چیه گفت:

- چاره اش اینه که مشکلت رو با علی در میون بذاری، بعد هم خودت رو بسپری دستِ علی، مطمئن باش اون می دونه چه طوری تو رو آماده کنه.

- یعنی چی؟

- الان که رفتی خونه، مثلِ یه زنِ واقعی با شوهرت برخورد کن، دیگه خواهر و برادری تموم شد. دلبری کن تا خجالتت بریزه، خودت رو براش خوشگل کن، آرایش کن و لباس های باز بپوش.

- من که خیلی وقته جلوش تاپ و شلوارک می پوشم.

- اون تاپ و شلوارکی که تو می پوشی به دردِ خودت می خوره! تاپ باید دکلته باشه، نهایتا دو بندی، باید بالا نافی باشه.

ریز ریز خندید و ادامه داد:

- شلوارک باید بالا رونی باشه، این قدری که فقط باسنت رو بگیره، دامن هم باید کوتاه و تنگ باشه یا این که خیلی کلوش باشه و همین جور که راه می ری اون پر و پای نی قلیونت بریزه بیرون.

یکی زدم پسِ کله اش و گفتم:

- نی قلیون خودتی! البته بودی، الان دیگه بشکه شدی.

با شیرین دو ساعتی حرف زدم و برگشتم خونه. با علی تماس گرفتم و گفت که نُه و ده شب بر می گرده. تا برگشتنش سه، چهار ساعتی وقت داشتم. می خواستم به نصایحِ شیرین عمل کنم!

اول از همه برای شام باقالی پلو درست کردم که دو ساعتی طول کشید! بعد هم به سر و وضعِ خودم رسیدم. دوش گرفتم، یه تاپِ بافتنی تو گردنی پوشیدم، با شلوارکی که تا وسطِ رونم بود. تاپ قرمز بود و شلوارکم مشکی. جوراب روفرشیِ قرمزی هم پام کردم، یه چیزی بین جوراب و دمپایی بود!

جلوی آینه نشستم. کمی سورمه کشیدم، ریمل و فرمژه زدم و رژ لبِ صورتی. هیچ رنگی رو بیشتر از صورتی دوست نداشتم. کمی هم رژ گونه زدم. خیلی تغییر کرده بودم و خودم از دیدنِ خودم کیف می کردم! موهام رو ساده دورم ریختم. بالاخره نوبت به روزی رسیده بود که علی بتونه راحت موهای منو ببینه.

صدای ماشینی که واردِ حیاط می شد رو شنیدم، از اتاق بیرون اومدم و جلوی درِ حیاط ایستادم. صدای پاهاش رو از پشتِ در می شنیدم که داشت از پله ها بالا می اومد. ایستاد و چند لحظه بعد در باز شد. از خجالت سرم رو پایین انداختم و تو دلم به شیرین فحش دادم. فقط تا زانوهاش رو می دیدم. چند تا نایلونِ میوه دستش بود، همون طور توی در ایستاده بود، چند لحظه بعد نایلون ها رو ول کرد روی زمین و اومد سمتم.

دست هاش رو دور رونم گذاشت و بلندم کرد. غافلگیر شدم و ناخواسته جیغ کوتاهی کشیدم. از ترسِ این که نیفتم دست هام رو دور گردنش حلقه کردم. سرم بالاتر از سرش بود و علی برای این که نگاهم کنه سرش رو بالا گرفته بود. خندید و گفت:

- دخترکِ خوشگلِ من! اگه می دونستم یه تصادف این جوری منو به تو می رسونه، صد بار تصادف می کردم.

از حرفش دلم لرزید و ناراحت شدم. انگشتم رو، روی لبش گذاشتم و با ناراحتی گفتم:

- این چه حرفیه؟ خدا نکنه.

انگشتم رو بوسید و رفت به سمت کاناپه، نشست و منو روی پاش نشوند. پیشونیم رو بوسید و بهم خیره شد. از نگاهِ خیره اش خجالت می کشیدم. می ترسیدم بخواد زیاده روی کنه و درخواستی ازم بکنه که من آمادگیش رو نداشته باشم. یادِ شیرین افتادم که گفته بود مشکلم رو با علی در میون بذارم. تصمیم گرفتم قبل از این که علی بخواد حرکتی انجام بده بهش بگم، با خجالت گفتم:

- علی.

- جانِ دلم سارا جونم؟

نگاهی بهش کردم گفتم:

- من، تو رو دوست دارم ولی ...

چشم های قشنگش نگران شد و گفت:

- ولی چی؟

به زحمت گفتم:

- ولی ... الان ... آمادگیش رو نَـ ... ندارم.

نگرانیِ توی چشم هاش به تعجب تبدیل شد و گفت:

- آمادگی چی رو نداری؟

فکر نمی کردم متوجه ی منظورم نشه! چه طوری باید حالیش می کردم دردم چیه؟! بد جوری توش مونده بودم. لبم رو گاز گرفتم و گفتم:

- آمادگی این که ... آمادگی اون که ... اون که باید ... انجام بشه!

بوسه ی محکمی ازم گرفت و با خنده گفت:

- این به جای اون گازی که از لبت گرفتی، حالا منظورت از چیزی که باید انجام بشه چی بود؟

ای بابا! چرا نمی فهمید؟ حرصم گرفته بود، سرم رو پایین انداختم و با کلافگی گفتم:

- همون رابطه ی زناشویی دیگه!

تا اینو گفتم غش غش خندید و گفت:

- از همون اول فهمیدم منظورت چیه، می خواستم خودت بگی که یه کم از این خجالتت بریزه!

دستی تو موهام کشید و ادامه داد:

- من که از تو چیزی نخواستم که این قدر نگران شدی، تا تو نخوای من هیچ انتظاری ازت ندارم.

حرف هاش هم خوشحالم کرد، هم بیشتر خجالتم داد! دستش رو دو طرفِ صورتم گذاشت، سرم رو بالا آورد و گفت:

- ولی یه شرط داره!

دلم ریخت! نمی دونستم چه شرطی می خواد بذاره، با ترس سرم رو تکون دادم و پرسیدم:

- چه شرطی؟

- از این به بعد باید شب ها پیشِ هم بخوابیم.

چشمام گشاد شد، انتظارش رو نداشتم چنین شرطی بذاره. با دلهره گفتم:

- تو که گفتی تا من نخوام ...

نذاشت ادامه بدم و گفت:

- هنوز هم می گم، مگه فقط به خاطرِ رابطه باید کنارِ هم خوابید. من می خوام پیشم باشی، همین.

اون قدر مظلومانه و معصومانه این حرف ها رو زد که ناخواسته با سَر حرفش رو تایید کردم و شرطش رو قبول کردم. آروم بوسیدم و گفت:

- ممنونم.

با لبخند جواب دادم. دستی به کمرم زد و گفت:

- بوی غذات هوش از سرم برد، نمی خوای شام رو بکشی؟

خندیدم و گفتم:

- تا لباس هات رو عوض کنی میز رو می چینم.

علی رفت به اتاقش و من هم میوه ها رو از جلوی در برداشتم و تو یخچال گذاشتم. دیسِ پلو رو که روی میز گذاشتم علی اومد تو آشپزخونه. از لباس هایی که پوشیده بود تعجب کردم! پلیور قرمز رنگ که آستین هاش رو بالا زده بود با شلوارِ مشکی. دقیقا همون طور که من لباس پوشیده بودم. فقط اون آستین ها و پاچه هاش بلند بود! رو به روم ایستاد و گفت:

- خوب با هم سِت شدیما!

سر شام اولین قاشق غذا رو جلوی دهن من گرفت. به جز توی فیلمِ عقدمون دیگه همچین کاری نکرده بود. هم تعجب کرده بودم، هم خوشحال بودم. قاشق رو که از دهنم در آورد، گفت:

- حالا نوبتِ توئه.

بعد هم دهنش رو باز کرد که من مجبور بشم غذا رو تو دهنش بذارم. قاشقی غذا دهنش گذاشتم و خواستم قاشق ها رو عوض کنم که گفت:

- من می خوام با همون قاشقی که دخترکم باهاش غذا خورده، غذا بخورم.

بعد هم قاشقی از داخل جا قاشقی روی میز برداشت، گرفت طرفم و گفت:

- ولی تو اگه بدت میاد قاشقت رو عوض کن.

کارش بد جوری شرمندم کرد. نگاهش کردم و گفتم:

- با همین قاشق می خورم.

تا پایانِ غذا خوردنمون حسابی به من رسید. حالا می فهمیدم غذا خوردن با شوهر یعنی چی. از هر چی می خواست بخوره اول دهنِ من می ذاشت، سالاد، ماست، ته دیگ، دوغ و همه رو اول به من می داد بعد خودش می خورد.

غذا که تموم شد گفت:

- سارا، اگه می شه از فردا به جای این که دو تا بشقاب و دیس به این بزرگی بذاری یه دیسِ کوچولو برای دوتاییمون بذار که با هم از یه ظرف غذا بخوریم.

حالا می فهمیدم وقتی شیرین گفت: «اون می دونه چه طوری تو رو آماده کنه!» منظورش چی بود! با همین کارهای کوچیک منو لحظه به لحظه بیشتر به خودش نزدیک می کرد.

وقتِ خواب رسیده بود. دلم مثلِ سیر و سرکه می جوشید، خیلی نگران بودم و دلشوره داشتم. همش می ترسیدم اون که نباید اتفاق بیفته، اتفاق بیفته! وسطِ تخت نشسته بودم و پتو رو روی پاهام کشیده بودم. دم در که رسید به درِ بازِ اتاق ضربه ای زد و گفت:

- اجازه هست؟

فقط سرم رو پایین انداختم و چیزی نگفتم. بغضِ عجیبی توی گلوم نشسته بود و نمی ذاشت حرف بزنم. اومد داخل و در رو پشتِ سرش بست. مهتابی رو خاموش کرد و به جاش، چراغ خواب رو روشن کرد. هر قدمی که به سمتِ تخت بر می داشت تپشِ قلبم شدیدتر می شد.

سمت راستم روی تخت نشست. دست چپش رو دور شونه ام گذاشت و گفت:

- نگران نباش، کسی که تا الان صبر کرده باز هم می تونه صبر کنه.

دستِ راستش رو روی سینه ام گذاشت، آروم به عقب هلم داد و روی بازوش خوابوندم. به پشت خوابیده بودم و زل زده بودم به سقف، اما علی به پهلوی راستش خوابیده بود و به من خیره شده بود. بغض داشت خفه ام می کرد. جرات نمی کردم حتی نفس بکشم. می ترسیدم بغضم بترکه.

علی موهام رو از دور گردنم جمع کرد و بالای سرم گذاشت. کنارِ گوشم آروم گفت:

- برای چی بغض کردی؟ اگه این قدر از بودنِ من ناراحتی، من برم.

حرفش باعث شد بغضم رو رها کنم، خیلی زود صورتم خیسِ اشک شد. احساس کردم می خواد بلند شه و بره. یقه اش رو چنگ زدم و با هق هق گفتم:

- علی ... تنهام نذار.

منو به سمتِ خودش چرخوند، بغلم کرد و گفت:

- من غلط بکنم تنهات بذارم. تو همه ی زندگی منی. آروم باش دخترکم، می خوای اشک منم در بیاری.

بدون این که حرفی بزنه، موهام رو نوازش می کرد. اون قدر گریه کردم که نفهمیدم کی خوابم برد. به همین راحتی اولین شب سپری شد!

****

از اون شب به بعد دیگه پیشِ هم می خوابیدیم. علی تمامِ وسایلش رو از اتاق خوابش، به اتاقِ من آورد و به قولِ خودش دیگه اون اتاق، اتاقِ "ما" بود. بعضی شب ها کلی با هم حرف می زدیم بعد می خوابیدیم.

علی عادت داشت بدونِ بلوز بخوابه. اولین شبی که لباسش رو در آورد فکرهای ناجور به ذهنم هجوم آورد و با ترس بهش گفتم:

- داری چی کار می کنی؟

خیلی جدی گفت:

- دیگه نمی تونم بیشتر از این صبر کنم.

داشت می اومد سمتِ تخت که پا گذاشتم به فرار. دم در که رسیدم یه دستش رو دور کمرم حلقه کرد و با دستِ دیگه اش در رو قفل کرد! با تمام وجود سعی می کردم خودم رو از دستش خلاص کنم اما فایده ای نداشت. بلندم کرد و روی تخت خوابوندم. تمامِ وزنش رو روی بدنم انداخت، نفسم به زور بالا می اومد. در یک لحظه لباسم رو از سرم بیرون کشید. جیغی کشیدم و دو دست هام رو ضربدری روی سینه ام گذاشتم. دو تا دست هام رو با یه دستش گرفت و بالای سرم برد، دستِ دیگه اش رو گذاشت روی کِش دامنم و خیلی ملایم و آروم گفت:

- سارا، می بینی که اگه بخوام کاری بکنم تو نمی تونی جلوم رو بگیری پس این قدر بیخود نترس. من نمی خوام زنم یه عمر ازم متنفر باشه، اونم حالا که بعد از یک سال صبر کردن تازه داری میای سمتم.

ماتم برده بود، گیج شده بودم. از روم بلند شد و منو هم نشوند. پتو رو گرفتم جلوم که بدنم رو نبینه. دستی به موهام کشید و گفت:

- سارا، این منم، علی، همخونه ی سابقت، هم اتاقی جدیدت. سارا، من دوستت دارم. چرا این قدر از من می ترسی؟

- علی، تو که تا حالا صبر کردی، چند وقت دیگه هم صبر کن. من دارم تمامِ تلاشم رو می کنم که با این موضوع کنار بیام، تو باید کمکم کنی.

- من می خوام کمکت کنم ولی تو نمی ذاری.

- منظورت چیه؟ من که شرطِ تو رو قبول کردم!

- آره، قبول کردی ولی فقط در حد همون شرطِ من موندی. تو حتی نمی ذاری من بهت دست بزنم.

با درموندگی گفتم:

- تو بگو من چی کار کنم؟

- هیچی، فقط ازت می خوام به من اعتماد کنی.

باید به قول شیرین، خودم رو به دستِ علی می سپردم. حرفی برای گفتن نداشتم. دستم رو بردم سمتِ بلوزم که بپوشم. علی مچِ دستم رو گرفت و گفت:

- نه!

پتو رو از دورم باز کرد و از پشت بغلم کرد. تنِ داغش که به کمرم خورد نفس تو سینه ام حبس شد. چیزی تو وجودم زیر و رو می شد. علی خوابید و منو هم با خودش خوابوند. پتو رو روی هر دومون کشید و گفت:

- خجالت خوبه اما نه در برابرِ شوهرت.

بیچاره دیگه نمی دونست چه طوری بهم بگه که این خجالت مزاحمِ زندگیمونه. به خواسته ی علی عمل کردم و بهش اعتماد کردم. دیگه با هیچ خواسته ایش مخالفت نمی کردم. هر چند که هر خواسته ای اولش برام پُر از خجالت بود اما کم کم برام عادی می شد.

****

مادرِ علی به خاطرِ سالم موندنمون توی اون تصادف، سفره ی نذری انداخته بود. غروب که شد، همسایه هاشون رفتن و خودمون موندیم. کم کم مردها هم از راه رسیدن. قرار بود شام رو دور هم باشیم. جای فاطمه و محمود و زهرا خالی بود و سلیمه خانوم مدام می گفت:

- جای بچه هام خالیه.

علی و سهیل با هم رسیدن، رفتم دم در استقبالشون. با سهیل دست دادم و سهیل باهام روبوسی کرد و گفت:

- نزدیک بود از شرت راحت شیما! حیف که نشد.

علی منو از آغوشِ سهیل بیرون کشید و بغلم کرد و گفت:

- داشتیم آقا سهیل؟ دلت میاد با دخترکم این جوری حرف بزنی؟

سهیل خندید و گفت:

- چه قدر لوسش کردی! خدا شانس بده، مجرد که بود به خاطر ته تغاری بودنش لوسش می کردن، حالا هم که شما لوسش می کنی! خر ما هم که از کره گی دم نداشت.

همه خندیدن و علی پیشونی منو بوسید. لبم رو گاز گرفتم و چشم هام رو درشت کردم که مثلا بهش بگم جلوی بقیه این کارها رو نکنه. یه دفعه علی چشم هاش گرد شد و ابروهاش پرید بالا و با تعجب گفت:

- سارا! این جا؟ مطمئنی؟

با وحشت سر تکون دادم و گفتم:

- نه نه، منظورم این نبود.

علی نگاهی به بقیه کرد و منم نگاهش رو دنبال کردم. تقریبا همه داشتن ما رو نگاه می کردن. علی با خنده گفت:

- ببخشید الان بر می گردیم.

دستم رو گرفت و برد توی اتاقِ سابقِ خودش. همون طور که دنبالش می رفتم چشمم افتاد به ضحی که دست به سینه کنارِ بیژن ایستاده بود و با خنده برام ابرو بالا می نداخت! بیژن هم نگاهش به علی بود و برای علی چشم و ابرو می اومد!

به اتاق که رسیدیم در رو قفل کرد و چسبوندم به دیوار، بازوهام رو توی دستش گرفت و سرش رو توی گردنم فرو کرد. قلقلکم می شد و سرم رو به شونه ام می چسبوندم. شالم رو از سرم کشید و لب هاش رفت سمتِ گوشم. تمام تنم مور مور می شد. نفس هاش که به گوشم می خورد دیوونه می شدم. می خواستم سرم رو عقب بکشم ولی سرم رو محکم بین دست هاش گرفت. بین علی و دیوار گیر افتاده بودم و هیچ راه فراری هم نداشتم. حال عجیبی داشتم. هم قلقلکم می شد، هم لذت می بردم. یه لحظه سردم می شد، یه لحظه گرم.

نمی دونم اگه چند ضربه به درِ اتاق نخورده بود تا کی می خواست ادامه بده! علی ازم فاصله گرفت و شالم رو دستم داد. در رو که باز کرد صدای خنده بلند شد. با تعجب به در نگاه کردم! ضحی و شیرین پشتِ در بودن. فکر نمی کردم شیرین هم دعوت باشه. نامردها اومده بودن کِـرم ریزی. علی با خنده سری تکون داد و از اتاق بیرون رفت. ضحی و شیرین با جیغ و سر و صدا پریدن تو اتاق و شروع کردن به خندیدن و شلوغ کردن. شیرین با حالت مسخره ای دستش رو روی شکمم گذاشت و گفت:

- می بینم که قراره به زودی مثلِ مالِ خودم قلمبه بشه.

دستش رو پس زدم و با چندش گفتم:

- اَه! نمیری شیرین که حرف هات همش چندشه.

ضحی دستی به پشتم زد و گفت:

- سارا جون، چرا دلخور می شی؟ خُب حقیقت تلخه.

چپ چپ نگاهش کردم و گفتم:

- ضحی! نکنه با این شیرین نشست و برخاست داشتی و از راه به در شدی؟

ضحی با خنده سرش رو تکون داد و گفت:

- دقیقا همینه. واقعا باید بهت آفرین گفت که این همه سال در کنارِ شیرین پاک موندی.

صدای سر و صدای مردها باعث شد از اتاق بریم بیرون. فوتبال دستیِ بزرگی وسط سالن بود و همه دورش نشسته بودن.

ما هم رفتیم کنار بقیه نشستیم و بازی جالبشون رو تماشا کردیم. علی و بیژن تیم قرمز بودن و سینا و سبحان هم آبی. جنگِ آبی و قرمز راه افتاده بود. چنان برای هم کُری می خوندن که انگار بازی واقعیه!

سینا دستش به هر دستگیره ای که می خورد عین فرفره تند و تند می چرخوندش، اصلا هم کار نداشت که توپ کجاست! هر چی علی و بیژن غر می زدن که این کار خطاست به گوشش نمی رفت. عاقبت هم با این کارش یه گل به خودشون زد. ما همه می خندیدم و سبحان حرص می خورد.

بیژن از دروازه مراقبت می کرد و یه بار که نزدیک بود توپ بره تو دروازه دستش رو گذاشت زیر فوتبال دستی و از زمین بلندش کرد، به خاطرِ شیبی که پیدا کرد، توپ برگشت عقب و صاف افتاد تو دروازه ی سبحان. سبحان دادش در اومده بود و می گفت باید بیژن رو اخراج کرد!

علی خطِ حمله رو هدایت می کرد و مدام شعر می خوند:

- چه خوش گفت فردوسی پور در نود

که قرمز به آبی برنده بود

سینا از اون طرف این جوری جوابش رو می داد:

- طرف داران آبی کوه وارند

همیشه رنگ دریا دوست دارند

بیژن پُقی زد زیر خنده و گفت:

- توانا بود هر که قرمز بود

زِ شش تا دل شیر غران بود

سبحان همون طور که دسته ها رو با هیجان می چرخوند گفت:

- طرفداران قرمز در زوالند

که می دانی ز قومی بی خیالند

هر بار که یکی از طرفین گل می زد، طرفدارهاش تشویقش می کردن و جیغ می کشیدن. من و ضحی طرفدار علی و بیژن بودیم و شیرین و سیما طرف سینا و سبحان. ما چهار تا هم مدام برای هم ادا و اصول در می آوردیم و می خندیدم. پدر و مادرهامون هم گوشه ای نشسته بودن و با خنده تماشامون می کردن.

مازیار و سهیل و آرمان هر کدوم یه چیز دستشون گرفته بودن و سر و صدا می کردن. مازیار با قاشق ته کاسه می کوبید، سهیل یه قیف توی دهنش گذاشته بود و مثلا شیپور می زد! آرمان هم یه رو بالشی سفید که گل های آبی و صورتی داشت، دستش گرفته بود و به جای پرچم تاب می داد! مهناز و ژاله و آمنه هم دست های همدیگه رو گرفته بودن و موج مکزیکی می رفتن. بچه ها هم با جیغ و داد دنبالِ هم می دویدن و حسابی شلوغ کرده بودن. اون قدر سر و صدا توی خونه بود که صدا به صدا نمی رسید. دقیقا شده بود مثل ورزشگاه. بالاخره بعد از دو نیمه ی نفس گیر (!) نفهمیدیم کدوم برنده شدن! هیچ کس حواسش نبود که تعداد گل ها رو بشماره!

موقعِ شام خوردن وقتی داشتم ته دیگ بر می داشتم علی با خنده گفت:

- این دفعه که دیگه سرِ ته دیگ زیرِ دست و پا له نشدی؟

خندیدم و گفتم:

- نه خدا رو شکر، این جا دیگه خونه ی پدر شوهرمه و من همه کاره ام، کسی جرات نداشت جلوی مادر شوهرم نگاهِ چپ بهم بکنه.

علی با چشم های مهربون و خنده ی ملایمی نگاهم می کرد. با تعجب گفتم:

- چرا این جوری نگاه می کنی؟

- چون تا حالا به پدر و مادرم نگفته بودی پدر شوهر و مادر شوهر.

تازه متوجه ی حرفی که ناخودآگاه زده بودم شدم. برای خودمم جالب بود که چه طور یه دفعه این قدر تغییرِ رویه دادم!

ته دیگ رو گازی زدم و برای این که دورِ لبم چرب نمونه، لبم رو با زبونم پاک کردم و لبِ پایینم رو به دندون گرفتم. علی اخم ملایمی کرد و گفت:

- لبت می خاره؟ بخارونم برات؟

باز شیطون شده بود. ازش بعید نبود سرِ سفره دستم رو بگیره ببره تو اتاق! با التماس نگاهش کردم و گفتم:

- وای علی! حواسم نبود، بذار واسه ی خونه.

علی سری تکون داد و گفت:

- از الان به ازای هر یک دقیقه سود بهش می خوره، حالا حساب کن چند دقیقه ی دیگه مونده تا بریم خونه!

با چشم های گرد نگاهش کردم و گفتم:

- وای علی! تازه ساعت نُه و نیمه! تا برسیم خونه دوازده شده! می دونی یعنی چند دقیقه؟

علی ابرویی بالا انداخت و با صدای آرومی گفت:

- دقیقه نه، بوسه! می شه صد و پنجاه تا بوسه.

دلم هری ریخت! با خنده گفتم:

- نمی شه قسط بندیش کنی؟

- نوچ، نمی شه. همش رو همین امشب می خوام.

لپ هام داغ شده بود. سرم رو کنارِ گوشش بردم و گفتم:

- این جوری که دیگه لب نمی مونه برام.

علی موذیانه خندید و گفت:

- حالا کی گفته همه ی صد و پنجاه تا سهم لب هاته؟

احساس می کردم صورتم سرخِ سرخ شده. علی خندید و گفت:

- باز شدی مثلِ دختر بچه ها که تازه از حموم در اومدن. لُپ قرمزی شدی.

تا موقعی که بریم خونه علی ده بار ساعت رو کنارِ گوشم اعلام کرد:

- نُه و پنجاه دقیقه، تا الان شده بیست تا ... ده و ربع، شده چهل و پنج تا ... دخترک ساعت یازده شده، یعنی نود تا ...

شیرین و ضحی و سیما داشتن از فضولی می مُردن که بفهمن علی چرا این قدر دم گوشم ساعت رو اعلام می کنه! هر کسی که می خواست بلند شه و بره خونش، علی با اصرار نگهش می داشت و می گفت:

- یه شب دورِ همیم، چرا این قدر زود می خواین برین؟

و مدام منو نگاه می کرد و با شیطنت چشم و ابرو می اومد و می خندید! می خواست لِفتش بده که دیرتر برسیم خونه و تعدادش بیشتر بشه. بالاخره ساعتِ دوازده و ربع بود که رسیدیم خونه. به محضِ این که پام رو گذاشتم توی سالن، تو هوا معلق شدم. از ترس جیغی کشیدم و یقه اش رو چنگ زدم. روی دست بلندم کرده بود. خندید و گفت:

- بالاخره گیرت آوردم. یه نگاه به ساعت بنداز. صد و شصت و پنج تا بوسه بدهکاری. طلبم رو همین الان می خوام.

خندیدم و خواستم حرفی بزنم که لب های علی مانع شد. همون طور که می بوسیدم بردم سمتِ اتاق خواب. دونه دونه لباس هام رو در می آورد و هر قسمتی از بدنم که معلوم می شد بوسه بارونش می کرد. آخرین باری که نگاهم به ساعت افتاد، حدودِ دو صبح بود و دیگه بعد از اون نفهمیدم کی خوابیدیم.

صبح که از خواب بیدار شدم، سرم روی سینه ی برهنه ی علی بود و موهام روی بدنش بخش شده بود. دستش توی موهام تاب می خورد و با لبخند نگام می کرد.

یه دفعه از جا پریدم و با وحشت گفتم:

- وای علی! دیرمون شد، باید بریم سرِ کار. ساعت چنده؟

دستم رو کشید و دوباره سرم رو روی سینه اش گذاشت و گفت:

- بگیر بخواب دخترکِ حواس پرت، امروز جمعه ست.

نفسی از سرِ آسودگی کشیدم و سرم رو روی سینه اش گذاشتم و گفتم:

- دیدنِ مادر بزرگ نمی ری؟

- چرا می رم. دوست داری بیای؟

- آره حتما.

کمی بعد سرِ جام نشستم و پتو رو دورم پیچیدم. علی اخمی کرد و گفت:

- یه لحظه صبر کن ببینم.

با تعجب نگاهش کردم و گفتم:

- چی شده؟

موهام رو از دور گردنم جمع کرد و با ناراحتی گفت:

- گردنت چرا کبود شده؟

پتو رو از روی شونه هام پایین آورد و نگاهی به سر شونه هام انداخت. اخمش عمیق تر شد و گفت:

- تو چرا این جوری شدی؟

نگاهی به خودم انداختم و گفتم:

- مگه چه جوری شدم؟

با شرمندگی سرش رو پایین انداخت و گفت:

- شرمندم سارا، اصلا حواسم نبود. فکر نمی کردم پوستت این قدر حساس باشه.

با حرف هاش نگرانم کرده بود. همون طور که پتو رو دورم نگه داشته بودم از تخت پایین اومدم و رفتم جلوی آینه. تا چشمم به خودم افتاد هینِ بلندی کشیدم. چند جای گردنم و شونه هام کبود شده بود! پشت به علی کردم و پتو رو باز کردم تا بقیه ی قسمت های بدنم رو ببینم. چند جای دیگه هم کبود شده بود. مثل پارچه ی سفید با گُل گُلِ بنفش شده بودم! خندم گرفته بود. کم کم خندم شدیدتر شد و غش غش زدم زیر خنده. علی هم که با شرمندگی سرش پایین بود سرش رو بالا آورد و کم کم اون هم به خنده افتاد.

روی تخت نشستم و همون طور که لباس می پوشیدم گفتم:

- من که گفتم قسط بندیش کن.

- باور کن فکرش رو نمی کردم این قدر زود کبود بشه.

- اشکال نداره، بی خیال. خوبیش به اینه جایی نیست که تو چشم باشه و یه وقت کسی ببینه. بریم صبحونه بخوریم که بد جوری گرسنمه.

بعد از صبحونه دو تایی رفتیم دیدنِ مادر بزرگ. اولین بار بود که با هم می رفتیم و زن دایی از دیدنِ ما دو تا، با هم، تعجب کرد و با خنده گفت:

- چه عجب شما دو تا با هم اومدین! قبلا هر کدومتون وقتِ ملاقاتِ خصوصی می گرفتین. حالا نوبت به ملاقات های عمومی رسیده؟

علی خندید و گفت:

- آره دیگه، مشاورمون گفته از این به بعد هر دومون باید با هم توی جلسه حضور داشته باشیم.

خندیدم و گفتم:

- مادر بزرگ هنوز اسمِ منو میاره؟

لبخندِ کجی زد و گفت:

- وا... چی بگم! جدیدا فقط می گه شوهرِ راحله کجاست؟ فکر کنم می خواد واسه ی راحله جلسه ی خصوصی بذاره.

رفتیم به اتاقِ مادر بزرگ. روی ویلچرش نشسته بود و با رادیوی قدیمیش کلنجار می رفت. علی خم شد، بغلش کرد و گفت:

- سلام گیس برفی، حالت چه طوره؟ دلم برات اندازه ی سوراخ جورابِ مورچه شده بود.

مادر بزرگ غش غش خندید و گفت:

- تو کی هستی شیطون؟

علی بدونِ این که ناراحت بشه گفت:

- خب معلومه، همونی که خیلی حرصت می ده. علی کوچولو که حالا بزرگ شده. یادته قدیما شعرِ علی کوچولو رو برام می خوندی؟

مادر بزرگ دستی به سرِ علی کشید و گفت:

- سارا خوبه؟

گُل از گُلم شکفت. رفتم جلو و دستش رو بوسیدم و گفتم:

- سلام مادر بزرگ. من سارام، منو یادتونه؟

فقط لبخند زد و چیزی نگفت. چند دقیقه بعد گفت:

- بچه ندارین؟

علی با خنده گفت:

- خیالت راحت مادر بزرگ، نوبت به بچه هم می رسه ولی زیاد عجله نکن.

خجالت کشیدم و لبم رو گاز گرفتم. یه دفعه علی دستم رو گرفت و منو کشوند پشت سر مادر بزرگ. خیلی ناگهانی منو بوسید. چند لحظه ی بعد سرش رو عقب برد و آروم درِ گوشم گفت:

- یادت باشه هر وقت این کار رو تکرار کنی جوابش همینه. چه تو خونه باشیم، چه هر جای دیگه. دیشب هم خیلی بهت رحم کردم سرِ سفره کاری باهات نداشتم!

هاج و واج مونده بودم و علی با خنده رفت سراغِ مادر بزرگ.

****

اتفاقی که قرار بود دو ماه بعد بیفته و منتظرش بودم، افتاد. اون روز تولدِ علی بود. مرخصی گرفته بودم که براش سنگِ تموم بذارم. خانواده هامون رو هم دعوت کرده بودم. خونه رو مثلِ دسته ی گل تمیز کردم.

از فاطمه شنیده بودم که فسنجون با ربِ انارِ زیاد دوست داره. علاوه بر فسنجون، قورمه سبزی هم درست کرده بودم. سالادها رو تزیین کردم. چند تا از سیب و پرتقال ها رو به شکلِ گل تزیین کردم و روی میوه ها گذاشتم. گل های رُز و زنبق هم خریدم. زنبق ها رو گذاشتم توی گلدون و روی میز گذاشتم. رُزهایی که خریده بودم، پر پر کردم و توی ظرفی داخلِ کمد قایم کردم!

کادوی تولدش یه لپ تاپ بود. براش کیک هم سفارش داده بودم. قرار بود سینا با خودش بیاره. ساعتِ سه و نیم بود که مهمونا اومدن. می خواستم موقعِ اومدنِ علی همه باشن. همه براش کادو خریده بودن و کادوها رو چیدیم روی میز.

کت و شلوارِ شیری رنگی که علی برام آورده بود پوشیده بودم. شالِ مشکی پوشیده بودم و گردنبند طلا و کوارتزی که علی برای تولدم بهم داده بود، روی شال پوشیدم. رنگ نقره ای و بنفشش روی شالِ مشکی خیلی جلوه پیدا کرده بود. صندل های مشکی رو هم پام کردم. آرایشِ ملایمی هم کردم. 

همه منتظرِ اومدنِ علی بودیم. بالاخره ساعت چهار و ربع شد. علی ماشینش رو توی حیاط پارک کرد و از توی حیاط شروع کرد به صدا زدنم:

- سارا جونم، کجایی دخترکم؟

همه به من نگاه کردن و لبخند زدن. خجالت کشیدم و سرم رو انداختم پایین. علی در رو باز کرد و همین که همه ی ما رو دید جا خورد. همه با هم گفتیم:

- تولدت مبارک.

علی که حسابی ذوق زده شده بود، با تمامِ وجودش لبخند زد. با نگاهش دنبالِ من می گشت. رفتم جلو و سلام کردم. همه چشم شده بودن و ما رو نگاه می کردن. علی دستش رو به طرفم دراز کرد. دستش رو گرفتم. دستم رو صمیمانه فشرد و گفت:

- ممنونم.

از نگاهش معلوم بود که اگر تنها بودیم حسابی بغلم می کرد و بوسه بارونم می کرد!

صدای آهنگ بلند شد و بیژن با خنده گفت:

- بیژن دی جی در خدمتِ شماست. بپرین وسط.

زمستون فصل تولد تو

می خونم فقط به خاطرِ تو

دلِ من دیگه آروم نداره

تو رو خواسته دیگه راهی نداره

شبِ تولدت باز مثل پارسال

بی قرارم بی قراریم مثل هر سال

هزارون گل سرخ هدیه به تو یار

آسمون ستاره بارون شده این بار

همه با آهنگ می خوندیم و دست می زدیم و مردها هم می رقصیدن. بعد از کلی رقص و پایکوبی بالاخره نوبت به کیک و کادوها رسید. سیما موقعِ دادن کادوها عکس می گرفت و خانوادگی با هم عکس می نداختیم. همه ی کادوها باز شد و آخر از همه کادوی من باز شد. با محبت نگاهش کردم و گفتم:

- یادته توی جنگل بهت گفتم دو ماه دیگه مونده.

- آره یادمه.

- امروز دو ماه تموم شد، منتظرِ این روز بودم، نوزدهم اسفند روزِ تولدت. تولدت مبارک.

نگاهِ پُر محبتی بهم کرد. کادو باز شد و کیفِ لپ تاپ معلوم شد. علی لپ تاپ رو در آورد و همه دست زدند. علی دیگه نتونست خودش رو کنترل کنه و جلوی همه بغلم کرد. صدای جیغ و سوت هم به صدای دست زدن اضافه شد. کنارِ گوشش گفتم:

- یه هدیه ی دیگه هم برات دارم.

- چه هدیه ای؟

- به وقتش بهت می گم.

از آغوشش بیرون اومدم. چشمکی نثارش کردم و عمدا لب هام رو گاز گرفتم! چشم هاش که گرد شد و ابروهاش رفت تو هوا، غش غش خندیدم.

شب شده بود و مشغولِ کارهای شام شدیم. سرِ شام، علی حسابی خوشحال بود. هر کدوم از تزییناتِ غذاها رو که می دید، بیشتر خوشحال می شد و نگاه هاش مدام به من بود.

تا ساعتِ دوازده همه خونه ی ما بودن. علی روی پاش بند نبود. کم کم مهمون ها رفتن. آخرین نفر شیرین بود. به شیرین سپرده بودم که با شوهرش، علی رو دمِ در معطل کنن تا من بتونم هدیه ام رو آماده کنم. در راهرو رو بستم و با سرعت رفتم طرفِ اتاقمون. نشستم پای میز آرایش و آرایشم رو تمدید کردم. موهام رو شونه کردم و ریختم دورم. لباسِ یاسی رنگی که علی برام آورده بود تنم کردم، بالا تنه ی دکلته و دامنِ کوتاه و کلوش.

آماده که شدم، ظرف گلبرگ ها رو که توی کمد قایم کرده بودم برداشتم و رفتم پشتِ در. از دم در تا توی اتاق خوابمون رو با گلبرگ های رُز پُر کردم. بعد هم بقیه ی گلبرگ ها رو ریختم روی تخت! دیگه همه چیز آماده بود. طبقِ قرارمون به گوشیِ شیرین تک زنگ زدم. شیرین هم چند لحظه ی بعد خداحافظی کرد و رفت.

صدای بسته شدن در رو که شنیدم چراغِ اتاق رو خاموش کردم و به جاش، چراغ خواب رو روشن کردم. رفتم تو اتاقِ سابقِ علی که رو به روی اتاقمون بود، ایستادم. چشمش به گلبرگ ها که افتاد، ماتش برد. چند قدم آروم در طولِ گلبرگ ها جلو اومد. بعد هم با سرعت اومد دمِ اتاق خوابمون ایستاد. رفتم پشتِ سرش ایستادم. وقتی دید تو اتاق نیستم آروم گفت:

- سارا، عزیزِ دل من، دخترکم کجایی؟

دستم رو گذاشتم روی شونه اش. برگشت و نگاهم کرد. چیزی رو که می دید باور نمی کرد. چند بار سر تا پام رو برانداز کرد. یه دستش رو روی شونه ام گذاشت و با دستِ دیگه اش گردنم رو لمس کرد! صورتم رو جلوتر بردم و با تمام وجود بوسیدمش. علی نگاه مشتاقی به سر تا پام انداخت، روی دست بلندم کرد و با خنده گفت:

- نکنه اون هدیه ی دیگه ات رو، قراره تو رختخواب بهم بدی؟!

سرم رو پایین انداختم و گفتم:

- دیوونه.

قهقهه ی بلندی سر داد و گفت:

- پس بالاخره انتظار تموم شد.

بردم به اتاق خواب و روی تخت خوابوند.

****

تمام تنم درد می کرد. هر تکونی که می خوردم کمرم تیر می کشید و درد توی تنم پخش می شد. خواستم غلت بزنم که آخم در اومد. علی از خواب پرید و با نگرانی گفت:

- چی شده عزیزِ دلم؟ درد داری؟ می خوای بریم دکتر؟

بد جوری ازش خجالت می کشیدم. صورتم رو برگردوندم و نگاهی به ساعت انداختم، چهارِ صبح بود. بی حال سرم رو سمتِ علی چرخوندم و توی آغوشش خزیدم. محکم بغلم کرد و با ناراحتی گفت:

- سارا، اذیت شدی؟

سرم رو بیشتر توی سینه اش فرو کردم، روم نمی شد حتی یک کلمه حرف بزنم ولی اگه حرف نمی زدم قطعا علی خوشیش کوفتش می شد. همون طور که سرم بین سینه و دست هاش بود گفتم:

- نه، فقط ... یه کم کمرم درد می کنه.

دستش رفت سمتِ کمرم و ماساژش داد. کمی بعد از جاش بلند شد. لباسش رو پوشید و گفت:

- الان میام.

چند دقیقه ی بعد با یه سینی برگشت. یه لیوان آب و یه قرصِ مسکن توش بود، به اضافه ی یه کاسه پُر از گردو و بادوم و پسته و بشقابی از خرما!

کمکم کرد روی تخت بشینم. با خجالت به علی گفتم:

- می شه اول برم دوش بگیرم؟

با مهربونی و ملایمت گفت:

- باشه عزیزم. یه لحظه صبر کن.

از اتاق بیرون رفت و با ملافه ای برگشت. ملافه رو دورم پیچید و بغلم کرد. بردم به حمومی که توی راهرو بود. با تعجب گفتم:

- چرا این جا؟

لبخندی زد و گفت:

- اون طرف وان هست اذیت می شی، این طرف راحت تری. نگران نباش، شامپو و لیف و صابونتم برات میارم.

منو روی چهار پایه ای که توی حموم بود نشوند و رفت. خیلی زود با وسایلِ حمومم و حوله ی حمامِ من و خودش برگشت. چپ چپ نگاهش کردم و گفتم:

- حوله ی خودت رو چرا آوردی؟

ابرویی بالا انداخت و با شیطنت گفت:

- فکر کردی می ذارم تنهایی حموم بری؟ از الان دیگه باید با هم بریم.

با درموندگی نگاهش کردم و گفتم:

- علی ... آخه من ... روم نمی شه.

لپم رو کشید و گفت:

- یه جوری می گی روم نمی شه انگار تا حالا ندیدمت.

- خب، همیشه تو تاریکی بوده، پس حداقل لامپ رو خاموش کن.

علی بوسیدم و گفت:

- چشم عزیز دلم. خوبه این تیرِ چراغ برق هست یه ذره نورش این جا رو روشن کنه.

لامپ رو خاموش کرد و لباس هاش رو از تنش بیرون کشید و توی سبدِ لباس انداخت. شیرِ آب رو باز کرد و گرم و سردش رو تنظیم کرد. اومد سمتم، دستم رو گرفت و بلندم کرد. درد توی تنم پیچید و اخم هام رفت تو هم. ملافه رو از دورم باز کرد و کمکم کرد برم سمتِ دوش. زیرِ دوش کمرم رو ماساژ می داد.

از حموم که بیرون اومدیم. علی سینی خوردنی ها رو جلوم گذاشت. هسته ی خرما رو در می آورد و به جاش گردو و بادوم و پسته می ذاشت و دونه دونه دهنم می ذاشت. چند تا که خوردم، قرص مسکن رو با آب خوردم و خوابیدیم.

با تکون های دستِ علی بیدار شدم. صدای مهربونش رو می شنیدم:

- بلند شو دیگه، پاشو ببین شوهرت چه کرده! هم برات صبحونه آماده کرده هم برای جفتمون مرخصی رد کرده.

اسمِ مرخصی که اومد هوشیار شدم. با صدای خواب آلودی گفتم:

- ساعت چنده؟

- ده و ربع.

سرم رو بلند کردم تا بشینم. علی دستش رو پشتِ کمرم گذاشت و کمکم کرد تا بلند شم. چشم هام رو مالیدم تا بهتر ببینمش. لبخند زدم و گفتم:

- سلام، صبح به خیر.

خنده ی قشنگی کرد و با خوشحالی گفت:

- سلام به روی ماهِ نشُسته ات، صبحِ تو هم بخیر "همسرکم".

نیشم شل شد. چه واژه ی قشنگی! حالا دیگه همسرش شده بودم، دیگه دخترک نبودم!

انگشتی به بینیش زدم و گفتم:

- دیوونه.

نگاهم به سینی صبحونه افتاد. همه چی توش بود. با دیدنِ صبحونه دلم ضعف رفت و اول از همه افتادم به جونِ تخم مرغ های آب پز شده. علی هم همراهیم می کرد. با ولع صبحونه رو خوردم و بعد از صبحونه علی گفت:

- آماده شو بریم دکتر.

- دکتر برای چی؟

گردنش رو خاروند و گفت:

- مگه نباید بریم؟

- نه بابا، نمی خواد. بهترم، اگه تا دو، سه روز دیگه دردم از بین نرفت اون وقت می ریم. فعلا که حالم خوبه.

موهام رو پشتِ گوشم زد. بوسه ای روی گونه ام گذاشت و گفت:

- خیلی دوستت دارم همسرکم.

«فصل بیستم»

صدای خنده و بازی محمد و علی تمام خونه رو پُر کرده. تو آشپزخونه پشتِ میز نشستم و همون طور که سبزی پاک می کنم بازی پدر و پسر رو تماشا می کنم. محمد دو سالش شده. شیرینی زندگیمون با اومدنِ محمد دو برابر شده. هیچ وقت شبی که علی، محمد رو بهم هدیه کرد یادم نمی ره!

شام رو که خوردیم، علی که خیلی خسته بود روی کاناپه ی جلوی تلویزیون دراز کشید و خیلی زود خوابش برد. ظرف ها رو که شُستم روی مبلِ کناری علی نشستم و تلویزیون رو با صدای کمی روشن کردم. نمی خواستم علی بیدار بشه. تا ساعتِ یازده کمی فیلم و سریال نگاه کردم و علی همچنان روی کاناپه خواب بود و دستش رو روی چشماش گذاشته بود. اگه همون طوری تا صبح می خوابید حتما بدنش کوفته می شد و خستگی تو تنش می موند. نمی دونستم چه طوری بیدارش کنم که اذیت نشه. کنارِ کاناپه نشسته بودم و نگاهش می کردم. غلت زد و به پشتی کاناپه تکیه کرد. بهترین موقعیت بود که به روشی جالب بیدارش کنم!

بلند شدم و آروم کنارش روی کاناپه دراز کشیدم. جام کم بود و به زحمت خودم رو نگه داشته بودم که نیفتم. دستم رو بین موهاش فرو کردم و بوسیدمش. چشماش رو کمی باز کرد، هنوز کاملا هوشیار نشده بود و فکر کرد روی تختِ خودمونیم. غلت زد و خواست سرش رو روی سینه ام بذاره که تعادلم به هم خورد و هر دومون با هم از کاناپه افتادیم روی زمین. وزنِ علی هم افتاد روی من. کمر و پشتم حسابی درد گرفت و اشک توی چشمام جمع شد.

علی از روم بلند شد و با دستپاچگی گفت:

- مُرد؟

- کی مُرد؟

- بچه!

- کدوم بچه؟

- همون که تو شکمته!

- مگه من حامله ام؟

- نیستی؟

- معلومه که نه!

دستی به موهاش کشید، خندید و گفت:

- عجب خوابی دیدما! خواب دیدم تو حامله ای! این سومین باره که همچین خوابی می بینم.

چند لحظه همون طور خیره نگاهم کرد. انگار داشت به خوابش فکر می کرد. بعد یه دفعه حواسش جمع شد. از روی زمین گذاشتم روی کاناپه و گفت:

- حالت خوبه؟ چیزیت نشد؟ اگر جاییت درد می کنه بریم دکتر.

- نه مهم نیست، پشتم یه کم ضرب دید، خودش خوب می شه.

- بذار ببینم.

برگشتم و علی لباسم رو بالا زد که ببینه چیزی شده یا نه. پرسیدم:

- قرمز شده؟

- یه کم.

دستش رو روی جایی که ضرب دیده بود گذاشت و گفت:

- درد می گیره؟

- نه.

- خُب پس خدا رو شکر چیزِ خاصی نیست.

خواستم لباسم رو پایین بیارم اما علی نذاشت! لباسم رو از تنم بیرون کشید و بغلم کرد و همون طور که می بوسیدم به اتاق خواب برد و گفت:

- امشب دیگه قراره خوابم تعبیر بشه.

قبلا با علی سرِ بچه به توافق رسیده بودیم و من به خاطرِ ترسی که داشتم مدام امروز و فردا می کردم ولی اون شب دیگه خودم رو به دستِ علی سپردم و علی هم محمد رو بهم هدیه کرد!

با آرامش و لبخند به محمد نگاه می کنم. چهرش بیشتر به علی رفته. چشم هاش هم مثلِ هر دومون عسلی شده.

پرهام و لعیا حالا دو تا دختر دارن. لیلا و لیالی. پسر کوچولوی شیرین، اسمش آرشه. شیرین می گه همین یه دونه بچه واسه ی هفت پشتش بسه.

ضحی و بیژن هم عروسی کردن و حالا ضحی هشت ماهه بارداره و جالب این جاست که بچه هاش دو قلوان. اون هم دو قلوی دختر و پسر!

مادر بزرگ سه سال پیش از دنیا رفت. غمِ از دست دادنش تا ماه ها علی رو افسرده کرده بود. جای مادر بزرگ توی چهارشنبه سوری ها بد جوری خالیه. قبل از فوتِ مادر بزرگ، راحله هم ازدواج کرد. انگار به مادر بزرگ الهام شده بود که قراره برای راحله یه خبرهایی بشه!

از روزی که میترا واقعیتِ اون شب رو برام گفت و علی از اصلِ ماجرا با خبر شد، علی به آرامش رسیده. تقریبا دو ماه بعد از تولدِ علی بود که میترا با رضا و بچه هاش به ایران اومد. وقتی من و علی رو دید سرش رو پایین انداخت و از نگاهمون فرار می کرد. عاقبت هم منو گوشه ای کشید و واقعیت رو گفت. واقعیتی که علی رو از عذابِ وجدان شش سالش رها کرد.

اون شب وقتی علی از اثرِ مشروب بیهوش شده بود، میترا هم از کاری که می خواست انجام بده منصرف می شه ولی اون مردِ غریبه ای که اون بچه رو تو دامنِ میترا گذاشت، با وجودِ التماس های میترا از کارش منصرف نشده بود.

رضا با این قضیه کنار اومده. میترا و رضا با هم به توافق رسیدن و با آرامش زندگی می کنن. پسر میترا چیزی از پدرِ واقعیش که هیچ وقت معلوم نشد کی بوده، نمی دونه و رضا رو پدرِ خودش می دونه.

محمد داره از علی کولی می گیره. روی شونه های علی نشسته و با صدای بلند و کودکانه ای می خنده.

حالا که سختی ها رو پشتِ سر گذاشتیم و زندگی آروم و دلنشینی داریم، معنی اون استخاره ای که پنج سال پیش موقعِ سال تحویل گرفته بودم رو می فهمم:

«انَّ مَعَ العُسر یُسرا»

پایان

نوشته اولیه: 13/ مهر/ 1388

بازنویسی نهایی: 17/ فروردین/1392

 « کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com 